Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006

Ο τοίχος: Χαλασμένο τηλέφωνο

Σύνθημα 85ον: ΠΟΤΕ!
Λοιπόν, αυτό που συμβαίνει με τον ΟΤΕ ποτέ δεν το κατάλαβα. Πως είναι δυνατόν την πιο κερδοφόρα επιχείρηση του Δημοσίου να θέλει το κράτος σώνει και καλά να την ξεφορτωθεί. Είτε πράσινο, είτε γαλάζιο, το κυβερνητικό καθεστώς ονειρεύεται το ξεπούλημά του, λες και όλοι έχουν βαλθεί να μας πείσουν για την ανύπαρκτη επιχειρηματική ικανότητα του κράτους. Το πρόβλημα τελικά είναι επικοινωνιακό. Είναι αυτό που λέμε.. χαλασμένο τηλέφωνο...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006

Η... αρκούδα του Ιονίου

Ήρθε ο χειμώνας και άλλαξε και πάλι η ζωή μας. Οι τουρίστες έφυγαν έστω κι αν μερικοί έπεσαν θύματα των «άριστων» υποδομών του τουρισμού μας και οι επιχειρήσεις της τουριστικής βιομηχανίας μας διάγουν τον χειμερινό ύπνο των διακοπών τους. Στην Κέρκυρα έχουμε συνηθίσει τη χειμερία νάρκη. Την έχουμε στο αίμα μας. Εμείς και οι αρκούδες. Όλα στην Κέρκυρα μοιάζουν να κινούνται σε άλλους ρυθμούς.
Αυτοί που επιχειρούν τα καλοκαίρια, το χειμώνα τρώνε τα έσοδα του καλοκαιριού. Αυτοί που δουλεύουν εποχιακά ήρθε η εποχή τους να ξαποστάσουν από τους ταχείς τουριστικούς ρυθμούς και να σπεύσουν στις ουρές του ταμείου ανεργίας. Αυτοί που δουλεύουν σε σταθερές δουλειές ζηλεύουν εκείνους που κάθονται και πραγματοποιούν λευκές απεργίες αεργίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης. Αυτοί που υπηρετούν το κοινό καλό από αιρετές θέσεις δεν χρειάζονται τον χειμώνα για να δικαιολογηθούν. Το καλοκαίρι είμαστε πολύ απασχολημένοι για να καταλάβουμε την απραξία τους. Το χειμώνα συνεχίζουν την απραξία τους γνωρίζοντας πως η πατρίδα κοιμάται και δεν θα τους παρεξηγήσουν αν τους ψιλοπάρει ένας υπνάκος ανυπαρξίας. Τα σχολεία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα βρουν τον δρόμο για την χειμερινή απραξία. Καταλήψεις, απεργίες, σχολικές εορτές, εκδρομές, στάσεις εργασίας, κάνα κρυολόγημα. Το Δημόσιο κοιμάται, όπως είναι φυσικό, και δεν το κρύβει.
Η Κέρκυρα είναι μια αρκούδα σε χειμερία νάρκη. Έχω την εντύπωση πως όλοι μετά τον Οκτώβρη στην Κέρκυρα περιμένουν τα Χριστούγεννα για να ξυπνήσουν από τον λήθαργό τους. Κάνουν ένα διάλειμμα και συνεχίζουν τον ύπνο του δικαίου τους μέχρι τη στιγμή που θα έρθει το Πάσχα για να αναστηλωθούν και να προγραμματίσουν την τελευταία στιγμή με την ψυχή στο στόμα για το επόμενο καλοκαίρι.
Η Κέρκυρα κοιμάται, αλλά κοιμάται γυμνή. Αρρωσταίνει, κρυολογεί, κυκλοφορούν βλέπετε και μεταδοτικές ιώσεις και νοσεί, αλλά εμάς δεν μας καίγεται καρφί. Ευτυχώς όμως που υπάρχει και Θεός και μας ξυπνά με μια κακοκαιρία, με μια νεροποντή. Ίσως γιατί τότε φαίνεται η γύμνια μας και η νοσηρότητα της συνείδησής μας. Και να οι πλημμύρες και οι καταστροφές, και να οι αιρετοί στις κάμερες και τα ραδιόφωνα, να ομολογούν πως υπάρχουν παραλήψεις, πως το κεντρικό κράτος δεν βλέπει βορειοδυτικά, πως πρέπει να γίνουν και άλλα έργα, πως φταίμε ίσως κι εμείς οι ίδιοι για την κακομοιριά μας. Και ίσως να έχουν δίκιο, γιατί εμείς σχεδιάζουμε, εμείς χτίζουμε, εμείς μπαζώνουμε, εμείς τους ψηφίζουμε… Και να ομολογούν με την τσίμπλα στο μάτι πως χρειάζονται πίστωση χρόνου, πως χρειάζονται χρήματα, κονδύλια, πόροι…Και να οι αγουροξυπνημένοι πολίτες στα κανάλια να βρίζουν Θεούς και δαίμονες. Να κρύβουν στο βάθος της συνείδησής τους τις μικρές παρανομίες τους και να γίνονται θύματα των ανοικτών ουρανών και της απουσίας του κράτους.
Η Κέρκυρα είναι είδος προς εξαφάνιση. Ίσως ο «Αρκτούρος», εκείνη η οργάνωση για την επιβίωση της καφέ αρκούδας να μην μας έχει πάρει στα σοβαρά, αλλά εμείς θα συνεχίζουμε να υπάρχουμε και να ζούμε στα βήματά της. Θα ξεπουλάμε τις περιουσίες μας στους ξένους, θα βάζουμε ξένους να μαζεύουν τις ελιές μας, θα κάνουμε χειμερινό τουρισμό για να αποκτήσουμε τουριστικές εμπειρίες, θα στηνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση και θα χαζεύουμε το Fame story και το «Παρά πέντε», θα κοιμόμαστε χωρίς ηρεμιστικά κάνοντας όνειρα για το μέλλον. Θα μιλάμε για το ένδοξο παρελθόν που ξεχάσαμε και θα φιλοσοφούμε, ίσως γιατί ο χειμώνας ενδείκνυται για τέτοιου είδους φιλοσοφίες.
Οι Κέρκυρα δεν θέλει έργα και αναπτυξιακά προγράμματα. Η Κέρκυρα δεν θέλει αναβάθμιση των υποδομών και των υπηρεσιών της. Η Κέρκυρα δεν θέλει σκοτούρες στον χειμώνα του ύπνου της. Ένα καλό μαξιλάρι, μια τηλεόραση, ένα τηλεκοντρόλ, κάνα παυσίπονο για τις ιώσεις, μια κουβέρτα κι ένα πάπλωμα. Στην τελική, αν πρέπει να προτείνουμε κάποιο έργο, γιατί έρχεται και το Δ΄ Κ.Π.Σ. εγώ το βροντοφωνάξω: Η Κέρκυρα θέλει μόνο μια κιβωτό! Μια κιβωτό σαν κι αυτή του Νώε. Να μπούμε όλοι μέσα και να σωθούμε στην επόμενη νεροποντή για να διαιωνίσουμε το είδος. Μια κιβωτό με κρεβάτια. Κρεβάτια πολλά.

Άρθρο του Νίκου Παργινού για το Περιοδικό "Image Κέρκυρα" - Δεκέμβριος 2006

Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2006

Ο τοίχος: Οι θηριοδαμαστές

Σύνθημα 84ον: ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ
Όλοι κρύβουμε ένα κτήνος μέσα μας. Το τρέφουμε με άπλετες δόσεις μίσους, οργής, θυμού και αγανάκτησης. Ένα καταπιεσμένο κτήνος που ψάχνει την ευκαιρία να βγει στο προσκήνιο. Χίμαιρες και θηρία καταχωνιασμένα στα υπόγεια της καθημερινότητάς μας που επαναστατούν και σκορπίζουν τον θάνατο, την δυστυχία, την πίκρα. Πέντε νεκρά παλικάρια για ασήμαντη αφορμή. Για ένα κοπάδι, ένα κτήμα, μια διέλευση, για το χόμπι του κυνηγιού. Δεν ξέρω αν ο Δαρβίνος είχε δίκιο. Δεν ξέρω αν προερχόμαστε από τον πίθηκο. Το μόνο που ξέρω είναι πως το θηρίο μέσα μας υπάρχει και ψάχνει αιτίες κι αφορμές για να εκδηλωθεί. Κι εμείς χωρίς να το ξέρουμε το οπλίζουμε...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Ο τοίχος: Μονοπάτια κυνηγών

Σύνθημα 83ον: ΚΥΝΗΓΟΙ ΚΥΝΗΓΩΝ
Τελικά το κυνήγι αποδεικνύεται άσχημο χόμπι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά άμα δεν σε βρει με την καραμπίνα του κατά λάθος κάνας δικός σου, απ' ότι φαίνεται υπάρχουν χίλιοι και δυο λόγοι για να γίνεις από κυνηγός θήραμα. Το τρίτο περιστατικό των τελευταίων ημερών αποδεικνύει περίτρανα του λόγου το αληθές. Πέντε νεκροί κυνηγοί στο Αγρίνιο. Τρομακτικό όσο και τραγικό.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

Ο τοίχος: Νέα φορολογική μεταρρύθμιση

Σύνθημα 82ον: ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΡΥΘΜΙΣΗ
Από νόμους, νομοσχέδια, υπουργικές αποφάσεις και διατάξεις στην Ελλάδα καλά πάμε. Από μεταρρυθμίσεις έχει βουίξει ο τόπος. Στην τελική όμως μόνο απορυθμίσεις καταφέρνουμε να φέρνουμε σε πέρας. Φοροαπαλλαγές για να γλιτώσουμε την φοροδιαφυγή, φοροεισπράξεις για να γλιτώσουμε τις φοροαπαλλαγές, και μεταρρυθμίσεις για να ρυθμίσουμε τις φοροαπαλλαγές. Αυτή είναι η φοροεισπρακτική πολιτική της κάθε κυβέρνησης, και γι' αυτό ποτέ και κανείς δεν βρίσκει άκρη. Μόνο οι έχοντες και κατέχοντες που έχουν και την δυνατότητα στο κάτω - κάτω της γραφής να πληρώσουν κι έναν λογιστή παραπάνω.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006

