Παρουσίαση του..."έρωτα" στην Κέρκυρα

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:

"ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ
ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ"

ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Οι εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»

και το βιβλιοπωλείο «Μουστάκη»

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου

του συγγραφέα Νίκου Παργινού

"Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας"

που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 19:00

στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων «Η Πλατυτέρα»

Ομιλητές:

Η κα Ελένη Γκίκα, συγγραφέας - βιβλιοκριτικός,

η κα Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος,

ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, γεν. αρχιερ. επίτροπος Ι.Μ. Κέρκυρας

και ο κ. Θεμιστοκλής Βλαχόπουλος, φιλόλογος - ιστορικός.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσειη ηθοποιός κα Μαριέτα Σαββανή.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα:

2661039455 Βιβλιοπωλείο «Μουστάκη»

2103460224 Εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»

Παρουσίαση του... "έρωτα" στην Αθήνα

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΓΙΝΟΥ
«ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ»
ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ Η ΚΕΡΚΥΡΑ

Σε μια κατάμεστη αίθουσα στη Στοά του Βιβλίου οι Εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» παρουσίασαν το μεσημέρι του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου το νέο βιβλίο μου «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας».

Ομιλητές της εκδήλωσης η συγγραφέας και βιβλιοκριτικός κα Ελένη Γκίκα καθώς και η δημοσιογράφος κα Ρίτσα Μασούρα που μίλησαν για τον συγγραφέα και το βιβλίο με κολακευτικά λόγια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο ανέγνωσε ο Κερκυραίος ηθοποιός κ. Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, ενώ ο συγγραφέας δεν έκρυψε τη συγκίνηση και την χαρά του για την αθρόα συμμετοχή του κόσμου στην εκδήλωση που πλημμύρισε την αίθουσα λόγου της Στοάς του Βιβλίου, ενώ έκδηλο ήταν και το επτανησιακό χρώμα από τους Κερκυραίους της διασποράς που προσήλθαν.

Το αναγνωστικό κοινό αγκάλιασε τη νέα προσπάθεια του Κερκυραίου συγγραφέα, αφού η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου συνέπεσε με την δεύτερη έκδοση του και την 5^η χιλιάδα του μέσα σε λίγους μόνο μήνες.

Επόμενος σταθμός των περιοδειών του βιβλίου σε όλη την Ελλάδα θα είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα στο προσεχές διάστημα, ενώ θα ακολουθήσουν εκδηλώσεις και σε άλλες πόλεις της χώρας.

Παρουσίαση του βιβλίου "Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας" στην Αθήνα

Οι εκδόσεις "Σύγχροινοι Ορίζοντες"

παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του συγγραφέα Νίκου Παργινού

"ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ"

το Σάββατο 31 Οκτωβρίου και ώρα 12:00 το μεσημέρι

στη Στοά του Βιβλίου στην Αθήνα.

Ομιλητές:

H βιβλιοκριτικός κα Ελένη Γκίκα, και η δημοσιογράφος κα Ρίτσα Μασούρα. Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει

ο ηθοποιός κ. Δημήτρης Παλαιοχωρίτης.

ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Αθήνα, Διεύθυνση Πεσμαζόγλου 5, Αρσάκειο Μέγαρο
Τηλέφωνο 210 3253989

Συνέντευξη στην εφημερίδα "Coffee Time"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΓΙΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ

«ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ»

στην Ηλιάνα Μεταλληνού

Πείτε μας για σας.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κέρκυρα το 1971. Σπούδασα στην Πάτρα, στο Πολυτεχνείο και σήμερα εργάζομαι στο Δήμο Θιναλίων της Κέρκυρας με την ιδιότητα του Μηχανολόγου Μηχανικού. Ζω πλέον με την οικογένειά μου μόνιμα στην Κέρκυρα, έναν τόπο που λατρεύω και που αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης για το γράψιμό μου.

Πότε αρχίσατε να γράφετε;

Ξεκίνησα να γράφω ως μαθητής και φοιτητής καταγράφοντας σκέψεις στο προσωπικό μου ημερολόγιο. Αργότερα άρχισα να σκιτσάρω και να αρθρογραφώ σε εφημερίδες και περιοδικά της Πάτρας και της Κέρκυρας. Ακολούθησε ένα τραγικό προσωπικό περιστατικό που με οδήγησε στα χνάρια της λογοτεχνικής γραφής. Ο χαμός ενός καλού φίλου. Έγραψα ένα μυθιστόρημα για να τον τιμήσω και να λυτρωθώ από τον χαμό του και ουσιαστικά αυτό ήταν το απαραίτητο έναυσμα για να ξεκινήσω να γράφω συστηματικά.

Τί λογοτεχνικά είδη έχετε γράψει;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω εξειδικεύσει τη γραφή μου σε κάποιο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Μέχρι τώρα έχουν εκδοθεί δυο βιβλία μου με εντελώς διαφορετικές υποθέσεις. Το τρίτο που θα ακολουθήσει διαφέρει ακόμα περισσότερο από τα προηγούμενα. Κοινά στοιχεία τους θα έλεγα πως είναι το καυστικό χιούμορ και ο σύγχρονος λόγος. Γενικά μου αρέσει να γράφω βιβλία που θα ήθελα να διαβάσω ως αναγνώστης γι’ αυτό και δεν στοχεύω σ’ ένα συγκεκριμένο είδος παρά ερωτοτροπώ με διάφορες τεχνικές και θέματα. Μου αρέσει να εκπλήσσω τους αναγνώστες, να μην ξέρουν το επόμενο βήμα της γραφής μου.

