Έμπνευση

Σύνθημα 114 ον : ΦΑΣΚΕΛΟ ΚΟΥΚΟΥΛΩΣΤΑ Μετά την ποινικοποίηση της κουκούλας το μόνο που έμεινε αλώβητο από την βλακεία τους είναι το φάσκελο. Με νέο σχέδιο νόμου θα ποινικοποιηθεί κι αυτό, μην ανησυχείτε. Παρόλα αυτά η μόνη κουκούλα που παρέμεινε αλώβητη από το τσουνάμι «εξυπνάδας» της κυβέρνησης είναι η πολιτική. Γιατί είναι σίγουρο πως η πολιτική κουκούλα και το κουκούλωμα των σκανδάλων της πολιτικής δεν πρόκειται να ποινικοποιηθεί.

Σύνθημα 113 ον : ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ Με διαδικασίες express η Ολυμπιακή Αεροπορία πήρε… μεταγραφή και από… κρατικοδίαιτη έγινε… πολυμετοχική. Με άλλα λόγια από.. Ολυμπιακή έγινε Παναθηναϊκή. Τι είναι τελικά αυτό που μετατρέπει μια υγιή ιδιωτική επιχείρηση σε χρονίως πάσχουσα κρατική; Τι είναι τελικά αυτό που μετατρέπει μια ασθμαίνουσα κρατική μηχανή σ’ έναν γιγαντιαίο ιδιωτικό κολοσσό; Όπως και να’ χει η Ολυμπιακή σε μια νύχτα άλλαξε χέρια. Ίσως να αλλάξουν μυαλά και οι διοικούντες της. Όσο για μας, τους ανθρώπους της επαρχίας; Θα παραμείνουμε δέσμιοι του Αθηνοκεντρικού κράτους, έρμαιο των αεροπορικών αποστάσεων από το κέντρο, είτε ο αερομεταφορέας είναι Ολυμπιακός, είτε Παναθηναϊκός.

Σύνθημα 112ον: ΤΟ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΠΑΤΡΙΩΤ...Η (αφιερωμένο στον Κερκυραίο Νίκο Δένδια) Μπορεί ο Παλαιοκώστας να μην θεωρείται «χαμένο» κορμί (το έχει αποδείξει περίτρανα ο άνθρωπος) αλλά είναι σίγουρο πως οι φύλακες δεν έχουν «γνώση». Δύο αποδράσεις με τον ίδιο εξευτελιστικό τρόπο.. δεν είναι τυχαίες. Και μπορεί ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης να είναι συντοπίτης (πατριώτης) αλλά δεν είναι άμοιρος ευθυνών ακόμα κι αν μετράει μέρες στο υπουργείο του. Το κράτος έχει συνέχεια και οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης είναι μεγάλες. Κάποιος από την πολιτική ηγεσία πρέπει να παραιτηθεί… Κι αν χάνεις το κορμί πατριώτ…η δεν μπορείς να το παίζεις «κινέζος» όπως πολύ πετυχημένα παρουσιάζεται στην τηλεοπτική διαφήμιση…

Το χειρότερο με τις εξετάσεις δεν είναι όταν τις δίνεις… είναι όταν περιμένεις τα αποτελέσματά τους. Σαν να σταματάει ο χρόνος ρε παιδί μου και να μην περνάνε οι μέρες μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και να είστε σίγουροι πως μια ζωή όλο και κάποιο αποτέλεσμα εξετάσεων θα περιμένετε. Αρχής γενομένης από την ίδια την οικογένεια, να περπατήσεις, να αρθρώσεις, να μιλήσεις, να σαγηνέψεις, να πείσεις. Μετά έρχεται το σχολείο με τα μαθήματα, τους δασκάλους, τους φίλους, τους συμμαθητές, τις προκλήσεις του άλλου φύλου, το Πανεπιστήμιο με τις εξεταστικές του, οι οργανώσεις, οι σύλλογοι και οι φοιτητικοί φορείς. Μετά η προοπτική του Δημοσίου και οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ για μια άσπρη μέρα στο δημόσιο, η αποστολή βιογραφικών και οι συνεντεύξεις στον επαγγελματικό τομέα, οι διαρκείς εξετάσεις στα προσωπικά με το έτερο ήμισυ, τα οικογενειακά τεστ που δοκιμάζουν την αντοχή σου, οι εξετάσεις που ελέγχουν τους δείκτες της προσωπικής σου υγείας, οι εξετάσεις των άλλων που πολλές φορές σε αγχώνουν περισσό...