Το λάδι και τα... λαδώματα

Το εθνικό σπορ της χώρας μας είναι το λάδωμα. Κρατικές υπηρεσίες, δημόσιοι φορείς και υπουργεία, νοσοκομεία, δικαστήρια, νομαρχίες, δήμοι και κοινότητες ακόμα και εκκλησίες φαίνεται πως γνωρίζουν πλέον καλά και από πρώτο χέρι πως το λάδι είναι το αίμα που ρέει στις φλέβες των καλοδουλεμένων γραφειοκρατικών μηχανών.
Από τα απλά πιστοποιητικά μέχρι τα αυθαίρετα της πολεοδομίας, από μια απλή εξέταση μέχρι την διεκπεραίωση υποθέσεων ρουτίνας. Όλοι και όλες τα παίρνουν, σε φακέλους και φακελάκια με ή χωρίς αποστολέα, σε τσέπες εσωτερικές και εξωτερικές. Οι διαπλεκόμενοι της χώρας επιβεβαιώνουν τον άγραφο κανόνα με την καθημερινή συνενοχή τους. Ένας κανόνας που δείχνει να επιβεβαιώνεται και με την εξαίρεσή κάποιων λίγων που δεν δέχονται να ενταχθούν στις συντεχνίες που συντηρούν τα γρανάζια του συστήματος με μπόλικο λάδι.Το λάδι είναι το τοπικό προϊόν της Κέρκυρας και από τα καμάρια της Ελλάδας. Η Μεσόγειος φημίζεται για το καλό της λάδι. Κάνει καλό στη υγεία, στο σεξ, στην καρδιά, στην χοληστερίνη, στα τριγλυκερίδια και την οσφυοκαμψία. Κάνει καλό στα άλατα των δημοσίων υπηρεσιών και υπερβαίνει ασφαλιστικές δικλείδες, ξεπερνά νόμους, ανοίγει παράθυρα και πόρτες, νομιμοποιεί αυθαίρετα, μετατρέπει τα ράντζα σε σουίτες πολυτελείας, συγχωρεί αμαρτίες και αφορεσμούς, αθωώνει ενόχους, παρακάμπτει ουρές και ξεπερνά εμπόδια. Στην Κέρκυρα, υπάρχουν ατέλειωτοι βενετσιάνικοι ελαιώνες που μαραζώνουν βιολογικά χωρίς σχέδιο και προοπτική στη λαίλαπα των λιπαντών των υπουργείων και των κυβερνήσεων. Οι Βενετοί κάτι ήξεραν που προγραμμάτισαν την καταπράσινη επένδυση των κακοτράχαλων βουνοπλαγιών του νησιού. Κάπου, κάποτε, ετούτο το λάδι θα χρησιμεύσει, υπέθεσαν και είχαν απόλυτο δίκιο μεταξύ μας. Υπάλληλοι και διευθυντές, υπουργοί και βουλευτές, δικαστές, και αρχιμανδρίτες, όλοι λιπαίνουν τις τσέπες τους με οξύτητες που συνιστούν εκατοντάδες κατασκευαστές καλού ελαιολάδου. Κάτι μου λέει πως για να πάει μπροστά ετούτο το νησί χρειαζόμαστε κι άλλους νεωτερισμούς γαιοκτήμονες και ελαιοκαλλιεργητές. Οι εποχές προχώρησαν πολύ. Ο δάκος και η παστέλα κατάλαβαν πως το λάδι είναι αγαθό πολλαπλών χρησιμοτήτων και έτρεξαν πρώτοι να σφετεριστούν τον ελαιόκαρπο της διαπλοκής και να θέσουν σε υπολειτουργία τις αναπτυξιακές μηχανές του νησιού. Οι παραγωγοί απολογούνται στους υπευθύνους πως κάθε πέρσι και καλύτερα και οι επιδοτήσεις για το πολύτιμο αγαθό από την Ευρωπαϊκή Ένωση σκαλώνουν στις αλάδωτες τσέπες των γραφειοκρατών στις Βρυξέλες. Χρειάζεται πρόγραμμα και εκσυγχρονισμός, λένε οι ειδικοί. Χρειάζονται μελέτες, αναδιάρθρωση και βιολογική ταυτότητα. Χρειάζεται επιτέλους ένα σχέδιο που θα τυποποιεί με τους δικούς μας κανόνες το λάδι που παράγουμε και δεν θα εξάγεται με τη σέσουλα σε ντενεκέδες στους μεσάζοντες των υπεραγορών της Ευρώπης. Το λάδι στο καντήλι του Κερκυραϊκού ελαιώνα λιγοστεύει και πρέπει επιτέλους κάποιος να το καταλάβει. Κάποιος με ή χωρίς λαδωμένα χέρια. Όχι τίποτα άλλο, αλλά το λάδι το χρειαζόμαστε. Χωρίς αυτό θα νεκρώσουν τα πάντα στο νησί. Κι ο τουρισμός, και οι εμπορικές επιχειρήσεις της πόλης. Όλα. Τόσους και τόσους σπούδαξαν. Τόσες και τόσες υποθέσεις ξελάσπωσαν. Οι Βενετοί κάτι ήξεραν. Εμείς, πότε περιμένουμε για να το μάθουμε;

(Άρθρο του Νίκου Παργινού από το περιοδικό Image Κέρκυρα - Απρίλιος 2005)

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

Ο τοίχος: Η παιδεία νοσεί...

Σύνθημα 81ον: ΦΥΜΑΘΗΤΙΩΣΗ
Να δούμε τί άλλο θα δούμε σ' αυτήν τη χώρα. Δάσκαλος με φυματίωση έσπειρε τον ιό ασύστολα σε σχολικό συγκρότημα και μαθητές κινδυνεύουν άμεσα. Δεν πάμε καλά. Μετά τις καταλήψεις, τις απεργίες, τα ομαδικά όργια στις τουαλέτες, τα σχολικά βίντεο, τη βία και τον ρατσισμό, ήρθε και τούτο το νέο για να δέσει το γλυκό και να μην μείνει κανένας παραπονούμενος. Τώρα τουλάχιστον μπορούμε μετά βεβαιότητας να ορίσουμε την ασθένεια που ταλαιπωρεί τη σχολική μας κοινότητα. Το θέμα είναι αν υπάρχει αντιβιoτικό.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006

Ο τοίχος: Ξύλο σε πρώτη προβολή

Σύνθημα 80ον: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΞΥΛΟΥ
Να γυρνάς από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και να σου την πέφτουν αστυνομικοί, να σε σπάνε στο ξύλο χωρίς λόγο και αιτία, στο κάτω - κάτω της γραφής εισιτήριο είχες πληρώσει, και να σε προσάγουν για συμμετοχή σε τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως και να το κάνουμε πάει πολύ. Πάει πολύ και η ανακοίνωση της Αστυνομίας όπου θεωρεί πως υπεύθυνα για το συμβάν ήταν ένα μοτοποδήλατο και μια ζαρντινιέρα που μπήκαν στο δρόμο του φοιτητή. Συμπέρασμα 1ον: Φεστιβάλ Κινηματογράφου με ή χωρίς εισιτήριο, αν δεν αντέχετε το ξύλο καλύτερα να το αποφύγετε. Συμπέρασμα 2ον: Δεν διοργανώνουμε Φεστιβάλ Κινηματογράφου σε χώρους στάθμευσης μοτοποδηλάτων και ζαρντινιέρων.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006

Ο τοίχος: 17 Νοέμβρη

Σύνθημα 79ον: ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΗΑΝΚS
33 χρόνια μετά και οι επαναστάτες του Πολυτεχνείου συνεχίζουν να πέφτουν θύματα των ThANKS της πολιτικής μας. 33 χρόνια μετά και οι επαναστάτες του Πολυτεχνείου που επέζησαν κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή του τόπου ευχαριστώντας αμερικάνικα, αγοράζοντας ΤΑΝΚΣ. Λένε πως οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους σβήσουμε από τη μνήμη μας. 17 Νοέμβρη και η μνήμη επιστρέφει σε κείνους τους επαναστάτες που η θυσία τους στιγμάτισε τη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Ας είναι τουλάχιστον το ΤΗANKS μας αυθεντικό, χωρίς άρματα μάχης και αμερικάνικες ευχαριστίες.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006

Ο τοίχος: Μ' ένα όνειρο τρελό...

Σύνθημα 78ον: ΜΙΝΙ ΑΣΦΑΛΗΣΤΡΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ
Στην Ελλάδα υπάρχει σχέδιο για όλα. Γι' αυτό άλλωστε έχουμε τρελαθεί στους νόμους και τα νομοσχέδια δείχνοντας απεριόριστη εμπιστοσύνη στους εκάστοτε κυβερνώντες. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτα στο ασφαλιστικό, να μην ανεβαίνουν τα όρια, να μην αυξάνονται οι εισφορές, αλλά όλο και κάτι αλλάζει. Αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι και οι αντοχές μας και η σύνταξη μένει όνειρο απατηλό κι απραγματοποίητο. Ίσως γιατί το σχέδιο εξόντωσής μας να είναι και το καλύτερο. Ασφαληστρικό λοιπόν κι αυτό το νομοσχέδιο. Σε τελική ανάλυση, τα μόνα που δεν μπορούν να μας εγγυηθούν οι εκάστοτε κυβερνώντες είναι τα χρονάκια μας...

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

Ο τοίχος: Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Σύνθημα 77ον: ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΜΕ ΔΙΑΡΚΕΙΣ & ΠΑΓΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ. Μετατρέψαμε τους συμβασιούχους από συμβασιούχους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε συμβασιούχους με διαρκείς και πάγιες ανάγκες. Άνθρωποι που παρακαλούν για τα αυτονόητα, για ένα κομμάτι ψωμί, για μια θέση στο ήλιο του μεροκάματου, μια θέση που την αξίζουν δουλεύοντας χρόνια τώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αυτή είναι η Ελλάδα. Υπόσχεται και κάνει πράξη κάθε φορά τους φόβους μας...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006

Ο τοίχος: Τα χάπια μου!

Σύνθημα 76ον: ΦΑΡΜΑΚΙ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ
Αυξήσεις έως και 50% στα φάρμακα και μειώσεις μέχρι και 20% σε... μερικά από δαύτα μπαίνουν σε εφαρμογή από σήμερα κι έτσι για ακόμα μια φορά πιστοποιείται το ρητό για τις τσουχτερές τιμές των φαρμάκων. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ θεωρώ πως τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά κάθε φορά χρειαζόμαστε και περισσότερα φάρμακα. Τα χάπια μου!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006

Ο τοίχος: Πληθωριστική δικαιοσύνη

Σύνθημα 75ον: ΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ
Όπως και να το κάνουμε δεν ζήτησαν και τίποτα παράλογο οι δικαστές. Αυξήσεις της τάξεως του 50% έως 70% και μάλιστα αναδρομικές! Αυτές τους τις απαιτήσεις τους τις ενέκρινε και το Μισθοδικείο κάνοντας πράξη τη γνωστή ρήση για την ακριβή δικαιοσύνη κι ας ξεσηκώθηκαν θυέλλες διαμαρτυρίας από την πολιτική ηγεσία. Μόνο που η δικαιοσύνη στην Ελλάδα αποδείχθηκε... δικαιωσύνη γιατί μας έκαψε με τις αποφάσεις της και το πρόσφατο ύποπτο παρελθόν της. Όπως και να' χει... οι δικαστές έχουν τα μέσα και διεκδικούν. Αλίμονο στον κοσμάκη που ζει με τρεις κι εξήντα.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2006

Ο τοίχος: Μετεκλογικές ορθογραφικές ζυμώσεις

Σύνθημα 74ον: ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΤΑ
Οι εκλογές κάθε φορά μετατρέπουν την κομματική ενότητα σε.. ενότηττα. Γιατί εκλογές είναι, όπως να το κάνουμε, και κάθε φορά υπάρχει νικητής και ηττημένος. Στα κομματικά επιτελεία μετά τις εκλογές επικρατεί πάντα ενότηττα, και η ενότηττα να ξέρετε πως πάντα φέρνει γκρίνια, μουρμούρες, μπηχτές, πισώπλατα μαχαιρώματα, τραβηγμένα χαλιά, πολιτικά απωθημένα και αμπελοφιλοσοφίες. Μέχρι τις επόμενες εκλογές. Οπότε η ενότητα επανέρχεται ορθογραφικά μέχρι να ανοίξουν και πάλι οι γκαστρωμένες κάλπες. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

Τρίτη, Νοεμβρίου 07, 2006

Ο τοίχος: Κρανίου τόπος...

Σύνθημα 73ον: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΣΥΛΕΙΑ
Άσυλο ήταν, πάει και πέρασε. Κάποτε υπήρχε στα Πανεπιστημιακά μας ιδρύματα και μάλλον αυτό πρέπει να έφταιγε για την κατάντια τους. Κάποιος εισαγγελέας το είπε, ο Βύρωνας το επικύρωσε, η Μαριέττα το πιστοποίησε. Μου φαίνεται πως σε αυτήν την χώρα βαλθήκαμε να τα αλλάξουμε όλα εκτός από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά σε λίγες μέρες έρχεται και το Πολυτεχνείο και τότε φοβάμαι για τα χειρότερα.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006

Παιδεία: Η κλήση μας προωθείται....