Ειναι το «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» το πρώτο σας βιβλίο;

Όχι. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν η «Κρεμάλα» μια φανταστική ιστορία με προσωπικές προεκτάσεις βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που με στιγμάτισαν, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2006. Το βιβλίο «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» είναι η δεύτερη λογοτεχνική μου απόπειρα που έλαβε σάρκα και οστά φέτος.

Λίγα λόγια για το βιβλίο σας;

Πρόκειται για μια κεντρική ερωτική ιστορία που στη διάρκεια του χρόνου βάλλεται από κάθε είδους καιρικά φαινόμενα, ενώ διάσπαρτες μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της. Αυτές οι φαινομενικά άσχετες ιστορίες καθορίζουν και το τέλος της κεντρικής. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η μοναδικότητα της κάθε ερωτικής εμπειρίας. Άλλωστε, λένε πως ο έρωτας δεν φτιάχνεται με καλούπια και δεν ορίζεται μονοδιάστατα, ούτε έχει ετικέτες. Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της ζωής. Συνάμα όμως το βιβλίο προσπαθεί να καταστήσει σαφές πως ο έρωτας, άλλοτε γλυκός κι άλλοτε πικρός, κινεί τα νήματα της ίδια μας τη ύπαρξης. Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ αυτόν.

Τί σας ενέπνευσε να το γράψετε;

Το βιβλίο μιλάει για τον έρωτα. Ο έρωτας είναι η καύσιμη ύλη της δημιουργίας και ανέκαθεν ήταν το αγαπημένο θέμα της λογοτεχνίας. Έτσι και για μένα ήταν μια πρόκληση να καταπιαστώ μ’ ένα βιβλίο που μιλά για ερωτικές ιστορίες που αποτελούν αν μη τι άλλο το σημαντικότερο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Η αλήθεια είναι πως οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν μετατραπεί σήμερα σε προβληματικές καθημερινές συναλλαγές, κυρίως γιατί στην εποχή μας βασιλεύει το «εγώ». Η λογοτεχνία από την άλλη οφείλει να μιλά για τον έρωτα, αφού ο έρωτας αποτελεί ίσως το σπουδαιότερο κομμάτι της ζωής μας. Οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες στολίζουν με συνθήματα τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας, φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους. Αυτό λοιπόν προσπαθώ να κάνω με το βιβλίο μου. Να στρέψω το βλέμμα των αναγνωστών μου σε τούτα τα ερωτικά συνθήματα.

Πόσο καιρό κάνατε να το γράψετε;

Το γράψιμο είναι περίεργο. Δεν πάει με τη σελίδα ούτε με την αράδα. Μπορεί να κάνεις μήνες να γράψεις μια γραμμή ή να τελειώσεις ένα βιβλίο σε μια νύχτα. Όλα είναι θέμα έμπνευσης και διάθεσης. Και το σπουδαιότερο κάθε φορά δεν είναι το τελικό κείμενο της δουλειάς σου, αλλά η διαδικασία της συγγραφικής κύησης, οι ήρωες, χαρακτήρες, η πλοκή και οι διάλογοι, που θέλουν χρόνο να ωριμάσουν στο μυαλό σου ώστε να είσαι έτοιμος με τους μεταφέρεις στο χαρτί. Το γράψιμο του εν λόγω βιβλίου είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής δουλειάς ενός τουλάχιστον χρόνου αλλά η προεργασία του ήταν μια χρονοβόρα μαγική διαδικασία που κράτησε χρόνια.

Ποιός είναι ο εκδότης; Πού πωλείται;

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» και μπορεί να το αγοράσει κανείς απ’ όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας ή ακόμα να το παραγγείλει και μέσω του διαδικτύου.

Πείτε μας για την υπόλοιπη δουλειά σας.

Το επόμενό μου βιβλίο, «Το τάγμα της ελπίδας» είναι μια φανταστική ιστορία με ιστορικές αναφορές στη Βενετοκρατούμενη Κέρκυρα. Μια ιστορία μυστηρίου, ένα σύγχρονο θρίλερ με ιστορικές αναγωγές και προεκτάσεις. Το έχω ήδη ολοκληρώσει και πρόκειται να κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, τους «Σύγχρονους Ορίζοντες» με τους οποίους έχω έρθει σε συμφωνία για την έκδοσή του. Τώρα ολοκληρώνω το τέταρτό μου μυθιστόρημα που η θεματολογία του έχει να κάνει με το υπερφυσικό.