Έτσι, για τον κακό καιρό της εποχής, για τα καρεκλοπόδαρα που έπεσαν χθες και που ποτέ ευτυχώς δεν μας πετυχαίνουν, για τις στάλες τις βροχής που μας βομβάρδιζαν, αλλά και για τον σημερινό ήλιο που δειλά δειλά από το πρωί έκανε την εμφάνισή του, εγώ σήμερα θα μιλήσω για τα λουλούδια και τις ευχές. Θα μυρίσω άνοιξη στο καταχείμωνο, να προλάβω τις εξελίξεις, το επίδομα θέρμανσης και την οικονομική κρίση, την ευρωπαϊκή επιτήρηση και την προσωπική ελευθερία. Θα μυρίσω άνοιξη για να κατοχυρώσω όνειρα και επιδιώξεις, τώρα που ο ουρανός έχει ανοίξει και δέχεται αιτήσεις με ή χωρίς πρωτόκολλο.

Πολλές φορές οι λαϊκές παροιμίες πάνε περίπατο όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και η φύση βρίσκει λύσεις μέσα από την ανακατανομή του τυχαίου και του σοφού. Γιατί μπορεί όποιος βιάζεται να σκοντάφτει, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που μέσα από τη βιασύνη τους ανοίγουν δρόμους. Είναι ή δεν είναι τελικά «τρελές» οι μυγδαλιές που ανθίζουν στο καταχείμωνο; Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά εγώ πιστεύω πως ανθίζουν την κατάλληλη ώρα. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατες μελέτες, αν η αμυγδαλιά άνθιζε αργότερα θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί. Κι αυτό επειδή τα λουλούδια της είναι ατελή και δεν τα προτιμούν τα έντομα όταν έχουν άλλη δυνατότητα. Εφόσον όμως η αμυγδαλιά ανθίζει νωρίς, προλαβαίνει τα πρώτα έντομα που εμφανίζονται προσφέροντάς τους τροφή σε μια εποχή που τίποτε άλλο δεν είναι διαθέσιμο. Σε τελική ανάλυση αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα. Ή μήπως όχι; Όπως και να’ χει χαίρεσαι να τις βλέπεις ανθισμένες μέσα στον χιονιά.

Ο Αλέξανδρος κλείνει τα τέσσερα μα όταν ανοίγει τα χέρια του να σε αγκαλιάσει νομίζεις ότι η αγκαλιά του χωράει όλον τον κόσμο. Στα μάτια του καθρεφτίζεται η αθωότητα όλων των παιδιών αν και πολλές φορές είναι ικανός να σε πουλήσει και να σε αγοράσει σε μια στιγμή. Κάθε φορά που τον παίρνω από το χέρι νιώθω πως κρατώ στις παλάμες μου τις τύχες της υφηλίου. Μαζί κάνουμε σκέψεις και σχόλια για κάθε τι, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Στις πιο χαζές ερωτήσεις πάντα υπάρχει μια αίσθηση ειρωνείας και μια υπόγεια διεκδίκηση που δεν σου περνά από το ενήλικο μυαλό σου. Στις πιο προχωρημένες απορίες του αναζητείς κάθε φορά απάντηση. Στις προτάσεις του κυριαρχεί πάντα ο μέλλοντας και όχι ο ενεστώτας. Δεν είναι πολιτικός, αλλά ζει το σήμερα μέσα από τα «ΘΑ» του. Μοιράζει χαμόγελα ευτυχίας μέσα από την απλή του καθημερινότητα. Θέλει πολλά και συμβιβάζεται ακόμα και με τα λίγα. Αυτό όμως που με συγκινεί πιο πολύ είναι το χαμόγελό του. Ίσως γιατί είναι αγνό, μοιράζεται χωρίς δόσεις και σε μετα...

Όταν οι οικονομικές συγκυρίες είναι αμείλικτες τότε την «πληρώνουν» όπως συνήθως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Όπως θα έλεγε κι ένας καλός μου φίλος, «όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα» , μα φαίνεται πως πλέον θα τη χάσουμε κι αυτήν με τις αποφάσεις των κυβερνώντων. «Οι περιστάσεις απαιτούν από όλους να αποδείξουμε έμπρακτα υπευθυνότητα, ωριμότητα, σοβαρότητα. Όλα αυτά που κάποτε μπορεί να θεωρούνταν πολυτέλεια, σήμερα αποτελούν ζωτική αναγκαιότητα» , είπε ο πρωθυπουργός. Συμπέρασμα: Ζωτική αναγκαιότητα για την κυβέρνηση είναι η αύξηση των φόρων σε ποτά και τσιγάρα. Απαίτηση των καιρών η περικοπή των εξόδων, των περιττών εξόδων. Ξεχάστε ταξίδια, φαγητό, ένδυση, γάλα για το μωρό, πάνες και τα συναφή. Θα αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων να καταφύγουμε στη μοναδική διέξοδο που θεωρούταν πολυτέλεια αλλά θα αποτελεί πλέον ζωτική αναγκαιότητα. Κι αυτή δεν είναι άλλη από τα ποτά και τα ξενύχτια έτσι ώστε να ισορροπήσουμε στο μονοπάτι της οικονομικής κρίσης του χρεοκοπημένου καπιταλιστικο...

