Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

Η φιλοσοφική λίθος

Ένα νεκρό δεκαπεντάχρονο αγόρι έγινε η αφορμή για να ξεκινήσει ένας ατελείωτος πετροπόλεμος στις πόλεις της χώρας. Μια στυγνή δολοφονία έφτανε για να ξεχειλίσει το ποτήρι της υποκρισίας, της ξεδιαντροπιάς, της μίζας, της ρεμούλας, του ωχαδερφισμού σε τούτη τη χώρα του παραλόγου.

Στη χώρα της λιτότητας και των τραπεζικών επιτοκίων, στη χώρα της εδαφικής ανταλλαγής και της ψεύτικης πολιτικής εξομολόγησης, στη χώρα των «πατέρων» της μίζας και των σκανδάλων, των σκυμμένων κεφαλιών, των χαμένων ευκαιριών, της ανύπαρκτης ευθιξίας και του κατεστημένου, τελικά ίσως δεν μας απέμεινε τίποτα άλλο από το να ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε και που εκπροσωπούμε…

Μια πέτρα για την κατάντια της κοινωνίας. Μια φλόγα για την ανατροπή του κατεστημένου που είμαστε εμείς οι ίδιοι, ο άλλος μας εαυτός. Καίμε το μαγαζί του διπλανού, το αμάξι του θείου μας, το παπάκι του ξάδερφού μας. Κλέβουμε το κατάστημα που δουλεύει ο αδερφός μας, χτυπάμε αλύπητα το κατεστημένο των γονιών μας, βρίζουμε τον «μπάτσο» που είναι αδερφός μας, σκοτώνουμε αβασάνιστα το ίδιο μας το παιδί. Μόνο στον καθρέπτη δεν τολμούμε να κοιταχτούμε, να αλλάξουμε μια κουβέντα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Να ζητήσουμε συγνώμη για τα λάθη και τις παραλείψεις μας, να κλάψουμε μπροστά και όχι πίσω από τις κάμερες.

Η Ελλάδα αποχαιρετά ένα ακόμα παλικάρι που χάθηκε άδοξα. Δεν είναι το πρώτο δεν θα είναι δυστυχώς το τελευταίο. Το χέρι του ειδικού φρουρού που το δολοφόνησε το οπλίσαμε εμείς οι ίδιοι με την ανοχή, με την ψήφο μας, με την εμπιστοσύνη μας, με τη μεμψιμοιρία μας, με την ίδια την πέτρα της διαμαρτυρίας μας.

Χριστουγεννιάτικα δώρα δεν έχει φέτος για κανέναν. Ούτε για κείνο το αγόρι που το φώναζαν Αλέξη, ούτε για τους μαθητές που γέμισαν τους δρόμους και τις πλατείες γεμάτα αγανάκτηση. Ούτε για τους κατοίκους αυτής της χώρας που έπαψαν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο. Κι αν μας ταιριάζει μια κυβέρνηση, ένας υπουργός κι ένας πρωθυπουργός που δεν τολμούν να αρθρώσουν μια συγνώμη, ίσως μας ταιριάζουν και οι πολίτες αναρχικοί που αυτοκτονούν πετώντας πέτρες με κρυμμένα πρόσωπα.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 31, 2008

Με τον έρωτα περνάει ο καιρός...

Έτοιμο και το νέο εξώφυλλο... πως πέρασε ο καιρός... ούτε που το κατάλαβα με τόσο έρωτα.

Ένα βιβλίο ψάχνει τίτλο.
Ένα βιβλίο ψάχνει θέμα, συγγραφέα.
Μια ιδέα για αρχή, ύφος, γραφή, κείμενο, χαρακτήρα, εξώφυλλο.
Ένα βιβλίο ψάχνει υπόθεση, πλοκή, πρωταγωνιστές, κομπάρσους, ψάχνει αναγνώστες, φανατικούς οπαδούς κι επικριτές.
Η αναζήτηση έλαβε τέλος... έλαβε;
Ελπίζω σύντομα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 29, 2008

Dubai

Μια βόλτα στο Dubai φθάνει για να καταλάβεις πόσο πολύ πίσω βρισκόμαστε σε θέματα οργάνωσης, υποδομών, ακόμα και φιλοσοφίας. Χωρίς φυσικές ομορφιές, το Dubai φιλοδοξεί να γίνει ένας από τους καλύτερους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου, κατασκευασμένος πάνω σε σύγχρονα πρότυπα άνεσης.
Είναι απορίας άξιο πως ένας λαός χτίζει το μέλλον του βήμα – βήμα χωρίς την πολιτιστική και φυσική κληρονομιά που διαθέτουμε και διαχειρίζεται καίρια ζητήματα όπως το περιβάλλον με τόσο διαφορετική φιλοσοφία από εμάς που μόνο λόγια και υποσχέσεις ξέρουμε να δίνουμε απλόχερα. Τίποτα μα τίποτα άλλο.
Αν είναι κάτι που με κέρδισε στο Dubai
δεν είναι τα σύγχρονα κατασκευαστικά θαύματα. Δεν είναι η αρχοντιά, η χλιδή ή το χρήμα που έρεε άφθονο. Δεν είναι ούτε ο κόσμος, η διασκέδαση, η άνεση, οι αγορές, τα ψώνια και οι ευκαιρίες. Είναι η τουριστική κουλτούρα της χώρας. Η ευγένεια και η αίσθηση της φιλοξενίας που ανέδυε κάθε επαφή με τον κόσμο της περιοχής, από τον πιο επίσημο προσκεκλημένο μέχρι και τον τελευταίο εργάτη στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα. Κι αν μη τι άλλο, δεν χρειάζεται ούτε χρήμα, ούτε μέσα, ούτε πετρέλαιο για να το κατακτήσεις αυτό και είναι κρίμα που εμείς, μια χώρα με πλούσια τουριστική παράδοση τo έχουμε ξεχάσει στο χρονοντούλαπο του ιστορικού μας πλούτου.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2008

Γαμήλιος τοίχος

Σύνθημα 110ον και φαρμακερό: ΤΙ ΓΑΜΟΣ!
Δεν ήταν απλά ένας γάμος, ήταν ο γάμος μας! Ένας γάμος, αλλά ΤΙ ΓΑΜΟΣ! Μέσα του να περικλείεται η αγάπη μας. Να ζήσουμε Δημητρούλα μου...