Ποιές είναι οι σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε στην καριέρα σας;

Το πιο δύσκολο πράγμα είναι κάθε φορά να παραμένεις ο εαυτός σου. Να μην αλλοτριώνεσαι από την αίσθηση της επιτυχίας όποια κι αν είναι αυτή. Να παραμένεις προσγειωμένος και να γράφεις αυθεντικά, όπως σου αρέσει και όχι επιτηδευμένα. Οι νέοι συγγραφείς καλούνται να αποδείξουν πολλά περισσότερα αφού έχουν να διαβούν δύσβατα μονοπάτια τόσο για να αναγνωριστούν όσο ακόμα και για να μεταφέρουν στο προσκήνιο αυτούσια τα έργα τους, χωρίς εκδοτικές περικοπές και άλλες παρεμβάσεις.

Σας έχει βοηθήσει το διαδύκτιο; Πώς;

Ένας νέος συγγραφέας που δεν είναι αναγνωρισμένος στο ευρύ κοινό και δεν αποτελεί «ισχυρό χαρτί» στα μάτια των μέσων μαζικής ενημέρωσης μπορεί να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να προωθήσει τη δουλειά του. Για μένα το internet είναι ένα μέσο προβολής του έργου μου αλλά και ένας δίαυλος επικοινωνίας με τους αναγνώστες μου αφού μου δίνει τη δυνατότητα να συλλέξω τις αντιδράσεις του αναγνωστικού κοινού για τη δουλειά μου και να ανταλλάξω πληροφορίες και απόψεις. Με αυτή τη λογική διατηρώ προσωπική ιστοσελίδα στο internet, έχω το δικό μου blog αλλά και προωθώ τη δουλειά μου μέσω το διαδικτύου.

Τί συμβουλεύετε τους νέους συγγραφείς;

Το γράψιμο είναι δύσκολο χόμπι που απαιτεί πρώτα από όλα υπομονή και κουράγιο. Είναι δύσκολο να αναγνωριστεί το ταλέντο των νέων συγγραφέων σε μια εποχή που ίσως γράφουν περισσότεροι από αυτούς που διαβάζουν! Όποιος όμως έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, είναι διατεθειμένος να παλέψει για τα όνειρά του και να υπομείνει τις απορρίψεις, τις αναβολές, ακόμα και την όποια κακοπροαίρετη κριτική, έχει τη δυνατότητα να δει τους κόπους της δουλειάς του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Οι νέοι επίδοξοι συγγραφείς πρέπει να επιμείνουν στο όνειρό τους, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει αυτό.

Ευχαριστώ πολύ!

Σας ευχαριστώ κι εγώ.

Συνέντευξη στο περιοδικό "NISEA" - Ελληνική έκδοση

Η συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, της «Κρεμάλας», ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε λυτρωτικά για τον συγγραφέα Νίκο Παργινό. Στο δεύτερο βιβλίο του «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» μας ταξιδεύει στα μονοπάτια του έρωτα. Το περιοδικό «NISEA» τον συναντά και συζητούν για το νέο του βιβλίο, τον έρωτα και τον χρόνο αλλά και για τα μελλοντικά του σχέδια.

Το νέο σου βιβλίο φαίνεται πως μιλάει για τον έρωτα και την επιρροή του χρόνου στα ανθρώπινα συναισθήματα, ένα μάλλον αγαπημένο θέμα της λογοτεχνίας. Μίλησέ μας λίγο περισσότερο γι’ αυτό.
Πρόκειται για μια κεντρική ερωτική ιστορία που βάλλεται από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο στη διάρκεια του χρόνου, ενώ διάσπαρτες μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της. Οι φαινομενικά άσχετες αυτές ιστορίες αναμένεται να καθορίσουν και το τέλος της κεντρικής. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η μοναδικότητα της κάθε ερωτικής εμπειρίας. Άλλωστε, λένε πως ο έρωτας δεν φτιάχνεται με καλούπια και δεν ορίζεται μονοδιάστατα, ούτε έχει ετικέτες. Θα έλεγα πως κάθε πρόσωπο με το οποίο σχετιζόμαστε μας κάνει να ξεδιπλώσουμε και μια διαφορετική πτυχή του ίδιου μας του εαυτού. Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της ζωής. Συνάμα όμως το βιβλίο προσπαθεί να καταστήσει σαφές πως ο έρωτας, άλλοτε γλυκός, άλλοτε πικρός, κινεί τα νήματα της ίδια μας τη ύπαρξης. Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ αυτόν.

Έχει τελικά ημερομηνία λήξης ο έρωτας; Κι ο χρόνος είναι σίγουρο πως περνάει καλύτερα με έρωτα;
Ο έρωτας είναι δεδομένο πως επηρεάζεται από τον καιρό και τον χρόνο. Αυτό αποδεικνύουν οι ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας. Έρωτες που επιβιώνουν, έρωτες που δεν καρπίζουν, έρωτες που εξελίσσονται, έρωτες που φθείρουν και πεθαίνουν. Όπως και να έχει πάντως, σ’ όλες τις ερωτικές ιστορίες, ο έρωτας κάτι αφήνει στο όποιο πέρασμά του, ακόμα και… συντρίμμια. Κάτι μένει στο διάβα του χρόνου κι αυτό είναι η ουσία της αναζήτησής του. Αυτή είναι και η απάντηση στο δεύτερο ερώτημά σας, αφού αξίζει κάποιος να επενδύσει στον ίδιο τον έρωτα.

