Έμπνευση

Τι κι αν δεν έφερε στις αποσκευές του από την Μαδρίτη κανέναν βαθμό; Δεν γύρισε με άδεια χέρια. Ίσως ο Θρύλος να πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνιση ελληνικής ομάδας στο εξωτερικό και στο Μπερναμπέου. Όταν έχεις απέναντί σου τη Ρεάλ, τη διαιτησία, τον κόσμο, τα προγνωστικά, τους αριθμούς και την παράδοση, το μόνο που μπορείς να αντιπαραθέσεις είναι ψυχή. Και η ψυχή των ερυθρολεύκων ζωγράφιζε χθες. Ηττημένος νικητής επέστρεψε ο Θρύλος. Γεμάτος ελπίδες. Κι εμείς μαζί του κλείσαμε εισιτήριο για όνειρα.

Το ιστολόγιο πιστό στις χιλιάδες των ψηφοφόρων που άσκησαν με παρρησία το εκλογικό τους δικαίωμα στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές προτείνει στο κοινό του τις δυο αποκλειστικές συνεντεύξεις του Πρωθυπουργού και του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε δυο ευρείας κυκλοφορίας περιοδικά. Δεν θα βρείτε τα συγκεκριμένα τεύχη στα περίπτερα, έχουν ήδη εξαντληθεί.

Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των αθλημάτων. Μπορεί να σε αποζημιώσει με μια νίκη για τις ήττες δέκα χρόνων. Μπορεί να σε απογειώσει και να σε προσγειώσει στο λεπτό. Χρειάζεται τύχη και ικανότητα. Χρειάζεται χαρακτήρα αλλά δεν χαρακτηρίζεται εύκολα. Γεμάτο συγκινήσεις αλλά με λίγο χώρο για συναίσθημα. Χρειάζεται κρύο αίμα και ψυχρό επαγγελματισμό, αλλά η ομάδα αίματος δεν παίζει κανένα ρόλο. Παίζεται με φανέλες αλλά αυτές σήμερα τουλάχιστον δεν μετράνε. Χρειάζεται μυαλό και καρδιά. Είναι παντός καιρού. Με ήλιο και βροχή, ενίοτε βρέχει και γκολ. Προχθές η ιστορία γράφθηκε ερυθρόλευκα. Ήταν κι ώρα… Μια νίκη εκτός έδρας, μα… τι νίκη!

Σύνθημα 106ον: ΑΕΙ ΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Είναι ορθογραφικά διαπιστωμένο πως για να υπάρξει αειφόρος ανάπτυξη στα Ελληνικά δεδομένα θα πρέπει να συνδυαστεί το φαινόμενο με φορολογικές επιπλοκές. Το λέει άλλωστε και η ίδια η λέξη. Γι’ αυτό και κάθε κυβέρνηση ξεχνά τις προεκλογικές της υποσχέσεις και προχωρά με φοροεισπρακτικές κυβερνητικές εξαγγελίες. Κι έτσι, όσο καλά κι αν είναι τα πράγματα στην οικονομία, πάντα, μα πάντα, οι φόροι θα γίνονται περισσότεροι. Να τους χαιρόμαστε!

Το πρόβλημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εντοπίζεται στις διαφορετικές οπτικές γωνίες βλέψης της κοινωνίας και των προβλημάτων της. Δεν είναι ιδεολογικό. Δεν είναι θέμα προσώπων. Δεν είναι θέμα ταυτότητας. Είναι θέμα διαβατηρίου. Το κοινωνικό διαβατήριο του κινήματος δεν περνάει στον κόσμο και θέλει ανανέωση. Ως κίνημα αλλαγής και μεταρρύθμισης, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπόρεσε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Μόνο που αυτή του η εξουσία αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα του. Ίσως γιατί το κίνημα έχασε ίσως τη μοναδική του ευκαιρία να αποδείξει την ίδια του την ταυτότητα. Είκοσι χρόνια είναι πολλά και δεν σηκώνουν δικαιολογίες. Σήμερα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Περνά κρίσιμες μέρες. Έχω την εντύπωση πως όσο το ενδιαφέρον των στελεχών του κόμματος στρέφεται στα ενδότερα, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το χάσμα μεταξύ των διαφορετικών τάσεων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του. Ας δούμε όμως τους λόγους που, κατά την ταπεινή μου άποψη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέτυχε να συσπειρώσει τον κόσμο του και να διεκδικήσει την εξου...

