Έμπνευση

Σαν σήμερα πριν 3 χρόνια ένα βιβλίο έκανε δειλά - δειλά την εμφάνισή του στο εκδοτικό γίγνεσθαι. Μια λογοτεχνική απόπειρα που χρειάστηκαν 7 ολόκληρα χρόνια για να βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Με μάχες, με αγώνα, με πικρές στιγμές και απογοητεύσεις, με χαμόγελα και δάκρυα χαράς, η "Κρεμάλα" βρέθηκε εκεί που τις άξιζε, στις καρδιές των αναγνωστών, περνώντας με επιτυχία τις εκδοτικές συμπληγάδες του συστήματος. Πέρασαν 3 χρόνια από την μέρα που την κράτησα στα χέρια μου για πρώτη φορά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την στιγμή που την ξεφύλισσα. Ποτέ. Ποτέ δεν θα ξεχάσω και όσα ακολούθησαν την κυκλοφορία της. Τις παρουσισάσεις, τις συνεντεύξεις, τις αγκαλιές και τα φιλιά των φίλων και των γνωστών. Μα πάνω απ' όλα ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτούς που πίστεψαν σε κείνη. Στους λίγους πιστούς θαυμαστές της, σ' αυτούς που με βοήθησαν να κάνω το όνειρο πραγματικότητα. Εκδοτική επέτειος η σημερινή. Στη σκιά και την προσμονή ενός άλλου βιβλίου που ήρθε κι εκείνου η στιγμή της δι...

"Eιλικρινά έχω συγκινηθεί. Πρόσφατα πέρασα ένα μεγάλο σοκ από μια απώλεια και διαβάζοντας το βιβλίο σου που το ανακάλυψα τυχαία στο internet με βοήθησες πάρα πολύ. Σε ευχαριστώ..." Σχόλιο αναγώστριας στο www.parginos.gr Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση για έναν συγγραφέα και δη νέο από το να νιώθει πως προσφέρει κι αυτός ένα λιθαράκι στους αναγνώστες του, και ειδικά σε κάποιον που βίωσε κάτι συγκλονιστικό και στιγμάτισε τη ζωή του. Μια αναγνώστρια με συγκίνησε πραγματικά με το λιτό και περιεκτικό ευχαριστήριο μήνυμά της που έστειλε στο προσωπικό μου site. Mηνύματα σαν κι αυτό είναι καλύτερα και προτιμότερα ακόμα κι από την πιο θετική και εξειδικευμένη κριτική. Αυτό μετράει σε τελική ανάλυση. Ο αναγνώστης να βιώσει αυτό που έζησες μέσα από το δικό του οπτικό πρίσμα. Καλή μου αναγνώστρια σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τα καλά σου λόγια.

"...για τη φιλία που εκλείπει, για τη νιότη που παρεπιδημεί, για τη ζωή που χρειάζεται τη μνήμη και τη λογοτεχνική της, ανάπλαση, καταγραφή και αποτύπωση για να συνεχίσει θάλλουσα και απαστράπτουσα να μας μαγεύει..." Της Σταυρούλας Σκαλίδη Το Νίκο τον Παργινό τον γνώρισα από έναν τοίχο όπου ο ίδιος έγραφε, με τα χρωματιστά του σπρέι, συνθήματα. Καυστικά και ευφυή συνθήματα και πάνω απ’ όλα χιουμοριστικά, σχολιάζοντας την επικαιρότητα εύστοχα και αποτελεσματικά. Δεν είναι αναρχικός ο άνθρωπος, αλλά ταλαντούχος σκιτσογράφος –όπως κάποιοι από σας πιθανόν ήδη γνωρίζετε- που εμπνεύστηκε αυτόν τον τοίχο και γράφει πάνω του, στο διαδικτυακό του τόπο, φράσεις που αποδίδουν αυτόν τον τραγέλαφο που ζούμε συχνά στην Ελλάδα, στη δημόσια ζωή μας. Ως σκιτσογράφος, οφείλει να σκιαγραφεί τα πράγματα, να τους δίνει σχήμα, με αδρές γραμμές, λιτά και πρωτότυπα, να τα οπτικοποιεί, να τα ζωντανεύει στο χαρτί. Το ίδιο έκανε και στο πρώτο του μυθιστόρημα. Την «Κρεμάλα». Πήρε ένα παιδικό παιχνίδι –α...