Δεν είναι λιγάκι ντεμοντέ να μιλάμε σήμερα για αγάπες και έρωτες, σε μια εποχή γεμάτη ιδιοτέλεια, εγωκεντρισμό, κέρδος και χρήμα;
Η αλήθεια είναι πως οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν μετατραπεί σήμερα σε προβληματικές καθημερινές συναλλαγές, κυρίως γιατί στην εποχή μας βασιλεύει το «εγώ» ή ίσως γιατί ο χρόνος μας έφερε νομοτελειακά και την παρακμή του ερωτισμού. Ο έρωτας είναι μια επένδυση που δεν έχει σταθερό επιτόκιο, είναι υψηλού ρίσκου κι όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο πολλές φορές εξαρτάται κι από τα επιτόκια της κεντρικής ευρωπαϊκής τράπεζας. Περνάει από το στομάχι, πλανάται στον αέρα που αναπνέουμε, στη μουσική των ερτζιανών, από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει… Παντού και πάντα ο έρωτας θα είναι η καύσιμη ύλη της δημιουργίας, ακόμα και τώρα, σε τούτες τις εποχές που διανύουμε.

Πόσο θεμιτό είναι τελικά να αναζητεί κανείς σε λογοτεχνικά βιβλία που μιλούν για τον έρωτα μαγικές ερωτικές συνταγές επιτυχίας;
Δεν υπάρχουν μαγικές ερωτικές συνταγές. Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα. Λένε πως ο έρωτας είναι η επικράτηση της φαντασίας επί της λογικής. Η λογοτεχνία από την άλλη οφείλει να μιλά για τον έρωτα, αφού ο έρωτας αποτελεί ίσως το σπουδαιότερο κομμάτι της ζωής μας. Οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες στολίζουν με συνθήματα τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας, φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Υπάρχει κάτι άλλο που ετοιμάζετε;
Μετά το τέλος της τουριστικής περιόδου θα παρουσιαστεί επίσημα το βιβλίο στην Αθήνα και την Κέρκυρα. Ίσως να υπάρξουν και άλλες παρουσιάσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Τον επόμενο χρόνο επίκειται η έκδοση και του νέου μου βιβλίου που έχει τίτλο: «Το τάγμα της ελπίδας» για το οποίο έχω ήδη συμφωνήσει με τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες». Πρόκειται μια ιστορία έρωτα και μυστηρίου με αναφορές στη Βενετοκρατούμενη Κέρκυρα και άγνωστες πτυχές της εποχής. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε όταν έρθει η ώρα.

Ποια είναι η άποψή σου γενικά για το βιβλίο και τις προοπτικές του στην Ελλάδα και την Κέρκυρα;
Δυστυχώς, στη σύγχρονη Ελλάδα μαθαίνουμε να μισούμε το διάβασμα και το βιβλίο από το σπίτι και την οικογένεια μέχρι το σχολείο και την ενήλικη καθημερινότητα. Η οικονομική κρίση αλλά και η κρίση αξιών που διανύσουμε έδωσαν το τελειωτικό κτύπημα και περιθωριοποίησαν ακόμα περισσότερο το βιβλίο και την ανάγνωση. Παρόλα αυτά υπάρχει ελπίδα αφού πολύς κόσμος ανακαλύπτει το βιβλίο και τα μυστικά της γραφής. Από την άλλη όλοι όσοι ασχολούμαστε με τη γραφή έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας. Πολλές φορές αποστασιοποιούμαστε από την ίδια την κοινωνία, απομονωνόμαστε. Οφείλουμε να έρθουμε πιο κοντά στον κόσμο, να μεταφέρουμε το βιβλίο παντού, να κάνουμε συμβατή τη σχέση του καθημερινού πολίτη μαζί του.

Σας ευχαριστούμε και σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία
Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Βιτρίνες γεμάτες "έρωτα"

Μια μπλε ομπρέλα, μαύρο ύφασμα, μεράκι και πολύς έρωτας είναι τα συστατικά που χρησιμοποίησε το βιβλιοπωλείο «Μουστάκης» στην Κέρκυρα για να διακοσμήσει τη βιτρίνα του στους ρυθμούς του νέου μου βιβλίου.
Δεν ξέρω πως μπορείς, αν μπορείς κι αν επιτρέπεται, να περιγράψεις με δυο λέξεις το συναίσθημα που σου προκαλεί η δημόσια θέα του βιβλίου σου σε περίοπτη θέση στα βιβλιοπωλεία. Υπερηφάνεια; Ικανοποίηση; Συγκίνηση; Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ένα «ευχαριστώ». Για τον τρόπο που αγκαλιάστηκε αυτό το βιβλίο, για όλα τα μηνύματα συμπαράστασης και ευχών από όλη την Ελλάδα, για τις πρώτες θετικές εντυπώσεις και σχόλια, για τον «έρωτα» που ξεχειλίζει μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Καλοκαιρινή ραστώνη