Δευτέρα, Αυγούστου 04, 2008

Συνέντευξη στο περιοδικό "Κερκυραϊκό Βήμα"




«Το γράψιμο είναι ένα παιχνίδι κρεμάλας»

συνέντευξη στην Λιζέττα Μπαλού

H συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, της «Κρεμάλας», ήταν ένα ταξίδι… αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε λυτρωτικά. Στις σελίδες του, η φιλία, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος εναλλάσσονται με μια οικεία φυσικότητα, οδηγώντας τους ήρωες του βιβλίου, αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα στην αποκαλυπτική ανακάλυψη του Είναι.

Συναντήσαμε τον Νίκο Παργινό, τον Κερκυραίο συγγραφέα της «Κρεμάλας» και συζητήσαμε για τα βιβλία του, τα κείμενα, τα άρθρα και τα σκίτσα του, τα μελλοντικά του σχέδια αλλά και για την Κέρκυρα και τον πολιτισμό.

ΕΡ: Η «Κρεμάλα» αποτελεί την πρώτη συγγραφική σου δουλειά. Μίλησέ μας λίγο για το βιβλίο.

Η «Κρεμάλα» πραγματεύεται τον έρωτα, τη φιλία, τη ζωή και τον θάνατο μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο καθώς ανάγει τα θεμελιώδη αυτά ζητήματα σε αινίγματα – γρίφους μιας «κρεμάλας», τα οποία ο καθένας από μας λύνει μεν, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής για έναν καλό φίλο που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Με πολύ γέλιο και χιούμορ μιλά για τον θάνατο ιδωμένο από μια άλλη οπτική. Ο ήρωας του βιβλίου, ένας τριανταπεντάρης που ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα, μέσα από ένα ξεχασμένο παιδικό τετράδιο, ανατρέχει στα παιδικά του χρόνια που έζησε με τον χαμένο φίλο του και βρίσκει απαντήσεις για όλα τα αινίγματα της ενήλικης ζωής του.

ΕΡ:Μίλησε μας για τη διαδικασία της συγγραφής, για το γράψιμο. Πόσο επίπονο είναι να αποτυπώνεις μέρος του εαυτού σου στο χαρτί;

Το γράψιμο είναι μια διαδικασία λύτρωσης, αν και την ίδια ώρα νιώθεις πως πρέπει να ισορροπήσεις σε τεντωμένο σχοινί. Παλεύεις με τα βιώματα και τις εμπειρίες σου. Η γραφή είναι μια διαδικασία αυτοϊασης. Κάθε χαρακτήρας του βιβλίου ταυτίζεται μ’ ένα κομμάτι του εαυτού μου. Η «Κρεμάλα» με οδήγησε πιο κοντά στον ίδιο μου τον εαυτό. Παράλληλα για μένα το γράψιμο είναι κι ένα παιχνίδι κρεμάλας. Όταν αποφάσισα να γράψω μπροστά μου είχα μια απέραντη συστάδα από παύλες που έπρεπε να μετατραπούν σε λέξεις και φράσεις.

ΕΡ: Τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια; Μετά την «Κρεμάλα» τι έχει σειρά;

Έχω ήδη γράψει άλλα δυο βιβλία που σύντομα θα βρεθούν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Πρόκειται για το «Τάγμα της Ελπίδας», μια ιστορία μυστηρίου και περιπέτειας με αναφορές στην Βενετοκρατούμενη Κέρκυρα που αναδεικνύει άγνωστες πτυχές της εποχής, και το «Γλυκό Πικραμύγδαλο», ένα ανθολόγιο καθημερινών ερωτικών ιστοριών. Δύο βιβλία εντελώς διαφορετικά. Γενικά μου αρέσει να επιχειρώ κάθε φορά διαφορετικού τύπου ταξίδια στο χαρτί.

ΕΡ: Είναι τελικά δύσκολο για έναν νέο της Κέρκυρας να βρει διεξόδους στα εκδοτικά κυκλώματα του κέντρου; Αποτελεί η συγγραφή σήμερα μια ασχολία για λίγους, ρομαντικούς και ονειροπόλους;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει λίγους αναγνώστες και πολλούς τίτλους βιβλίων ετησίως. Στα βιβλιοπωλεία φθάνουν περί τα 6.000 βιβλία ετησίως, ενώ η αναγνωστική αγορά είναι πολύ μικρή σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό. Οι εκδότες του κέντρου προτιμούν τις σίγουρες λύσεις των αναγνωρισμένων συγγραφέων. Τα χειρόγραφα από νέους συγγραφείς που καταφθάνουν στα εκδοτικά γραφεία ανταγωνίζονται με πολύ σκληρούς όρους, και περίπου ένα στα πεντακόσια εκδίδεται. Παρόλα αυτά προτείνω ανεπιφύλακτα στους νέους να γράφουν. Αυτό που είναι σημαντικό είναι το ταξίδι κάθε φορά. Όσο για τα όνειρα… δεν ξέρω αν σήμερα μας δίδεται η δυνατότητα να ονειρευτούμε. Ακόμα κι αυτό το έχουμε χάσει στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Το βιβλίο και η συγγραφή είναι μια διέξοδος προς το όνειρο.

ΕΡ: Ασχολείσαι πολλά χρόνια και με την αρθρογραφία και το σκίτσο σε εφημερίδες και περιοδικά της «Κέρκυρας» καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της πολιτικής ζωής και της Κέρκυρας ειδικότερα. Ποια η άποψή σου για την Κέρκυρα του σήμερα; Πόσο έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθείς από κοντά τα τεκταινόμενα;

