Πέμπτη, Δεκεμβρίου 13, 2007

Ολυμπιακός Πειραιά

Υπάρχουν στιγμές και στιγμές. Υπάρχουν νύχτες και νύχτες. Υπάρχουν νίκες και νίκες. Υπάρχουν ομάδες και ομάδες. Υπάρχουν παίχτες και παίχτες. Δεν υπάρχει όμως άλλος Ολυμπιακός, με τόση δόξα, τόσο σθένος, τόση πίστη, τόσο πάθος, όσο αυτός του Πειραιά, της Ελλάδας, των Ελλήνων.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Ολυμπιακή Αεροπορία



Σβήσε το φως να κοιμηθούμε...

Σαν θέλει η νύφη (Ιρλανδοί) κι ο γαμπρός (υπουργός και βάλε)... τύφλα να' χει ο λαός.

Goodbye my darling...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

Εκκίνηση


Σπίρτο που ανάβει η έμπνευση της στιγμής, η ιδέα της δημιουργίας.
Ξεκινά νέα περιπλάνηση στους δρόμους της αέναης κίνησης του λόγου.
Νιώθω έτοιμος ν’ αντέξω τις κακουχίες και τις ανέσεις της νέας περιπέτειας
Ο χρόνος όμως θα δείξει.
Νέος κανόνας με περιμένει να τον ολοκληρώσω.
Ορθή γωνία η περιπέτεια που εμπνεύστηκα.
Νέος ρόλος στον ήρωα της διαύγειάς μου.
Νέες σελίδες στο καλωσόρισμα της γραφής περιμένουν τη διάβασή μου.
Καλό ξεκίνημα, ήρωά μου. Το ταξίδι σου ξεκινά.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Καθαρό τασάκι

Το να κόψεις το τσιγάρο δεν είναι δύσκολο. Δύσκολο είναι να μην το... ξαναρχίσεις!
Είναι η τρίτη φορά που το κόβω κι ελπίζω η τελευταία. Τέσσερις μέρες μετρώ ήδη χωρίς καπνό. Ελπίζω ετούτη τη φορά το πείραμα της αποτοξίνωσης να έχει διάρκεια και αποτέλεσμα, όχι τίποτα άλλο, αλλά το οφείλω πρώτα από όλα στον εαυτό μου.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007

Ολυμπιακός Ρώμης

Ήταν να μην αρχίσουμε να κερδίζουμε εκτός έδρας στην Ευρώπη! Τώρα που ξεκινήσαμε δεν μας σταματά τίποτα!
Όπως και να' χει, όλα είναι πιθανά σε αυτόν τον όμιλο που μπλέξαμε... Μπορεί να τερματίσεις από πρώτος μέχρι και τελευταίος. Τουλάχιστον, αξίζει να συμμετέχεις... όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα...

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007

Μαθήματα Εργονομίας

Θέλουμε δε θέλουμε είμαστε αναγκασμένοι να προσαμοστούμε στο νέο εργονομικό γίγνεσθαι. Κομμάτια μιας αλυσίδας, γρανάζια μιας μηχανής, συνοδηγοί στο άρμα της εξέλιδης και της προόδου, αναγκαζόμαστε από τον ίδιο τον εαυτό μας να γίνουμε σιωπηλοί συμμέτοχοι. Δυστυχώς, ο δρόμος είναι ανηφορικός, γεμάτος λακούβες, και οι πραμάτειες στο μέσο που μας μεταφέρει συνεχώς πυκνώνουν. Όσο για τις οδηγητικές ικανότητες των διοικούντων, βράστα Χαράλαμπε... Καλό κουράγιο...

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007

Ολυμπιακός Μαδρίτης

Τι κι αν δεν έφερε στις αποσκευές του από την Μαδρίτη κανέναν βαθμό; Δεν γύρισε με άδεια χέρια. Ίσως ο Θρύλος να πραγματοποίησε την καλύτερη εμφάνιση ελληνικής ομάδας στο εξωτερικό και στο Μπερναμπέου. Όταν έχεις απέναντί σου τη Ρεάλ, τη διαιτησία, τον κόσμο, τα προγνωστικά, τους αριθμούς και την παράδοση, το μόνο που μπορείς να αντιπαραθέσεις είναι ψυχή. Και η ψυχή των ερυθρολεύκων ζωγράφιζε χθες. Ηττημένος νικητής επέστρεψε ο Θρύλος. Γεμάτος ελπίδες. Κι εμείς μαζί του κλείσαμε εισιτήριο για όνειρα.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

Μετεκλογικές εξομολογήσεις



Το ιστολόγιο πιστό στις χιλιάδες των ψηφοφόρων που άσκησαν με παρρησία το εκλογικό τους δικαίωμα στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές προτείνει στο κοινό του τις δυο αποκλειστικές συνεντεύξεις του Πρωθυπουργού και του προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε δυο ευρείας κυκλοφορίας περιοδικά. Δεν θα βρείτε τα συγκεκριμένα τεύχη στα περίπτερα, έχουν ήδη εξαντληθεί.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

Ολυμπιακός Βρέμης

Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των αθλημάτων. Μπορεί να σε αποζημιώσει με μια νίκη για τις ήττες δέκα χρόνων. Μπορεί να σε απογειώσει και να σε προσγειώσει στο λεπτό. Χρειάζεται τύχη και ικανότητα. Χρειάζεται χαρακτήρα αλλά δεν χαρακτηρίζεται εύκολα. Γεμάτο συγκινήσεις αλλά με λίγο χώρο για συναίσθημα. Χρειάζεται κρύο αίμα και ψυχρό επαγγελματισμό, αλλά η ομάδα αίματος δεν παίζει κανένα ρόλο. Παίζεται με φανέλες αλλά αυτές σήμερα τουλάχιστον δεν μετράνε. Χρειάζεται μυαλό και καρδιά. Είναι παντός καιρού. Με ήλιο και βροχή, ενίοτε βρέχει και γκολ. Προχθές η ιστορία γράφθηκε ερυθρόλευκα. Ήταν κι ώρα… Μια νίκη εκτός έδρας, μα… τι νίκη!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 03, 2007

Ο τοίχος: Η ανάπτυξη των φόρων

Σύνθημα 106ον: ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Είναι ορθογραφικά διαπιστωμένο πως για να υπάρξει αειφόρος ανάπτυξη στα Ελληνικά δεδομένα θα πρέπει να συνδυαστεί το φαινόμενο με φορολογικές επιπλοκές. Το λέει άλλωστε και η ίδια η λέξη. Γι’ αυτό και κάθε κυβέρνηση ξεχνά τις προεκλογικές της υποσχέσεις και προχωρά με φοροεισπρακτικές κυβερνητικές εξαγγελίες. Κι έτσι, όσο καλά κι αν είναι τα πράγματα στην οικονομία, πάντα, μα πάντα, οι φόροι θα γίνονται περισσότεροι. Να τους χαιρόμαστε!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 27, 2007

Συντροφικές συμβουλές με το γάντι

Το πρόβλημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εντοπίζεται στις διαφορετικές οπτικές γωνίες βλέψης της κοινωνίας και των προβλημάτων της. Δεν είναι ιδεολογικό. Δεν είναι θέμα προσώπων. Δεν είναι θέμα ταυτότητας. Είναι θέμα διαβατηρίου. Το κοινωνικό διαβατήριο του κινήματος δεν περνάει στον κόσμο και θέλει ανανέωση.
Ως κίνημα αλλαγής και μεταρρύθμισης, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπόρεσε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Μόνο που αυτή του η εξουσία αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα του. Ίσως γιατί το κίνημα έχασε ίσως τη μοναδική του ευκαιρία να αποδείξει την ίδια του την ταυτότητα. Είκοσι χρόνια είναι πολλά και δεν σηκώνουν δικαιολογίες.
Σήμερα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Περνά κρίσιμες μέρες. Έχω την εντύπωση πως όσο το ενδιαφέρον των στελεχών του κόμματος στρέφεται στα ενδότερα, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το χάσμα μεταξύ των διαφορετικών τάσεων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του.
Ας δούμε όμως τους λόγους που, κατά την ταπεινή μου άποψη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέτυχε να συσπειρώσει τον κόσμο του και να διεκδικήσει την εξουσία στις πρόσφατες εκλογές.

  • Ένας ηγέτης που αποδείχθηκε «λίγος» στα μάτια του κόσμου σε σύγκριση με το ηγετικό και πληθωρικό προφίλ του Κώστα Καραμανλή. Χωρίς σαφή λόγο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς την απαραίτητη γνώση και επίγνωση. Όπως και να το κάνουμε στην Ελλάδα ψηφίζουμε πρόσωπα και όχι προγράμματα.
  • Μια αντιπολιτευτική δράση που παρέμεινε φανατικά «στείρα» υπερασπίζοντας μετά δυσκολίας το όποιο όραμα μιας εκσυγχρονιστικής Ελλάδας που είχε φέρει την «άνοιξη» στη χώρα.
  • Μια ιδεολογική απομάκρυνση από τους σημαντικούς αγώνες των κοινωνικών στρωμάτων που παραδοσιακά υποστήριζαν τον χώρο του κινήματος. Το κενό αυτό εκμεταλλεύτηκαν τα κόμματα της Αριστεράς, και καλά έκαναν. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έμεινε χωρίς κοινωνικό έρεισμα. Χωρίς κοινωνικούς αποδέκτες. Οι αγρότες, η εργατική τάξη, οι μικρομεσσαίοι επιχειρηματίες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές το απέρριψαν. Ποιοι τελικά το υποστήριξαν; Τα λαμόγια του χρηματιστηρίου; Οι μεγαλοεκδότες και οι εργολάβοι της μίζας και της ρεμούλας; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.
  • Μια προγραμματική ασάφεια που αποδείχθηκε περίτρανα στις χαώδεις εσωτερικές διαφορές σε σημαντικά θέματα, της παιδείας, της εξωτερικής πολιτικής, της οικονομίας, του περιβάλλοντος.
  • Ένα κυβερνητικό παρελθόν που ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Ποτέ δεν υπήρξαν σαφή συμπεράσματα και αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος.
  • Μια ανανέωση που πραγματοποιήθηκε μόνο από την ίδια την κοινωνία μέσω του σταυρού και όχι από την ίδια την κεντρική εξουσία που έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα και να περισώσει το ιδεολογικό προφίλ του κινήματος.
  • Μια εσωστρέφεια που φάνηκε προεκλογικά. Κάποιοι περίμεναν στη γωνία το πράσινο για να ξεχυθούν στο προσκήνιο.