Η κατάσταση της παιδείας στη χώρα μας μοιάζει με το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά, το χαλασμένο τηλέφωνο. Έχω την εντύπωση πως το μήνυμα που πρέπει να φθάσει στα αυτιά των παιδιών μας προωθείται κάθε φορά με λάθος τρόπο. Απλό μήνυμα ή βίντεο; Βλέπετε άλλαξε η τεχνολογία. Το sms έγινε mms. Όπως και να’ χει, ότι και να’ ναι ετούτο το μήνυμα δεν μπορέσαμε ποτέ να το αποκωδικοποιήσουμε σωστά. Ίσως γιατί χαθήκαμε κάπου εκεί, στη μετάφραση.
Όλα ξεκινούν από το ίδιο το κράτος. Μηνύματα των καιρών που μεταφράζονται λάθος. Νομοθετήματα, μεταρρυθμίσεις και διατάξεις που προσπαθούν να αντιγράψουν άλλους και που στην πορεία χάνουν το νόημά τους και καταντούν απλές κακές αντιγραφές. Το κράτος αντιγράφει πρότυπα των άλλων, αλλά ούτε κι αυτό δεν ξέρει να κάνει σωστά. Με ελλιπείς πόρους, με πλημμελές ενδιαφέρον, με πενιχρές υποχρεώσεις, με λόγια του αέρα και πράξεις του τίποτα. Το μήνυμα εστάλη. Ποιο μήνυμα όμως;
Τη σκυτάλη παίρνουν οι εκπαιδευτές. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι που καλούνται σ’ ένα δύσκολο περιβάλλον, χωρίς επικαιροποιημένες γνώσεις, χωρίς υποστήριξη και οικονομικό υπόβαθρο να βάλουν τη δική τους προσωπική σφραγίδα. Μόνο που οι προσωπικές σφραγίδες στραγγαλίζονται από το ίδιο το σύστημα. Οι δάσκαλοι, έρμαια των ίδιων των δικαιωμάτων τους, πνίγονται στα ρηχά καθήκοντα των απλών διεκπεραιωτών της κακοαντιγραμμένης σχολικής ύλης. Θύματα του ίδιου του λειτουργήματός τους μεταφέρουν το μήνυμα της κεντρικής εξουσίας λανθασμένα μέσα από τυποποιημένα σχολικά βοηθήματα και μεθόδους χωρίς διεξόδους αυτόνομης μάθησης. Το μήνυμα ελήφθη. Ποιο μήνυμα όμως;
Οι γονείς, από τη μεριά τους, παραμένουν έρμαια μιας διαδικασίας που θέλει τα παιδιά τους επιστήμονες του αύριο, κυνηγούς άπιαστων ονείρων, λάτρεις πατρικών απωθημένων. Οι γονείς χρυσοπληρώνουν θυσίες στο βωμό της παραπαιδείας, ζουν με το μύθο της προσφερόμενης γνώσης όντας αποξενωμένοι από το περιβάλλον της ίδιας της μάθησης. Τα σχολεία είναι γι’ αυτούς πρωινοί χώροι στάθμευσης για τα παιδιά που μπλέκονται στα πόδια τους. Αποποιούνται το ρόλο του γονιού στα κρίσιμα και στα δύσκολα και ακολουθούν όλους τους υπόλοιπους στο κάλεσμα του χαλασμένου τηλεφώνου που θέλει τις οδηγίες να αλλάζουν κατά το δοκούν.
Τελευταίος κρίκος της αλυσίδας είναι τα ίδια τα παιδιά. Δέκτες του μηνύματος των καιρών, θύματα μιας διαδικασίας μετάφρασης που στραγγαλίζεται από την ίδια τη μεταφορά. Έχουν απέναντί τους, τους πάντες. Κράτος, σύστημα, δασκάλους και καθηγητές, γονείς και συμμαθητές. Ξεσπούν στους ίδιους τους εαυτούς τους. Αν δεν βασανίζουν το είναι τους βασανίζουν τους συναγωνιστές τους. Μεταφορείς μηνυμάτων ρατσισμού, κοινωνικής και σεξουαλικής βίας, ψυχολογικής πίεσης, δέκτες ονείρων τηλεοπτικών ριάλιτι. Οι κανόνες του συστήματος ξεκάθαροι. Γίνεσαι μέρος του ή γίνεσαι εχθρός του; Και τα παιδιά το γνωρίζουν. Ή πας με το ρεύμα, ή το ρεύμα σε πάει και σε φέρνει. Το μήνυμα ελήφθη. Ποιο μήνυμα όμως;
Ας δούμε λοιπόν τα μηνύματα στα κινητά των παιδιών μας. Αυτά τα εξελιγμένα κινητά που καταγράφουν τα πάντα. Αυτά που πήραμε για να τα ελέγχουμε και να τα διευκολύνουμε. Μάθαμε να στέλνουμε mms και χάσαμε την ουσία. Μάθαμε να καταγράφουμε τη ζωή μας σε βίντεο και ξεχάσαμε να ζούμε. Μάθαμε να ελπίζουμε στο επόμενο μήνυμα που θα σώσει την καθημερινότητά μας και καταδικάσαμε την ίδια την καθημερινότητά μας στα λογισμικά των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Μάθαμε να στέλνουμε σε πολλούς αποδέκτες τα όνειρά μας μα ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε. Μάθαμε να δασκαλεύουμε και ξεχάσαμε να μαθαίνουμε. Μάθαμε να διατάζουμε και ξεχάσαμε να συνδιαλεγόμαστε. Μάθαμε να ζούμε μέσα από απρόσωπα μηνύματα που προωθούν τις προσωπικές μας επιδιώξεις. Κι ο έρωτας, η αγάπη τα όνειρα και η ελπίδα έφθασαν μεταφρασμένα στους αποδέκτες του αύριο, στα παιδιά μας. Με πράξεις βίας και πάθους φιλτραρισμένες μέσα από τις δικές μας κοινωνικές δεισιδαιμονίες, τα δικά μας αδιέξοδα. Η γνώση έγινε κομμάτι μιας κάρτας sim που γέμισε και θέλει ανανέωση. Πακέτο χρόνου ομιλίας με προσφορά. Χάσαμε την ουσία. Χάσαμε την προσωπική επαφή. Χάσαμε τον ίδιο μας τον εαυτό στην πορεία μεταξύ των κεραιών κινητής τηλεφωνίας. Παιδιά, γονείς, δάσκαλοι, κράτος, παρακράτος.
Πως στέλνεις αλήθεια μήνυμα στον ίδιο τον εαυτό σου; Βίντεο, φωτογραφία ή κείμενο; Μας το δίδαξε κανείς; Πως συνδιαλέγεσαι με τον καθρέπτη κάνοντας την αυτοκριτική σου; Πως στέλνεις μήνυμα στον ίδιο τον Θεό που χάθηκε στον κυκεώνα των μηνυμάτων μας; Πως συντηρείς τους δεσμούς της φιλίας, της οικογένειας, της ομάδας, της παρέας, στο κόσμο των υπερύθρων και του blue tooth? Δεν ξέρω αν στον Παράδεισο φθάνουν τα μηνύματα της προσευχής μας. Δεν ξέρω αν οι προσευχές μας προωθούνται ορθόδοξα από τα Κέντρα Εξυπηρέτησης του άλλου κόσμου. Δεν ξέρω αν οι κάρτες των ονείρων μας γέμισαν και θέλουν ανανέωση ούτε αν η μνήμη σκόρπισε την ελπίδα μας στο φάκελο με τα διαγραμμένα. Το μόνο που ξέρω είναι πως στη σχέση μας με τον ίδιο μας τον εαυτό και το Θεό δεν μεσολαβούν άλλοι αποδέκτες. Κι αν εμείς πολλές φορές παρεξηγούμε τα ίδια μας τα θέλω, Εκείνος ξέρει κι ακούει, ξέρει κι αποκωδικοποιεί ακόμα και το πιο σύγχρονο μήνυμα.
Άλλωστε έχει 3G (3 God - Τριαδικός Θεός)….

Ο τοίχος: Αυτήν τη βαλίτσα... ποιός θα την πάρει;

Σύνθημα 72ον: ΧΗΡΑΠΟΣΚΕΥΕΣ
Από σήμερα τίθεται σε εφαρμογή ο νέος κανονισμός για τις χειραποσκευές στα αεροδρόμια του κόσμου και οι χειραποσκευές μετατρέπονται σε... χηραποσκευές. Πλέον θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να μεταφέρουμε βαλίτσες στην καμπίνα του αεροπλάνου... όσο για τα υγρά... τα μόνα που μπορούμε να μεταφέρουμε με ασφάλεια είναι τα δάκρυά μας. Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα...

Πέμπτη, Νοεμβρίου 02, 2006

Ο τοίχος: Ο καιρός

Σύνθημα 71ον: ΚΕΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ
Άλλαξε ο καιρός και μου φαίνεται πως πρέπει να ανάψουμε κάνα κερί να μην μας βρει καμιά συμφορά. Κι αυτό γιατί το κράτος δεν μπορεί να μας βοηθήσει αν ανοίξουν οι ουρανοί και βρέξει καρεκλοπόδαρα. Οι πολίτες παραμένουμε έρμαια των καιρικών φαινομένων που πλέον έχουν μετατραπεί σε... κερικά. Ας βάλει τουλάχιστον ο Θεός το χέρι του να μην θρηνήσουμε θύματα.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006

Ο τοίχος: Μαθήματα σεξουαλικής ορθογραφίας

Σύνθημα 70ν: ΕΥΒΙΑ
Πλέον η Εύβοια θα γράφεται με γιώτα σε ένδειξη διαμαρτυρίας και αποτροπιασμού. Αυτό το καταγγελλόμενο περιστατικό βιασμού της 16χρονης Βουλγάρας μαθήτριας συντάραξε το Πανελλήνιο και άλλαξε την ορθογραφία της λέξης. Από τον βιασμό ή την περίεργη ερωτική πράξη (πάρτε το όπως θέλετε) και την καταγραφή των ερωτικών επιδόσεων των μαθητών δραστών σε school video, από τη συμμετοχή στο επεισόδιο ακόμα και συμμαθητριών της, μέχρι τον κοινωνικό ρατσισμό που υποκινείται για την 16χρονη μαθήτρια από την τοπική κοινωνία... όλα μα όλα οδηγούν στην κρίση και τον μαρασμό της βίαιης κοινωνίας μας , του ανορθόγραφου μαθητικού συστήματός μας. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε...

Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006

Ο τοίχος: Σχολεία ανοικτά...

Σύνθημα 69ον: welCOme
Τα σχολεία ξανάνοιξαν αλλά οι εκπομπές και οι διαρροές μονοδειδίου του άνθρακα (CO) συνεχίζονται στην παιδεία. Η Μαριέττα καλωσόρισε τους δασκάλους και τους μαθητές στα σχολικά έδρανα παρότι χίλια τουλάχιστον σχολεία παραμένουν υπό κατάληψη. Η φωνή των μαθητών και οι διεκδικήσεις τους συνεχίζουν να ταράζουν τα ήρεμα νερά της δικής τους εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Η παιδεία όμως αργά αλλά σταθερά δηλητηριάζεται. Οι αναθυμιάσεις από τις εκπομπές των μονοξειδίων τους ήδη είναι καθοριστικές.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Ο τοίχος: WelCOme

Σύνθημα 68ον: CORKYRA VILLAGE
Δύο νεκρά αγγελούδια και διεθνής εξευτελισμός είναι ο τραγικός απολογισμός της διαρροής μονοξειδίου του άνθρακα (CO) στο ξενοδοχείο Corkyra Village στην Κέρκυρα. Τουριστικό προϊόν χαμηλής ποιότητας, ανύπαρκτοι ελεγκτικοί μηχανισμοί, κερδοσκοπία και προχειρότητα, αυτά είναι τα προσφερόμενα στους τουρίστες που μας τιμούν με την παρουσία τους στην ξεχασμένη από το Αθηνοκεντρικό κράτος περιφέρεια. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και όσο και να θέλουμε να αποκρύψουμε την αλήθεια το μόνο που κάνουμε είναι να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. WelCOme.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 25, 2006

Ο τοίχος: Σύνταξη εδώ και τώρα!