Αρθρογραφώ από το 1998 και οφείλω να ομολογήσω ότι τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούσαν δέκα χρόνια πριν παραμένουν άλυτα και στάσιμα δέκα χρόνια τώρα, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Νέο Νοσοκομείο, υποδομές, σκουπίδια, περιβάλλον, αεροδρόμιο και λιμάνι, οδικοί άξονες, πρωτογενής και τριτογενής τομέας… Η Κέρκυρα μοιάζει να έχασε πολλές ευκαιρίες για να προχωρήσει μπροστά. Φθάνει μια βόλτα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας για να αποκαλυφτεί η γύμνια μας. Η αλήθεια είναι πως διανύουμε μια περίοδο παρακμής της πολιτικής τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Μια παρακμή που αγγίζει όχι μόνο όσους ασχολούνται ενεργά με την πολιτική σκηνή αλλά και εμάς ως απλούς πολίτες που πλέον έχουμε αποδεχθεί τον ρόλο του κομπάρσου παραμένοντας απλοί θεατές στις εκλογικές επαναλήψεις του ίδιου έργου και των ίδιων υποσχέσεων τόσα χρόνια. Χρειάζεται η ενεργοποίηση του απλού αγανακτισμένου πολίτη και βλέπω πως σιγά σιγά γίνονται προσπάθειες να ευαισθητοποιηθεί το κύτταρο της κοινωνίας με ομάδες πολιτών, με συλλόγους και φορείς που εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα. Είναι λυπηρό αλλά πλέον τα πολιτικά κόμματα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπαψαν να εκφράζουν την ίδια την κοινωνία.

ΕΡ:Ποια η άποψή σου για τον πολιτισμό της Κέρκυρας, αλλά και γενικά για το βιβλίο και τις προοπτικές του σήμερα;

Η Κέρκυρα του σήμερα δυστυχώς μοιάζει με κληρονόμο που βρέθηκε με μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά στα χέρια της χωρίς να μπορεί καν να την κατανοήσει να την διαχειριστεί και να την εκμεταλλευτεί. Συμβαίνει με τον πολιτισμό ό,τι και με το περιβάλλον. Αποδεικνυόμαστε κατώτεροι των περιστάσεων. Ανίκανοι να αναδείξουμε τους πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς θησαυρούς μας. Παρότι πολλοί Κερκυραίοι διαπρέπουν μακριά κυρίως από το νησί και διακρίνονται σε πολλούς και διάφορους τομείς, η Κέρκυρα βρίσκεται μακριά από τις όποιες προσπάθειές τους. Μας ενδιαφέρει κυρίως το εφήμερο, το λαμπερό, η αίγλη του ξαφνικού, οι προβολείς της δημοσιότητας, το εφέ. ‘Όσον αφορά το ίδιο το βιβλίο, είναι λυπηρό η ίδια η Κέρκυρα να μην τιμά το πλούσιο συγγραφικό παρελθόν της. Ευτυχώς γίνονται κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες που αξίζουν συγχαρητήρια. Μαθαίνουμε όμως να μισούμε το διάβασμα και το βιβλίο, από το σπίτι μέχρι και το σχολείο, μαθαίνουμε να καίμε, να πετάμε ή να ανακυκλώνουμε τα βιβλία κι όχι τις όποιες ιδέες τους. Πρώτα από όλα είναι θέμα παιδείας. Να γίνει το βιβλίο κομμάτι της ζωής μας. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει. Μέσα από την ασχολία όμως με τη συγγραφή είδα πως πολύς κόσμος έχει τη διάθεση να πλησιάσει το βιβλίο, αρκεί να προσπαθήσουμε να το φέρουμε πιο κοντά του, να κάνουμε συμβατή τη σχέση του καθημερινού πολίτη μαζί του.

Νίκο, σε ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία.

Σας ευχαριστώ κι εγώ.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Κερκυραϊκό Βήμα"
- Καλοκαιρινό τεύχος

Τετάρτη, Ιουλίου 23, 2008

Μετακομίζω...

Η μετακόμιση λένε πως είναι περίεργο πράγμα. Άμα το αποφασίσεις να την κάνεις, ξεχνάς τα πάντα.
Η αλήθεια είναι πως πρέπει πρώτα από όλα να εξαντλήσεις όλα τα περιθώρια και μετά να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια. Πακετάρεις και αρχίζει το πανηγύρι της αλλαγής. Μετακομίζω λοιπόν, όχι γιατί χωρίζω, αλλά γιατί μια νέα σχέση εμπιστοσύνης δημιουργείται, και να είστε σίγουροι, πως μόνο ο χρόνος μπορεί να γνωρίζει πόσο θα κρατηθούν μακριά τα πακέτα με τις χαρτοταινίες.

Πέμπτη, Ιουλίου 03, 2008

Μπουγέλα του καλοκαιριού

Το καλοκαίρι φημίζεται για τα μπουγέλα του. Και η Κέρκυρα φημίζεται για τα μπουγέλα της. Το καλό μπουγέλο θέλει πρώτα από όλα έναν καλό στόχο με καθαρό οπτικό πεδίο και φυσικά αυτό που μετράει είναι ο αιφνιδιασμός και η επάρκεια σε υλικό ρήψης. Το μυστικό του καλού καλοκαιρινού μπουγέλου είναι η ταχύτητα και ο αιφνιδιασμός σε ώρες μεσημεριανής σιέστας, εκεί που ο άλλος δεν το περιμένει και του έρχεται ουρανοκατέβατο στο δόξα Πατρί. Άμα σε πάρουν χαμπάρι να εφορμάς για να ξεπλύνεις τις βρωμιές τους… φασκελοκουκούκλωστα.

Το καλό μπουγέλο μοιάζει με το ξέπλυμα χρήματος. Μοιάζει με τα σκάνδαλα που πέφτει πάνω τους πάντα… ΑΠΛΥΤΟ φως. Το καλό μπουγέλο μοιάζει με όαση δροσιάς στη μέση της καλοκαιρινής κάψας, και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τις καλοκαιρινές προσπάθειες κάθαρσης σε εποχές σήψης. Ούτε με τις κορώνες για εξεταστικές επιτροπές στο δικό μας Ελληνικό Κοινοβούλιο, ούτε μοιάζει στο ελάχιστο με τις όποιες εισαγγελικές παραγγελίες άνευ τιμοκαταλόγου στο μαγαζάκι της κυρά Κατίνας που φημίζεται για τα σουτζουκάκια της.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, πολλά μπουγέλα θα τρώγαν παιδιά γαλάζια και πράσινα… αυτό θα είναι το moto του καλοκαιριού για τους εραστές των μπουγέλων. Γιατί το μπουγέλο ποτέ δεν πεθαίνει. Είναι μια τέχνη που όσο κι αν προσπαθείς δεν την ξεχνάς. Είναι σαν το ποδήλατο και το σεξ. Και άλλωστε, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πρέπει να φάει κατάμουτρα ένα περιποιημένο μπουγέλο, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα το προμηθεύει με ευχαρίστηση αρκεί να μην πούμε το νερό νεράκι.