Η αυτοπροσωπογραφία μιας... "Κρεμάλας" της Ελένης Γκίκα «Κάποιος άνθρωπος βάζει σκοπό της ζωής του να ζωγραφίσει τον κόσμο. Χρόνια ολόκληρα γεμίζει μια επιφάνεια με επαρχίες, βασίλεια, βουνά, κόλπους, καράβια, νησιά, ψάρια, σπίτια, εργαλεία, άστρα, άλογα και ανθρώπους. Λίγο πριν πεθάνει, ανακαλύπτει ότι αυτός ο υπομονετικός λαβύρινθος των γραμμών σχηματίζει την αυτοπροσωπογραφία του». Είναι κάτι που σκέπτομαι πολύ συχνά όταν διαβάζω μυθιστορήματα συγγραφέων, ακόμα κι όταν οι ίδιοι επιμένουν ότι είναι αγρίως και αμιγώς μυθοπλαστικά. Επειδή σ’ αυτή την περίπτωση αυτοβιογραφικό είναι το σύνολο του έργου. Όταν πρωτόπιασα την «Κρεμάλα» του Νίκου Παργινού στα χέρια μου, το πρώτο που χάρηκα ήταν το εύρημα. Μια ολόκληρη ιστορία που συμπληρώνεται γράμμα το γράμμα, ακριβώς σαν τη ζωή και σαν «Κρεμάλα». Το παιδικό μας παιχνίδι που γίνεται βρόγχος και γρίφος και τελικά αποδεικνύεται ένα ακόμα εγκεφαλικό, εφιαλτικό παιχνίδι. Το αμέσως επόμενο που με συγκίνησε, ήταν η φιλία. Εκείνο το απο...

Μέσα σε ζεστό και συγκινητικό κλίμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Πρωτοπορία» στην Πάτρα παρουσιάστηκε την Παρασκευή 16 Μαρτίου η «Κρεμάλα», το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού. Δεν ήταν και λίγοι οι φίλοι της γραφής και της ανάγνωσης που τίμησαν τον συγγραφέα με την παρουσία τους, με το Κερκυραϊκό στοιχείο έντονο και διάχυτο στην ατμόσφαιρα. Για τον συγγραφέα και το βιβλίο μίλησαν η δημοσιογράφος κ. Σταυρούλα Σκαλίδη και η συγγραφέας – βιβλιοκριτικός κ. Ελένη Γκίκα , ενώ αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε με τον ιδιαίτερό του τρόπο ο συγγραφέας κ. Αλέξης Γκλαβάς . Σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο πρόεδρος του συλλόγου «των εν Πάτραι Κερκυραίων» κ. Γιάννης Λιτσαρδόπουλος . Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ερωτήσεις και απορίες, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Πάτρας ήταν έκδηλο με συνεχείς αναφορές στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο της πόλης. «Βρίσκομαι σήμερα εδώ, απέναντί σας, καταθέτοντάς ...

Η "Κρεμάλα" συνεχίζει την ταπεινή αθόρυβη διαδρομή της στο λογοτεχνικό στερέωμα κάνοντας μια στάση στην πόλη που στέγασε τις φοιτητικές ανησυχίες του συγγραφέα. Μετά την πρωτεύουσα και την Κέρκυρα ταξιδεύει στην Πάτρα, στο βιβλιοπωλείο της " Πρωτοπορίας " - Γεροκωστοπούλου 31-33 , για να συναντήσει φίλους της γραφής και της ανάγνωσης σε μια παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007 και ώρα 20:30 στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου. Στην εκδήλωση που συνδιοργανώνουν το Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" και οι Εκδόσεις "Άγκυρα" θα μιλήσουν για το βιβλίο και τον συγγραφέα η Ελένη Γκίκα - Συγγραφέας - Βιβλιοκριτικός και η δημοσιογράφος Σταυρούλα Σκαλίδη , θα αναγνωσθούν αποσπάσματα από το βιβλίο από τον συγγραφέα Αλέξη Γκλαβά και θα παρουσιαστεί επίσημα ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα. Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με το Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" (2610278727)...