Σύνθημα 111ον: ΧΩ ΜΑΤ ΕΡΕΣ Αποδεικνύεται τελικά πως μόνο μέσω της αστυνόμευσης και της καταστολής μπορούν να λειτουργήσουν οι σύγχρονοι Χ.Υ.Τ.Α. στην Κέρκυρα και πως σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπερσύγχρονοι χώροι υγειονομικής ταφής, αλλά απλές χωματερές. Όχι μόνο αυτοί που υπολειτουργούν για να συντηρήσουν την καθημερινότητά μας και που αποτελούν εστία περιβαλλοντικής καταστροφής για το νησί και τους κατοίκους του, αλλά και αυτοί που ακόμα κατασκευάζονται και προβλέπεται να λειτουργήσουν. Αυτόφορες διαδικασίες, κλούβες των ΜΑΤ, συλλήψεις, εντάσεις, και μην ξεχνάμε, ένας νεκρός, αποτελούν παράπλευρες απώλειες ενός καλοσχεδιασμένου και εγκεκριμένου συστήματος ανακύκλωσης σκουπιδιών (και όχι μόνο) του νομού.

Ο Φεβρουάριος βρίσκει τον προσωπικό διαδικτυακό τόπο του συγγραφέα Νίκου Παργινού ( www . parginos . gr ) ανανεωμένο. Η επικείμενη έκδοση του νέου βιβλίου με τίτλο: «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» προσέθεσε στο site ένα άλλο χρώμα. Οι χρήστες μπορούν να διαβάσουν μια σύντομη περίληψη του βιβλίου, μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματά του αλλά και να παίξουν με το «ερωτικό παιχνίδι» που ετοιμάζεται. Ο διαδικτυατός τόπος του συγγραφέα σε λίγους μήνες συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ζωής. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξε η επικοινωνιακή πύλη με την οποία οι αναγνώστες μετέφεραν τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις τους στον συγγραφέα. Μέσα από την καρδιά μου τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την ενεργητική παρουσία τους.

Tα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα. Δεν ξέρεις καλά καλά πως γίνονται και από πού κρατά η σκούφια τους. Δεν ξέρεις τη χρησιμότητά τους. Πολλές φορές αγνοείς τις προεκτάσεις της ύπαρξής τους, αλλά άμα επιμένουν για καιρό να σε σκοτίζουν… κάτι δεν πάει καλά. Αρχίζεις και νιώθεις άβολα. Ναι, τώρα που το καλοσκέφτομαι, ναι, τα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα. Προέρχονται από αγνές πρώτες ύλες, από καταναλωτικές επιθυμίες και μανιώδεις εξάρσεις και καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων, όπως τα όνειρα ξεχνιούνται και σβήνουν με το πρώτο φως της μέρας. Αυτά που δεν ξεχνάμε ποτέ είναι και τα όνειρα που επιμένουν, που επανέρχονται πάλι και πάλι, που θέλουν σώνει και καλά να μας αποδείξουν πως πρέπει να δώσουμε κάποια βάση στα κρυφά μηνύματά τους. Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά τα μπερδέψαμε τα πράγματα, ειδικά εμείς οι Κερκυραίοι. Αφήσαμε τα σκουπίδια να γίνουν ο καθημερινός μας εφιάλτης. Μετατρέψαμε τα όνειρα της νύχτας σε σκουπίδια της μέρας. Βρώμισαν τα όνειρά μας, ξημέρωσε για τα καλά, αλλά εμεί...