Σύνθημα 67ον: ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ
Τρια χρόνια στη Βουλή είναι αρκετά φαίνεται για μερικούς για να βγουν στη σύνταξη. Τουλάχιστον να χάνονταν και από την πολιτική σκακιέρα τόσο γρήγορα κάτι θα γινόταν. Που ζούμε τελικά; Άλλοι απεργούν, αγωνίζονται και παλεύουν για 176 ευρώ μετά από 35 χρόνια υπηρεσίας και άλλοι για παχυλές συντάξεις σε τρια χρόνια αδιαφορίας. Να είμαστε καλά και να τους χαιρόμαστε!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006

Ο τοίχος: Στου κουφού την πόρτα...

Σύνθημα 66ον: ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ
Το πρόβλημα αυτής της γυναίκας είναι ότι δεν ακούει... παρά το επώνυμό της. Δείχνει μια αλαζονεία, μια έπαρση, μια αδιαλλαξία, που δεν μπορεί να σε κάνει να μασήσεις. Δικαιολογημένα οι δάσκαλοι και οι μαθητές τα έχουν πάρει στο κρανίο. Μάχονται για την αξιοπρέπειά τους, για την υπόληψή τους. Αυτή που δεν κοστολογείται και δεν εγγράφεται σε κωδικούς προϋπολογισμών. Αυτήν που δεν υπάρχουν κονδύλια να την αναπληρώσουν παρά μόνο αίσθημα ασφάλειας και σεβασμού. Άκου, λοιπόν, Μαριέττα, για άκου...

Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006

Ο τοίχος: Το βήμα του πελαργού...

Σύνθημα 65ον: ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
"Δεν κάνουμε βήμα πίσω. Δεν μασάμε...", δήλωσε η Υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου για τις καταλήψεις και τις απεργίες των δασκάλων. Μαθητές και δάσκαλοι συνεχίζουν τον αγώνα τους και όλα σε τούτη τη χώρα δείχνουν να πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο. Δεν πάμε πίσω, αλλά δεν πάμε και μπρος. Μουλαρώσαμε και εμμένουμε στα ίδια και στα ίδια, τελευταίοι των Μοϊκανών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα...

Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006

Ο τοίχος: Μάθε παιδί μου γράμματα...

Σύνθημα 64ον: ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣ
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν κάποια σχολεία που λειτουργούσαν. Υπήρχαν παιδιά που πήγαιναν και μάθαιναν γράμματα, γράμματα σπουδάγματα του Θεού τα πράγματα. Υπήρχαν δασκάλοι που δίδασκαν και το νόμο κρατούσαν. Υπήρχαν. Τώρα είναι είδος προς εξαφάνιση. Τι να σου κάνει κι ο δάσκαλος σε τέτοια σχολεία. Με τέτοιους μισθούς, με τέτοιες υπηρεσίες. Μα κάποτε τα παραμύθια τελειώνουν και οι δάσκαλοι βγαίνουν στους δρόμους. Και καταφέρνουν και μας διαδάσκουν ακόμα κι εκεί. Με τον αγώνα και την αξιοπρέπειά τους. Το θέμα είναι αν παίρνουν από λόγια και γράμματα οι Υπουργοί και οι Κυβερνήσεις.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 09, 2006

Ο τοίχος: Ομπρέλα στις υποσχέσεις

Σύνθημα 63ον: ΒΡΟΧΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ
Εκλογές και θεομηνίες είναι συνυφασμένα φαινόμενα. Φαντάζομαι πως μέχρι την Κυριακή των εκλογών θα μας κατακλύσει ο ουρανός με μπόλικη βροχούλα, μόνο και μόνο για να μας θυμίσει να μην ελπίζουμε σε μεγάλες και απατηλές υποσχέσεις. Ίσως γιατί κάπου μέσα μας, αυτό το απόλυτο "όχι" που πρέπει να καταστήσουμε σαφές χρειάζεται πότισμα για να θεριέψει και να πάρει σάρκα και οστά στις εκλογικές κάλπες. Όπως και να το κάνουμε, η Μετεωρολογική υπηρεσία προβλέπει κατακλυσμό υποσχέσεων μέχρι την Κυριακή. Από Δευτέρα οι βροχές δεν αποκλείονται.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006

Η "Κρεμάλα" στη "Βιβλιοθήκη" της "Ε"

Με την υπογραφή των ΝΙΚΟΥ ΝΤΟΚΑ και ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΜΑΡΑ παρουσιάστηκε στο τεύχος της "Βιβλιοθήκης" της "Ε" της Παρασκευής 29 Σεπτεμβρίου 2006, αφιέρωμα στην "Κρεμάλα" , το οποίο παρατίθεται αυτούσιο.

Αφού σπούδασε μηχανολόγος-αεροναυπηγός, τελικώς διαπίστωσε ότι ο δρόμος του είναι η δημοσιογραφία. Ετσι, ο τριανταπεντάχρονος Κερκυραίος εργάζεται από το 1997 σε εφημερίδες και περιοδικά της γενέτειράς του. Ομως, κάτι σιγόκαιε μέσα του, η φλόγα της δημιουργικής ανάπλασης του κόσμου. Από αυτή φώτισε το πρώτο του μυθιστόρημα, με ήρωες τρία παιδιά, τα οποία μέσα από το παιχνίδι της κρεμάλας θα γνωρίσουν τον γνωστό άγνωστο εαυτό τους. Μεταφερμένο το παίγνιον αυτό σε ηλικίες που έχουμε αρχίσει να γνωρίζουμε και ν' αναγνωρίζουμε τον κόσμο, μπορεί να διαβαστεί ως μια μεταφορά στην καθ' ημάς εποχή μας, στην οποία στήνονται κρεμάλες καθημερινά από δήμιους απρόβλεπτους. Ωστόσο πάντα κάτι κόβει το σχοινί και τον κρεμασμένο ελευθερώνει, γιατί τροφοδοτεί η ελπίς.«Αγκυρα», σελ. 352, ευρώ 15.

Ο τοίχος: Δάσκαλε που δίδασκες...

Σύνθημα 62ον: ΔΑΣκάλοι
Ετούτες οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι μαζικές συγκεντρώσεις, τα εκπαιδευτικά αιτήματα για καλύτερη παιδεία, οι υποσχέσεις που γίνανε όνειρα απατηλά και τα επιδόματα των 2 ευρώ, έγιναν κάλος για την Κυβέρνηση και τη Μαριέττα. Ένας κάλος που επιφέρει πόνο και ταλαιπωρία εν όψει των Δημοτικών Εκλογών. Μαθητές μακριά από τα θρανία, γονείς στα πρόθυρα υστερίας, παιδεία στο μεταίχμιο της οριστικής παρακμής. Διευθυντές και σύμβουλοι υπουργείου που γίνονται συντάκτες βοηθητικών σχολικών βιβλίων, χρήματα προϋπολογισμών που πάνε σε άλλες τσέπες, αυτή είναι η παιδεία του 3%. Να τη χαιρόμαστε.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

Ο τοίχος: Φόρος τιμής

Σύνθημα 61ον: ΛΕΩΦΟΡΟΙ ΣΥΓΓΡΟΥΣΕΩΝ
Τελικά δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά. Ο χάρος παραμονεύει για να σε κατασπαράξει στις στάσεις, στα καφενεία, στις καφετέριες... Οδηγοί πιλότοι, χιλιόμετρα κακών δρόμων που εξομοιώνονται χαμηλές πτήσεις, άδικοι θάνατοι και τραυματισμοί στο βωμό ενός πολέμου που δεν έχει προηγούμενο. Φόροι αίματος στις λεωφόρους των συγκρούσεων. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί; Γιατί κανείς δεν μας έμαθε να μην πετάμε μιλώντας στο κινητό ή χαζεύοντας την απέναντι γκόμενα, γιατί κανείς δεν μας έμαθε να μην κοντράρουμε την ίδια μας την τύχη με τα απατηλά μας όνειρα, γιατί κανείς δεν φιλοτιμήθηκε να μας σταματήσει στις ξέφρενες κούρσες μας. Γιατί κανείς δεν μας έμαθε πως το αυτοκίνητο είναι φονικό όπλο...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006

Ο τοίχος: Ο άρχοντας των καναλιών

Σύνθημα 60ον: ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Το εμπιστευτικό έγγραφο που απέστειλε ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης στην κλαδική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας για την ενημέρωση και την πρόσληψη των γαλάζιων παιδιών στη Νομαρχία της Μοναρχίας του καταδεικνύει αυτό που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν τολμά να πει. Η Νομαρχία Θεσσαλονίκης είναι η Μοναρχία του απόλυτου άρχοντα που δεν φοβάται, δεν κρύβεται, δεν λιγοψυχεί, δεν διστάζει, δεν τρομοκρατείται. Ήθελα να ήξερα, είναι περήφανη η Νέα Δημοκρατία για το βλαστάρι της;

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006

Ο τοίχος: Εδώ παπάς, εκεί παπάς...

Σύνθημα 59ον: ΕΞΩΜΟΛΟΓΗΣΗ
Είχε δεν είχε η Μαριέττα μας άλλαξε την ορθογραφία της εξομολόγησης αφού με μια εγκύκλιο την έβγαλε έξω από τα σχολεία. Η αλήθεια είναι πάντως, και επιτρέψτε μου να σας την εξομολογηθώ, πως το θέμα είναι να μπει μέσα στην εκκλησία, κι όχι αν θα μπει ή θα βγει από τα σχολεία. Όπως και να' χει είμαστε έθνος εξομολόγων κι όχι ταπεινών εξομολογούμενων πιστών κι αυτό είναι το ζήτημα.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006