Σύνθημα 105ον: ΠΑ ΣΟΚ Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να έχασε δυνάμεις, μπορεί οι κυβερνητικές γκάφες και ο εκλογικός νόμος να της στέρησαν την πολυτέλεια της ευρείας αυτοδυναμίας, αλλά το ΠΑΣΟΚ έχασε τη μοναδική ευκαιρία να καρπωθεί την όποια απογοήτευση. Τα κόμματα της Αριστεράς βγήκαν κερδισμένα κατά πολύ, το ΛΑΟΣ στη Βουλή, τα μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα ενισχυμένα. Ένα είναι σίγουρο. Το ΠΑΣΟΚ διέρχεται περίοδο δυνατού ΣΟΚ.

Σύνθημα 104ον: ΑΥΤΟ ΑΔΥΝΑΜΙΑ Με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου, Παναγιώτη Κονιδάρη, υλοποιώ με το φανταστικό μου σπρέι το σύνθημά του στον προεκλογικό τοίχο της πολιτικής «έμπνευσης». Ετούτο είναι και το ζητούμενο σ’ αυτές τις εκλογές. Η αυτοδυναμία που επικαλούνται τα μεγάλα κόμματα να μετουσιωθεί σε αυτοαδυναμία να διεκδικήσουν «εν λευκώ» στις πλάτες τους το μέλλον του τόπου. Το έχουν αποδείξει άλλωστε 30 και πλέον χρόνια πως η «άφεση αμαρτιών» που επιζητούν δεν μετουσιώνεται σε έργο και προσφορά για τον τόπο. Κι αν έχουν πέσει στο τραπέζι των διαλόγων τους τα συνηθισμένα διλήμματα των εκλογών, ο λόγος είναι αυτός και μόνο αυτός. Η αυτοαδυναμία τους να πείσουν. Καλό βόλι…

Σύνθημα 103ον: ΕΚΛΟ YES Οι εκλογές είναι η εκδίκηση του αδικημένου και καταταλαιπωρημένου ψηφοφόρου. Τέσσερα χρόνια (ενίοτε τριάμισι και όχι τρεισήμισι) γίνονται εκλογές και ο ψηφοφόρος έχει τη δυνατότητα να πάρει επιτέλους την εκδίκησή του σε πιάτο κρύο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες, σε φάκελο σφραγισμένο χρησιμοποιώντας το παραβάν της μοναξιάς του. Οι εκλογές περιέχουν το yes γι’ αυτό και πρέπει όλοι μας να αποδείξουμε πως δεν ξεχνάμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, δεν τρώμε κουτόχορτο. Η ψήφος είναι ιερή και έχει δύναμη. Ακόμα και το λευκό και το άκυρο. Πόσο μάλλον όταν σήμερα, σε τούτη την εκλογική αναμέτρηση, οι αυτοδυναμίες των υπερεξουσιών τους κλονίζονται όσο ποτέ άλλοτε.

Χωρίς λόγια

«Πιστεύω μάλλον ότι ο συγγραφέας είναι ένας ενδιάμεσος, κάτι σαν μέντιουμ που, όταν πια βγει από την έκστασή του, καταπλήσσεται κι ο ίδιος απ' όσα είπε και έκανε» Henry Miller (26 Δεκεμβρίου 1981 – 7 Ιουνίου 1980) Είναι η τρίτη φορά που ξαναδιαβάζω τη "Ρόδινη Σταύρωση" του Henry Miller . Ο Miller έζησε την αλητεία στο πετσί του σε καιρούς δύσκολους. Πρόκειται για τον συγγραφέα που έκανε τη συγγραφή «υπόθεση αυστηρά προσωπική» και που αποτέλεσε και αποτελεί αξεδιάλυτο γρίφο. Η βιογραφική τριλογία «Sexus» (1949), «Plexus» (1953), «Nexus» (1960) καταπιάνεται με μια δύσκολη περίοδο του συγγραφέα που αξίζει όσοι ασχολούνται ή ευελπιστούν να ασχοληθούν με το γράψιμο να εντρυφήσουν. Μιλά για τις δυσκολίες, τις αναστολές, τα σκαμπανεβάσματα, τις εμπνεύσεις, τις δοκιμασίες, για τη «ρόδινη σταύρωση» του συγγραφέα που ξεκινά από το μηδέν ψάχνοντας απεγνωσμένα για τη λύτρωση. Ο ίδιος ο Henry Miller, τον Σεπτέμβριο του 1961, συνομιλώντας με τον George Wickles εξομολογήθηκε για τ...

Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο… Καλέ μου ανιψιέ, σου γράφω με πόνο καρδιάς. Γράμμα απόγνωσης στα παιδιά όλου του κόσμου που σε συντροφεύουν. Βλέπω στα δακρυσμένα μάτια σου τη θλίψη και την απορία που σε κατακλύζει. Συγχώρεσέ με για τον πόνο και την οδύνη, για τις φλόγες και τους καπνούς του πολιτισμούς μας. Συγχώρεσέ με , για τις στάχτες των κατορθωμάτων μας. Σου γράφω για να μείνει ετούτο το γράμμα στον κόσμο. Σιωπηλή διαμαρτυρία εφ όρου ζωής. Σήμερα, τώρα, εδώ, για πάντα. Σου υποσχέθηκα ένα καλύτερο αύριο κάθε φορά που σε είχα στην αγκαλιά μου. Βλέποντας όμως όλα ετούτα τα τραγελαφικά αυτές τις μέρες δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα και τον πόνο μου. Μια ολόκληρη χώρα μετατράπηκε σε ανοχύρωτη πολιτεία και η σκέψη μου τρέχει στις γενιές που έρχονται μετά από μας, στη γενιά σου. Στον κατεστραμμένο κόσμο που θα κληρονομήσεις. Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο . Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να καλυτερέψουμε την ποιότητα της ζωής μας . Αλήθεια είναι πως όσο κι α...

Σύνθημα 102ον: ΚΑΡ ΑΜΑΝ ΛΗΣ 63 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, δεκάδες χωριά κατακαμένα, χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης κατεστραμμένα, ολόκληρες περιοχές σβησμένες από τον χάρτη, ανεπάρκεια κρατικού μηχανισμού, ανασφάλεια, πόνος, οδύνη, οργή. Ούτε η Ολυμπία δεν γλίτωσε από τη μανία των νέων Νέρωνων. Το τραγικό όμως είναι πως δεν ακούστηκε ούτε μια ΣΥΓΝΩΜΗ από τα κυβερνητικά χείλη. Κι έχω την αίσθηση πως δεν πρόκειται να ακουστεί…

Με τις διακοπές ένα είναι πάντα σίγουρο. Όσο κι αν κράτησαν, όπως κι αν πέρασες, κράτησαν λίγο. Πάντα κρατάνε λίγο. Έχεις πάντα την αίσθηση ότι οι μέρες πέρασαν γρήγορα και όταν επιστρέφεις νιώθεις μια σκοτοδίνη και μια κομμάρα. Οι φετινές διακοπές κόπηκαν άδοξα λόγω εκλογών. Ίσως γιατί χρειάζεται πάντα ένας καλός λόγος ή μια πρόφαση για να επιστρέψεις. Αν και οι εκλογές δεν είναι και κάνας σπουδαίος λόγος, μεταξύ μας, αλλά μια αφορμή της τελευταίας ώρας και τίποτα παραπάνω. Ετούτες οι εκλογές είναι το άλλοθι που ψάχνουν οι πολιτικοί «πατεράδες» μας για να επιστρέψουν στις χειμωνιάτικες διακοπές τους στο Κοινοβούλιο. Κι εμείς επιστρέφοντας από τις δικές μας διακοπές άρον - άρον ετοιμαζόμαστε να τους δώσουμε άφεση αμαρτιών για τις μελλοντικές τους μπούρδες. Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω για όσα θα έρθουν μετά τις διακοπές μου. Ούτε για κείνα που πέρασα στις διακοπές θα ήθελα να γράψω πολλά. Άλλωστε τις διακοπές καλύτερα να τις ζεις, παρά να τις εξιστορείς. Όσα κι αν περιγράψεις δεν θα πλη...