Το καλό μπουγέλο θέλει αγάπη, θέλει στοργή, θέλει προδέρμ. Θέλει να το’ χεις μέσα σου. Να του μιλάς, να του γράφεις με γράμματα γεμάτα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια…

Ακριβό μου μπουγέλο, σου γράφω πάλι από ανάγκη.

Για τα χαμένα δάση, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τα γραφειοκρατικά ναυάγια, τις χαμένες ευκαιρίες, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που εξαγγέλθηκαν και ποτέ δεν έγιναν, για τις ψήφους που δόθηκαν απλόχερα, τις χειραψίες που δεν καρποφόρησαν.

Σημειώνω τα πάντα επάνω σου, ακριβό μου μπουγέλο και σε στέλνω συστημένο στα μούτρα τους. Τις μπούρδες της πολιτικής τους ανικανότητας, τα νεκρά νεογέννητα του Νέου Νοσοκομείου μας, τους νεκρούς των ασφαλτοστρωμένων δρόμων μας, τις ατελείωτες ώρες ταλαιπωρίας στους δρόμους της πόλης, τα σκουπίδια και τη βρώμα τους, τη βαβούρα, την προχειρότητα και την αναισθησία τους.

Ακριβό μου μπουγέλο, δεν ξέρω αν πρέπει να σε γεμίσω πετρέλαιο ή βιολογημένο νεράκι από τους ΧΥΤΑ τους. Δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω νεράκι από την Αλβανία ή από τα φράγματά τους. Γιατί οι μόνοι χωρίς φραγμούς είναι οι πολιτικοί μας. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε γεμίσω με χρώμα γαλάζιο ή πράσινο για τις μίζες τους. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε γεμίσω λάδι από τους καρπούς της ξεχασμένης Κερκυραϊκής ελιάς μας. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε γεμίσω δάκρυα για τις χαμένες ευκαιρίες και την φτώχια μας, ιδρώτα για τα χαμένα χρόνια της δουλείας μας, αίμα για τους νεκρούς της προχειρότητας μας.

Όπως και να’ χει σε στέλνω συστημένο, σε όλους αυτούς που διάγουν τον ύπνου της πολιτικής τους ανικανότητας και μας ταλαιπωρούν. Σε στέλνω σε μένα τον ίδιο που συνεχίζω να ελπίζω και να πιστεύω πως κάποτε ίσως αλλάξουν οι στόχοι μου μυαλά. Σε ρίχνω στον ίδιο μου τον εαυτό για να ξυπνήσω από τον λήθαργο του ωχαδερφισμού μου. Για να δροσίσω τους καλοκαιρινούς εφιάλτες μου.

Καλό καλοκαίρι.

Νίκος Παργινός

www.parginos.gr

e-mail: nikos@parginos.gr

Δευτέρα, Ιουνίου 02, 2008

Νέες προσφορές από τον... Γερμανικό Ο.Τ.Ε.


Τηλεφωνικά υπόθετα γερμανικής προελεύσεως υψηλών διαδικτυακών ταχυτήτων.

Η νέα εποχή του Ο.Τ.Ε. έφθασε! Προσδεθείτε...

Δευτέρα, Απριλίου 07, 2008

Ο τοίχος: Άρση... χαπιών

Σύνθημα 109ον: ΑΡΣΗ ΧΑΠΙΩΝ
Είναι κοινό μυστικό πως στον πρωταθλητισμό του σήμερα διαγωνίζεσαι στο πόσο χάπια μπορεί να «σηκώσει» ο οργανισμός σου. Τρανό παράδειγμα η ομάδα της Άρσης Βαρών, μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος κι όχι ενός μεμονωμένου περιστατικού. Καιρός να αποφασίσουμε τι αθλητισμό θέλουμε. Τη Δόξα, τις τιμές, τα μετάλλια και τα οικονομικά αντίτιμα που ακολουθούν τα ρίσκα των αναβολικών, ή την δόξα της συμμετοχής, την αξία της προσφοράς, το αντίκρισμα της προσπάθειας. Άλλωστε κι ο κόσμος, εμείς οι ίδιοι, αναβολικά είμαστε…

Πέμπτη, Απριλίου 03, 2008

Ο τοίχος: Από το Βέτο στο... κατάλαβέ το


Σύνθημα 108ον: ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΟ

Μπορεί να μην λύθηκε το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων, αλλά κατάλαβαν επιτέλους έστω και την τελευταία στιγμή κάποιοι φίλοι μας εταίροι και σύμμαχοι τις Ελληνικές θέσεις. Πρώτοι οι Γάλλοι και πάλι απέδειξαν πως ΕΛΛΑΣ – ΓΑΛΛΙΑ: ΣΥΜΜΑΧΙΑ (ακόμα και χωρίς την Carla). Κι έτσι το σκληρό και αδιάλλακτο Βέτο μετατράπηκε σε… Καταλαβέτο