Η τριήμερη φαρσοκωμωδία της UNESCO

Μπορεί το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. μας να χρεοκόπησε αλλά από παραστάσεις και θέατρα σκιών, δόξα σοι ο Θεός, καλά τα πάμε. Τρανό παράδειγμα η φαρσοκωμωδία που παρακολουθήσαμε μπροστά και πίσω από τις κάμερες από τα «μπουμπούκια» της πολιτικής ζωής του τόπου για την ένταξη της Κέρκυρας στα μουσεία πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Υποδείξεις, συμβουλές, κατ’ οίκον επισκέψεις και σκηνοθετικές παρεμβάσεις εν όψει της επίσκεψης κάποιας υπεύθυνης που κρατά τις τύχες της Κέρκυρας στα χέρια της. Έλεος!
Έστω κι αργά, οι βουλευτές και οι τοπικοί άρχοντές μας κατάλαβαν το μέγεθος της ανυπαρξίας και της ανικανότητάς τους κι έσπευσαν να προσκαλέσουν τις μεγάλες δυνάμεις για να περισώσουν αυτά που δεν μπορούν να προστατεύσουν χρόνια ολόκληρα τώρα.
Η πολιτιστική μας κληρονομιά φαίνεται πως για να διαφυλαχθεί και να αξιοποιηθεί θέλει τον μπαμπούλα της. Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από όλη αυτήν την προσπάθεια των «δικών μας» ανθρώπων να μας πείσουν για την ανεπάρκειά τους.
Πότε και ποιος από όλους αυτούς που διατυμπανίζουν πως πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να αναγνωριστούμε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO έκανε πραγματικά κάτι για να μας πείσει πως πονάει για τούτον τον τόπο; Για ποια πολιτιστική κληρονομιά τελικά μιλάμε; Για ποιον πολιτισμό, για ποια αξιοπρέπεια; Μα καλά, πού ζούνε ετούτοι οι απίστευτοι πολιτικοί σκηνοθέτες; Στην Κέρκυρα ή στο Χόλιγουντ της Βουλής; Πλαστικές καρέκλες και τραπεζάκια, αναρχία και δυσοσμία από τα σκουπίδια, ανεξέλεγκτες εμπορικές καταστάσεις που κανείς ποτέ δεν φρόντισε να συμμαζέψει, διαφημιστικές ομπρέλες και κλιματιστικά σε μνημεία, αδιαφορία και ερημιά, πεζόδρομοι που μόνο πεζοί δεν κυκλοφορούν, ηχορύπανση και αφισορύπανση, αδέσποτοι σκύλοι που δαγκώνουν, «μαύρη» αγορά οπτικοακουστικού υλικού, κυκλοφοριακό και έλλειψη υποδομών, ιστορικό κέντρο χωρίς αρχή και τέλος. Για ποιο μνημείο μας μιλούν έτσι όπως το κατάντησαν; Ποιες ενέργειες έκαναν τόσα χρόνια για να το διαφυλάξουν; Ποια κίνητρα έδωσαν; Πόσα μέτρα πήραν; Πόσο πολύ προσπάθησαν να αλλάξουν τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας; Σε ένα κράτος που δεν πάσχει από νόμους αλλά από την εφαρμογή τους στην πράξη, ποια αρχαιολογία, ποια πολεοδομία, ποια υπηρεσία περιβάλλοντος επιλήφθηκε ουσιαστικά για να περισώσει την κληρονομιά μας; Ποια δημοτική αρχή και πότε σχεδίασε με όραμα και προοπτική κάτι γι’ αυτήν την πόλη; Ποιοι βουλευτές ενήργησαν πέρα από τα στενά κομματικά πλαίσια και τις πελατειακές τους σχέσεις;
Όλα μα όλα είναι εναντίον μας. Ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Εμείς που ποτέ δε σεβαστήκαμε την πόλη που ζούμε. Τον διπλανό μας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Την κληρονομιά του πατέρα μας. Περισσότερο όμως υπεύθυνοι για όλα είναι ετούτοι οι σκηνοθέτες και οι δημιουργοί ετούτης της φαρσοκωμωδίας.
Αν με ρωτάτε, δεν αξίζουμε τέτοια τιμή από την UNESCO. Και δεν την αξίζουμε όχι γιατί η Κέρκυρα δεν το αξίζει, αλλά γιατί οι Κερκυραίοι δεν το αξίζουμε. Πολίτες και πολιτικοί. Προπάντων οι πολιτικοί. Μόνο αυτούς μπορούμε να εντάξουμε με ευκολία στο χρονοντούλαπο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς ως μνημεία που αξίζουν την ίδια πολυετή «φροντίδα» και «περιποίηση» που γεύεται η πόλη μας . Ας το κάνουμε επιτέλους κι ας μην τους διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού. Τους αξίζει.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006

Ο τοίχος: Μεγαλώνει, μεγαλώνει γερά... παιδιά

Σύνθημα 58ον: ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μας τα' παν με τα πρώτο τους το γάλα. Γάλα από αυτό που χρυσοπληρώνουμε στα ράφια των σούπερ μάρκετ, αυτό των καρτέλ, που ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, έχουν δικούς τους βουλευτές, δικές τους επιτροπές, δικούς τους ανθρώπους σε κάθε θέση. Πράσινα αλλά και ετούτα τα καινούργια, τα ΓΑΛΑζια παιδιά, τους διπλοθεσίτες της νέας διακυβέρνησης. Να τους χαιρόμαστε!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006

Ο τοίχος: Το γάλα φέρνει γέλιο

Σύνθημα 57ον: ΓΑΡΓΑΛΑΤΑ
Κουμπάροι και αδερφοξάδερφα, υπουργοί και νομάρχες, επιτροπές και διορισμοί, μίζες, αρπαχτές και πρόστιμα, υγιής ανταγωνισμός και παραεμπόριο, γάλα σε σκόνη 0%, light σχόλια και τηλεπαράθυρα, κελιά και χειροπέδες, δεν θέλαμε και πολλά για να καταλάβουμε για ακόμα μια φορά σε ποια χώρα ζούμε. Γαργάλατα τα γάλατα, Πανάγο, γαργάλατα! Κι εμείς ας γελάσουμε για ακόμα μια φορά με την κατάντια μας. 2,5 εκ. ευρώ είναι αυτά. Γιατί όχι;

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006

Ο τοίχος: Μια βροχή θα μας σώσει

Σύνθημα 56ον: ΠΛΗΜΜΟΙΡΑ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ
Το έχει η μοίρα μας φαίνεται με την πρώτη νεροποντή να πλημμυρίζουμε υποσχέσεις. Και το έχει η μοίρα τους κάθε φορά, πριν από εκλογές να ξεβρακώνονται όλοι για τις φρούδες ελπίδες που προσπαθούν να μας περάσουν. Μια βροχή μετά από μήνες έφερε στο φως την ωμή πραγματικότητα. Χωρίς ρεύμα, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς προστασία, η Κέρκυρα παραμένει τριτοκοσμική όσο κι αν θέλουμε να την πλασάρουμε σαν παράδεισο στους τουρίστες που κάθε χρόνο μας τιμούν. Ως πότε θα είμαστε έρμαια του κάθε πολιτικάντη; Ως πότε θα ελπίζουμε και θα πιστεύουμε τις υποσχέσεις τους; Πλημμυρίσαμε.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006

Ο τοίχος: Οι κουμπαριές και οι... μίζες

Σύνθημα 55ον: ΚΟΥΜΠΑΡΕ
Σεμνά και ταπεινά, με χέρια καθαρά, με διάθεση αξιοκρατίας, με επαγγελματισμό, χωρίς κορώνες και κραυγές, τα λαμόγια του συστήματος συνεχίζουν να δρουν και να λυμαίνονται τα πάντα. Φαίνεται πως οι κουμπάροι της διαφθοράς ξέρουν να τα παίρνουν είτε με τους πράσινους είτε με τους γαλάζιους έχοντες και κατέχοντες την εξουσία. Έλα κουμπάρε, λοιπόν, πάρε πάρε...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006

Ο τοίχος: Με τον σταυρό στο χέρι...

Σύνθημα 54ον: ΜΕΒΓΑΛΕΣ ΜΙΖΕΣ
Επιτροπές, παραεπιτροπές, κουμπάροι και κουμπάρες, μίζες δεξιά κι αριστερά, εκβιασμοί και υπαινιγμοί, διαφθορά και κάθαρση... δεν θέλαμε και πολλά για να θυμηθούμε για ακόμα μια φορά πως εξακολουθούμε να ζούμε στην Ελλάδα της μιζέριας και των λαμογιών. Έλεος! Ως πότε θα αποκαλύπτονται σκάνδαλα σε τούτη τη χώρα; Ως πότε ο σταυρός στο χέρι θα είναι απόδειξη βλακείας κι όχι εξυπνάδας; Του Σταυρού, σήμερα, κι όλοι αναζητούμε την ελπίδα στη χάρη του...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Ο τοίχος: Νυχτερίδες και αράχνες γλυκιά μου...

Σύνθημα 53ον: ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ
Ήρθαν, είδαν και απήλθαν οι νυχτερίδες της Βαλένθιας. Με ή χωρίς απουσίες είναι μια μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα. Μας έκλεισαν το σπίτι και μας γέμισαν με αράχνες τα ευρωπαϊκά μας όνειρα. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε χθες αλλά δεν τα κατάφερε. Θα μπορούσε ακόμα και να είχε κερδίσει. Το πάλεψε. Η ήττα όμως φέρνει γκρίνια. Και οι νυχτερίδες έφεραν τις πρώτες έριδες. Ακόμα όμως είναι νωρίς. Είναι νωρίς ή αργά;

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Ο τοίχος πάει... Θεσσαλονίκη

Σύνθημα 52ον: Δ.Ε.ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το ιδανικό βήμα υποσχέσεων για κάθε κυβέρνηση και το καλύτερο αντιπολιτευτικό σταυροδρόμι για τους υποψήφιους πρωθυπουργούς. 71 χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Οικονομικές και φορολογικές ελαφρύνσεις, αναπτυξιακά προγράμματα, πατροπαράδοτες ευκαιρίες που δεν πρέπει να χάσουμε, όλα σε χρόνο μέλλοντα. Ετούτη η ετήσια Διεθνής Έκθεση ΘΑ στολίζει τους Σεπτέμβρηδές μας και μας γεμίζει με απαισιοδοξία τόσο για τους πολιτικούς μας όσο και για τους δύσκολους χειμώνες που κάθε φορά έρχονται. Ας τολμήσουμε μια φορά να τους το πούμε: Δ.Ε.ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

Ο τοίχος: 11 του Σεπτέμβρη να πετάς

Σύνθημα 51ον: ΕΠΑΙΤΙΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Μια φορά κι έναν καιρό, σ' έναν πλανήτη που όλα κυλούσαν καλά κι εμείς περνούσαμε καλύτερα, έπεσαν από τον ουρανό τρια αεροπλάνα κι ένας πρόεδρος βγήκε στην τηλεόραση και άρχισε να κάνει δηλώσεις. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου. Και τότε ξεκίνησε ένας πόλεμος προς όφελος του κόσμου των καλοπερασάκηδων, για να μην πέφτουν αεροπλάνα και όλα να είναι καλά. Πέρασαν χρόνια και το μόνο που άλλαξε είναι οι δηλώσεις του προέδρου. Αυτά που κυλούσαν καλά συνεχίζουν και τώρα τον όποιο κύκλο τους. Αυτοί που περνούσαν καλύτερα, συνεχίζουν να καλοπερνάνε. Όσο για τον πόλεμο... και πριν και μετά τις δηλώσεις την πληρώνουν πάντα οι αθώοι...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006