Αν με ρωτάτε τι πρέπει να αλλάξει για να ξαναβρεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη χαμένη του ταυτότητα είναι απλό. Δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, αλλά και τα πρόσωπα είναι σημαντικά. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να ανανεώσει το διαβατήριό του στις επάλξεις του αγώνα των κοινωνικών τάξεων. Να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του περιχαρακώνοντας τα λαμόγια και τις γνωστές φάτσες των «αγωνιστών» της πολυθρόνας και της μίζας. Ή αν θέλει να κλείσει τα μάτια, να περιμένει να πέσει ως ώριμο φρούτο μετά από είκοσι χρόνια το κάστρο της Δεξιάς. Τόσα χρόνια χρειάζονται για να γίνει κατανοητή και στον τελευταίο πολίτη η κυβερνητική σύγκριση των κομμάτων εξουσίας. Ή μπορεί να ξεκινήσει από το μηδέν. Όπως ο Ανδρέας... «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007

Ο τοίχος: Γιώργο, χάσαμε....

Σύνθημα 105ον: ΠΑΣΟΚ
Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να έχασε δυνάμεις, μπορεί οι κυβερνητικές γκάφες και ο εκλογικός νόμος να της στέρησαν την πολυτέλεια της ευρείας αυτοδυναμίας, αλλά το ΠΑΣΟΚ έχασε τη μοναδική ευκαιρία να καρπωθεί την όποια απογοήτευση. Τα κόμματα της Αριστεράς βγήκαν κερδισμένα κατά πολύ, το ΛΑΟΣ στη Βουλή, τα μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα ενισχυμένα. Ένα είναι σίγουρο. Το ΠΑΣΟΚ διέρχεται περίοδο δυνατού ΣΟΚ.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007

Ο τοίχος: Αυτοδυναμία συνεργασίας

Σύνθημα 104ον: ΑΥΤΟΑΔΥΝΑΜΙΑ
Με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου, Παναγιώτη Κονιδάρη, υλοποιώ με το φανταστικό μου σπρέι το σύνθημά του στον προεκλογικό τοίχο της πολιτικής «έμπνευσης». Ετούτο είναι και το ζητούμενο σ’ αυτές τις εκλογές. Η αυτοδυναμία που επικαλούνται τα μεγάλα κόμματα να μετουσιωθεί σε αυτοαδυναμία να διεκδικήσουν «εν λευκώ» στις πλάτες τους το μέλλον του τόπου. Το έχουν αποδείξει άλλωστε 30 και πλέον χρόνια πως η «άφεση αμαρτιών» που επιζητούν δεν μετουσιώνεται σε έργο και προσφορά για τον τόπο. Κι αν έχουν πέσει στο τραπέζι των διαλόγων τους τα συνηθισμένα διλήμματα των εκλογών, ο λόγος είναι αυτός και μόνο αυτός. Η αυτοαδυναμία τους να πείσουν. Καλό βόλι…

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 11, 2007

Ο τοίχος: Η εκδίκηση του ψηφοφόρου

Σύνθημα 103ον: ΕΚΛΟYES
Οι εκλογές είναι η εκδίκηση του αδικημένου και καταταλαιπωρημένου ψηφοφόρου. Τέσσερα χρόνια (ενίοτε τριάμισι και όχι τρεισήμισι) γίνονται εκλογές και ο ψηφοφόρος έχει τη δυνατότητα να πάρει επιτέλους την εκδίκησή του σε πιάτο κρύο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες, σε φάκελο σφραγισμένο χρησιμοποιώντας το παραβάν της μοναξιάς του. Οι εκλογές περιέχουν το yes γι’ αυτό και πρέπει όλοι μας να αποδείξουμε πως δεν ξεχνάμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, δεν τρώμε κουτόχορτο. Η ψήφος είναι ιερή και έχει δύναμη. Ακόμα και το λευκό και το άκυρο. Πόσο μάλλον όταν σήμερα, σε τούτη την εκλογική αναμέτρηση, οι αυτοδυναμίες των υπερεξουσιών τους κλονίζονται όσο ποτέ άλλοτε.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007

Η "Ρόδινη Σταύρωση"


«Πιστεύω μάλλον ότι ο συγγραφέας είναι ένας ενδιάμεσος, κάτι σαν μέντιουμ που, όταν πια βγει από την έκστασή του, καταπλήσσεται κι ο ίδιος απ' όσα είπε και έκανε»

Henry Miller (26 Δεκεμβρίου 1981 – 7 Ιουνίου 1980)


Είναι η τρίτη φορά που ξαναδιαβάζω τη "Ρόδινη Σταύρωση" του Henry Miller . Ο Miller έζησε την αλητεία στο πετσί του σε καιρούς δύσκολους. Πρόκειται για τον συγγραφέα που έκανε τη συγγραφή «υπόθεση αυστηρά προσωπική» και που αποτέλεσε και αποτελεί αξεδιάλυτο γρίφο.

Η βιογραφική τριλογία «Sexus» (1949), «Plexus» (1953), «Nexus» (1960) καταπιάνεται με μια δύσκολη περίοδο του συγγραφέα που αξίζει όσοι ασχολούνται ή ευελπιστούν να ασχοληθούν με το γράψιμο να εντρυφήσουν. Μιλά για τις δυσκολίες, τις αναστολές, τα σκαμπανεβάσματα, τις εμπνεύσεις, τις δοκιμασίες, για τη «ρόδινη σταύρωση» του συγγραφέα που ξεκινά από το μηδέν ψάχνοντας απεγνωσμένα για τη λύτρωση.

Ο ίδιος ο Henry Miller, τον Σεπτέμβριο του 1961, συνομιλώντας με τον George Wickles εξομολογήθηκε για τη: «Ρόδινη Σταύρωση»:

«Το Sexus, το Plexus, και το Nexus, και τα τρία, καταπιάνονται με τις δοκιμασίες μου εκείνη την περίοδο - σχετικά με την καθημερινή μου ζωή, με τις αντιξοότητες. Δούλευα σαν το σκυλί και συνάμα -πώς να το πω;- βρισκόμουν σε σύγχυση, σε μιαν ομίχλη. Δεν ήξερα τι έκανα. Δεν έβλεπα πού πήγαινα. Υποτίθεται ότι δούλευα ένα μυθιστόρημα, έγραφα αυτό το μεγάλο μυθιστόρημα, αλλά στην πραγματικότητα δεν πήγαινα πουθενά. Μερικές φορές, δεν έγραφα παραπάνω από τρεις ή τέσσερις αράδες την ημέρα. Ερχόταν αργά τη νύχτα η γυναίκα μου και ρωτούσε, "Πώς πάει, λοιπόν;" (ποτέ δεν την άφηνα να δει τη σελίδα που είχα περασμένη στη γραφομηχανή). Της έλεγα, "Ω, προχωράει θαυμάσια". "Σε ποιο σημείο έχεις φτάσει τώρα;". Φαντάσου τώρα ότι απ' όλες τις σελίδες που υποτίθεται ότι είχα γράψει δεν είχα ολοκληρώσει παρά μονάχα τρεις ή τέσσερις, αλλά μιλούσα λες κι είχα γράψει εκατό ή εκατόν πενήντα σελίδες. Συνέχιζα να μιλάω για ό,τι είχα κάνει, συνθέτοντας το μυθιστόρημα ενόσω της μιλούσα. Κι αυτή άκουγε και μου έδινε κουράγιο, ξέροντας πολύ καλά ότι της λέω ψέματα. Την επόμενη μέρα, ερχόταν κι έλεγε, "Και τι έγινε μ' εκείνο το κεφάλαιο για το οποίο μου είχες μιλήσει τις προάλλες, πώς πάει;" Κι όλα ήταν ένα ψέμα, καταλαβαίνεις, μια χάλκευση, ένα τέχνασμα ανάμεσά μας. Θαυμάσιο, θαυμάσιο...»