Στην αριθμητική του έρωτα ένα συν ένα σημαίνει τα πάντα και δυο πλην ένα τίποτα. MIGNON McLAUGHLIN Oι μέρες στο 8ο Δημοτικό Σχολείο με τον Πάκη και τον Δημήτρη ήταν, όπως και να το κάνουμε, μεγάλη εμπειρία. Πάντα αντιμετώπιζα το μεγάλο δίλημμα, με ποιόν από τους δύο θα έπρεπε να μοιραστώ το πρώτο ή το τελευταίο θρανίο. Βρισκόμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Πολλές φορές άλλαζα θέση, μόνο και μόνο, για να μην αισθάνεται άσχημα κάποιος από τους δύο. Ο δάσκαλος μας γνώριζε τη δυσχερή θέση μου και έδειχνε ανοχή στις συχνές μετακινήσεις μου, κι εγώ εκμεταλλευόμουν δεόντως τα συχνά πήγαινε - έλα, συνδυάζοντας το τελευταίο θρανίο στο πλευρό του Πάκη, με την ιδιότητα του αδιάβαστου και την πρώτη θέση, μπροστά από το μαυροπίνακα, πλάι στον Δημήτρη, με την καλύτερη δυνατή σπιτική προετοιμασία. Παρόλα αυτά, όποτε ήμουν διαβασμένος, είχα στο πλάι μου τον Πάκη, κι όποτε θεωρούσα πως ήμουν απροετοίμαστος, κατέληγα στον Δημήτρη, κι αυτό, γιατί κι εκείνοι άλλαζαν χωρίς να με ρωτάνε, θέσεις, θέλοντας...

Η "Κρεμάλα" συνεχίζει την ταπεινή αθόρυβη διαδρομή της στο λογοτεχνικό στερέωμα κάνοντας μια στάση στην πόλη που στέγασε τις φοιτητικές ανησυχίες του συγγραφέα. Μετά την πρωτεύουσα και την Κέρκυρα ταξιδεύει στην Πάτρα, στο βιβλιοπωλείο της "Πρωτοπορίας" - Γεροκωστοπούλου 31-33, για να συναντήσει φίλους της γραφής και της ανάγνωσης σε μια παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007 και ώρα 20:30 στον ειδικό χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου. Στην εκδήλωση που συνδιοργανώνουν το Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" και οι Εκδόσεις "Άγκυρα" θα μιλήσουν για το βιβλίο και τον συγγραφέα η Ελένη Γκίκα - Συγγραφέας - Βιβλιοκριτικός και η δημοσιογράφος Σταυρούλα Σκαλίδη , αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο συγγραφέας Αλέξης Γκλαβάς , ενώ θα παρουσιαστεί επίσημα και ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα. Ήδη το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας είναι συγκινητικό. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν ήδη να προμηθευτούν προσκλήσεις από το βιβλιοπωλείο ...

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα για έναν συγγραφέα από την ικανοποίηση και τη χαρά που νιώθει λαμβάνοντας μηνύματα αναγνώρισης από τους ίδιους τους αναγνώστες του. Αυτός είναι και ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η χρονιά. Με μια φωτογραφία από τις καλοκαιρινές Μαλδίβες, όπου ένα ζευγάρι αναγνωστών μοιράστηκε το γαλάζιο της θάλασσας και τον ήχο των κυμάτων με τις λέξεις και τις γραμμές της "Κρεμάλας". Μια φωτογραφία λένε αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Πως να μπορέσεις να χωρέσεις αυτές τις λέξεις του συγκινητικού μηνύματός τους σε μια φωτογραφία! Καλοί μου φίλοι, σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Για τα καλά λόγια, για την ευγενική σας χειρονομία να ταξιδέψετε την "Κρεμάλα" στα πέρατα του κόσμου, αλλά και για το ευγενικό σας ενδιαφέρον να με γεμίσετε με αισιοδοξία, δύναμη κι ελπίδα για έναν καλύτερο χρόνο.