Τρίτη, Απριλίου 01, 2008

Νηστεία και μεγάλα έργα

Η νηστεία της Σαρακοστής είναι όπως τα επιδοτούμενα έργα. Αποτελεί ευκαιρία που πρέπει να τσακώσεις για να εκμεταλλευτείς τις επιδοτήσεις της Άνωθεν Αρχής.
Τα χρόνια πέρασαν και οι καιροί έχουν αλλάξει. Ο κόσμος άλλαξε, αλλάξανε οι καιροί. Και η νηστεία της Σαρακοστής για να φορεθεί από τον κόσμο σήμερα πρέπει να γίνει δίαιτα κατόπιν ιατρικών συμβουλών. Πρέπει να συνοδεύεται από αναλύσεις διαιτολόγων, από αερόβιες ασκήσεις για τους κοιλιακούς και δελεαστικά προγράμματα απεξάρτησης από τις λιπαρές λιχουδιές.
Ο σύγχρονος κόσμος ή παλεύει με την πείνα, ή μάχεται με τα τριγλυκερίδια, με τις χοληστερίνες και τους δείκτες των αιματολογικών αναλύσεων. Ο κόσμος του σήμερα χαρακτηρίζεται δικαίως ή αδίκως από τα φαινόμενα των άκρων. Ή θα παρατρώς ή θα πεινάς. Ή θα καλοπερνάς ή θα βασανίζεσαι. Λες και ο μέσος όρος δεν υφίσταται.
Άλλωστε, μην κρυβόμαστε, η ζωή σήμερα σηκώνει τοξίνες, σηκώνει τροφές γεμάτες υδατάνθρακες. Σηκώνει τροφές του ποδαριού, του πεντάλεπτου και του delivery. Ποιος μαγειρεύει σήμερα όταν μπορεί μ’ ένα τηλέφωνο να έχει ότι θέλει; Σήμερα το κινέζικο είναι πιο προσιτό σε μας απ’ ότι στους Κινέζους!
Αλλά κάτι άλλο λέγαμε και φύγαμε από το θέμα μας.
Η νηστεία είναι σαν τα μεγάλα έργα. Σαν το νέο Νοσοκομείο της Κέρκυρας ένα πράγμα, καλή του ώρα, που πάλιωσε περιμένοντας να ολοκληρωθεί. Που κάποτε χρηματοδοτήθηκε αδρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ποτέ δεν έγινε στην ώρα του. Κάτι το ένα, κάτι το άλλο, αποδειχθήκαμε λαίμαργοι και δεν κρατήσαμε Σαρακοστή. Όλο και κάποιος θα «έσπασε» την νηστεία και θα τσίμπησε το κατιτί του εκμεταλλευόμενος τη «φιλανθρωπία» της Ευρώπης.
Η νηστεία είναι σαν το νέο Νοσοκομείο, που απεντάχθηκε μεν από τα επιδοτούμενα προγράμματα αλλά συνεχίζει να χρηματοδοτείται από το κράτος. Είναι σαν τις δίαιτες που πρέπει να γίνουν γιατί φθάνει κάποια στιγμή το απροχώρητο, κατόπιν ιατρικής συνταγής. Σαν να πηγαίνεις για εξομολόγηση και να επιδεικνύεις αναλύσεις αίματος στον παπά – ιατρό.
Η νηστεία είναι σαν το νέο Νοσοκομείο. Όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο το πιστεύω. Σαν το Νοσοκομείο που όλο κατασκευάζεται αλλά δεν λέει να τελειώσει. Γιατί όπως και να το κάνουμε η Σαρακοστή δεν διαρκεί ποτέ σαράντα μέρες αν το καλοψάξεις και πάρεις το ημερολόγιο ανά χείρας. Σαν το Νοσοκομείο που κάποτε θα τελειώσει αλλά ποτέ δεν θα χρησιμοποιηθεί εν τέλει. Η νηστεία, τελειώνοντας, είναι μια ευκαιρία που δεν εκμεταλλευόμαστε. Αποτελεί πίστωση από τον πάνω κόσμο που μένει στα χαρτιά και βουλιάζει στις χρεώσεις του τραπεζικού ψυχικού λογαριασμού μας. Κι αν την κάνουμε τι έχουμε να χάσουμε στο κάτω – κάτω της γραφής; Μικρές απολαύσεις που θεοποιήσαμε στο δρόμο προς την καλοπέραση. Κι αν δεν την κάνουμε τι έχουμε να κερδίσουμε; Υψηλούς δείκτες και υποχρεωτικές δίαιτες σε πρώτη ευκαιρία. Αυτή τελικά φαίνεται πως είναι η σοφία της ίδιας της ζωής. Αλλάζει πρόσωπα και καταστάσεις, αλλάζει ονόματα και εντολές, και σου θέτει τους κανόνες. Να είσαι σίγουρος πως είτε παπάς είτε γιατρός κάποια στιγμή θα σου πει να νηστέψεις. Να κόψεις τις σάλτσες και τα συναφή. Το αν θα τα καταφέρεις είναι δικό σου θέμα. Στα μεγάλα έργα συνήθως είναι θέμα εργολάβου. Στα θέματα της πίστης, ο εργολάβος είμαστε εμείς. Και το έργο μας έχει δοθεί με απευθείας ανάθεση. Στο τέλος μπορεί και να απενταχθεί. Ποιος ξέρει…

Άρθρο του Νίκου Παργινού για το περιοδικό Image Κέρκυρα

Πέμπτη, Μαρτίου 13, 2008

Ο τοίχος: Η λύση στο πρόβλημα των Σκοπίων

Σύνθημα 107ον: Μ.

Ο τοίχος της έμπνευσης κατ’ αποκλειστικότητα προτείνει τη μοναδική λύση για να βγούμε από το αδιέξοδο με το νέο όνομα των Σκοπίων. Αφού οι Σκοπιανοί θέλουν σώνει και καλά να λέγονται «Μακεδονία» κι αφού η Ελλάδα δεν θέλει τον όρο «Μακεδονία» στο όποιο όνομά τους, η λύση είναι το αρχικό γράμμα. Κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν το δέχεται. Οι Σκοπιανοί το έχουν τόσα χρόνια στο F.Y.R.O.M. κι εμείς, τόσα χρόνια το δεχόμαστε ανεπιφύλαχτα.