Μια πρωτιά... για τον Νίκο

Του Αριστείδη Τσιλιμπάρη

Είναι χαρά μου μεγάλη που βρίσκομαι απόψε εδώ μαζί με τρεις εκλεκτές κυρίες για να παρουσιάσουμε το πρώτο μυθιστόρημα ενός αγαπημένου μαθητή μου. Και πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι όταν έβλεπα και διάβαζα στις τοπικές εφημερίδες και πάντοτε με την φωτογραφία του στην κορυφή το άρθρο του, κι εγώ τον πείραζα στο δρόμο με το «γεια σου δημοσιογράφε», δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν απόψε σ’ αυτή τη θέση. Και πρέπει να πω ακόμη ότι και για μένα είναι ετούτο που κάνω μια πρωτιά. Για τον Νίκο. Να μετάσχω στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου.
Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Νίκος:
«Τρία παιδιά γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από την αποκαλυπτική ανακάλυψη των ίδιων τους των εαυτών πάνω στις μονοδιάστατες συστοιχίες ενός σχολικού παιχνιδιού. Ο έρωτας, η φιλία, η ζωή και ο θάνατος, ξετυλίγονται στις γραμμές που ορίζουν τη ζωή τους. Ένας πρωταγωνιστής βρίσκει απαντήσεις στα αινίγματα του σήμερα μέσα από τις δοκιμασίες του χθες. Ένας συγγραφέας δημιουργεί γεμίζοντας τα κενά μιας απεριόριστης συστάδας λέξεων λύνοντας το αίνιγμα του προσωπικού του αγώνα. Παιχνίδια κρεμάλας παίζαμε πολλά. Γιατί όχι κι ένα ακόμα. Θα το αντέξετε;»
Θα δοκιμάσουμε. Έτσι, Νίκο, άρχισα το διάβασμα του βιβλίου σου. Και να σου πω, έτσι και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, είπα: «Αυτό το παιδί καλά γράφει, και η γλώσσα του ρέουσα, έχει μια συνέπεια, κι ένα πλουραλισμό στη χρήση λέξεων, σχημάτων, παροιμιών και καλή αξιοποίηση της παράδοσης του τόπου». Ακόμα επιθυμώ να υπογραμμίσω το χιούμορ που διατρέχει το μυθιστόρημα από αρχής μέχρι τέλους. Ο σαρκασμός και ο αυτοσαρκασμός είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος. Έτσι, καθώς διαβάζεις το μυθιστόρημα, δεν σε κουράζει, παρά την κάποια έκτασή του. Θα έλεγα δε, ότι από τα πρώτα παιγνιώδη κεφάλαια αρχίζοντας, από τη ζωή στο νηπιαγωγείο με τις σκανδαλιές του, στο δημοτικό με το οργανωμένο παιχνίδι στα διαλείμματα και τις αλάνες, μέχρι στο γυμνάσιο και τις παρέες και τα παιχνίδια, τα πράγματα και τα πρώτα σκιρτήματα της ήβης ζωντανεύουν σ’ όλους εμάς τα δικά μας ανέμελα παιδικά χρόνια.
Εκεί, όμως που εμένα τουλάχιστον με συνεπήρε, ήταν στην περιγραφή των χρόνων της εφηβείας, στο λύκειο, με τις αγωνίες με τις εξετάσεις τους, τους έρωτες και τα προβλήματα στις σχέσεις με τους γονείς και του συμφοιτητές, ιδιαίτερα δε, πολύ ζωντανά περιγράφονται η φοιτητική ζωή με τα προβλήματα και τη σοβαρή αντιμετώπιση της μελλοντικής πορείας μετά το Πανεπιστήμιο. Να υπογραμμίσω επίσης τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται σ’ αυτό το βιβλίο τα μεγάλα προβλήματα, όπως σ’ εκείνο το απόσπασμα που διάβασε η ηθοποιός Μαριέττα Σαββανή, που αναφερόταν ρητά στο πρόβλημα της ζωής και του θανάτου, και το περιγράφει και το αντιμετωπίζει με μια σπάνια σοβαρότητα ενός έμπειρου και ώριμου άνδρα. Τα ευρήματα που χρησιμοποιούνται επίσης από τον συγγραφέα, τόσο εκείνο του ντετέκτιβ Μουζούνη, όσο και το άλλο του ονείρου, για τους δυο πρωταγωνιστές, τον Πάκη και την Τασία, με εξέπληξαν και μου απέδειξαν με το πρώτο κιόλας μυθιστόρημα ότι είχα μπροστά μου, έναν ώριμο συγγραφέα.
Και τώρα κάτι προσωπικό. Θέλω, Νίκο, να σε ρωτήσω. Αν κάτω από το πρόσωπο του θείου Αρίστου κρύβεται κάποιο πρόσωπο γνωστό, θέλω να σε ευχαριστήσω. Που, ίσως, να με έβαλες μέσα στην πλοκή του βιβλίου σου. Μόνο που με προβλημάτισε η ηλικία του θείου, έτσι που το διάβασα. Το διάβαζα ορθά, το διάβαζα ανάποδα, δεν έβγαινε. Γράφεις ότι ήταν 97 ετών και ετοιμοθάνατος. Πάντως, κι αν δεν είναι έτσι, πάλι σε ευχαριστώ πολύ, γιατί μου έδωσες τη δυνατότητα να διαβάσω ένα ωραίο μυθιστόρημα. Να σου ευχηθώ να είσαι πάντα καλά, να γράφεις και να τα κάνεις εκατό.

(Από την παρουσίαση της "Κρεμάλας" στην Κέρκυρα στις 9 Απριλίου 2006)

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2006

Ο τοίχος: Ποια 11η Σεπτεμβρίου;

Σύνθημα 50ον: ΗΤΤΗΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στον Παναγιώτη Γιαννάκη και την Εθνική μας ομάδα για τη νίκη στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ με τις Η.Π.Α. απέστειλαν, ο πρόεδρος του Λιβάνου, ο ασθενής Φιντέλ Κάστρο, η διορισμένη κυβέρνηση του Ιράκ, οι Ταλιμπάν, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, το Ιράν, οι χασισέμποροι και τα καρτέλ της Κολομβίας, το Βιετνάμ, η Κορέα, η λωρίδα της Γάζας, ο αρμοστής των Φώκλαντλς, ο δήμαρχος του Ολυμπιακού Πεκίνου και οι αθάνατοι του αντιντόπινγκ. Το Κ.Κ.Ε. τέλος, αποφάσισε να μετονομάσει πλέον το Φεστιβάλ Κ.Ν.Ε. οδηγητή, σε Φεστιβάλ "Σοφοκλή Σχορτσιανίτη".

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006

Ο τοίχος: 7,5 της κλίμακας μουλωχτής

Σύνθημα 49ον: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΙΑΡΙΧΤΕΡΣ
Άνοιξε το στοματάκι του ο Γιωργάκης στο τέλος του καλοκαιριού, επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές του διακοπές και πήρε χρώμα η άχαρη πολιτική ζωή του τόπου. Η εφημερίδες βρήκαν να γράψουν, τα κανάλια βρήκαν να πουν. Δεν είναι και λίγη η σεισμική δόνηση που προκάλεσε η δήλωσή του για "πολιτικούς διαρρήκτες του καλοκαιριού" που δρουν ανενόχλητοι και ψηφίζουν νόμους μέσα στο κατακαλόκαιρο. Μόνο που έκανε ένα λάθος. Δεν είναι διαρρήκτες... είναι διαρίχτερς.. γιατί ετούτοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν αφήνουν πίσω τους μόνο χαλάσματα...

Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006

Ο τοίχος: Ακόμα τίποτα...

Σύνθημα 48ον: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΕΞ
Πόσος καιρός θα περάσει ακόμα μέχρι να μάθουμε τι έγινε τελικά με τον Άλεξ; Συμμορίες ανηλίκων, μωρίες ενηλίκων, εισαγγελείς, ιδιωτικοί ντετέκτιβ, αστυνομικοί, γονείς, καθηγητές και μαθητές, κρυφτούλι πίσω και μπροστά από τις κάμερες σ' ένα θέατρο μυστικών του παραλόγου. Αλίμονο! 30 Αυγούστου σήμερα, του Αγίου Αλεξάνδρου κι ο Άλεξ γιορτάζει. Χρόνια σου πολλά Άλεξ, όπου κι αν είσαι.

Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006

Ο τοίχος: Καλό μας ταξίδι

Σύνθημα 47ον: ΚΑΛΑ ΚΑΤΕΒΟΔΙΑ
Αν ψάχνετε λόγους και αιτίες για το πως στην Ελλάδα του 2006 μπορούν ακόμα να μας σερβίρουν κατεψυγμένα Βελγικά βοδινά, μολυσμένα με διοξίνες από τον καιρό του Νώε η απάντηση είναι απλή. Το μυστικό κρύβεται στην ορθογραφία και πάλι. Αυτό μας αποκαλύπτει με αρκετή δόση φαντασίας ο σημερινός δράστης του μηνύματος. Κάποιος ανεγκέφαλος θεώρησε πως τρώγοντας τούτα τα βοδινά θα έχουμε καλό κατευόδιο ή μάλλον καλά κατεβόδια, παρότι μας σερβίρισαν βοδινό κρέας που βρισκόταν για 7 χρόνια στην κατάψυξη και ίσως μεταξύ μας να μην είχε και άδικο. Καλό μας ταξίδι, λοιπόν, καλό κατεβόδιο...

Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Ο τοίχος: Τρίποντο νίκης

Σύνθημα 46ον: ΚΑΛΑΘΗ
Από τα καλάθια του μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας και την εκπληκτική πορεία της Εθνικής μας ομάδας μπάσκετ μέχρι το μυστικό της νίκης σε κάθε αγώνα μας. Από τα λάθη που κρίνουν τον νικητή στη σεναριακή άμυνα της μπασκετικής Ελλάδας μέχρι τα λάθη της καθημερινότητας που στολίζουν τη ζωή μας και μας πετούν στο καλάθι των αχρήστων. Γιατί κάθε φορά τα λάθη κρίνουν τον αγώνα, είτε αυτός αυτός αναφέρεται στο μπάσκετ είτε όχι.

Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006

"Κρεμάλα" - Κεφάλαιο 1ο


"Χρειάζονται δυο για να ειπωθεί η αλήθεια.
Ένας να μιλά κι ένας ν’ ακούει"

HENRY DAVID THOREAU

Όπως σχεδόν κάθε βράδυ, έτσι και το προηγούμενο, ο Π_ _ _ς είχε πέσει από νωρίς για ύπνο. Ένιωθε στο κορμί του ένα ασήκωτο βάρος καθ’ όλη τη διάρκεια της χθεσινής μέρας. Ήταν ανίκανος να σηκώσει τα μέλη του, τόσο που ένιωθε να παραλύει σε κάθε του απεγνωσμένη προσπάθεια. Αδυνατούσε να περπατήσει, να κινηθεί, να παρακολουθήσει τηλεόραση ή να διαβάσει ένα βιβλίο. Το μυαλό του είχε νεκρώσει. Ήταν ανέκαθεν αφηρημένος, πόσο μάλλον εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μια απόπειρά του να μου τηλεφωνήσει στάθηκε μοιραία, ώστε να τον αναγκάσει να κλείσει τα μάτια του και να κοιμηθεί. Έψαξε για το ασύρματο τηλέφωνο κάποια δεύτερα βυθισμένος στο σκοτάδι του, αλλά του κάκου...