Με την υπογραφή των ΝΙΚΟΥ ΝΤΟΚΑ και ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΜΑΡΑ παρουσιάστηκε στο τεύχος της "Βιβλιοθήκης" της "Ε" της Παρασκευής 29 Σεπτεμβρίου 2006, αφιέρωμα στην "Κρεμάλα" , το οποίο παρατίθεται αυτούσιο. Αφού σπούδασε μηχανολόγος-αεροναυπηγός, τελικώς διαπίστωσε ότι ο δρόμος του είναι η δημοσιογραφία. Ετσι, ο τριανταπεντάχρονος Κερκυραίος εργάζεται από το 1997 σε εφημερίδες και περιοδικά της γενέτειράς του. Ομως, κάτι σιγόκαιε μέσα του, η φλόγα της δημιουργικής ανάπλασης του κόσμου. Από αυτή φώτισε το πρώτο του μυθιστόρημα, με ήρωες τρία παιδιά, τα οποία μέσα από το παιχνίδι της κρεμάλας θα γνωρίσουν τον γνωστό άγνωστο εαυτό τους. Μεταφερμένο το παίγνιον αυτό σε ηλικίες που έχουμε αρχίσει να γνωρίζουμε και ν' αναγνωρίζουμε τον κόσμο, μπορεί να διαβαστεί ως μια μεταφορά στην καθ' ημάς εποχή μας, στην οποία στήνονται κρεμάλες καθημερινά από δήμιους απρόβλεπτους. Ωστόσο πάντα κάτι κόβει το σχοινί και τον κρεμασμένο ελευθερώνει, γιατί τροφοδοτεί η ελπίς.«Αγκυρ...

Του Αριστείδη Τσιλιμπάρη Είναι χαρά μου μεγάλη που βρίσκομαι απόψε εδώ μαζί με τρεις εκλεκτές κυρίες για να παρουσιάσουμε το πρώτο μυθιστόρημα ενός αγαπημένου μαθητή μου. Και πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι όταν έβλεπα και διάβαζα στις τοπικές εφημερίδες και πάντοτε με την φωτογραφία του στην κορυφή το άρθρο του, κι εγώ τον πείραζα στο δρόμο με το «γεια σου δημοσιογράφε», δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν απόψε σ’ αυτή τη θέση. Και πρέπει να πω ακόμη ότι και για μένα είναι ετούτο που κάνω μια πρωτιά. Για τον Νίκο. Να μετάσχω στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου. Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Νίκος: «Τρία παιδιά γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από την αποκαλυπτική ανακάλυψη των ίδιων τους των εαυτών πάνω στις μονοδιάστατες συστοιχίες ενός σχολικού παιχνιδιού. Ο έρωτας, η φιλία, η ζωή και ο θάνατος, ξετυλίγονται στις γραμμές που ορίζουν τη ζωή τους. Ένας πρωταγωνιστής βρίσκει απαντήσεις στα αινίγματα του σήμερα μέσα από τις δοκιμασίες του χθες. Ένας συγγραφέας δημιουργεί γεμίζοντας τα κε...

"Χρειάζονται δυο για να ειπωθεί η αλήθεια. Ένας να μιλά κι ένας ν’ ακούει" HENRY DAVID THOREAU Όπως σχεδόν κάθε βράδυ, έτσι και το προηγούμενο, ο Π_ _ _ς είχε πέσει από νωρίς για ύπνο. Ένιωθε στο κορμί του ένα ασήκωτο βάρος καθ’ όλη τη διάρκεια της χθεσινής μέρας. Ήταν ανίκανος να σηκώσει τα μέλη του, τόσο που ένιωθε να παραλύει σε κάθε του απεγνωσμένη προσπάθεια. Αδυνατούσε να περπατήσει, να κινηθεί, να παρακολουθήσει τηλεόραση ή να διαβάσει ένα βιβλίο. Το μυαλό του είχε νεκρώσει. Ήταν ανέκαθεν αφηρημένος, πόσο μάλλον εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μια απόπειρά του να μου τηλεφωνήσει στάθηκε μοιραία, ώστε να τον αναγκάσει να κλείσει τα μάτια του και να κοιμηθεί. Έψαξε για το ασύρματο τηλέφωνο κάποια δεύτερα βυθισμένος στο σκοτάδι του, αλλά του κάκου... Θυμάμαι είχε αγοράσει το ασύρματο τηλέφωνο σε μια από τις συνηθισμένες και αναίτιες τεχνολογικές εξάρσεις του, ως γνήσιος οπαδός της τεχνολογίας. Μου εκμυστηρευόταν μετά παρρησίας, πως το χρειαζόταν για να μπορεί να ελ...