Με εξαίρεση το κράτος που δεν χαμπαριάζει από μέρες και ώρες - είχε πέσει στη γαβάθα όταν ήταν μικρό - η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς καλοκαιρινής ραστώνης. Μετά το κτύπημα του ιού της νέας γρίπης, το χασμουρητό και η ξάπλα θα είναι η επιδημία του καλοκαιριού που θα μας επισκεφθεί όλους ανεξαιρέτως.
Οδηγίες δεν υπάρχουν για να αποφύγουμε την απρόκλητη επίθεση του ιού. Μπορείτε αν θέλετε να πλένετε τακτικά τα χέρια σας, να χρησιμοποιείτε χαρτομάντιλο τις ώρες του φτερνίσματος, να μην πιάνετε τακτικά μύτες και στόμα χωρίς λόγο και αιτία, αλλά να είστε σίγουροι πως δεν θα αποφύγετε τις δυσάρεστες συνέπειες του ανεβάσματος του υδραργύρου στα καλοκαιρινά απαγορευτικά επίπεδα. Δεν υπάρχουν συνταγές αποφυγής της, ούτε ελπίδες έγκαιρης προμήθειας εμβολίων. Επίκειται έξαρση του φαινομένου στον μήνα που αδειάζουν πόλεις και χωριά και γεμίζουν οι παραλίες και οι εξοχές. Απλά απολαύστε την παρέα με μια αγκαλιά, ένα βιβλίο, πλάι στο κύμα, στο βουνό, με τον ήχο των τζιτζικιών, με τις αγαπημένες σας μελωδίες, με λατρεμένες σκέψεις και όνειρα…

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ
THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO
ΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Αυτό που με έκανε να θέλω να διαβάσω σαν τρελός το μυθιστόρημα «Το κορίτσι με το Τατουάζ» δεν είναι ούτε το γεγονός πως έκανε θραύση σε πωλήσεις στη Σουηδία και στο εξωτερικό, ούτε ακόμα και η ίδια και μεγαλύτερη επιτυχία των δυο επόμενων βιβλίων που το ακολούθησαν.
Ούτε ακόμα και το ίδιο το ύφος του, η σκανδιναβική αστυνομική γραφή που σε κρατά σε εγρήγορση και σε κερδίζει χωρίς να αφήνει ανεπεξέργαστους τους χαρακτήρες της πλοκής.
Ήταν η ίδια τη ζωή και ο θάνατος του συγγραφέα, του Στιγκ Λάρσον, που λίγες μέρες μετά την παράδοση της τριλογίας ΜΙΛΕΝΙΟΥΜ στον εκδότη του πεθαίνει από καρδιακή ανακοπή ενώ ήταν ακόμη αρκετά νέος. Ήταν αυτός ο κοινός μύθος του καλωσορίσματος και του θρήνου για έναν ταλαντούχο συγγραφέα που άφησε εποχή με το κύκνειο άσμα του. Είναι αυτή η γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει αυτό το βιβλίο.
Η χαρά για ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που ξεδιπλώνεται μπροστά σου, οι δυναμικοί χαρακτήρες που αποκτούν το ρόλο που τους αρμόζει στον περιπετειώδη κόσμο των επιχειρηματικών ομίλων, των εκδόσεων, του χρηματιστηρίου, αλλά ακόμα και των αρρωστημένων μυαλών του σύγχρονου κόσμου μας. Αλλά, από την άλλη, κι ο θρήνος για τον πρόωρο χαμό ενός πραγματικά αξιόλογου λογοτέχνη που έπλασε μέσα από τα μυθιστορήματα της τριλογίας του τους σύγχρονους ήρωες που έχουν τα πάθη και τα λάθη τους. Δεν είναι τυχαίο πως η μορφή της Λίσμπετ Σαλάντερ κέρδισε αξιοκρατικά το ρόλο της πρωταγωνίστριας όχι μόνο στη συνείδηση του ίδιου του συγγραφέα, ξεφεύγοντας από το περιθώριο της κεντρικής ιστορίας, αλλά και στις προτιμήσεις των ίδιων των νέων της εποχής.
«Το κορίτσι με το τατουάζ» είναι ένα βιβλίο που σε καθηλώνει, ένα συναρπαστικό βιβλίο που διεισδύει στις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης υπόστασης αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια τρυφερή ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους διαφορετικών κόσμων. Ένα ερωτικό θρίλερ που αξίζει να διαβαστεί αφού μένει στο κορμί σου ανεξίτηλο το σημάδι από το τατουάζ της γλυκόπικρης γεύσης του.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μια καθημερινή ερωτική ιστορία εξελίσσεται στις γραμμές του βιβλίου και βάλλεται από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο στη διάρκεια του χρόνου. Ταυτόχρονα μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της που γίνονται μάρτυρες των κρυφών τους αποκαλύψεων. Μπορούν οι άσχετες αυτές ιστορίες να καθορίσουν το τέλος της κεντρικής;

Με κάθε είδους καιρό ο έρωτας πάντα βασιλεύει. Μόνο που ο καιρός εν τέλει είναι κι αυτός που φθείρει τον ίδιο τον έρωτα.