Το τσαντίρι της σάτιρας

Αν είναι κάτι που με προβληματίζει κάθε Τρίτη βράδυ δεν είναι το φαινόμενο «Λαζόπουλος» και τα ποσοστά τηλεθέασής του, αλλά η μειοψηφία των όποιων μετρήσεων που καταγράφονται εκείνη τη μέρα. Αυτό που με βάζει σε σκέψεις είναι εκείνο το αναθεματισμένο 40% των τηλεθεατών που παρακολουθεί αυτό το κάτι άλλο εκτός από το «Αλ Τσαντίρι», που όπως και να το κάνουμε έχει γίνει πλέον must.
Γιατί μπορεί να μην το είδες το προηγούμενο βράδυ, αλλά θα το δεις σε κάποια μεσημεριανή του επανάληψη τις επόμενες μέρες. Μπορεί να μην το άκουσες το ανέκδοτο του Λάκη αλλά κάπου το είχες ξανακούσει ή θα στο επαναλάβουν την άλλη μέρα στο γραφείο οι συνάδερφοι. Μπορεί να μην στήθηκες μπροστά στο χαζοκούτι και να προτίμησες ένα ρομαντικό δείπνο, μια βόλτα, ένα βιβλίο, αλλά να είσαι σίγουρος πως κάποιος θα βρεθεί να σχολιάσει αυτά που σχολίασε ο Λάκης.
Προχθές, Τρίτη βράδυ, όποτε μπορούσα, ξέκλεβα λίγο τηλεοπτικό χρόνο από το must της Τρίτης και έκανα έναν περίπατο στα υπόλοιπα κανάλια της χαμηλής τηλεθέασης, μέρος κι εγώ του 40%, και διαπίστωσα πως είχαν αποδεχθεί εξ αρχής την ήττα τους ακόμα και οι επιτελάρχες τους. Σειρές χαμένες στο πουθενά, ξένες ταινίες χαμηλού χολιγουντιανού μπάτζετ χωρίς προοπτικές τηλεοπτικής υποκλοπής. Σου δίνουν την εντύπωση πως δουλεύουν με προσωπικό ασφαλείας και πως κι αυτό ακόμα το προσωπικό χαζεύει με λοξές και περίεργες ματιές τον Λαζόπουλο να κάνει τα δικά του.
Προσωπικά, το φαινόμενο «Λαζόπουλος» με «κέρδισε» εδώ και χρόνια με τους «Δέκα μικρούς Μήτσους», όπου το πληθωρικό του ταλέντο, συγγραφικό και υποκριτικό, ξεδιπλώθηκε με ανεξίτηλο τρόπο. Οι «Μήτσοι» αποτελούν για μένα την εκπομπή ορόσημο για την ιδιωτική τηλεόραση. Από κει κι έπειτα, ήταν προφανές πως κάποια στιγμή, ο Λαζόπουλος θα δικαιωνόταν για το πηγαίο ταλέντο του στο πέρασμα του χρόνου, και η καταξίωση δεν άργησε να έρθει, με κάτι πιο προσιτό στο ευρύ κοινό, πιο άμεσο. Παρόλες τις επικρίσεις για τα καυστικά του σχόλια, τις ατάκες και τις αντιδράσεις του, ο Λάκης παραμένει παραδοσιακά αυθεντικός ακόμα και σήμερα, παρόλη την τηλεθέαση και το πολύ το «Κύριε Ελέησον», κι αυτό είναι, αν μη τι άλλο, το πιο δύσκολο απ’ όλα όσα κάνει.
Η επιτυχία των εκπομπών του δεν είναι τυχαία. Ο Λάκης εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της σάτιρας μονοπωλεί τις Τρίτες μας. Ίσως γιατί η σάτιρα να είναι η μόνη που μπορεί να σταθεί επάξια πολλές φορές απέναντι στα ίδια τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Ίσως γιατί τα γεγονότα αυτά καθαυτά να μην γίνεται να ειπωθούν στυγνά δημοσιογραφικά. Πώς να σχολιάσεις τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές και τις καταστροφές του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου, την ταλαιπωρία του σύγχρονου άνθρωπου από τη μιζέρια της γραφειοκρατίας, το χαμό της ουσίας στην πολιτική σκακιέρα, την ανικανότητα, την ισοπέδωση, ακόμα και το επίπεδο αυτής της τηλεόρασης και του τετράγωνου πολιτισμού της. Δεν μπορείς ούτε να κλείσεις τα μάτια στην συνεχή κοροϊδία, την εκμετάλλευση του ανίσχυρου από τον ισχυρό, τα φαινόμενα ρατσισμού και αποκλεισμού, την περιθωριοποίηση. Τα στείρα τηλεοπτικά παράθυρα φαίνεται πως είχαν τον χρόνο τους, που ήταν και παραμένει πολύτιμος, φάνηκε όμως ιδιαίτερα πολύς στα μάτια του τηλεθεατή.
Από την άλλη, η σάτιρα αποτέλεσε διαχρονικά το αποκούμπι του απλού πολίτη απέναντι στην ίδια την πολιτεία. Ήταν η τελευταία γραμμή άμυνας, η «γραμμή Μαζινό» απέναντι στις επιδιώξεις της όποιας εξουσίας. Πάντα παρέμενε στο περιθώριο των εξελίξεων αλλά ταυτόχρονα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, σχολιάζοντας την ουσία. Ο Λάκης ξέρει ότι η σάτιρά του σήμερα κέρδισε το στοίχημα της τηλεθέασης, γνωρίζει όμως μέσα του πως αν και βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος δεν είναι πλέον στο περιθώριο των εξελίξεων, κι αυτό είναι επικίνδυνο. Αυτό όμως που τον σώζει είναι η αυθεντικότητά του. Η ειλικρίνειά του. Γιατί αν είχε ελεύθερο το βράδυ της Τρίτης δεν θα ανήκε ούτε στο 60% ούτε στο 40% της τηλεθέασης. Γιατί θα προτιμούσε ένα ρομαντικό δείπνο, έναν περίπατο ή ένα βιβλίο από το ίδιο του το σόου.
Όσο για την ταμπακιέρα και το ερώτημα που ακολουθεί κάθε σχετικό άρθρο για την επιτυχία του... Έχει τελικά η σάτιρα όρια;
Δεν ξέρω αν η σάτιρα έχει όρια, ξέρω πως μέσα σε αυτά τα όρια υπάρχει η σάτιρα, και μεταξύ μας ευτυχώς που υπάρχει… Όπως και να το κάνουμε, τα όριά μας οφείλουν να την αντέξουν.