της Άντζελας Γκερέκου Όσοι διαβάσαμε την "Κρεμάλα", πιστεύω ότι συλλάβαμε τον εαυτό μας να επιστρέφει αρκετά χρόνια πίσω. Η αναγωγή των όσων περιγράφονται μέσα από τις γραμμές του νέου αυτού βιβλίου, στα δικά μας προσωπικά βιώματα και στη δική μας ζωή ήταν αναπόφευκτη. Μέσα από μια πολλή τρυφερή περιγραφή προσώπων και καταστάσεων ξύπνησαν μέσα μας αναμνήσεις από τα δικά μας παιδικά και εφηβικά χρόνια. Γυρίσαμε στα χρόνια του σχολείου, στα χρόνια της αθωότητας, στα χρόνια των σπουδών, τότε που προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο. Ένας νέος συγγραφέας, και φίλος, όπως ο Νίκος Παργινός, κατάφερε να εισχωρήσει στις ψυχές και τις μνήμες μας, ενώ παράλληλα μπόρεσε τόσο γλαφυρά να μας μιλήσει για την φιλία, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες που κρύβει ο καθένας από μας, καθώς μεγαλώνει αλλά κι όλα αυτά που τα κουβαλάει σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι ήρωές του, ο Πάκης, ο Δημήτρης, η Τασία, μέσα από τις γραμμές του βιβλίου παίζουν κα...

"Το αλκοόλ είναι η αναισθησία που χρησιμοποιούμε για να αντέξουμε την εγχείρηση της ζωής" GEORGE BERNARD SHAW Στο παραϊατρικό καμαρίνι, στην έδρα του γενικού προϊσταμένου στο νυχτερινό κλαμπ “Η Κλινική” λίγο έξω από τα Τρίκαλα επί της εθνικής χτύπησε για πολλοστή φορά το τηλέφωνο. Ευτυχώς, ετούτη τη φορά άκουσε τον επίμονο ήχο του ο Μπάμπης, ο γενικός κουμανταδόρος του μαγαζιού. Ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να παρευρίσκεται εκεί το αφεντικό. Ήταν νωρίς ακόμα και για κείνες τις ζωηρές θηλυκές υπάρξεις, που συχνά πυκνά εμφανίζονταν προς εξέταση και ξεροστάλιαζαν μπροστά στους καθρέπτες στα διπλανά καμαρίνια δοκιμάζοντας εσώρουχα, ρούχα και αξεσουάρ ξεφωνίζοντας κάθε είδους επιφωνήματα. «Τ’ αφεντικό δεν είναι εδώ, απουσιάζει… Ποιος τον ζητάει, παρακαλώ;» Ο Μπάμπης διατηρούσε δεδομένη μια αρκετή δόση επιφυλακτικότητας απέναντι σε κάθε είδους τηλεφώνημα. Και με το δίκιο του. Τις προάλλες είχε γίνει καρφωτή από το διπλανό κέντρο και είχαν γαλονάτες απροειδοποίητες επισκέψεις. Την είχ...