Σαν σήμερα πριν 3 χρόνια ένα βιβλίο έκανε δειλά - δειλά την εμφάνισή του στο εκδοτικό γίγνεσθαι. Μια λογοτεχνική απόπειρα που χρειάστηκαν 7 ολόκληρα χρόνια για να βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Με μάχες, με αγώνα, με πικρές στιγμές και απογοητεύσεις, με χαμόγελα και δάκρυα χαράς, η "Κρεμάλα" βρέθηκε εκεί που τις άξιζε, στις καρδιές των αναγνωστών, περνώντας με επιτυχία τις εκδοτικές συμπληγάδες του συστήματος. Πέρασαν 3 χρόνια από την μέρα που την κράτησα στα χέρια μου για πρώτη φορά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την στιγμή που την ξεφύλισσα. Ποτέ. Ποτέ δεν θα ξεχάσω και όσα ακολούθησαν την κυκλοφορία της. Τις παρουσισάσεις, τις συνεντεύξεις, τις αγκαλιές και τα φιλιά των φίλων και των γνωστών. Μα πάνω απ' όλα ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτούς που πίστεψαν σε κείνη. Στους λίγους πιστούς θαυμαστές της, σ' αυτούς που με βοήθησαν να κάνω το όνειρο πραγματικότητα. Εκδοτική επέτειος η σημερινή. Στη σκιά και την προσμονή ενός άλλου βιβλίου που ήρθε κι εκείνου η στιγμή της δι...

Ένα νεκρό δεκαπεντάχρονο αγόρι έγινε η αφορμή για να ξεκινήσει ένας ατελείωτος πετροπόλεμος στις πόλεις της χώρας. Μια στυγνή δολοφονία έφτανε για να ξεχειλίσει το ποτήρι της υποκρισίας, της ξεδιαντροπιάς, της μίζας, της ρεμούλας, του ωχαδερφισμού σε τούτη τη χώρα του παραλόγου. Στη χώρα της λιτότητας και των τραπεζικών επιτοκίων, στη χώρα της εδαφικής ανταλλαγής και της ψεύτικης πολιτικής εξομολόγησης, στη χώρα των «πατέρων» της μίζας και των σκανδάλων, των σκυμμένων κεφαλιών, των χαμένων ευκαιριών, της ανύπαρκτης ευθιξίας και του κατεστημένου, τελικά ίσως δεν μας απέμεινε τίποτα άλλο από το να ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε και που εκπροσωπούμε… Μια πέτρα για την κατάντια της κοινωνίας. Μια φλόγα για την ανατροπή του κατεστημένου που είμαστε εμείς οι ίδιοι, ο άλλος μας εαυτός. Καίμε το μαγαζί του διπλανού, το αμάξι του θείου μας, το παπάκι του ξάδερφού μας. Κλέβουμε το κατάστημα που δουλεύει ο αδερφός μας, χτυπάμε αλύπητα το κατεστημένο των γονιών μας, βρίζουμε τον «μπάτσο» που εί...

Έτοιμο και το νέο εξώφυλλο... πως πέρασε ο καιρός... ούτε που το κατάλαβα με τόσο έρωτα. Ένα βιβλίο ψάχνει τίτλο. Ένα βιβλίο ψάχνει θέμα, συγγραφέα. Μια ιδέα για αρχή, ύφος, γραφή, κείμενο, χαρακτήρα, εξώφυλλο. Ένα βιβλίο ψάχνει υπόθεση, πλοκή, πρωταγωνιστές, κομπάρσους, ψάχνει αναγνώστες, φανατικούς οπαδούς κι επικριτές. Η αναζήτηση έλαβε τέλος... έλαβε; Ελπίζω σύντομα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

Μια βόλτα στο Dubai φθάνει για να καταλάβεις πόσο πολύ πίσω βρισκόμαστε σε θέματα οργάνωσης, υποδομών, ακόμα και φιλοσοφίας. Χωρίς φυσικές ομορφιές, το Dubai φιλοδοξεί να γίνει ένας από τους καλύτερους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου, κατασκευασμένος πάνω σε σύγχρονα πρότυπα άνεσης. Είναι απορίας άξιο πως ένας λαός χτίζει το μέλλον του βήμα – βήμα χωρίς την πολιτιστική και φυσική κληρονομιά που διαθέτουμε και διαχειρίζεται καίρια ζητήματα όπως το περιβάλλον με τόσο διαφορετική φιλοσοφία από εμάς που μόνο λόγια και υποσχέσεις ξέρουμε να δίνουμε απλόχερα. Τίποτα μα τίποτα άλλο. Αν είναι κάτι που με κέρδισε στο Dubai δεν είναι τα σύγχρονα κατασκευαστικά θαύματα. Δεν είναι η αρχοντιά, η χλιδή ή το χρήμα που έρεε άφθονο. Δεν είναι ούτε ο κόσμος, η διασκέδαση, η άνεση, οι αγορές, τα ψώνια και οι ευκαιρίες. Είναι η τουριστική κουλτούρα της χώρας. Η ευγένεια και η αίσθηση της φιλοξενίας που ανέδυε κάθε επαφή με τον κόσμο της περιοχής, από τον πιο επίσημο προσκεκλημένο μέχρι και τον τε...