Θυμάμαι είχε αγοράσει το ασύρματο τηλέφωνο σε μια από τις συνηθισμένες και αναίτιες τεχνολογικές εξάρσεις του, ως γνήσιος οπαδός της τεχνολογίας. Μου εκμυστηρευόταν μετά παρρησίας, πως το χρειαζόταν για να μπορεί να ελίσσεται άνετα σ’ όλα τα μέρη του διαμερίσματός του, ακόμα και στην τουαλέτα, που άλλωστε ήταν και η μεγάλη αδυναμία του. Συνομιλούσαμε στο τηλέφωνο και τον άκουγα να κατουράει με τις ώρες στην τουαλέτα, αδειάζοντας τη φουσκωμένη κύστη του από τα απομεινάρια των καφέδων που έπινε μανιωδώς όλη την ημέρα, δήθεν για να ξυπνήσει από το μόνιμο λήθαργό του. Εκείνο το τηλέφωνο που συνέχεια το είχε χαμένο, καταχωνιασμένο σε κάποια γωνιά, κάτω από τα αμέτρητα βιβλία του ή τα αδέσποτα ρούχα του, ήταν και πάλι άφαντο. Ποιός ξέρει που το είχε παρατήσει ετούτη τη φορά.
Κάποτε θυμάμαι από τη βιασύνη και την αφηρημάδα του, το είχε ξεχάσει στο φούρνο μικροκυμάτων και πέρασαν κάμποσες ώρες μέχρι να το ξαναβρεί. Για να το ξετρυπώσει, χρειάστηκε να μου κάνει το τραπέζι και να μου μαγειρέψει, γεγονός που αλήθεια είναι δεν το συνήθιζε. Το είχε παρατήσει στο φούρνο εκείνο το αξέχαστο χειμωνιάτικο απόγευμα, σε μια έντονη έξαρση επιπολαιότητας. Του είχε τηλεφωνήσει και τότε η Τασία, μετά από ένα αρκετά μακρύ διάστημα απουσίας κι εκείνος τα έχασε από τη χαρά του, τόσο που ξέμεινε το ακουστικό στο φούρνο…
Τί είχε τραβήξει αλήθεια κι αυτό το τηλέφωνο, ευτυχώς φθηνά την είχε γλιτώσει τότε. Την άλλη, που ήταν έτοιμο για πλύσιμο μαζί με τα άσπρα εσώρουχα του; Μεταξύ μας, ακόμα και με τη σκέψη ότι θα βρισκόμουν στον ίδιο χώρο με τα άπλυτα του Π_ _ η, μου έρχεται ανατριχίλα. Κι εκείνη τη φορά, εγώ το είχα σώσει από του χάρου τα δόντια, τηλεφωνώντας του. Το άκουσε εκείνος να κτυπάει, κοντοστάθηκε και το καλοσκέφτηκε. Κοίταξε πρώτα καλά καλά μέσα στο πλυντήριο για να βεβαιωθεί μήπως το είχε ξεχάσει εκεί
*, αλλά ευτυχώς το ανακάλυψε κάτω από μια λιγδωμένη αθλητική φανέλα του στο παραφουσκωμένο καλάθι με τα άπλυτα. Σταθήκαμε όλοι τυχεροί εκείνο το πρωινό, κι εγώ, κι αυτός, κι η συσκευή.
Καμιά φορά χτυπούσε με τις ώρες όταν του τηλεφωνούσα και γνώριζα πως μέχρι να θυμηθεί που το είχε καταχωνιάσει, θα περνούσαν αρκετά δευτερόλεπτα. Περίμενα καρτερικά στο άλλο άκρο του σύρματος και τον φανταζόμουν να ψάχνει αφηνιασμένος όλο το σπίτι απ’ άκρη σ’ άκρη για να το βρει. Ν’ αναστατώνει το σύμπαν, να πετάει βιβλία και ρούχα δεξιά και αριστερά, να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που το αγόρασε, και στο τέλος να πληρώνει τη νύφη και πάλι η δύστυχη Τασία, που ως συνήθως, θα του είχε τηλεφωνήσει και θα του είχε προσθέσει ακόμη μια δόση αφηρημάδας στο ήδη μεγάλο ποσό που διέθετε.
Σε κάθε μεταξύ μας τηλεφώνημα, μετά τους κλασικούς χαιρετισμούς και τις φιλοφρονήσεις, ακολουθούσαν οι δικές μου εικασίες και προβλέψεις για το δωμάτιο που το είχε ξεχάσει εκείνη τη φορά. Πρώτη σε προτιμήσεις ήταν συνήθως η τουαλέτα και ακολουθούσε η κουζίνα. Κρατούσα μάλιστα και μια αναλυτική κατάσταση με στατιστικά στοιχεία, τα οποία συνεχώς ανανέωνα με περισσό ενδιαφέρον σε κάθε τηλεφωνική επαφή μας. Ήταν τόσο αξιόπιστα τα στοιχεία που διέθετα, που τα χρησιμοποιούσε ακόμα κι εκείνος, για να ιεραρχήσει τους χώρους που θα έπρεπε να ψάξει για να το εντοπίσει. Όταν έχανε το ακουστικό, με αναζητούσε στην τηλεφωνική γραμμή για να με συμβουλευτεί κι εγώ άνοιγα τις σημειώσεις μου και τον βοηθούσα. Το έβρισκε στο τελευταίο μέρος που έψαχνε, ίσως γιατί δεν γίνεται και διαφορετικά, μια κι αν βρεις αυτό που θέλεις, δεν συνεχίζεις να ψάχνεις (πράγμα που δεν μπορώ να πω ότι ίσχυε απόλυτα για τον Π_ _ η, διότι πολλές φορές το κρατούσε στο χέρι και το έψαχνε μανιωδώς).
Άλλοτε πάλι, όταν μαζευόμασταν όλη η υπόλοιπη παρέα σε κάποιο σπίτι για να παρακολουθήσουμε κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα στην τηλεόραση ή καμιά ανιαρή ταινία, στοιχηματίζαμε για το χώρο που θα το είχε ξεχάσει και του τηλεφωνούσαμε, χωρίς σοβαρό λόγο, μόνο και μόνο για να δούμε ποιος θα πλήρωνε τις μπύρες ή τις πίτσες που θα προμηθευόμασταν.
Σιχαινόταν την ανοικτή ακρόαση, του την έδινε όταν του μιλούσαν μερικοί έτσι και πείσμωνε τόσο πολύ, που αν δεν του έκαναν το χατίρι να ανασηκώσουν το ακουστικό, τους το έκλεινε κατάμουτρα. Θεωρούσε τη συνομιλία στο τηλέφωνο προσωπική υπόθεση, κάτι το ιερό, ήθελε ο συνομιλητής του να είναι ο μόνος που θα τον άκουγε, λες και θα του μαρτυρούσε κάποιο τεράστιο μυστικό ή θα του άνοιγε την ψυχή του. Όλο μαλακίες πάντως λέγαμε από το τηλέφωνο. Ίσως γι’ αυτό να ήταν τόσο επιφυλακτικός σε τελική ανάλυση. Όποτε πάντως θεωρούσε μεγάλη ανάγκη κάποια συνομιλία και δεν έβρισκε το μονίμως χαμένο ακουστικό, αναγκαζόταν, θέλοντας και μη, να χρησιμοποιήσει την ανοικτή ακρόαση, πράγμα που γινόταν συνεχώς, μια και το ακουστικό ήταν μονίμως χαμένο.

Το προηγούμενο βράδυ λοιπόν, η συσκευή ήταν αρκετά μακριά για να αποφασίσει να κινηθεί, δεν το σκέφτηκε καν. Έτσι τα παράτησε. Ίσως, αν το είχε κάπου εκεί κοντά του, δίπλα του, να λέγαμε δυο τρεις κουβέντες πριν αγκυροβολήσει στο συνηθισμένο νυχτερινό καταφύγιό του, αλλά χθες δεν ήταν γραφτό. Πείσθηκε πως δεν είχε τα κότσια για τίποτα εκείνο το βράδυ, όπως άλλωστε και σχεδόν κάθε βράδυ. Είχαμε πει να βγούμε, αλλά δεν ευτυχίσαμε. Τα μάτια του δεν συμμορφώνονταν στις εντολές του εγκεφάλου. Το κρεβάτι ήταν η μόνη θεραπεία για να τονωθεί και να πάρει δυνάμεις. Ξεντύθηκε με νωχελικές κινήσεις και εμπειρικά έπεσε στο κρεβάτι. Κείτονταν εκεί λοιπόν για κάμποσες ώρες, μέσα στα σκεπάσματα, στη ζεστασιά του παπλώματος.
Του άρεσε ο χειμώνας, το κρύο και η παγωνιά. Από παιδί είχε άχτι το χιόνι θυμάμαι, μα ο καιρός, λες επίτηδες, δεν του έκανε το χατίρι να τον ευχαριστήσει. Θα έπρεπε να ζούσε αλλού, στην Ελβετία λόγου χάρη ή στη Ρωσία. Θα ήταν ευτυχισμένος μόνο και μόνο γι’ αυτό. Αλλά η θεά τύχη του έπαιξε άσχημο παιχνίδι και τον έστειλε εδώ, όπου το χιόνι κάνει την εμφάνισή του σπάνια, αν όχι ποτέ, στα Επτάνησα και στην Κέρκυρα.
Θυμάμαι ακόμα τόσο έντονα, σαν να το ζούσα μόλις χθες, μια χρονιά που με είχε φιλοξενήσει στο πατρικό του σπίτι, στο χωριό, πάνω στο βουνό, στις πλαγιές του Παντοκράτορα, εκείνα τα λευκά Χριστούγεννα που παίζαμε, παιδιά ακόμα, στο χιόνι. Κάναμε σαν τρελοί από τη χαρά μας. Τα χέρια μας είχαν κοκαλώσει, δεν τα νιώθαμε, τα πόδια μας το ίδιο. Αισθανόμασταν τόσο παράξενα και πρωτόγνωρα, αφού το χιόνι το ξέραμε μόνο από τις φωτογραφίες και την τηλεόραση. Είχαμε παραλύσει, αλλά δεν λέγαμε να σταματήσουμε τον χιονοπόλεμό μας. Του έχει μείνει πάντως ακόμα αυτή η παράλυση και η βαρεμάρα, λες κι εκείνη η χιονισμένη μέρα αποτελούσε σημαδιακή χρονική υπόσταση στη ζωή του με απροσδόκητες και σημαντικότατες προεκτάσεις. Τώρα που το θυμάμαι, νιώθω ακόμα και σήμερα κάποιες τύψεις, γιατί στον χιονοπόλεμο τον είχα λιανίσει. Από τότε, έχω ένα βάρος στη συνείδησή μου, μήπως και η αιτία της μόνιμης αφηρημάδας του ήμουν εγώ κι εκείνες οι ξεγυρισμένες χιονόμπαλές μου, αλλά μάλλον όχι, αφού, ακόμα και πριν από εκείνα τα χιονισμένα Χριστούγεννα, διατηρούσε αυτό το αφηρημένο αλλοπρόσαλλο ύφος του εξωγήινου.

Δεν πέρασαν πολλά λεπτά από την απόσυρσή του στα ενδότερα του κρεβατιού του, όταν άρχισε να επιδίδεται, με περισσό αν μη τί άλλο, ταλέντο σ’ αυτό που ξέρει ίσως καλύτερα από τον καθένα, στο να ονειρεύεται…
Ήταν λέει… μεγάλος μεγιστάνας κι έκανε διακοπές στην Ελβετία το καταχείμωνο. Βρισκόταν σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο και ο ξενοδόχος έκανε το παν για να τον ευχαριστήσει, με το αζημίωτο βέβαια. Γι’ αυτό άλλωστε και του είχε δώσει την καλύτερη σουίτα, τον είχε μπουχτίσει στις γαστρονομικές απολαύσεις και τον είχε πλαισιώσει μ’ ένα τσούρμο αισθησιακές προκλητικές γυναίκες. Ελβετίδες ήταν, Γαλλίδες, Γερμανίδες, δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αφού ο Π_ _ _ς δεν γνωρίζει ούτε γαλλικά, ούτε γερμανικά.
Κάποτε, είχαμε βάλει στόχο και οι δυο μας να μάθουμε γαλλικά. Όταν ήμασταν παιδιά δεν αξιωθήκαμε για κάτι τέτοιο, αλλά στα εικοσιέξι, μας ήρθε ξαφνικά η όρεξη. Ήταν τότε που γνωρίσαμε δυο μικροκαμωμένες γαλλιδούλες, ένα φθινοπωρινό βράδυ, σε μια παρατεταμένη έξοδό μας, σε ένα απόμερο μπαρ του Ύψου. Είχαμε διαπιστώσει τότε, μετά από μερικές ώρες μαζί τους, τον ερωτισμό της γλώσσας, και την απόλαυση να την ακούς και ας μην την καταλαβαίνεις. Πόσο μάλλον, αν θα την καταλάβαινες… Έτσι, τολμήσαμε την εκμάθηση. Δεν αντέξαμε όμως και πολύ. Ο Π_ _ _ς δεν τα πήγαινε καλά με την ορθογραφία και γω τα πήγαινα καλά με την καθηγήτρια, τόσο, που σταμάτησα να παρακολουθώ τα μαθήματα και προτίμησα τα ιδιαίτερα στο σπίτι της. Απέκτησα τουλάχιστον μια καλή προφορά στα γαλλικά, μια και η σχέση μου μαζί της δεν κράτησε και πολύ. Εκείνος τα αντιπάθησε, αφού η καθηγήτρια προτίμησε εμένα αντί γι’ αυτόν. Τα έφτιαξε όμως με μια συμμαθήτριά μας και άρχισαν μαζί παρακολουθήσεις στα γερμανικά, για να ξεφύγει το μυαλό του από την σκέψη μας. Για κακή του τύχη όμως, τα έφτιαξε η μικρή με τον καθηγητή των γερμανικών και έτσι δεν συμπάθησε ούτε τα γερμανικά, που και σ’ αυτά κατά διαβολική σύμπτωση, η ορθογραφία παρέμενε γρίφος.
Ίσως, γι’ αυτόν τον λόγο να του έχουν καρφωθεί στο μυαλό οι γαλλίδες και οι γερμανίδες. Γι’ αυτό ίσως και να υπέθεσε πως τα κορίτσια του τρίτου ονείρου κατάγονταν από κει. Έπαιζαν τόμπολα ξαπλωμένοι σε μια βελέντζα, δίπλα στο τζάκι. Τόμπολα; Πώς του ήρθε η τόμπολα τώρα; Αμφιβάλω αν γνωρίζει καν πως παίζεται. Τέλος πάντων. Κι εκεί που επιτέλους τελείωνε η παρτίδα, εκεί που ετοιμαζόταν για άλλου είδους παιχνίδια, εκείνη τη στιγμή που ένιωθε τα χάδια και τα φιλιά των κοριτσιών στο κορμί του, άκουσε το ξυπνητήρι που πάντα είχε στο προσκεφάλι του να ωρύεται. Ήταν κιόλας 07:15.