Άρθρο του Νίκου Παργινού για το περιοδικό "Βήματα"

Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2008

Αναγνώσεις

Το ιστολόγιο προτείνει ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες της "Έμπνευσης" τα μυθιστορήματα των Παναγιώτη Κονιδαρη & Γιώργου Γλυκοφρύδη. "Το χειρόγραφο της Πράγας" και "Ο επιβάτης" αποτελούν τρανές αποδείξεις πως οι πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς αξίζουν περισσότερα. Τόσο από τους ίδιους τους αναγνώστες, όσο και από το ίδιο το εκδοτικό σύστημα.
Θερμά συγχαρητήρια και στους δύο συγγραφείς για την εκπληκτική τους δουλειά και πολλές ευχές για ακόμα καλύτερη συνέχεια.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2008

Ένα ταξίδι για δώρο

Ίσως τα καλύτερα ταξίδια να είναι αυτά που γίνονται από την καρέκλα. Ίσως αυτά που ποτέ δεν κουνήθηκες μια σταλιά. Παρέμεινες στη θέση σου και ταξίδεψες μίλια με το μυαλό και την καρδιά σου.
Ίσως τελικά τα ταξίδια έτσι να ορίζονται. Χωρίς αποσκευές, χωρίς εισιτήρια και δαιδαλώδεις διαδικασίες. Χωρίς γραφειοκρατία. Απόλυτα. Στιγμιαία. Διάφανα. Αυτά τα ταξίδια είναι εν τέλει που μου αρέσουν. Χωρίς άγχος. Με την ταχύτητα της σκέψης, το πάθος της ελευθερίας, τη διαύγεια της μοναξιάς, την προσωπική σφραγίδα του μοναδικού, σε μέρη άβατα, αμόλυντα.
Για σήμερα, ένα τέτοια ταξίδι κάνω δώρο στον εαυτό μου. Μοναδικό. Ιδιαίτερο. Γεμάτο έρωτα και αγάπη. Για το καλό της μέρας. Εδώ, καρφωμένος στην καρέκλα μου. Μπροστά από την οθόνη. Ξεστομίζοντας λόγια ερωτικά στη διαδρομή του προορισμού μου. Διανύοντας εκατοντάδες χιλιάδες μίλια. Μακριά.

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008

Πόρτα

Η γιαγιά μου έλεγε πως όταν κλείνει μια πόρτα υπάρχει χώρος για άλλες να ανοίξουν.
Οι πόρτες είναι για να ανοιγοκλείνουν και να αλλάζουν το τοπίο. Κι αν μια πόρτα μοιάζει ανοικτή, αλλά δεν είναι, καλύτερα να κλείσει μια ώρα αρχύτερα, αφού ποτέ δεν θα σε χωρέσει, όσο κι αν προσπαθήσεις να περάσεις. Έλεγε και κάτι άλλο η γιαγιά μου η συχωρεμένη. Κτύπα. Μην ντρέπεσαι. Οι πόρτες είναι για να τις κτυπάς. Γεννήθηκαν για να σου τις ανοίγουν. Με ή χωρίς πόμολο, ανοικτή ή κλειστή, η πόρτα αποτελεί ένα ατράνταχτο άλλοθι. Και μόνο ένας είναι ο τρόπος για να το καταρρίψεις. Η αλήθεια που δεν κρύβεται πίσω της αλλά μέσα σου.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2008

Επιστροφή στο παρελθόν

Μέρες τώρα επιστρέφω στο παρελθόν. Μαζεύω κομμάτια και ξανασυνθέτω μνήμες στο βωμό της προσωπικής μου διαδρομής.
Να βάλεις σε τάξη συναισθήματα και βιώματα. Να βάλεις σε καλούπια και να ορίσεις στιγμές. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο όταν έχεις τον προσωπικό σου μπούσουλα. Στόχος; Η αντίστροφη διαδρομή, το συναπάντημα με την ίδια τη μοίρα. Άλλαξα όλα αυτά τα χρόνια. Τα δένδρα γύρω μου φαίνονται μικρότερα καθώς τα συναντώ και πάλι. Τα ίδια τοπία, οι ίδιοι άνθρωποι, τα ίδια γεγονότα, φαίνονται αλλιώς τώρα, από τούτη τη θέση, επιστρέφοντας… Αυτή άλλωστε δεν είναι και η μαγεία της επιστροφής;