Ήρθε επιτέλους η ώρα των διακοπών. Οι στιγμές της χαλάρωσης, της ηρεμίας, της ξεκούρασης. Η ώρα να επαναφορτιστούν οι μισοάδειες μπαταρίες μας από την καθημερινή εγρήγορση όλου του χρόνου. Όταν σου δίνουν άδεια, την παίρνεις και λες κι ένα τραγούδι. Με αεροπλάνα, με βαπόρια, με κάθε μέσο ψάχνεις την αφορμή για να αποδράσεις από τις ατέρμονες σκέψεις την ώρα της δουλειάς. Δεν έχει σημασία που θα πας. Δεν έχει σημασία πως θα πας. Σημασία έχει πως φεύγεις. Πως κατεβάζεις διακόπτες και σηκώνεις πλώρη για μακριά. Όσο για το ιστολόγιο… εδώ θα είμαι συχνά πυκνά. Κάπου τριγύρω. Όλο και θα μπαίνω να μαθαίνω νέα. Καλοί μου φίλοι θα έρχομαι και θα τα λέμε…

Πως τον μετράμε αλήθεια το χρόνο; Μπορούμε αλήθεια να τον μετρήσουμε με μέρες, μήνες, χρόνια; Μπορούμε να τον μετρήσουμε με στιγμές; Στιγμές που πέρασαν και που άφησαν αναμνήσεις και αποδείξεις ζωής στο διάβα τους; Ίσως μόνο με αποδείξεις αγάπης και ευτυχίας να μετριέται ο χρόνος. Με αγκαλιές στα ηλιοβασιλέματα, με κλεφτές ματιές ευτυχίας, με χάδια και έρωτες στις ακροθαλασσιές, με γευστικά φαγοπότια και μουσικά γλέντια, με παραγωγικές συζητήσεις και έξυπνες ρήσεις, με απολαυστικές περιπέτειες και ελπιδοφόρα όνειρα. Ναι, μάλλον για μένα ο χρόνος μετριέται με στιγμές. Προσωπικές στιγμές. Στιγμές που έρχονται και επιζούν στο υποσυνείδητό μας, επανέρχονται και στοιχειώνουν τα δευτερόλεπτα του τώρα με το τώρα του τότε. 13.149 μέρες δείχνει ο καθρέπτης απέναντί μου. 36 χρόνια. Να μπω στον κόπο να τις μετρήσω τις στιγμές; Σημάδια χρόνου στο διάβα τους. Σημάδια ανεξίτηλα που μένουν και χαράσσουν ουλές και στίγματα. Ο πρώτος έρωτας, οι παιδικοί φίλοι, τα σχολικά χρόνια, οι φοιτητικές τρέλες...

Την ώρα που σκάει ο τζίτζικας και η Κέρκυρα πλημμυρίζει από κόσμο κάποιους τους καλεί το καθήκον να παραμείνουν στις επάλξεις της δουλειάς. Αυτά είναι τα κακά και τα άσχημα του καλοκαιριού. Ιδρώτας, ζέστη και δουλειά την ίδια ώρα που άλλοι διασκεδάζουν και ηρεμούν. Δεν ξέρω αν κουράστηκα ή αν δεν αντέχω άλλο, αλλά νιώθω πως θέλω επειγόντως διακοπές. Να αράξω και να χαθώ χωρίς ρολόγια και σκοτούρες στο γαλάζιο της θάλασσας, να χωθώ στην άμμο, να πνιγώ στα ποτά και τα σφηνάκια. Το μόνο που μπορώ να κάνω προς το παρόν είναι να σκέφτομαι τις μέρες που θα έρθουν και θα περάσουν μέχρι την πολυπόθητη άδεια που δε λέει να έρθει. Γιατί όπως και να το κάνουμε, κάποτε θα έρθει και η δική της σειρά. Που θα μου πάει. Ως τότε, ευχές για καλή διασκέδαση στους αδειούχους και καλό κουράγιο και υπομονή στους άτυχους του καλοκαιριού.

Σύνθημα 101ον: ΕΛ ΔΑΔΑ Πως την καταντήσαμε έτσι την ΕΛΛΑΔΑ μας, από ΕΛΛΑΔΑ... ΕΛ ΔΑΔΑ. Εμπρηστικές δάδες από άκρη σ' άκρη σ' όλη τη χώρα. Το είπε και το έκανε η Νέα Δημοκρατία. Με την ανοχή της διακυβέρνησής της πράγματα και θάματα αλλάζουν τη χώρα μας. Δύναμη Μεταρρύθμισης. Το κράτος θα ξαναγεννηθεί πάλι με χρόνια και καιρούς από τις στάχτες του. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μας λυπηθεί ο Θεός. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μας βοηθήσει με την κουταμάρα που μας δέρνει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σφίξανε και οι ζέστες.