* τον είχαν ζώσει τα φίδια γιατί του είχε τηλεφωνήσει και τότε η Τασία.

Απόσπασμα από την "Κρεμάλα" του Νίκου Παργινού - Εκδόσεις "Άγκυρα"

Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006

Ο τοίχος: Πάγκαλος

Σύνθημα 45ον: ΠΑΓΚΑΛΛΟΣ
Είναι τελικά αυτός ο Πάγκαλος; Αυτός με τις περίεργες κατά καιρούς δηλώσεις που όποτε αποφασίζει να μιλήσει αναστατώνει το σύμπαν; Αυτός που μίλησε προχθές κι έφερε τα πάνω κάτω στο ίδιο του το κόμμα και στην πολιτική ζωή του τόπου; Αυτός δεν είναι; Ή μάλλον όχι; Μήπως είναι άλλος; Μάλλον αυτός είναι. Ναι, αυτός είναι ο... Πάγκαλλος. Έτσι είναι το σωστό. Αυτός που την μια είναι έτσι και την άλλη αλλιώς. Ναι. Αυτός είναι. Αυτός που σήμερα είναι κι αύριο δεν είναι. Όπως και να έχει, τον έχουμε μάθει πλέον και δεν μας ξεγελά. Καιρός δεν ήταν;

"Κρεμάλα" - Ένα ταξίδι ζωής

της Άντζελας Γκερέκου
Όσοι διαβάσαμε την "Κρεμάλα", πιστεύω ότι συλλάβαμε τον εαυτό μας να επιστρέφει αρκετά χρόνια πίσω. Η αναγωγή των όσων περιγράφονται μέσα από τις γραμμές του νέου αυτού βιβλίου, στα δικά μας προσωπικά βιώματα και στη δική μας ζωή ήταν αναπόφευκτη. Μέσα από μια πολλή τρυφερή περιγραφή προσώπων και καταστάσεων ξύπνησαν μέσα μας αναμνήσεις από τα δικά μας παιδικά και εφηβικά χρόνια.
Γυρίσαμε στα χρόνια του σχολείου, στα χρόνια της αθωότητας, στα χρόνια των σπουδών, τότε που προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο. Ένας νέος συγγραφέας, και φίλος, όπως ο Νίκος Παργινός, κατάφερε να εισχωρήσει στις ψυχές και τις μνήμες μας, ενώ παράλληλα μπόρεσε τόσο γλαφυρά να μας μιλήσει για την φιλία, τον έρωτα, την αγάπη, τα όνειρα και τις ελπίδες που κρύβει ο καθένας από μας, καθώς μεγαλώνει αλλά κι όλα αυτά που τα κουβαλάει σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Οι ήρωές του, ο Πάκης, ο Δημήτρης, η Τασία, μέσα από τις γραμμές του βιβλίου παίζουν και ερωτοτροπούν με την ίδια την ζωή. Δημιουργούν, ενώ παράλληλα ζουν και ονειρεύονται. Μια αλληλουχία ονείρων που μέσα τους κρύβονται όλες οι αγωνίες και τα κρυφά τους «θέλω». Ένα ταξίδι ζωής που ξεκινά από τον πρώτο τους κοινό μαθητικό έρωτα και τα απίστευτα σημειώματα στα σχολικά θρανία, μέχρι τους γυμνασιακούς εφηβικούς έρωτες και τις φιλοσοφικές ανησυχίες και συνεχίζει στην ενήλικη ζωή τους με τις προσωπικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, λοιπόν, συναντάμε μια παρέα παιδιών, όπου μέρα με τη μέρα, μέσα από τις παιδικές τρέλες, τη φαντασία, την παιδική ανεμελιά ανακαλύπτουν τη ζωή, κι αναζητούν, τι άλλο, τον ίδιο τους τον εαυτό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως προσπαθείς να ανακαλύψεις το ένα γράμμα μετά το άλλο, στο γνωστό σε όλους παιχνίδι της κρεμάλας, που ποιος δεν το έχει παίξει! Μ’ αυτόν τον ιδιαίτερο και ταυτόχρονα ευρηματικό τρόπο, ο συγγραφέας αφήνει την ιστορία του να εξελιχθεί, πετυχαίνοντας να παρουσιάσει με ρεαλιστικό τρόπο έναν μεγάλο αριθμό πτυχών της ζωής κάθε ανθρώπου. Μέσα από ένα ταξίδι αδιάκοπης εναλλαγής συναισθημάτων, αγωνίας, χαράς, λύπης. Ενώ το ταξίδι αυτό, αλλά και το ίδιο το παιχνίδι φαίνεται να κυλούν ομαλά, ένα δυσάρεστο αλλά και συνάμα ανθρώπινο γεγονός, έρχεται να μας προσγειώσει στην πραγματική διάσταση της ανθρώπινης ζωής και υπόστασης.
Το βιβλίο «Κρεμάλα» αποτελεί το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα του φίλου, συγγραφέα, Νίκου Παργινού. Ο Παργινός, κρατά για τον εαυτό του ένα διπλό και κρίσιμο ρόλο. Αυτόν του συγγραφέα, αλλά του αυτοβιογραφούμενου ήρωα. Μέσα από αυτήν τη διπλή του ιδιότητα, και ξεκινώντας από ένα δυσάρεστο γεγονός, που στιγμάτισε τη ζωή του, αποδεικνύει με ένα πολύ τρυφερό και συνάμα διακριτικό τρόπο, ότι το κλείσιμο του κύκλου μιας ζωής μπορεί να μετουσιωθεί σε δημιουργία, και τελικά μέσα από την ματιά αυτή καταφέρνει κάτι δύσκολο. Καταφέρνει να δραπετεύσει από την ίδια του τη θλίψη και τη σκληρότητα του γεγονότος και να μην αυτοπαγιδευτεί σ’ ένα κλίμα εσωστρέφειας και μοιρολατρίας, αλλά να κινητοποιήσει τη δική του εσωτερική δύναμη και να τροφοδοτήσει το προσωπικό του δημιουργικό ταλέντο που μέχρι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε λήθαργο. Αναγκάζει με το δικό του τρόπο τη λύπη, τη στεναχώρια, την απογοήτευση, αλλά και τη γκρίζα πλευρά του τέλους της ανθρώπινης ζωής, να μετατραπούν σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον, πολύ όμορφο λογοτεχνικό δημιούργημα, που οδηγεί τον αναγνώστη πέρα από τις λέξεις και τις σελίδες του, σ’ ένα χώρο αισιοδοξίας και ελπίδας. Για να το κάνει αυτό, κανείς, σίγουρα, απαιτεί όχι μόνο ταλέντο αλλά και δύναμη ψυχής. Και ο Νίκος Παργινός, αποδεικνύει ότι διαθέτει και τα δύο. Η όλη πλοκή τοποθετείται σε ένα χώρο, αγαπημένο, τόσο για τον συγγραφέα, όσο και για μένα, στην Κέρκυρα. Ο Νίκος Παργινός, γέννημα θρέμμα της Κέρκυρας, χρησιμοποιεί τον οικείο χώρο του νησιού μας, όχι απλά σαν ένα διακοσμητικό σκηνικό της πλοκής, αλλά σαν ένα βασικό συστατικό της. Η Κέρκυρα, είναι κι αυτή ένας από τους χαρακτήρες - πρωταγωνιστές του βιβλίου. Εμείς οι Κερκυραίοι βέβαια είχαμε την χαρά κι την ευκαιρία, χρόνια τώρα, να γνωρίζουμε τον λόγο του, τις ευαισθησίες του, αλλά και την αγάπη του για τον ίδιο τον τόπο μας, μέσα από τα άρθρα και τα σκίτσα του στις εφημερίδες και τα περιοδικά της Κέρκυρας. Και επιτρέψτε μου να πω, ότι το ταλέντο του το είχαμε δει εδώ και πάρα πολύ καιρό, και δεν μας εκπλήσσει καθόλου αυτό το καινούργιο βήμα του, αυτό το καινούργιο ταξίδι που θα ξεκινήσει. Η πρώτη του αυτή συγγραφική δουλειά, ήρθε να ενισχύσει αυτή μας την πίστη, αλλά και να διευρύνει τους δικούς του ορίζοντες αναγνώρισης. Ο Παργινός, ξεκινά με τον τρόπο αυτό από την Κέρκυρα, αλλά δεν την ξεχνά, αντιθέτως, την κουβαλά μαζί του, σαν πολύτιμη προσωπική κληρονομιά. Επομένως είναι δικαιολογημένη νομίζω, η ιδιαίτερη δική μας χαρά, για το γεγονός ότι ο Νίκος Παργινός, είναι δικό μας παιδί, και με το πρώτο του αυτό έργο κατατάσσεται αναμφισβήτητα στον χώρο των πολλά υποσχόμενων, νέων Ελλήνων συγγραφέων.
Ήδη γνωρίζω ότι η πρώτη αυτή έκδοση θα ακολουθηθεί από άλλες δυο, το «Γλυκό πικραμύγδαλο» και «Το τάγμα της ελπίδας». Είμαι σίγουρη, λοιπόν, ότι ο Νίκος Παργινός, βρίσκεται σε μια πολλή καλή φάση της ζωής του. Είναι ένας άνθρωπος που φαίνεται να έχει βρει τον προσωπικό του δρόμο, κάτι που είναι πολύ δύσκολο και εξαιρετικά σημαντικό. Και μέσα από το πρώτο του αυτό βιβλίο, μας έχει κάνει όλους να ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε τα επόμενα βήματά του. Είμαι σίγουρη για την επιτυχία και των επόμενων βημάτων.
Είμαι σίγουρη για την εξέλιξη που θα έχει ο Νίκος Παργινός. Θα πρέπει σ’ αυτό το σημείο να κάνω μια ακόμα αναφορά για τον Εκδοτικό Οίκο, την «Άγκυρα» και να συγχαρώ πραγματικά για την εμπιστοσύνη που δείχνει στους νέους ανθρώπους, σε μια εποχή που πραγματικά η έκπτωση γενικότερα στις αξίες, διαχέεται και φαίνεται παντού. Είναι πολύ σημαντικό που εσείς στηρίζετε νέους ανθρώπους να βρουν διεξόδους δημιουργικές όπως αυτή εδώ, όπως η ευκαιρία που δώσατε στον Νίκο Παργινό. Νομίζω ότι το σημερινό βιβλίο του Νίκου Παργινού δικαιώνει απόλυτα την επιλογή αυτή. Είμαι λοιπόν και πάλι βέβαιη ότι στην «Κρεμάλα» του Νίκου Παργινού τα μόνα γράμματα που θα τοποθετηθούν στα κενά της λέξης θα σχηματίζουν τη λέξη «επιτυχία», κάτι που, Νίκο, σου εύχομαι ολόψυχα.

(Από την παρουσίαση της "Κρεμάλας" στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2006)

Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006

Ο τοίχος: To be continued

Σύνθημα 44ον: ΣΤΑΧΤΙ
Στάχτι, ναι, στάχτι. Με "γιώτα", για να μην ξεχνιόμαστε. Γιατί αυτό το κράτος, αυτός ο κρατικός μηχανισμός ούτε "συγνώμη" δεν μπορεί να ψελλίσει. Γιατί θα χρειαστεί μισός αιώνας για να πρασινίσει η Χαλκιδική, η Μάνη και ποιος ξέρει πόσες άλλες περιοχές και πάλι. Γιατί 60.000 στρέμματα πρασίνου έγιναν γκρίζα διαφήμιση για τον τουρισμό μας, γιατί περιουσίες καταστράφηκαν, γιατί αυθαίρετες βίλες θα φυτρώσουν και πάλι εκεί που κατοικοέδρευε το δάσος, γιατί ναι, η φύση εκδικείται και φοβάμαι πως θα το κάνει σύντομα, με τις πρώτες βροχές και τις πλημμύρες.