Τι κι αν χαλάσανε οι καιροί, τι κι αν μπαγιάτεψαν οι έρωτες; Σε χαλεπούς ερωτικούς καιρούς οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες πάντα θα στολίζουν με συνθήματα τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας. Φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους.

Λένε πως δεν φτιάχνεται ο έρωτας με καλούπια. Δεν έχει ετικέτες. Είναι η επικράτηση της φαντασίας επί της λογικής. Από την άλλη κι ο καιρός έχει γυρίσματα, λογική δεν έχει. Με τον έρωτα περάνει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας. Ή μήπως όχι;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΓΙΝΟΥ

Ο Νίκος Παργινός γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1971. Σπούδασε στο Τμήμα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών από όπου και αποφοίτησε το 1995. Από το 1997 συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά της Κέρκυρας δημοσιεύοντας άρθρα και σκίτσα. Σκίτσα του Νίκου Παργινού έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στην «Ελευθεροτυπία», στην οικονομική εφημερίδα «Ευρωοικονομία» καθώς και σε εφημερίδες της Κέρκυρας και της Πάτρας. Ασχολείται με τη ζωγραφική και συμμετείχε στο παρελθόν σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής, ενώ έχει κατασκευάσει κατά καιρούς και σκηνικά για θεατρικές & χορευτικές παραστάσεις. Τον Φεβρουάριο του 2006 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "Άγκυρα" το πρώτο μυθιστόρημά του με τίτλο: "Κρεμάλα", από τον Ιούλιο του 2009 κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις "Σύγχρονοι Ορίζοντες" το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο: "Με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας", ενώ σύντομα επίκειται και η έκδοση του τρίτου του μυθιστορήματος με τίτλο «Το Τάγμα της Ελπίδας».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 33 - ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Είναι πιο δύσκολο να κατακτήσεις την γυναίκα παρά το πιο άγριο θηρίο.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

Ο φίλος μου ο Σωτήρης παντρεύτηκε και χώρισε σε χρόνο ρεκόρ. Πρέπει να έχει μείνει στα χρονικά ο γάμος του ως ο πιο γρήγορος και ο πιο σύντομος στην πολύχρονη ιστορία του πολύπαθου χωριού του. Ήταν τότε που τελείωσε από φαντάρος, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και τον διπλάρωσε στο άψε - σβήσε μια συχωριανή του, όταν τη στρίμωξε επιτακτικά ένα χειμωνιάτικο απόγευμα σ’ ένα γειτονικό στάβλο κι έγινε πρώτο θέμα στη μικρή κοινωνία του χωριού. Κι έπρεπε να επανορθώσει για την τιμή και την υπόληψή της, ακόμα κι αν το πλήρωνε με την πολύτιμη ελευθερία του. Και το έπραξε. Παντρεύτηκε. Και μετά έπρεπε να χωρίσει για την τιμή και την υπόληψή του. Ακόμα κι αν το πλήρωνε με την ίδια του την πολύτιμη ζωή. Και το έπραξε. Χώρισε.

Ο Σωτήρης ανέκαθεν ήταν ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή. Αισιόδοξος, χαμογελαστός, γεμάτος ενέργεια και διάθεση για διασκέδαση, αναίσθητος σε πολλές άλλες περιπτώσεις που επέφεραν άγχος και στρες. Από μικρός ρουφούσε σαν το μεδούλι κάθε στιγμή της ζωής. Γνώριζε, αν μη τι άλλο, να ζει. Συμμαθητές από τα πρώτα σχολικά χρόνια, φίλοι κολλητοί, γείτονες. Μαζί ανακαλύψαμε τις χαρές και τις λύπες της ζωής. Γνωρίσαμε τον κόσμο παρέα.


Ως λάτρης των πολεμικών τεχνών και της σωματικής συμμετρίας, εντρυφούσε βαθιά στις ανατολικές λογικές περί σωματικής και ψυχικής αγωγής και προσπαθούσε ανεπιτυχώς να με εντάξει και μένα στη διαδικασία.

Αποτελούσα εκείνον τον προσεγγίσιμο καθημερινό δέκτη που μπορούσε να δεχθεί άμεσα και αβασάνιστα κάθε του σχόλιο, κάθε του εμπειρία με απώτερο στόχο τη μύηση. Μάταια όμως. Γνώριζε πολλά και μάθαινε συνεχώς περισσότερα. Εγώ απλά άκουγα. Βιβλία, οδηγοί, δάσκαλοι, φίλοι και γνωστοί, ακόμα και οι γνωστές μας ταινίες παίζανε το ρόλο τους στη διαπαιδαγώγησή του σύμφωνα με τα πρότυπα της Ανατολής.

Τέσσερα πλευρά, δυο δόντια και τρία ραγίσματα ήταν ο τραγικός απολογισμός των πολλαπλών προπονήσεων και αγώνων στο βωμό της ψυχικής και σωματικής αναρρίχησης στα ανατολίτικα μονοπάτια της άσκησης. Τουλάχιστον τόσα μου είχε αποκαλύψει. Μάρτυρας είχα γίνει σ’ έναν και μοναδικό του αγώνα που φιλοτιμήθηκα να παρακολουθήσω, κι αυτό γιατί δεν ήθελα να βλέπω τον φίλο μου να τον σπάνε στο ξύλο κι εγώ να μένω ανήμπορος σε μια γωνιά, κραυγάζοντας.