Στην ίδια συνέντευξη συνεχίζει:

«Έγραψα όλα αυτά τα αυτοβιογραφικά βιβλία όχι επειδή πιστεύω ότι είμαι καμιά σημαντική προσωπικότητα αλλά -θα σε κάνει να γελάσεις αυτό- επειδή σκεφτόμουν, όταν ξεκίνησα, ότι έλεγα την ιστορία του πιο τραγικού πάσχοντος ανθρώπου στον κόσμο. Όσο προχωρούσα τόσο συνειδητοποιούσα ότι δεν ήμουν παρά ένας ερασιτέχνης της οδύνης. Το δίχως άλλο, τράβηξα κι εγώ των παθών μου τον τάραχο, αλλά δεν πιστεύω πια ότι ήταν τόσο τρομερά τα πράγματα. Γι' αυτό κι έδωσα στην τριλογία μου τον τίτλο Ρόδινη Σταύρωση. Ανακάλυψα ότι εκείνη η οδύνη ήταν κάτι καλό εντέλει, ναι, μου έκανε καλό, μου άνοιξε το δρόμο προς μια ευφρόσυνη ζωή, μέσα από την αποδοχή της οδύνης. Όταν σταυρώνεται ένας άνθρωπος, όταν πεθαίνει, η καρδιά του ανοίγει σαν λουλούδι. Φυσικά, δεν πεθαίνεις, κανείς δεν πεθαίνει, ο θάνατος δεν υπάρχει, απλώς φτάνεις σε ένα νέα επίπεδο όρασης, σε μια νέα επικράτεια της συνείδησης, σε έναν νέο άγνωστο κόσμο. Όπως δεν ξέρεις από πού έρχεσαι, έτσι δεν ξέρεις και πού πηγαίνεις. Αλλά κάτι υπάρχει εκεί, κάτι πριν και κάτι μετά, το πιστεύω ακράδαντα».

Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007

Καιγόμενες δάφνες

Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο…

Καλέ μου ανιψιέ, σου γράφω με πόνο καρδιάς.
Γράμμα απόγνωσης στα παιδιά όλου του κόσμου που σε συντροφεύουν.
Βλέπω στα δακρυσμένα μάτια σου τη θλίψη και την απορία που σε κατακλύζει.
Συγχώρεσέ με για τον πόνο και την οδύνη, για τις φλόγες και τους καπνούς του πολιτισμούς μας.
Συγχώρεσέ με, για τις στάχτες των κατορθωμάτων μας.
Σου γράφω για να μείνει ετούτο το γράμμα στον κόσμο. Σιωπηλή διαμαρτυρία εφ όρου ζωής. Σήμερα, τώρα, εδώ, για πάντα.
Σου υποσχέθηκα ένα καλύτερο αύριο κάθε φορά που σε είχα στην αγκαλιά μου. Βλέποντας όμως όλα ετούτα τα τραγελαφικά αυτές τις μέρες δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα και τον πόνο μου.
Μια ολόκληρη χώρα μετατράπηκε σε ανοχύρωτη πολιτεία και η σκέψη μου τρέχει στις γενιές που έρχονται μετά από μας, στη γενιά σου.
Στον κατεστραμμένο κόσμο που θα κληρονομήσεις.
Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να καλυτερέψουμε την ποιότητα της ζωής μας.
Αλήθεια είναι πως όσο κι αν προοδεύσαμε χάσαμε κάπου στην τεχνολογική πορεία της εξέλιξής μας το νόημα της ζωής.
Αλήθεια είναι πως φταίμε για όλα τα κακά που συμβαίνουν, εμείς και κανένας άλλος.
Εμείς που κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας.
Εμείς που παρασυρθήκαμε από την καθημερινότητά μας και χάσαμε το νόημα της ζωής.
Εμείς που στερέψαμε τον πλανήτη από το οξυγόνο της αναπνοής του.
Εμείς που κοιτάζοντας το προσωπικό μας συμφέρον αφήσαμε στο περιθώριο τις ανάγκες του συνόλου.
Εμείς που στηρίξαμε τον πολιτισμό μας σε ψεύτικα πόδια.
Εμείς που πιστεύουμε στις πολιτικές σειρήνες των φρούδων ελπίδων μας.
Με ρωτάς για τις φλόγες, τους καπνούς και τις στάχτες.
Με ρωτάς για τα δένδρα, τα ζώα, τους ανθρώπους.
Με ρωτάς για τον ήλιο που κρύφτηκε από τα καμώματά μας.
Για τα σύννεφα σκόνης που κατακάθονται στα όνειρά μας.
Σκαρφίζομαι παραμύθια για να κοιμίσω τους εφιάλτες σου.
Μηχανεύομαι τρόπους για να επιμερίσω τις ευθύνες μας.
Μα όσο κι αν προσπαθώ, τα καθαρά σου μάτια βλέπουν την αλήθεια μέσα στις στάχτες μας.
Καλέ μου ανιψιέ, δεν ψάχνω δικαιολογίες. Προσπάθησε όμως να καταλάβεις.
Μόνο εσύ και η γενιά σου μπορείς να σώσεις τον κόσμο από τον κατήφορο που τον φέραμε.
Μόνο εσύ και η γενιά σου μπορείς να θρέψεις την ελπίδα στις διψασμένες ψυχές του σήμερα.
Γιατί εσύ δεν ψηφίζεις. Δεν συμμετέχεις σε στείρες συζητήσεις στα παράθυρα των πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Γιατί δεν ξέρεις από ασύμμετρες απειλές.
Γιατί πιστεύεις στα αγνά παραμύθια της παράδοσης και όχι στην παράδοση των παραμυθιών τους.
Γιατί δεν συμμετέχεις στα κέντρα των αποφάσεων.
Γιατί δεν ψάχνεις δικαιολογίες.
Γιατί, πίστεψέ με, δεν χρειάζεται να ψηφίσεις για να αλλάξεις τον κόσμο.
Γιατί η αγνή σου ψυχή μπορεί να ελπίσει σ’ έναν καλύτερο κόσμο.
Καλέ μου ανιψιέ, οι εορταστικές δάφνες των ηρώων του κόσμου που σου υποσχέθηκα κατακάηκαν. Η εποχή σου θα είναι η εποχή των νέων ηρώων. Χωρίς δάφνες και τιμές, με δάκρυα, πόνο, οργή και οδύνη.
Συγνώμη…

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007

Ο τοίχος: Ούτε μια συγνώμη, ρε γαμώτο...

Σύνθημα 102ον: ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
63 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, δεκάδες χωριά κατακαμένα, χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης κατεστραμμένα, ολόκληρες περιοχές σβησμένες από τον χάρτη, ανεπάρκεια κρατικού μηχανισμού, ανασφάλεια, πόνος, οδύνη, οργή. Ούτε η Ολυμπία δεν γλίτωσε από τη μανία των νέων Νέρωνων. Το τραγικό όμως είναι πως δεν ακούστηκε ούτε μια ΣΥΓΝΩΜΗ από τα κυβερνητικά χείλη. Κι έχω την αίσθηση πως δεν πρόκειται να ακουστεί…

Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007

Επιστροφή λόγω εκλογών

Με τις διακοπές ένα είναι πάντα σίγουρο. Όσο κι αν κράτησαν, όπως κι αν πέρασες, κράτησαν λίγο. Πάντα κρατάνε λίγο. Έχεις πάντα την αίσθηση ότι οι μέρες πέρασαν γρήγορα και όταν επιστρέφεις νιώθεις μια σκοτοδίνη και μια κομμάρα.
Οι φετινές διακοπές κόπηκαν άδοξα λόγω εκλογών. Ίσως γιατί χρειάζεται πάντα ένας καλός λόγος ή μια πρόφαση για να επιστρέψεις. Αν και οι εκλογές δεν είναι και κάνας σπουδαίος λόγος, μεταξύ μας, αλλά μια αφορμή της τελευταίας ώρας και τίποτα παραπάνω.
Ετούτες οι εκλογές είναι το άλλοθι που ψάχνουν οι πολιτικοί «πατεράδες» μας για να επιστρέψουν στις χειμωνιάτικες διακοπές τους στο Κοινοβούλιο. Κι εμείς επιστρέφοντας από τις δικές μας διακοπές άρον - άρον ετοιμαζόμαστε να τους δώσουμε άφεση αμαρτιών για τις μελλοντικές τους μπούρδες.
Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω για όσα θα έρθουν μετά τις διακοπές μου. Ούτε για κείνα που πέρασα στις διακοπές θα ήθελα να γράψω πολλά. Άλλωστε τις διακοπές καλύτερα να τις ζεις, παρά να τις εξιστορείς. Όσα κι αν περιγράψεις δεν θα πλησιάσεις με τίποτα αυτά που έζησες. Και είναι πάντα ίδιες. Φίλοι, καλή παρέα, μπάνια, ποτά και γεύσεις, εξερευνήσεις, γαλάζιο.
Ένα είναι σίγουρο, πως οι διακοπές είναι όπως τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων. Όσα κι αν πεις δεν θα τα κάνεις. Όσα κι αν προγραμμάτισες ο χρόνος που είχες ήταν λίγος. Σαν τις τετραετίες που ποτέ δεν τελειώνουν στην ώρα τους.
Όσο για το χρόνο των εκλογών... Αν ήταν έξυπνα τα κόμματα που μας κυβερνάνε μόνο σε περιόδους διακοπών θα μας έβαζαν να ψηφίσουμε. Χωρίς να μας κόβουν τις διακοπές. Με παροχές και πακέτα εκδρομών. Τουλάχιστον, τότε η ψήφος μας θα είχε και κάποιο αντίκρισμα…

Η φωτογραφία είναι από την παραλία «Κάθισμα» της Λευκάδας όπου δρόσισα το κορμί μου από τον Νίκο Δανιηλίδη (www.daniilidis.gr)

Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Διακοπές

Ήρθε επιτέλους η ώρα των διακοπών. Οι στιγμές της χαλάρωσης, της ηρεμίας, της ξεκούρασης. Η ώρα να επαναφορτιστούν οι μισοάδειες μπαταρίες μας από την καθημερινή εγρήγορση όλου του χρόνου.
Όταν σου δίνουν άδεια, την παίρνεις και λες κι ένα τραγούδι. Με αεροπλάνα, με βαπόρια, με κάθε μέσο ψάχνεις την αφορμή για να αποδράσεις από τις ατέρμονες σκέψεις την ώρα της δουλειάς. Δεν έχει σημασία που θα πας. Δεν έχει σημασία πως θα πας. Σημασία έχει πως φεύγεις. Πως κατεβάζεις διακόπτες και σηκώνεις πλώρη για μακριά. Όσο για το ιστολόγιο… εδώ θα είμαι συχνά πυκνά. Κάπου τριγύρω. Όλο και θα μπαίνω να μαθαίνω νέα. Καλοί μου φίλοι θα έρχομαι και θα τα λέμε…

Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007

36 και βάλε

Πως τον μετράμε αλήθεια το χρόνο; Μπορούμε αλήθεια να τον μετρήσουμε με μέρες, μήνες, χρόνια; Μπορούμε να τον μετρήσουμε με στιγμές; Στιγμές που πέρασαν και που άφησαν αναμνήσεις και αποδείξεις ζωής στο διάβα τους; Ίσως μόνο με αποδείξεις αγάπης και ευτυχίας να μετριέται ο χρόνος. Με αγκαλιές στα ηλιοβασιλέματα, με κλεφτές ματιές ευτυχίας, με χάδια και έρωτες στις ακροθαλασσιές, με γευστικά φαγοπότια και μουσικά γλέντια, με παραγωγικές συζητήσεις και έξυπνες ρήσεις, με απολαυστικές περιπέτειες και ελπιδοφόρα όνειρα.
Ναι, μάλλον για μένα ο χρόνος μετριέται με στιγμές. Προσωπικές στιγμές. Στιγμές που έρχονται και επιζούν στο υποσυνείδητό μας, επανέρχονται και στοιχειώνουν τα δευτερόλεπτα του τώρα με το τώρα του τότε.
13.149 μέρες δείχνει ο καθρέπτης απέναντί μου. 36 χρόνια. Να μπω στον κόπο να τις μετρήσω τις στιγμές; Σημάδια χρόνου στο διάβα τους. Σημάδια ανεξίτηλα που μένουν και χαράσσουν ουλές και στίγματα. Ο πρώτος έρωτας, οι παιδικοί φίλοι, τα σχολικά χρόνια, οι φοιτητικές τρέλες, τα χρόνια του στρατού, όλα. Όλα σε εικόνες που κυλούν και αλλάζουν τις όψεις του καθρέπτη απέναντί μου. Κεράκια ελπίδας που σβήνουν στο χάρτη της καθημερινότητας με το πέρασμα του χρόνου. Γενέθλια.Να τα γιορτάσω ή να μην τα γιορτάσω τα χρόνια;

Δευτέρα, Ιουλίου 30, 2007

Θέλω επειγόντως διακοπές

Την ώρα που σκάει ο τζίτζικας και η Κέρκυρα πλημμυρίζει από κόσμο κάποιους τους καλεί το καθήκον να παραμείνουν στις επάλξεις της δουλειάς. Αυτά είναι τα κακά και τα άσχημα του καλοκαιριού.
Ιδρώτας, ζέστη και δουλειά την ίδια ώρα που άλλοι διασκεδάζουν και ηρεμούν. Δεν ξέρω αν κουράστηκα ή αν δεν αντέχω άλλο, αλλά νιώθω πως θέλω επειγόντως διακοπές. Να αράξω και να χαθώ χωρίς ρολόγια και σκοτούρες στο γαλάζιο της θάλασσας, να χωθώ στην άμμο, να πνιγώ στα ποτά και τα σφηνάκια. Το μόνο που μπορώ να κάνω προς το παρόν είναι να σκέφτομαι τις μέρες που θα έρθουν και θα περάσουν μέχρι την πολυπόθητη άδεια που δε λέει να έρθει. Γιατί όπως και να το κάνουμε, κάποτε θα έρθει και η δική της σειρά. Που θα μου πάει. Ως τότε, ευχές για καλή διασκέδαση στους αδειούχους και καλό κουράγιο και υπομονή στους άτυχους του καλοκαιριού.

Πέμπτη, Ιουλίου 26, 2007

Ο τοίχος: Από ΕΛΛΑΔΑ... ΕΛ ΔΑΔΑ

Σύνθημα 101ον: ΕΛ ΔΑΔΑ
Πως την καταντήσαμε έτσι την ΕΛΛΑΔΑ μας, από ΕΛΛΑΔΑ... ΕΛ ΔΑΔΑ. Εμπρηστικές δάδες από άκρη σ' άκρη σ' όλη τη χώρα. Το είπε και το έκανε η Νέα Δημοκρατία. Με την ανοχή της διακυβέρνησής της πράγματα και θάματα αλλάζουν τη χώρα μας. Δύναμη Μεταρρύθμισης. Το κράτος θα ξαναγεννηθεί πάλι με χρόνια και καιρούς από τις στάχτες του. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μας λυπηθεί ο Θεός. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μας βοηθήσει με την κουταμάρα που μας δέρνει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σφίξανε και οι ζέστες.

Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007

Άνθρωποι είμαστε...

Έρχονται στιγμές που μπλέκεις θες δε θες με λάθος ανθρώπους. Νιώθεις πως τα λάθη του παρελθόντος σε στιγματίζουν. Και συνήθως διαπιστώνεις αργά τις εκπτώσεις, τις παραλείψεις και τους συμβιβασμούς σου. Το να μπλέκεις με λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή είναι οδυνηρό. Μπορεί να βρεθείς μπλεγμένος σε άσχημα κόλπα. Μπορεί να βρεθείς με κασμάδες στο παρμπρίζ.

Μια εβδομάδα εγώ είδα την άλλη όψη του νομίσματος. Μια παρέα φίλων με ταξίδεψε με την παρουσία της στο νησί των Φαιάκων. Συζητήσεις και αναλύσεις, παρουσιάσεις και δείπνα, βόλτες και τα συναφή έδωσαν άλλη πνοή στον καλοκαιρινό καύσωνα που μας ταλαιπώρησε αυτές τις μέρες. Τι να πω για τον Δημήτρη και την οικογένειά του με τα φανταστικά πιτσιρίκια, την Μάουρα και τον Άγγελο, τι να πω για τον Γιάννη και την οικογένειά του με τη μικρή μπέμπα που ήταν όλα τα λεφτά, τι να πω για την Ελένη, τον Γιώργο, τον Μάκη και τον Αντώνη. Χάρηκα τόσο πολύ τις συζητήσεις μας που θα μου λείψουν. Φτώχυνε το νησί με την αναχώρησή τους.
Τώρα που το σκέφτομαι, κάτι τέτοιες στιγμές, κάτι τέτοιες συναντήσεις αναδεικνύουν τις λάθος στιγμές και τους λάθος ανθρώπους της ζωής μας. Γιατί οι κασμάδες στο παρμπρίζ συνήθως δεν φαίνονται, κι αυτές οι πληγές τους μπορεί να μην καταστρέφουν περιουσίες αλλά προξενούν ζημιές.
Καλοί μου φίλοι, να είστε πάντα καλά. Η Κέρκυρα θα σας περιμένει πάντα.

Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007

Μιλώντας για Μόστρα


Όταν ο μύθος ερωτοτροπεί με την ιστορία

Ομιλία του Νίκου Παργινού στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου "Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα" του Δημήτρη Μαμαλούκα στην Κέρκυρα


Φίλες και φίλοι
Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που νιώθω να βρίσκομαι σήμερα εδώ, σ’ αυτήν την εκδήλωση, πλαισιωμένος από καταξιωμένους ανθρώπους της γραφής και του πνεύματος.
Ως ένας άνθρωπος που τώρα μόλις ξεκινά την πορεία του στο λογοτεχνικό στερέωμα θα σας αποκαλύψω μερικά από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του φίλου μου, Δημήτρη Μαμαλούκα.
Δεν θα σας κουράσω με πολλά, άλλωστε νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω πολλά.
Υπάρχουν τόσοι πολλοί και ιδιαίτεροι καλεσμένοι.

Πριν πάω στο βιβλίο, ας πω πρώτα δυο λόγια για τον Δημήτρη.
Τον Δημήτρη τον γνώρισα μέσω της τεχνολογίας που μεταξύ μας, δεν διαφέρει και πολύ από την λογοτεχνία.
Αν το καλοσκεφτείτε αποτελούνται από την ίδια πρώτη ύλη, τα ίδια γράμματα.
Γνωριστήκαμε μέσω των κοινών μας διαδικτυακών περιπλανήσεων στον κόσμο των ιστολογίων.
Επιφυλακτικά στην αρχή, φανατικά στη συνέχεια.
Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα τη συγγραφική του πορεία.
Μέσω όμως της κοινής μας τεχνολογικής περιπλάνησης έγινα γνώστης της λογοτεχνικής διαδρομής του.
Ο Δημήτρης αποτέλεσε έναν από τους καλούς και σημαντικούς φίλους που γνώρισα μέσω της ενασχόλησής μου με τα blogs.
Και είμαι πραγματικά υπερήφανος γι’ αυτές τις αξιόλογες γνωριμίες.
Πέρα από τη συγγραφική φιγούρα που είναι ούτως ή άλλως άξια προσοχής, πέρα από την προσωπικότητα που καταγράφει με θάρρος και θράσος την άποψή του, πέρα από τον άνθρωπο Μαμαλούκα και τις προσωπικές του πτυχές, υπάρχει και κάτι άλλο που με έκανε να τον συμπαθήσω.
Η Επτανησιακή του καταγωγή.
Η αίσθηση του φίλου και συντοπίτη που αναδύει στις συνομιλίες μας.
Η κουλτούρα του νησιώτη που κουβαλά στις πλάτες του.
Μ’ αυτές τις σκέψεις, μ’ αυτά τα συναισθήματα, έσπευσα να αγοράσω το νέο του βιβλίο και να χαθώ στις σελίδες του, γεμάτος περιέργεια και αγωνία για το νέο λογοτεχνικό εγχείρημά του.