Έρχονται στιγμές που μπλέκεις θες δε θες με λάθος ανθρώπους. Νιώθεις πως τα λάθη του παρελθόντος σε στιγματίζουν. Και συνήθως διαπιστώνεις αργά τις εκπτώσεις, τις παραλείψεις και τους συμβιβασμούς σου. Το να μπλέκεις με λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή είναι οδυνηρό. Μπορεί να βρεθείς μπλεγμένος σε άσχημα κόλπα. Μπορεί να βρεθείς με κασμάδες στο παρμπρίζ. Μια εβδομάδα εγώ είδα την άλλη όψη του νομίσματος. Μια παρέα φίλων με ταξίδεψε με την παρουσία της στο νησί των Φαιάκων. Συζητήσεις και αναλύσεις, παρουσιάσεις και δείπνα, βόλτες και τα συναφή έδωσαν άλλη πνοή στον καλοκαιρινό καύσωνα που μας ταλαιπώρησε αυτές τις μέρες. Τι να πω για τον Δημήτρη και την οικογένειά του με τα φανταστικά πιτσιρίκια, την Μάουρα και τον Άγγελο , τι να πω για τον Γιάννη και την οικογένειά του με τη μικρή μπέμπα που ήταν όλα τα λεφτά, τι να πω για την Ελένη , τον Γιώργο , τον Μάκη και τον Αντώνη . Χάρηκα τόσο πολύ τις συζητήσεις μας που θα μου λείψουν. Φτώχυνε το νησί με την αναχώρησή τους. Τώρα που το σκ...

Όταν ο μύθος ερωτοτροπεί με την ιστορία Ομιλία του Νίκου Παργινού στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου "Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα" του Δημήτρη Μαμαλούκα στην Κέρκυρα Φίλες και φίλοι Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που νιώθω να βρίσκομαι σήμερα εδώ, σ’ αυτήν την εκδήλωση, πλαισιωμένος από καταξιωμένους ανθρώπους της γραφής και του πνεύματος. Ως ένας άνθρωπος που τώρα μόλις ξεκινά την πορεία του στο λογοτεχνικό στερέωμα θα σας αποκαλύψω μερικά από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του φίλου μου, Δημήτρη Μαμαλούκα. Δεν θα σας κουράσω με πολλά, άλλωστε νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω πολλά. Υπάρχουν τόσοι πολλοί και ιδιαίτεροι καλεσμένοι. Πριν πάω στο βιβλίο, ας πω πρώτα δυο λόγια για τον Δημήτρη. Τον Δημήτρη τον γνώρισα μέσω της τεχνολογίας που μεταξύ μας, δεν διαφέρει και πολύ από την λογοτεχνία . Αν το καλοσκεφτείτε αποτελούνται από την ίδια πρώτη ύλη, τα ίδια γράμματα. Γνωριστήκαμε μέσω των κοινών μας διαδικτυακών περιπλανήσεων στον...

Όποτε σε επιλέγουν να πεις δυο λέξεις για ένα βιβλίο νιώθεις πως εκτιμούν πρώτα από όλα την παρουσία σου και τη διαδρομή σου στο χώρο, όποια κι αν είναι αυτή. Όταν αυτό το βιβλίο είναι και εξαιρετικό και συνάμα τελευταία δουλειά ενός καλού φίλου η χαρά είναι διπλή. Την Τετάρτη 18 Ιουλίου και ώρα 20:00 στην αίθουσα Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κέρκυρας θα παρουσιαστεί στο αναγνωστικό κοινό της Κέρκυρας το μυθιστόρημα του φίλου Δημήτρη Μαμαλούκα «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» . Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κέρκυρας, η Λέσχη Ανάγνωσης Κέρκυρας και το Βιβλιοπωλείο Κίνητρο . Για το βιβλίο θα μιλήσουν η συγγραφέας και κριτικός κα Ελένη Γκίκα , ο οικονομολόγος Γιάννης Γιαννούδης και η αφεντιά μου. Ευχαριστώ λοιπόν, τον επτανήσιο φίλο μου, Δημήτρη Μαμαλούκα για την τιμή και εύχομαι επιτυχίες τόσο συγγραφικές όσο και προσωπικές .