Της Μαρίας Αργυροκαστρίτου Η Κέρκυρα στις δεκαετίες του 70 και του 80, η μικρή μας πόλη. Γλαφυρές ιστορίες μιας ζωής απλής, καθημερινής που κατηφορίζει σαν το γάργαρο νερό σκαλινάδες και καντούνια ως την άκρη της θάλασσας. Φως και άνθρωποι, προστασία και μοναξιά. Το γέλιο, γέλιο παιδικό, διασχίζει αυτό το τοπίο σαν ανάμνηση μιας μακρινής μουσικής που επανέρχεται. Και γίνεται η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο παιδιά, παιδιά που γίνονται τρία με τον αφηγητή – συγγραφέα. Σ’ αυτήν την πόλη, μια πόλη για μας λίγο πιο ιδιαίτερη από κάθε άλλη μικρή μας πόλη, μεγάλωσαν τα παιδιά αυτά. «Η γνωριμία μας έγινε ένα βροχερό, φθινοπωρινό πρωινό στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς μας. Ήμασταν τα αστέρια της παιδικής αυλής», και τελειώνει «ένα ζεστό μεσημέρι του Ιούνη»με το θάνατο του Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι ο ήρωας κι ο πρωταγωνιστής. Ταξίδεψε και γύρισε πίσω για το τέλος, κορεσμένος από τους πειραματισμούς της ξενιτιάς. Ο Πάκης είναι αυτός που ονειρεύεται τρελά, αέναα προδομένος, ο αλλοτριω...

Της Ελένης Γκίκα Θα πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι πριν έρθω, μπήκα έτσι, εντελώς τυχαία, νομίζοντας ότι δεν θα με περιμένει κάτι ιδιαίτερο, στην ιστοσελίδα του Νίκου, του Παργινού. Εκεί, εκτός από το βιογραφικό του, την περίληψη της «Κρεμάλας» και τα προσεχή σχέδιά του, με περίμενε μια τρομαχτική έκπληξη, που πιστεύω ότι αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό του. Έχει ένα, όντως, παιχνίδι κρεμάλας! Έμεινα λοιπόν κάπου δύο ώρες, έχοντας χίλια δυο άλλα, να παίζω κρεμάλα, στο παιχνίδι που μου επέτρεπε ο Νίκος Παργινός. Όπου οι φράσεις που σχηματίζονταν, ήταν φράσεις σπουδαίων ανδρών. Και χάρηκα ακόμα μια φορά, το πόσο ευρηματικός είναι. Τον Νίκο Παργινό, τον θεωρώ κάπως προσωπική μου υπόθεση. Όχι επειδή δεν θεωρώ προσωπική υπόθεση και τους άλλους συγγραφείς της σειράς ή και την ίδια τη σύγχρονη πεζογραφική σειρά στο φινάλε, αλλά επειδή πουθενά αλλού και σε κανέναν άλλον δεν ένιωσα τόσο να συμμετέχω. Στο πρώτο του βήμα, και στο αμέσως επόμενο, και στο μεθεπόμενο, το ιδιαίτερο και εξελικ...

Στην «Κρεμάλα» οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι ιδιαίτεροι. Είναι τρία παιδιά που γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από την αποκαλυπτική ανακάλυψη των ίδιων τους των εαυτών πάνω στις μονοδιάστατες συστοιχίες του γνωστού μας σχολικού παιχνιδιού. Είναι καθημερινοί ήρωες που ξεκινάνε με αφετηρία το μηδέν, από το τίποτα, και λέξη – λέξη, πρόταση – πρόταση γίνονται δικοί μας άνθρωποι. Ετούτη την αίσθηση της οικειότητας και της γνωριμίας θέλησα να την περάσω ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το όνομα, χρησιμοποιώντας μια απλή αλλά σπάνια τεχνική, ώστε να κάνω τον αναγνώστη συμμέτοχο στο παιχνίδι της προσωπικής ανακάλυψής τους. Κι ο τρόπος ήταν απλός. Έπρεπε ο αναγνώστης να γεμίζει τα κενά καθώς προχωρούσε. Να γίνει συμμέτοχος στο παιχνίδι τους. Και η έμπνευση ήρθε. Οι γραμματικοί χαρακτήρες στα ονόματά τους εμφανίζονται σταδιακά στον αναγνώστη καθώς τους γνωρίζει. Η ανάγνωση του βιβλίου μετατρέπεται σ’ ένα διαφορετικό παιχνίδι κρεμάλας με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. Μια μάχη με γραμματικούς χαρακτήρ...