Ο Μαμαλούκας είναι ένας συγγραφέας που ξέρει να χειρίζεται τις λέξεις.
Ως νέος συγγραφέας τον ζηλεύω για μια εκπληκτική ικανότητά του.
Να λέει λίγα, να μην πλατειάζει, να μην φορτώνει το κείμενό του με περιττές λεπτομέρειες.
Ή ακόμα να ξέρει πότε να σταθεί στις λεπτομέρειες.
Στα μικρά εκείνα σημεία που κάνουν τη διαφορά.
Είναι ένας συγγραφέας που πλέον γνωρίζει πώς να σταθεί και να ισορροπήσει πάνω στο κείμενο με εξαιρετική ικανότητα.
Κι αυτό φαίνεται καθαρά στο τελευταίο του βιβλίο: «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα»
Γλώσσα που ρέει, κινηματογραφική πλοκή που δεν σε αφήνει να διακόψεις την ανάγνωση, μα κυρίως ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό.
Ο Μαμαλούκας αφήνει τον αναγνώστη να ζήσει το δικό του μύθο στις σελίδες του.
Δίνει όσα χρειάζονται για να σε βάλει σε σκέψεις.
Σε παγιδεύει να δουλέψεις μαζί του καθώς διαβάζεις τις σελίδες του.
Χρησιμοποιεί τεχνάσματα και γρίφους, παίζει με τον αναγνώστη καθώς σου εξάπτει την περιέργεια.
Δημιουργεί ερωτήματα.
Κι ο αναγνώστης υποχρεώνεται θέλει δε θέλει να συμμετάσχει σε τούτο το παιχνίδι.
Να γίνει συνένοχος, να γίνει κοινωνός μιας αποπλάνησης.
Ο Μαμαλούκας χρησιμοποιεί την ιστορία για να κτίσει πάνω της προσωπικούς μύθους.
Εκεί που η ιστορία απλά ξεχνιέται, έρχεται το ταλέντο και η φαντασία και σε βάζει σε σκέψεις.
Κι αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό στη γραφή του Δημήτρη που τον κάνει ιδιαίτερο.
Ο τρόπος με τον οποίο πιάνεται από πραγματικά γεγονότα για να εξυμνήσει μέσω των μύθων την ίδια την ιστορία.
Το περιβάλλον και η ατμόσφαιρα που ερωτοτροπούν με το βλέμμα του αναγνώστη.
Η αίσθηση της κρυφής ματιάς στο ίδιο το παρελθόν.
Η αναμονή των απαντήσεων και των κρυμμένων στοιχείων που συνδέουν τις σκόρπιες ιστορίες του βιβλίου.
Οι άνθρωποι που λατρεύουν τα βιβλία θα λατρέψουν και το ταξίδι στις σελίδες του βιβλίου του.
Ίσως γιατί το τέχνασμα της χρησιμοποίησης του πάθους της βιβλιοφιλίας μέσα στο ίδιο το βιβλίο να είναι ο καλύτερος καταλύτης για την επιτυχία του.
Ίσως γιατί το βιβλίο αυτό καθεαυτό να θέτει σε κάθε έναν από μας το δίλημμα που περικλείει αυτή η αγάπη μας προς αυτά.

Λένε πως υπάρχουν μόνο τρεις κανόνες, για να γραφτεί ένα καλό μυθιστόρημα.
Δυστυχώς όμως κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Δημήτρη, πιστοποίησα για ακόμα μια φορά πως όντως κανόνες δεν υπάρχουν.
Διέγνωσα όμως κάτι άλλο.
Διέγνωσα μυστικά γραφής.
Μυστικά που μου εκμυστηρεύτηκε καθώς ένιωσα να μου αποκαλύπτονται στην άκρη του ματιού μου.
Κι αυτή είναι η πρόκληση που σας προσκαλώ να γευτείτε.
Την αίσθηση της γραφής διαβάζοντας.
«Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που σαν αναγνώστη σε αφήνει κερδισμένο.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.
Αξίζει να στολίσει την προσωπική μας βιβλιοθήκη, ίσως για να ζήσουμε λίγο από το μύθο του ίδιου του Μόστρα και του πάθους του.
Αξίζει να στολίσει κάθε Κερκυραϊκή βιβλιοθήκη και να γίνει εκτενής αναφορά από τους Κερκυραίους ακόμα και για τη σύνδεση των ιστορικών του στοιχείων με την Κέρκυρα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω δυο λόγια και για τους αξιόλογους ανθρώπους που με πλαισιώνουν σε τούτη την εκδήλωση.
Την Ελένη Γκίκα. Έναν άνθρωπο που αγαπώ και εκτιμώ αφάνταστα.
Την Ελένη που με κέρδισε μονομιάς από τις πρώτες μας συζητήσεις.
Έναν άνθρωπο που αγαπά την Κέρκυρα ιδιαίτερα, ακόμα και πιο πολύ από μας τους ίδιους τους Κερκυραίους.
Ελένη, χαιρόμαστε πολύ που μας τιμάς με την παρουσία σου.
Η Κέρκυρα, να ξέρεις, σε αγαπά και θα βρίσκεται πάντα εδώ, θα περιμένει τις νέες ιστορίες σου.
Τον Γιάννη Γιαννούδη, που κι αυτόν τον γνώρισα μέσα από τα κείμενά του στις διαδικτυακές μας περιπλανήσεις και που χαίρομαι να διαβάζω κάθε φορά τις κριτικές του.
Τον Αντώνη Δεσύλλα που είναι γνωστός λίγο πολύ σε όλους μας για τη δράση του και την πορεία του.
Αλλά και τον καθηγητή μου στο σχολείο, τον Αλέκο Κουσουνή, που τολμώ να πω πως ο λόγος του και ο τρόπος της διδασκαλίας του «μου έκλεισε το μάτι» και με συνάρπασε στα σχολικά χρόνια.
Δάσκαλε, μπορεί να μην το γνωρίζεις αλλά με τον τρόπο σου με βοήθησες να στραφώ στην ομορφιά των λέξεων και της συγγραφής, αν και φανατικός λάτρης των θετικών επιστημών.
Φίλε μου, Δημήτρη, από τα βάθη της καρδιάς μου, σου εύχομαι κάθε προσωπική και συγγραφική επιτυχία.
Είμαι σίγουρος για την επιτυχία του βιβλίου.
Όπως είμαι σίγουρος και για επόμενα βήματά σου.
Ξέρω πως θα συνεχίσεις να μας συναρπάζεις με τα βιβλία σου.
Να είσαι πάντα καλά.
Η Κέρκυρα, να ξέρεις, θα είναι πάντα κοντά σου.
Σας ευχαριστώ.

Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007

Δυο κουβέντες για ένα φίλο

Όποτε σε επιλέγουν να πεις δυο λέξεις για ένα βιβλίο νιώθεις πως εκτιμούν πρώτα από όλα την παρουσία σου και τη διαδρομή σου στο χώρο, όποια κι αν είναι αυτή. Όταν αυτό το βιβλίο είναι και εξαιρετικό και συνάμα τελευταία δουλειά ενός καλού φίλου η χαρά είναι διπλή.
Την Τετάρτη 18 Ιουλίου και ώρα 20:00 στην αίθουσα Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κέρκυρας θα παρουσιαστεί στο αναγνωστικό κοινό της Κέρκυρας το μυθιστόρημα του φίλου Δημήτρη Μαμαλούκα «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα».
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κέρκυρας, η Λέσχη Ανάγνωσης Κέρκυρας και το Βιβλιοπωλείο Κίνητρο.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η συγγραφέας και κριτικός κα Ελένη Γκίκα, ο οικονομολόγος Γιάννης Γιαννούδης και η αφεντιά μου.
Ευχαριστώ λοιπόν, τον επτανήσιο φίλο μου, Δημήτρη Μαμαλούκα για την τιμή και εύχομαι επιτυχίες τόσο συγγραφικές όσο και προσωπικές.