Στην αρχή μου φάνηκε πως ήταν απλά επηρεασμένος από τις τάσεις της εποχής. Και να τα βαράκια, τα μονόζυγα, τα push ups, και οι εξουθενωτικοί κοιλιακοί. Μετά ήρθαν τα εξειδικευμένα μαθήματα. Καράτε, τάε - κβο - ντο, τάε - ξου - ντο, σιου- ζίτσου, μποξ, κικ - μποξ, ό,τι μπορούσε να φανταστεί ο νους. Άλλαζε τις ζώνες σαν τα πουκάμισα. Κίτρινη, κόκκινη, πράσινη, μπλε, και να και τα νταν στις μαύρες ζώνες, όπως οι χριστουγεννιάτικοι κτύποι της καμπάνας. Και ύστερα ήρθε και η μύηση στην ανατολική φιλοσοφία. Και να τα γνωμικά, οι θεόσταλτες αναφορές στην τέχνη του πολέμου, οι φιλικές παραινέσεις και τα συναφή. Κάθε φορά που τον συναντούσα, μαζί με τους καινούργιους μώλωπες που μου αποκάλυπτε με περισσή περηφάνια και με προκαλούσε να αγγίξω, μου εξαπέλυε κι ένα ρητό για να με κάνει να αισθανθώ τη δύναμη της φιλοσοφίας τους.

«Στο μονοπάτι της γνώσης ο πολεμιστής πρέπει να διεισδύει όλο και βαθύτερα στον εαυτό του και τη ζωή του. Έτσι πρέπει να κάνεις κι εσύ! Να διεισδύσεις στα άδυτα της ψυχής και του σώματός σου!»

Τον έβλεπα να μου παραθέτει φιλοσοφικά αποσπάσματα και κουνούσα το κεφάλι. Ποιος; Ο Σωτήρης! Που άκουγε για βιβλία και γυρνούσε επιδεικτικά την πλάτη! Να διεισδύσει βαθύτερα. Μόνο στη Σούλα κατάφερε να διεισδύσει, εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα, βαθύτερα και παράνομα. Η Σούλα, όπως ήταν λογικό, γκαστρώθηκε και ο Σωτήρης βρήκε τη σωτηρία του στο μυστήριο του γάμου που αποτελούσε επιτακτική λύση ανάγκης, μια και τα αδέρφια της δεν αστειεύονταν και η μικρή κοινωνία του χωριού δεν συγχωρούσε. Η Σούλα ντύθηκε στα γρήγορα νυφούλα, παρακάμπτοντας έρωτες, αγάπες, και οποιεσδήποτε ζυμώσεις του είδους μέσα σε λίγες μόνο μέρες και ο Σωτήρης μου δικαιολογούνταν με το γνωστό του τρόπο.

«Οι νόμοι των πολεμιστών είναι σαφείς. Να χαϊδεύεις όπου υπάρχει ανάγκη για χάδι. Να κτυπάς όπου υπάρχει ανάγκη για κτύπημα. Τη Σούλα μόνο να τη χτυπούσα δεν μπορούσα, γι’ αυτό και την χάιδεψα…"

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και όταν χάιδεψε και τη Σοφία για να επιβεβαιώσει το γνωστό κανόνα. Την είχε γνωρίσει όταν ελευθερωνόταν η Σούλα από το σπόρο του. Νοσοκόμα. Τη γνώρισε στο μαιευτήριο. Δεν ήθελε και πολύ. Μέρες μετά τη γέννηση ήρθε στο φως και το αθώο πολεμικό χάδι στην εσωτερική αποκλειστική του νοσοκομείου.

«Ακόμα κι αν είναι επικίνδυνο, πρέπει να ζήσεις σύμφωνα με την αλήθεια. Αυτό είναι το μονοπάτι του πολεμιστή. Είναι το μοναδικό μονοπάτι!», μου έλεγε. Αλήθειες πρέπει να εξομολογήθηκε και στη Σοφία κι εκείνη πίστεψε τις σοφίες του και του ’κατσε μετά το αθώο χάδι, στην κλινική την ώρα της γέννας. Η Σούλα γεννούσε κι εκείνος γκάστρωνε. Λογικό, αληθινό.

Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, τίποτα εκείνος. Δεν μπορούσε να αποδεχθεί το μοναχικό ρόλο του υπομονετικού συζύγου και του πιστού άνδρα που δεν θα άπλωνε χέρι σ’ άλλον και χάδι σ’ άλλη. Τι στο καλό τις είχε τόσες και τόσες ζώνες με τόσα νταν;

Η αλήθεια είναι πως άρχισαν να κτυπούν τα καμπανάκια στο μυαλό της Σούλας. Νταν, ντιν, νταν! Πότε η Σοφία, πότε η Αλίκη, πότε η Κική, πότε η μια και πότε η άλλη, είδε κι απόειδε κι εκμυστηρεύτηκε το μυστικό στα αδέρφια της. Ο μικρός μεγάλωνε χωρίς πατέρα, αφού εκείνος μπερμπάντευε στις κλινικές και τα νοσοκομεία, έχοντας προκλητικές νοσοκόμες να του περιθάλπουν τους μώλωπες και τα τραύματα των προπονήσεων, που ήταν πολλά και συχνά. Τότε ήταν που του μαυρίσανε και το ένα μάτι και από λίγο να χάσει και την όρασή του ο αθεόφοβος!