Παρασκευή, Ιανουαρίου 04, 2008

Κερκυραίοι καλικάντζαροι

Οι καλικάντζαροι της Κέρκυρας διαφέρουν από τους συμβατικούς καλικάντζαρους της λαϊκής μας παράδοσης. Δυστυχώς δεν έρχονται να μας ενοχλήσουν μόνο την περίοδο των εορτών, αλλά τους έχουμε στις πλάτες μας όλη τη χρονιά. Δύσκολα θα τους ξεφορτωθούμε σε τελική ανάλυση και για κακή μας τύχη ούτε οι αγιασμοί αλλά ούτε και τα μαντζούνια πιάνουν πάνω τους. Δείχνουν να έχουν μια δεινή αντοχή στις κακουχίες του πολιτικού μας συστήματος και να θεριεύουν από την ανοχή του Κερκυραϊκού ωχαδερφισμού μας.
Κάθε ένας απ’ αυτούς έχει κι ένα κουσούρι. Κουτσοί, στραβοί, μονόφθαλμοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι. Κλασικοί καλικάντζαροι, μ’ όλα τα αυθεντικά ανθρώπινα κουσούρια, που τα βρίσκεις αφειδώς πάνω τους. Ας δούμε όμως τους σημαντικότερους με τη σειρά.
· Μαλαγάνας ο Βουλευτής
Ο Κερκυραίος καλικάντζαρος Μαλαγάνας, της συνομοταξίας dendius - dendius θέλει πολύ προσοχή. Με τον ιδιαίτερο εκλεπτυσμένο τρόπο του και με παραπλανητικά γλυκόλογα ξεγελάει τους άμοιρους κατοίκους του νησιού. Μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρνει και τους παίρνει τα γλυκά. Δεν τον ενδιαφέρουν μελομακάρονα, κουραμπιέδες και βασιλόπιτες. Έχει μια τάση να λιγουρεύεται μεγάλα έργα που έχουν όπως και να το κάνουμε μια κάποια γλύκα, και οικογενειακές και προσωπικές ψήφους. Είναι φαλακρός, κυκλοφορεί με σήμα κατατεθέν μια αναμμένη δάδα που κρατά στο δεξί του χέρι (έχει κάψει πολλές φορές τη γούνα μας). Έχει μακριά και επιδέξια χέρια, γι’ αυτό κρατήστε σε απόσταση κάθε λογής φακέλους, ψηφοδέλτια, αλλά και τα όποια όνειρά σας για μεγάλα έργα, τα μετατρέπει σε εφιάλτες.
· Πλανήταρος ο πρώην βουλευτής
Συνήθως νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Μεταμορφώνεται και παίζει μουσική για να κοιμίζει τους ανθρώπους. Ανήκει στην συνομοταξία georgiadus – georgiadus και δυστυχώς στην τελευταία του απόπειρα να πλανέψει τον κόσμο κατάπιε την σφυρίχτρα του που έχει κρεμασμένη στο λαιμό του, κι ο κόσμος που τον επευφημούσε τον ξέχασε... Είναι ξανθός, έχει μεγάλα σαγόνια και παρουσιάζεται καλοχτενισμένος, καλοντυμένος και σενιαρισμένος. Μην του φράζετε τον δρόμο. Δεν του αρέσουν τα φράγματα και έχει αδυναμία στο αλβανικό νερό. Μόνο με αυτό μπορείτε να τον ραντίσετε και να τον φέρετε με τα νερά σας. Δυστυχώς όμως, παρά την τελευταία του εκλογική αποτυχία, δεν γλιτώσαμε απ’ αυτόν. Συνεχίζει να μας επισκέπτεται και να μας παραπλανά με μπούρδες παρότι κατάπιε το σημαντικότερό του εργαλείο, την πολιτική του σφυρίχτρα που γέρνει προς τα δεξιά.
· Ζορκολαίμα η βουλευτίνα
Φίλη του γνωστού αρχικαλικάντζαρου Κοψαχείλη του Γιωργάκη, που παρουσιάζει το γνωστό πρόβλημα άρθρωσης στα ελληνικά. Η Ζορκολαίμα υποστήριξε ένθερμα τον Κοψαχείλη στις τελευταίες εκλογές των χαμένων αριστερών της δεξιάς πολιτικής πτέρυγας. Μεγάλος αντίπαλος του Κοψαχείλη, ο Βάγγος ο Περίδρομος. Η Ζαρκολαίμα αποτελεί μέλος του πολιτικού συμβουλίου του προεδρικού μπλοκ και παραμένει φανατική υποστηρικτής των εκφραστικών σαρδάμ του αρχηγού της. Στα χαρακτηριστικά της η παραδοσιακή αρχιτεκτονική ομορφιά της και το υποκριτικό ταλέντο που χαρακτηρίζει όλη τη συνομοταξία του είδους pasokous – pasokous.
· Τρικλοπόδης ο αριστερόχειρας
Της συνομοταξίας koukoudious – kypriotous. Με συνεχείς ερωτήσεις και επερωτήσεις, παρατηρήσεις, διεκδικήσεις, αγωνιστικές κινητοποιήσεις, ψηφίσματα και δηλώσεις, πέφτουμε στην παγίδα και του ανοίγουμε χρονιάρες μέρες την πόρτα και τον κερνάμε γλυκά με μεγάλα ποσοστά εμπιστοσύνης (πάνω από 15%). Είναι αριστεροχέρης, το δεξιό χέρι δεν το χρησιμοποιεί για να μην του κοπεί (έχει πάρει όρκο να το χάσει αν το χρησιμοποιήσει). Είναι ευπρόσδεκτος αλλά κάθε φορά που του ανοίγουμε την πόρτα φέρνει μαζί του από αριστερά όλο του το κόκκινο σόι που μας παίρνει το κεφάλι με ριζοσπαστικές προπαγάνδες. Όπλα του τα συνήθη σφυροδρέπανα ρωσικής κατασκευής από τον καιρό της επανάστασης. Μπαίνει πάντα με το αριστερό. Φεύγει με το κεφάλι ψηλά και διαμαρτυρόμενος.
· Κουλοχέρης ο επονομαζόμενος και Δήμαρχος
Νέο πολιτικό είδος Κερκυραϊκού καλικάντζαρου της συνομοταξίας mikalus – mikalus. Για χρόνια παιδευόταν να γίνει μέλος της εξουσιαστικής ελίτ. Τώρα που τα κατάφερε, με ή χωρίς τη στήριξη αυτών που θα έπρεπε να τον στηρίξουν, χτυπάει το κεφάλι του για την ανοησία του να ασχοληθεί με τη δημαρχία. Είναι η πρώτη χρονιά που θα μας επισκεφτεί την περίοδο των εορτών. Όλο μπερδεύεται και πέφτει κάτω νομίζοντας πως του φταίνε οι τρικλοποδιές των άλλων, αλλά αυτό οφείλεται στα διαφορετικά του χέρια. Ένα μακρύ κι ένα κοντό. Το ένα ξοδεύει για να κάνει έργα και το άλλο μαζεύει τα ασυμμάζευτα που αφήσανε πίσω του οι προηγούμενοι. Ένα πράγμα δεν ξέρει κανείς. Τι θα αφήσει πίσω στους επόμενους καθώς θα φεύγει. Πάντως, αυτός τον χαβά του. Το μακρύ και το κοντό του. Μην του ανοίξετε. Θα το μετανιώσετε όπως κι εκείνος.
· Κοψομεσίτης ο επονομαζόμενος και Νομάρχης
Ψηλός αλλά καμπούρης λόγω του φορτίου που αναλαμβάνει να κουβαλά στις πλάτες του για την αναδιοργάνωση του νομού και των υπηρεσιών του. Παραπονιάρης και αισιόδοξος λιγουρεύεται λουκουμάδες με μέλι αλλά συνήθως του πασάρουμε συσσωρευμένα προβλήματα του παρελθόντος. Φέτος θα μας επισκεφθεί με σκουπίδια και αδρανή υλικά, δώρα που θα μας ζητήσει να ανταλλάξουμε με τους λουκουμάδες. Μην μασήσετε. Ας πρόσεχε. Όποιος ανακατεύεται με την πολιτική τον τρώνε οι ευθύνες (αν έχει φιλότιμο). Σπεσιαλιτέ του οι χρήσεις γης και το χωροταξικό, αλλά δύσκολο να βάλει μια τάξη στα ασυμμάζευτα.

Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί Κερκυραίοι καλικάντζαροι της πολιτικής. Αλίμονο, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να σας τους παρουσιάσουμε σε ένα μόνο άρθρο. Προφυλαχθείτε, αν και δεν πιάνει κανένα μαντζούνι πάνω τους. Μόνο μια είναι η λύση. Κλείστε πόρτες και παράθυρα, βουλώστε καλά τα αυτιά σας στις σειρήνες των επισκέψεών τους. Κι ίσως να βαρεθούν και να φύγουν, ή να τους ξεβράσει το πολιτικό σύστημα μακριά από την πόρτα μας.

Νίκος Παργινός


Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Image Κερκυρα