Πέμπτη, Ιουλίου 12, 2007

Καθεστώς ομηρίας

36 εργαζόμενοι στον Δήμο Κερκυραίων συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι για επτά μήνες. Ζώντας σε συνθήκες εξαθλίωσης εκλιπαρούν και διεκδικούν το αυτονόητο, να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους και να ξεκαθαρίσει το θολό νομικό τοπίο που τους κρατά σε ομηρία δέκα και δεκαπέντε χρόνια τώρα.
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι δημοτικές αρχές έρχονται και παρέρχονται, οι υποσχέσεις όμως μένουν. Η ίδια η πολιτεία εγκλωβίζεται στις δικές της νομικές διελκυστίνδες και το πρόβλημά τους παραμένει. Από εργαζόμενοι, επαίτες. Από μισθωτοί, μισθωμένοι. Κομμάτια ζωής πιασμένα σε χειροπέδες χωρίς αύριο, χωρίς ελπίδα.
Η ομηρία μας περιβάλλει. Από τις υποχρεώσεις του χθες μέχρι τα όνειρα του αύριο. Όλοι κομμάτια μιας αλυσίδας ομήρων που συμμετέχουν θέλουν δεν θέλουν στο παιχνίδι της επιβολής, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα. Μέρος του προβλήματος κι εμείς οι ίδιοι. Όμηροι των ιδεών, των αξιών και των απόψεών μας. Όμηροι των αμαρτιών μας, όμηροι του ίδιου μας του εαυτού. Παραμένουμε όμηροι γιατί έχουμε ακόμα τα αυτονόητα. Δεν μας καίνε οι χειροπέδες του συστήματος. Όχι όλους. Κάποιους τους στέλνουν στο καναβάτσο. Άλλους στις χαράδρες του Ρεθύμνου, άλλους στις ράγες των προαστιακών σιδηροδρόμων, άλλους στις πόρτες των δημαρχείων. Δεν είναι καιρός να σπάσουμε τις χειροπέδες;

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι

Η καλύτερη παρέα πλάι στο κύμα είναι ένα βιβλίο. Μια δροσερή βουτιά στις λέξεις και τις γραμμές ενός βιβλίου μπορεί να δροσίσει και τους πιο απαιτητικούς.
Στην παραλία χάνομαι στις διαδρομές των βιβλίων. Εκεί που το κύμα συναντά την καυτή άμμο, αραχτός στις ξαπλώστρες, στον ίσκιο της ομπρέλας, χάνομαι και ταξιδεύω με τη συντροφιά των βιβλίων. Ίσως η καλύτερη παρέα να είναι ένα βιβλίο σε μια παραλία. Ίσως μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα παιδικό χαμόγελο ή ένα ζευγάρι ρακέτες. Υπάρχουν στιγμές και στιγμές. Αρκεί όλα να γίνονται με μέτρο, με σύνεση. Πάρτε ένα βιβλίο μαζί σας καλού κακού, όπου κι αν πάτε. Με ή χωρίς παρέα, θα είναι εκεί για να σας φτιάξει τη διάθεση, για να σας συντροφεύει. Όσο για τα υπόλοιπα… περί ορέξεως κολοκυθόπιτα….

Δευτέρα, Ιουλίου 09, 2007

Τριήμερο στους Παξούς

Απόδραση για τρεις μέρες στον Παράδεισο της ηρεμίας και της ξεγνοιασιάς. Παξοί και Αντίπαξοι φιλοξένησαν για τρεις μέρες τα όνειρα και τις σκέψεις μου.
Στα καταγάλανα νερά του Ιονίου δρόσισα για τρεις μέρες τις ελπίδες του καλοκαιριού. Δεύτερη φορά που επισκέπτομαι το νησί των Παξών. Γάιος, Λάκκα, Λογγός, Μογγονήσι, Αντίπαξοι. Αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας. Σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία.

Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

Μυστικά συγγραφής

Το γράψιμο έχει τις φάσεις του. Η έμπνευση και η αρχική ιδέα. Το θέριεμα και το πέταγμα της φαντασίας στις πρώτες σκέψεις. Η κουραστική διαδικασία του κτισίματος πάνω στην αρχική ιδέα. Οι πρώτες λέξεις, οι πρώτες γραμμές. Το ταξίδι στη ρότα της πλοκής. Η δράση στην σκιά των ηρώων. Οι μάχες στο μυαλό και στο χαρτί. Η διαδικασία της κύησης των λέξεων και των φράσεων. Ο συγγραφικός τοκετός τα ξημερώματα και τα πρωινά με τις τσίμπλες στα μάτια. Ο αυτοέλεγχος και η αυτοκριτική στο τύπωμα των σελίδων. Η αίσθηση της τυπωμένης γραφής, το νέο, το παλιό, το γέννημα. Η επιστροφή και η εναλλαγή. Τα συναισθήματα χαράς, ο πόνος της απογοήτευσης, η μανία της τελειότητας, η ανασφάλεια της επιτυχίας. Όλα μα όλα στο λευκό χαρτί και στο μυαλό, μέσα σε σύννεφα καπνού και αλκοολούχες αναθυμιάσεις. Υπάρχουν δυο μυστικά για την επιτυχημένη συγγραφή ενός βιβλίου. Κανείς όμως δεν τα ξέρει. Αν με ρωτάτε, ένα πετυχημένο βιβλίο γράφεται από μόνο του. Σε πάει, σε οδηγεί. Η κάθε σελίδα δείχνει την επόμενη. Κι όταν με το καλό σε οδηγήσει στο τέλος, τότε γεννιέται μια νέα αρχή. Ένας νέος κύκλος διαδικασιών. Τότε ξεκινά ουσιαστικά η γραφή, σαν το μάρμαρο που περιμένει το χάδι του τεχνίτη για να αναδειχθεί η ομορφιά της τέχνης του. Τότε αρχίζει η πραγματική διαδρομή. Το συγγραφικό μάτι υποδύεται ρόλους και επιστρέφει στις λέξεις και τις γραμμές των σελίδων κάθε φορά και με νέα ιδιότητα. Κόβει, ράβει, ρετουσάρει, αλλάζει. Τότε, μέσα από την αυστηρή αναγνωστική ματιά το μάρμαρο παίρνει το σχήμα που θα το κάνει να περάσει στην αιωνιότητα. Αν με ρωτάτε, αυτό είναι το μυστικό. Η εναλλαγή των ρόλων. Ο συγγραφέας να γίνεται αναγνώστης. Να βλέπει το πόνημά του κάθε φορά και με άλλη ματιά. Μέχρι το τέλος. Μέχρι την αρχή. Μέσα από το σβήσιμο γράφονται οι καλύτερες προτάσεις. Με σφυρί και καλέμι.

Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007

Κέρκυρα & UNESCO

Η Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας με τα δύο φρούριά της (παλαιό και νέο) ανήκει πλέον στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO ως ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό μνημείο. Η απόφαση ελήφθη από την Eπιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδεία, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό στην 31η συνεδρίασή της στο Κρίστσερτς της Νέας Ζηλανδίας.
Όλα καλά κι όλα ωραία. "Εμείς τι θα κερδίσουμε;", σκέφτεται ο απλός κάτοικος της πόλης. Καιρός είναι να δώσουμε σ' αυτήν την πόλη κι όχι να πάρουμε, θα απαντούσα εγώ. Καιρός να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά που ήρθε στα χέρια μας. Να την προστατέψουμε, να την αναδείξουμε, να την διασφαλίσουμε. Με ή χωρίς την προστασία της UNESCO, που εφ' όσον ήρθε, καλώς ήρθε.

Δευτέρα, Ιουνίου 25, 2007

Για τον Δημήτρη...

Πέρασαν κιόλας επτά χρόνια από εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Ιούνη που έφυγε ο Δημήτρης από κοντά μας. Έφυγε αλλά δεν χάθηκε. Μέρα που είναι, αναδημοσιεύω ένα κείμενο που είχα γράψει εκείνη την εποχή.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που όσο κι αν προσπαθείς δεν καταφέρνεις με τίποτα να δεις την πραγματικότητα κατάφατσα. Είναι από εκείνες τις στιγμές που μένουν χαραγμένες για τα καλά μέσα στο μυαλό σου, αποτυπώνονται τόσο βαθιά και ανεξίτηλα στη μνήμη σου που είναι αδύνατο να τις ξεχάσεις ποτέ, όσο αδύνατο είναι και να τις χωνέψεις.
Μια τέτοια στιγμή είναι και ο χαμός ενός καλού φίλου. Του καλύτερου ίσως φίλου. Ενός φίλου που έφυγε νέος, τόσο νέος όσο κι εσύ. Ενός φίλου που γεννήθηκε με τα ίδια όνειρα, τις ίδιες προσδοκίες, γαλουχήθηκε με τις ίδιες αρχές, εκστασιάστηκε με τα ίδια ηλιοβασιλέματα, γέλασε με τα ίδια αστεία, έκλεψε με τα ίδια αίτια. Ενός φίλου που έφυγε τόσο ξαφνικά όσο αστραπιαία οι σκέψεις περιδιαβαίνουν το νου.
Συνήθως όταν χάνεται κάποιος όλοι μιλούν για εκείνα που έκανε. Διθύραμβοι για τα έργα, για το ήθος, το χαρακτήρα, ύμνοι για τις πράξεις, τα κατορθώματα. Όσο περισσότερα, τόσο μεγαλύτερες και οι αναφορές, λες και αυτά από μόνα τους, όσο σημαντικά ή ασήμαντα και αν είναι, εφ’ όσον μένουν, δεν συνεχίζουν να υφίστανται και δεν είναι ικανά να χαρακτηρίσουν τον εκλιπόντα και να τον καταξιώσουν ως αξέχαστο.
Για τον Δημήτρη θα επιχειρήσω να κάνω κάτι άλλο. Όχι γιατί αυτά που πέτυχε και πραγματοποίησε στη σύντομη ζωή του ήταν λίγα, αλλά γιατί πιστεύω πως αυτά δεν χρειάζεται καν να τα μνημονεύσω. Ξέρω πόσο σημαντικά είναι και τα κρατώ καλά μέσα μου μια και είναι τα απομεινάριά του και θα με συντροφεύουν μια ζωή, όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω. Όμως δεν είναι εκείνα που βομβαρδίζουν αυτήν την στιγμή την σκέψη μου, αλλά όλα εκείνα που ονειρεύτηκε, εκείνα που μπορούσε, αλλά δεν πραγματοποίησε.
Ο Δημήτρης δεν υπήρξε επιστήμονας. Δεν υπήρξε τεχνοκράτης, ούτε ποιητής ή καλλιτέχνης. Δεν ήταν πολιτικός, ούτε πρωταγωνιστής ποτέ, δεν υπήρξε πρωταθλητής, δεν βαπτίστηκε ήρωας. Ο Δημήτρης δεν κέρδισε ούτε ένα Όσκαρ, δεν διεκδίκησε το βραβείο Νόμπελ. Ο Δημήτρης δεν έγινε πατέρας, ούτε ποτέ του τιμήθηκε όπως του άξιζε… Θα μπορούσε όμως να τα πετύχει όλα τα παραπάνω αν ζούσε. Είχε τις δυνατότητες. Ο χρόνος όμως σταμάτησε γι’ αυτόν άδοξα και μαζί του και όλα τα ανεκπλήρωτα όνειρά του. Πάνω στην άσφαλτο θρυμματίστηκαν και όλες οι ελπίδες των δικών του ανθρώπων που έβλεπαν καθημερινά στα μάτια του όλα τα παραπάνω.Δεν θα σας κουράσω για το ποιος ήταν ο Δημήτρης. Ούτε και αυτός θα καθόταν να σας εξηγήσει. Γιατί να το κάνω εγώ.

Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007

67 χρόνια "δούλευε" την τροχαία

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι: «Είναι τρελός ο παππούς ο Ολλανδός». Έτσι απλά… καθώς όταν επί 67 χρόνια έχεις καταφέρει να κοροϊδεύεις κανονικά την αστυνομία μίας προηγμένης χώρας τότε παρά την παράβαση σου είσαι και άξιος συγχαρητηρίων.
Ένας 84χρονος Ολλανδός άφησε εμβρόντητους τους τροχονόμους που τον σταμάτησαν για έναν απλό έλεγχο όταν τους είπε ότι τα τελευταία… 67 χρόνια οδηγεί χωρίς να έχει στην κατοχή ούτε δίπλωμα, ούτε άδεια, ούτε ασφάλεια για το αυτοκίνητο του.
Τα ολλανδικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο «παππούς» απέφυγε επί τόσα χρόνια τη «σύλληψη» καθώς ουδέποτε ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα ούτε ποτέ του δέχθηκε κλήση για υπερβολική ταχύτητα. Το «ποινικό του μητρώο» αναφορικά με τον Ολλανδικό ΚΟΚ ήταν απλά πεντακάθαρο. Τελικά δεν τιμωρήθηκε… μια και άπαντες διασκέδασαν με το επίτευγμα του. Ο ίδιος πάντως έδωσε την υπόσχεση στην ολλανδική αστυνομία ότι θα εγκαταλείψει το αυτοκίνητο του, το οποίο παρεμπίπτοντος ποτέ δεν πέρασε από έλεγχο οχημάτων…

Η είδηση μεταφέρεται αυτούσια από το cosmo.gr
και το κείμενο είναι του Λουκά Βελιδάκη.

Τετάρτη, Ιουνίου 20, 2007

Ένας χρόνος "έμπνευσης"

Συμπληρώνοντας έναν χρόνο στον αέρα των ιστολογίων, η «Έμπνευση» ανανεώθηκε για να τιμήσει δεόντως την παρουσία της στο διαδίκτυο. Αλλάξαμε πρότυπο για να γίνουμε ακόμα πιο ευχάριστοι και οικείοι στον επισκέπτη. Την Παρασκευή γιορτάζουμε τα γενέθλια ενός έτους γραφής και έμπνευσης στο μετερίζι του διαδικτύου.
Μιας ενεργητικής παρουσίας με κείμενα, άρθρα και αφιερώματα στις περιηγήσεις της «Κρεμάλας». Με αποσπάσματα και δημοσιεύματα, σκίτσα και ομιλίες, συνεντεύξεις, σκέψεις και προβληματισμούς. Ένας χρόνος με ενεργή παρουσία από τους συνεπιβάτες της πτήσης μας. Δεν θα μπω στη λογική του απολογισμού. Άλλωστε τα νούμερα δεν λένε πάντα την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως ετούτος ο τόπος γέννησε εμπνεύσεις, αξιοποιήθηκε στο έπακρο η δράση του και η αλληλεπίδραση μου μαζί σας, κι αυτό, ίσως μόνο εγώ να μπορώ να το αποδείξω. Αφιερωμένη λοιπόν σ’ όλους μας μια συμβολική φωτογραφία της Στέλλας Βικτωρίου από τα καταγάλανα νερά της Κέρκυρας. Μια χορευτική φιγούρα στα δροσιστικά νερά της έμπνευσης, μια φιγούρα που χορέψαμε μαζί, έναν χρόνο τώρα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007

Ο τοίχος: Όταν οι κρατούμενοι γίνονται... κραtoomany

Σύνθημα 100ον: ΚΡΑTOO MANY
Τα καμώματα των μπουμπουκιών της ΕΛ.ΑΣ. στο βίντεο της ντροπής του βασανισμού των αλλοδαπών κρατουμένων προσέφεραν πολλαπλό κράξιμο και δυσφήμηση για τη χώρα. Προτείνεται η αλλαγή αναγραφής της λέξης «κρατούμενοι» με τη χρήση αγγλικής ώστε να συμπεριληφθούν τα πολλά σχόλια και κραξίματα των ξένων και εγχώριων Μ.Μ.Ε. Λανσάρουμε μόδα.

Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007

Ο τοίχος: Μας πρήξανε τα... ΣκουπΙΔΙΑ

Σύνθημα 99ον: ΧΗΤΤΑ ΤΕΜΠΛΟΝΙΟΥ
Ήττα στο κατακαλόκαιρο για όλη την Κέρκυρα και όχι μόνο για το Τεμπλόνι αποτελεί το κλείσιμο της «χωματερής» στην περιοχή που εξυπηρετεί τις ορέξεις των αρχόντων της Τοπικής και όχι μόνο Αυτοδιοίκησης του Νομού. Ανικανότητα, αναξιοπιστία, έλλειψη σχεδιασμού, έλλειψη τόλμης. Η Κέρκυρα δεν έχει τολμήσει τόσα χρόνια να λύσει τα αυτονόητα. Όταν τα σκουπίδια γίνονται πηγή άντλησης εσόδων σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, στην τριτοκοσμική Κέρκυρα γίνονται το μέσο δυσφήμησης για τον Κερκυραϊκό Τουρισμό, αλλά και το πρόβλημα που κανείς δεν τολμά να αγγίξει σωστά και ορθολογικά. Γεμίσαμε σκουπίδια. Παντού. Πρόταση για τη μεταφορά των σκουπιδιών στην Αλβανία υπάρχει κ. Γεωργιάδη;

Παρασκευή, Ιουνίου 15, 2007

Ο τοίχος: Για τα δάση... ρε γαμώτο!

Σύνθημα 98ον: ΣΟΥΦΛΑΣ
Μπορεί να το παίζει «κουφός», άκουσε όμως τη γενική κατακραυγή της κοινής γνώμης για την επίμαχη τροπολογία για την αναστολή κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις και πήρε φλασιά. Άρπαξε τα τηλέφωνα και ανάγκασε τους πάντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο περιβάλλον και τα δάση. Μόνο η πόρτα του "κουφού" τελικά άνοιξε μετά το επίμονο κάλεσμα της κοινής γνώμης. Οι άλλες παρέμειναν ερμητικά κλειστές.

Πέμπτη, Ιουνίου 14, 2007

Το χέρι του Θεού...

Το μπάσκετ αποτέλεσε το άθλημα που πραγματοποίησα την πρώτη μικρή μου επανάσταση στην κολλητή μου παρέα στα σχολικά χρόνια. Ήμουν ο πρώτος που άσκησε βέτο κι εναντιώθηκε στις προσταγές για αλλαγή αγωνιστικού τερέν στα διαλείμματα του σχολείου λόγω σωματικής διάπλασης. Η εποχή του Γκάλη και του Γιαννάκη σήμανε την εισβολή της μπασκέτας στους σχολικούς χώρους και η παρέα άφησε στο περιθώριο το ποδόσφαιρο. Από τότε νιώθω ένα πλάκωμα στην καρδιά όποτε έρχεται η μπασκέτα στο προσκήνιο. Κάτι με πιάνει και ασφυκτιώ.
Χθες όμως είπα ν’ αλλάξω. Είχα καιρό να δω αγώνα στο παρκέ. Κάτι με τράβηξε να παρακολουθήσω το χθεσινό παιχνίδι. Είπα κι εγώ να δω έναν αγώνα μπάσκετ και μου έβγαλε την ψυχή, ίσως μόνο και μόνο για να θυμηθώ τα παλιά. Μέρα που είναι σήμερα (επέτειος της ευρωπαϊκής καταξίωσης της ομάδας του Γκάλη και του Γιαννάκη το 1987) δεν θα τα βάλω με το μπάσκετ. Άλλωστε χάσεις κερδίσεις το άθλημα είναι το ίδιο και το αυτό. Και ο χθεσινός αγώνας, κατά τα ψέματα, άξιζε. Μόνο που μας πίκρανε στο τέλος με το σφύριγμα της λήξης. Κι αν χάσαμε, αυτό που μετράει είναι το θέαμα και όχι η ουσία. Το αποτέλεσμα είναι για τους πολλούς. Για την ιστορία. Για τη στατιστική. Για μένα μετρά η στιγμή, το συναίσθημα, αυτό το κάτι που ξανάζησα για δυο ώρες μπροστά από το χαζοκούτι. Άλλωστε ακόμα και στα διαλείμματα του σχολείου μπορεί να μην πρωταγωνιστούσα στο μπασκετικό τερέν, αλλά απολάμβανα με την καρδιά μου το θέαμα των φίλων της παρέας τρώγοντας χωρίς παρεμβάσεις το κολατσιό μου, χαζολογώντας με τα κορίτσια. Και τώρα που το σκέφτομαι ποτέ δεν θυμόμουν ποιος κέρδιζε κάθε φορά από τους σχολικούς μονομάχους των αγώνων της παρέας. Ίσως σε τελική ανάλυση μόνον εγώ.

Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2007

Παρελθόν

Το παρελθόν μοιάζει με πληρωμένους λογαριασμούς. Χρειάζεται που και που ένα ξεσκαρτάρισμα για να μην πιάνουν πολύτιμο προσωπικό χώρο οι αποδείξεις πληρωμής. Για να μην τις βρίσκουμε μπροστά μας στις απλήρωτες υποχρεώσεις του μέλλοντος.
Χρειάζεται μια μικρή ανακατάταξη που και που για μην μας μπερδεύουν οι εκκρεμότητες. Και οι αποδείξεις του χθες ποτέ δεν μοιάζουν ίδιες με το σημερινό βλέμμα. Η ματιά κάνει ανατιμήσεις που κάνουν τις υποχρεώσεις του χθες τόσο διαφορετικές με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί το παρελθόν αλλάζει, όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο. Αλλάζει τόσο πολύ και τόσο γρήγορα που δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Τις αποδείξεις του παρελθόντος τις κρατώ. Τις τοποθετώ με τάξη και υπομονή στο χρονοντούλαπο της συνείδησής μου. Κι ανατρέχω σ’ αυτές συχνά πυκνά αναζητώντας ίσως απαντήσεις στα προβλήματα του αύριο. Κι ο χρόνος γίνεται σύμμαχος. Το παρελθόν απομυθοποιείται. Αλλάζει και μοιάζει να κινεί τα νήματα του σήμερα, να καθορίζει το αύριο. Το παρελθόν μοιάζει με πληρωμένους λογαριασμούς. Ενίοτε και με απλήρωτους που φέρνει ο χρόνος το πρόσταγμα της όποιας πληρωμής τους. Καιρός δεν είναι;

Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007

Δώδεκα μέρες

Η δωδέκατη νύχτα ήταν περιπετειώδης. Μάχες αδυσώπητες με τα θηρία της νύχτας στο προσκεφάλι σου. Δώδεκα μέρες κοντά και μακριά σου. Δώδεκα νύχτες στη σκιά της ανάσας σου.
Ο χρόνος σταμάτησε στο ρείθρο της διαδρομής σου. Κυλά βασανιστικά στις στιγμές της απουσίας σου, τρέχει γοργά στο πράσινο των ματιών σου. Δώδεκα μέρες που πέρασαν γρήγορα κοντά σου. Δώδεκα μέρες που πέρασαν βασανιστικά μακριά σου. Δώδεκα μέρες γεμάτες συναισθήματα. Δοκιμασία χωρίς αύριο κάθε μια τους. Όλες και καμιά. Πως τον μετράω, αλήθεια, μαζί σου τον χρόνο; Με χαμόγελα, με αγγίγματα, με στεναγμούς, με αναφιλητά, με ανάσες. Δώδεκα μέρες για τους άλλους. Δώδεκα μέρες για τους τύπους.

Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007

Όνειρο

Μη με ξυπνήσεις.
Άσε με να χαρώ το όνειρό σου.
Να διαβώ ως το τέλος την πύλη της διαδρομής σου.
Κομμάτι ενός μύθου, αλήθεια μιας εξομολόγησης.
Όνειρο τρελό τα μάτια σου.
Υπνωτικό η μυρωδιά σου.
Διαδρομές σε κοινά σεντόνια.
Χαμένος χωρίς χάρτη στο κορμί σου.
Να ψάχνω το άπειρο στις καμπύλες σου.
Να ψάχνω το μέτρο στα συναισθήματά μου.
Μη με ξυπνήσεις.
Έφυγες; Με ρώτησες.
Έφτασα. Σου είπα.

Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007

2 χρόνια www.parginos.gr

Ιούνιος του 2005 και μια νέα επικοινωνιακή πύλη έκανε δειλά - δειλά την εμφάνισή της στο διαδικτυακό στερέωμα, το www.parginos.gr, το προσωπικό μου site στο διαδίκτυο.
Με αναφορές στη συγγραφική μου δουλειά, στα κείμενα, τα άρθρα, τα σκίτσα μου. Αλλά κυρίως με βήμα και για τη δική σας φωνή, για τα δικά σας ζωντανά μηνύματα που διατρέχουν την υπόστασή του. Με αναφορές στις εκδηλώσεις και τις παρουσιάσεις της «Κρεμάλας», με εκτενή αφιερώματα και αναδρομές στα δημοσιεύματα του τύπου, με αναλυτική παράθεση συνεντεύξεων, αλλά και ομιλιών και κρίσεων για τη δουλειά μου. Ανοίξαμε μια πύλη στο διαδίκτυο που μ’ έκανε να νιώσω την αγάπη σας, καλοί μου φίλοι, κι αυτό, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Μια πύλη που καλά κρατεί και που συνεχίζετε να την επισκέπτεστε συχνά – πυκνά. Μια δική μας πύλη. Χρόνια μας πολλά, λοιπόν.
Ευχαριστώ θερμά τον Marcello Bensaia, τον άνθρωπο που υλοποίησε τις ιδέες μου και που καθημερινά είναι πάντα εκεί, όποτε κι αν τον χρειαστώ, ό,τι κι αν του ζητήσω. Θερμά ευχαριστώ και σ' όλους εσάς που τόσο καιρό κρατήσατε ενεργή ετούτη την πύλη.

Ο τοίχος: Έχετε γεια μιζούλες

Σύνθημα 97ον: ΠΑΝΤΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Λένε Αντίο στα Πανεπιστημιακά έδρανα οι πρυτάνεις που χρησιμοποιήσαν για δικό τους όφελος χρήματα του Πανεπιστημίου σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Κι έτσι το Πάντειο, έγινε Παντίο Πανεπιστήμιο για πάρτη τους. Τουλάχιστον τους έμειναν τα πολυτελή είδη, τα μάρμαρα, τα είδη υγιεινής και η Ferrari.

Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007

Ο "Χορός των Πυρσών" στο Βόλο

O «Χορός των Πυρσών» μεταφέρθηκε στο Βόλο, τη Δευτέρα 4 Ιουνίου 2007 μεταλαμπαδεύοντας τη λάμψη της ίδιας της μουσικής. Μιας λάμψης που ενώνει εποχές, κόσμους, συνθέτει κουλτούρες και αναδεικνύει χαρακτήρες.
Οι συνθέσεις του Βασίλη Ρακόπουλου, οι αυτοσχεδιασμοί των μουσικών, αλλά και η αγαστή συνεργασία φωνής και μελωδίας, ο ζωντανός διάλογος της Βυζαντινής Χορωδίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και του μουσικού σχήματος μετέφεραν τους ακροατές της παράστασης στο χρόνο, μείωσαν τις αποστάσεις, συνένωσαν μουσικά ρεύματα, ανέδειξαν τη ζωντάνια και την ευρηματικότητα, τη συμμετοχή και τη συνεργασία.
Ζήσαμε ως συντελεστές ετούτο το εγχείρημα και νιώθουμε υπερηφάνεια για την ευκαιρία που μας δόθηκε να αποτελέσουμε μέρος μιας τέτοιας παράστασης. Μέσα από την πρωτοβουλία αυτή μπορέσαμε να προσθέσουμε το δικό μας λιθαράκι αναδεικνύοντας μουσικά μυστικά μονοπάτια στο υποψιασμένο και ώριμο κοινό του Βόλου. Η ανταπόκριση του κόσμου στην προσπάθειά μας, τα θερμά λόγια, το χειροκρότημα, το χαμόγελο και η συγκίνηση μας γεμίζουν με δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια.
Η άψογη οργάνωση του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Βόλου, αλλά και το ενδιαφέρον του φορέα για τέτοιου είδους παραστάσεις, όπου η μύηση στους μουσικούς δρόμους σε παρασέρνει θέλεις δε θέλεις σ’ ένα ποτάμι συναισθημάτων, δεν μπορεί παρά να αποτελεί για μας φωτεινό παράδειγμα.
Ευχαριστούμε θερμά του ανθρώπους του Πολιτιστικού Οργανισμού, τον κ. Δημήτρη Μαραγκόπουλο (Καλλιτεχνικό Διευθυντή), την κα Βούλα Τουλούδη, την ψυχή των εκδηλώσεων, όλους τους συντελεστές και το κοινό της πόλης για την τιμή και την αγάπη με την οποία μας περιέβαλε.

Αμανατοπούλου Χριστίνα, Βρυώνη Λύδια, Γουσέλης Αναστάσιος, Ζουρνατζή Δάνφη, Καρκατσέλας Θεόδωρος, Μούγκρου Φωτεινή,
Μπουντά Νίνα – Μαρία, Παπαδημητρίου Παναγιώτης, Παργινός Νικόλαος, Πετρίδης Κωνσταντίνος, Σκριμπόνη Χρυσούλα, Τσεντούρου Μαρία
(φοιτητές Τμήματος Μουσικών Σπουδών Ιονίου Πανεπιστημίου) και
Ασπιώτης Σπυρίδων (Διδάσκων Τμήματος Μουσικών Σπουδών Ιονίου Πανεπιστημίου)