Κάθε Κυριακή απόγευμα θα με βρεις στο αυτοκίνητο. Να γυροφέρνω και να ακούω μουσική. Απόπειρες απόδρασης. Αδρεναλίνη και αμφισβήτηση. Ελπίδα και όνειρα. Αναμνήσεις και αποδείξεις. Όλα να μπλέκονται στα στροφόμετρα και να καταβροχθίζονται στα ίδια κοντέρ. Στα ίδια χιλιόμετρα. Μέτρα και σκέψεις. Στροφές και εκλάμψεις. Ίσως γιατί κάθε Κυριακή απόγευμα επιστρέφαμε από το χωριό στην πόλη με την οικογένεια. Ίσως γιατί τα σχολεία ξεκινούν πάντα Δευτέρες και τελειώνουν τις Παρασκευές. Ίσως γιατί τα σχολεία τα σκέφτεσαι μόνο Κυριακή. Της Κυριακής το απόγευμα με βρίσκει να περιμένω το φανάρι της γωνίας. Κάπου μεταξύ του κόκκινου και του πράσινου. Στο γαλάζιο. Η σκέψη μου τρέχει ήδη στη Δευτέρα. Στα προβλήματα που γέννησαν οι λύσεις της προηγούμενης εβδομάδας. Ίσως γιατί κάθε τέλος να σημαίνει και μια αρχή. Ίσως γιατί κάθε λύση να σημαίνει κι ένα νέο πρόβλημα. Ίσως γιατί το γαλάζιο να είναι, σε τελική ανάλυση, το χρώμα που λείπει από τα φανάρια μας. Πέρα από την αναμονή του κόκκινου, την ορμή του...

Λένε πως ότι γράφεται χωρίς κόπο γενικώς διαβάζεται χωρίς ευχαρίστηση. Κι ο κόπος ορίζεται διαφορετικά κάθε φορά. Στην περίπτωση της "Κρεμάλας" δεν ήταν τόσο σημαντικός ούτε ο χρόνος που χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί, ούτε οι ιδέες, οι τεχνικές, ούτε ακόμα και το όποιο ταλέντο. Ο κόπος ορίζεται κάπως διαφορετικά. Είναι ένα κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού. Είναι ένα δυσεπίλυτο προσωπικό αίνιγμα που κλήθηκα να επιλύσω μόνος καθώς την έγραφα λέξη προς λέξη, γράμμα προς γράμμα. Ένα διαφορετικό παιχνίδι κρεμάλας με το ίδιο μου το παρελθόν, με τα εφηβικά μου όνειρα και τις σχολικές μου αναμνήσεις. Στην περίπτωση της "Κρεμάλας", ετούτος ο κόπος αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στο πετσί μου με τον χαμό ενός καλού φίλου. Είναι ίσως εκείνο το αγνό κομμάτι του εαυτού σου που όσο κι αν προσπαθείς δεν ξεχνάς! Είναι εκείνο το κομμάτι που σε καταδιώκει για μια ζωή μέσα από φαντασιώσεις και όνειρα, μέσα από υπερφυσικά μηνύματα και σημάδια. Ένας καλός φίλος μου είπε πως ο καλός συγγραφέας ου...

Της Κυριακής τα απογεύματα είναι δυσβάστακτα. Κάτι με πιάνει. Ασφυκτιώ. Θέλω να αποδράσω. Να φύγω. Είναι οι ώρες της περισυλλογής, της σκέψης. Η ώρα που ξυπνούν οι αναμνήσεις και τα όνειρα. Η ώρα των φαντασμάτων. Η ώρα των απτών αποδείξεων. Είναι σαν να σταματάνε οι δείκτες των ρολογιών και να κολλάνε στις τρεις, όλη μέρα. Τρεις η ώρα είναι πάντα πολύ αργά ή πολύ νωρίς για οτιδήποτε κι αν θες να κάνεις. Τις Κυριακές ποτέ δεν κοιτάζω ρολόι. Δεν μ' ενδιαφέρει. Ίσως γιατί ξέρω πως θα τελειώσουν και θα ξημερώσουν Δευτέρες. Ίσως γιατί δεν θέλω να τελειώσουν. Ίσως γιατί τις Κυριακές δεν θες να κάνεις τίποτα. Θες να χαθείς. Να νιώσεις χαμένος. (Απόσπασμα από το βιβλίο "ΚΡΕΜΑΛΑ" - Κεφάλαιο 41ο)