Σύνθημα 110ον και φαρμακερό: ΤΙ Γ ΑΜΟ Σ ! Δεν ήταν απλά ένας γάμος, ήταν ο γάμος μας! Ένας γάμος, αλλά ΤΙ Γ ΑΜΟ Σ! Μέσα του να περικλείεται η αγάπη μας. Να ζήσουμε Δημητρούλα μου...

«Το γράψιμο είναι ένα παιχνίδι κρεμάλας» συνέντευξη στην Λιζέττα Μπαλού H συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, της «Κρεμάλας», ήταν ένα ταξίδι… αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε λυτρωτικά. Στις σελίδες του, η φιλία, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος εναλλάσσονται με μια οικεία φυσικότητα, οδηγώντας τους ήρωες του βιβλίου, αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα στην αποκαλυπτική ανακάλυψη του Είναι. Συναντήσαμε τον Νίκο Παργινό , τον Κερκυραίο συγγραφέα της «Κρεμάλας» και συζητήσαμε για τα βιβλία του, τα κείμενα, τα άρθρα και τα σκίτσα του, τα μελλοντικά του σχέδια αλλά και για την Κέρκυρα και τον πολιτισμό. ΕΡ: Η «Κρεμάλα» αποτελεί την πρώτη συγγραφική σου δουλειά. Μίλησέ μας λίγο για το βιβλίο. Η «Κρεμάλα» πραγματεύεται τον έρωτα, τη φιλία, τη ζωή και τον θάνατο μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο καθώς ανάγει τα θεμελιώδη αυτά ζητήματα σε αινίγματα – γρίφους μιας «κρεμάλας», τα οποία ο καθένας από μας λύνει μεν, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής για έναν ...

Η μετακόμιση λένε πως είναι περίεργο πράγμα. Άμα το αποφασίσεις να την κάνεις, ξεχνάς τα πάντα. Η αλήθεια είναι πως πρέπει πρώτα από όλα να εξαντλήσεις όλα τα περιθώρια και μετά να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια. Πακετάρεις και αρχίζει το πανηγύρι της αλλαγής. Μετακομίζω λοιπόν, όχι γιατί χωρίζω, αλλά γιατί μια νέα σχέση εμπιστοσύνης δημιουργείται, και να είστε σίγουροι, πως μόνο ο χρόνος μπορεί να γνωρίζει πόσο θα κρατηθούν μακριά τα πακέτα με τις χαρτοταινίες.

Το καλοκαίρι φημίζεται για τα μπουγέλα του. Και η Κέρκυρα φημίζεται για τα μπουγέλα της. Το καλό μπουγέλο θέλει πρώτα από όλα έναν καλό στόχο με καθαρό οπτικό πεδίο και φυσικά αυτό που μετράει είναι ο αιφνιδιασμός και η επάρκεια σε υλικό ρήψης. Το μυστικό του καλού καλοκαιρινού μπουγέλου είναι η ταχύτητα και ο αιφνιδιασμός σε ώρες μεσημεριανής σιέστας, εκεί που ο άλλος δεν το περιμένει και του έρχεται ουρανοκατέβατο στο δόξα Πατρί. Άμα σε πάρουν χαμπάρι να εφορμάς για να ξεπλύνεις τις βρωμιές τους… φασκελοκουκούκλωστα. Το καλό μπουγέλο μοιάζει με το ξέπλυμα χρήματος. Μοιάζει με τα σκάνδαλα που πέφτει πάνω τους πάντα… ΑΠΛΥΤΟ φως. Το καλό μπουγέλο μοιάζει με όαση δροσιάς στη μέση της καλοκαιρινής κάψας, και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τις καλοκαιρινές προσπάθειες κάθαρσης σε εποχές σήψης. Ούτε με τις κορώνες για εξεταστικές επιτροπές στο δικό μας Ελληνικό Κοινοβούλιο, ούτε μοιάζει στο ελάχιστο με τις όποιες εισαγγελικές παραγγελίες άνευ τιμοκαταλόγου στο μαγαζάκι της κυρά Κατίνας πο...

Τηλεφωνικά υπόθετα γερμανικής προελεύσεως υψηλών διαδικτυακών ταχυτήτων. Η νέα εποχή του Ο.Τ.Ε. έφθασε! Προσδεθείτε...