«Στο μονοπάτι της γνώσης, ο πολεμιστής πρέπει να πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί, έχοντας αποκτήσει νέα ενόραση», μου έλεγε και χαμογελούσε. Αμφιβάλω αν μπορούσε να με κοιτάξει, όταν μου ξεστομούσε παραληρώντας τα παραπάνω εκείνο το απόγευμα στο κρεβάτι του πόνου, στο πλευρό μιας πληθωρικής νοσοκόμας που αδημονούσε για το πολεμικό φιλοσοφημένο χάδι του. Εκείνος δεν ξέρω αν με έβλεπε, τον έβλεπε όμως η Σούλα, κι εκείνη, όπως και να το κάνουμε, ξαναγεννήθηκε. Επαναστάτησε, ξεπέρασε την παθολογική της αγάπη και μοιράστηκε τις απόψεις της με τα αδέρφια της που τον κυνήγησαν μέχρις εσχάτων για να αποκαταστήσουν τη φήμη της οικογένειας. Ο Σωτήρης όπως ήταν φυσικό εγκλωβίστηκε. Το μονοπάτι του γάμου έμοιαζε απροσπέλαστο. Έπρεπε να αποσυμφορήσει την κατάσταση όσο πιο ανώδυνα γινόταν.

«Ακόμα κι αν θριάμβευσες, αποχώρησε με ταπεινοφροσύνη. Αυτός είναι ο δρόμος του πολεμιστή», μου έλεγε και μου ξανάλεγε κάθε φορά που τον έβλεπα να μου εξιστορεί τα πάθη του. Το ό,τι έπρεπε να αποχωρήσει το γνώριζα. Το ό,τι έπρεπε να αποχωρήσει ταπεινά, το κατάλαβα. Τον έρμο τον θρίαμβο δεν μπορούσα να διακρίνω, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Η αντοχή στο ξύλο τελικά του βγήκε σε καλό. Δεν έβλεπα πουθενά θρίαμβο στους μώλωπες και τις πληγές που απαριθμούσα στο κορμί του, από ταπεινοφροσύνη όμως έσκιζε! Δεν έβλεπα θρίαμβο στην απουσία του γιου του από τη ζωή του, αλλά από ταπεινοφροσύνη έσκιζε!

Το διαζύγιο με τη Σούλα ήταν συναινετικό. Εκείνη το επιζητούσε, εκείνος το επιθυμούσε. Ήξερε πως δεν μπορούσε να περιμένει περισσότερα από μια σχέση που είχε πλέον φθάσει στο έπακρο, αν και την πλήρωσε ακριβά με τη στενοκεφαλιά του.

«Για να φτάσεις στο τέλος του μονοπατιού πρέπει να βαδίσεις όλη σου τη ζωή», μου έλεγε. Εκείνος έφθασε κάποια στιγμή κοντά στο τέλος, τότε που τον περιμάζεψα σ’ ένα απόμερο μονοπάτι, κι αυτόν και τα νταν του. Ίσως το τέλος να ήταν λίγο μακρύτερα, ίσως όχι, σημασία έχει πως σώθηκε στο παρά πέντε, ίσως σε τελική ανάλυση να πέθανε και να ξαναγεννήθηκε, ταπεινά και θριαμβευτικά, όπως αρμόζει σ’ έναν πολεμιστή.

Σήμερα, ο Σωτήρης αναρρώνει από τις πληγές της φιλοσοφίας του. Ο αναπόφευκτος γάμος του που άγγιξε τα όρια της πολεμικής τρέλας, χτύπησε περισσότερο απ’ όλους τον ίδιο του τον γιο που μεγαλώνει χωρίς το χάδι του πατέρα. Η Σούλα ξαναπαντρεύτηκε και βρήκε ισορροπημένο πατριό για τον γιο της, άντρα προικισμένο και κουβαρντά, που απέφευγε τις ανατολικές φιλοσοφικές αναζητήσεις και τον χωρούσαν μόνο τα απομονωμένα σύνορα του περιβόητου χωριού.

Ο Σωτήρης σώθηκε. Ξαναγεννήθηκε και παντρεύτηκε τη νοσοκόμα που του περιέθαλψε τις πληγές και του μεγάλωσε το σπόρο από το χάδι του. Όσο για το μονοπάτι του, έγινε λεωφόρος…

Η δημιουργία του ΑΝΑγνώστη

Σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια μια μικρή ομάδα συντελεστών ονειρεύτηκε, σχεδίασε και υλοποίησε μια ξεχωριστή εφημερίδα που άφησε τη δική της μικρή ή μεγάλη σφραγίδα στα εκδοτικά πράγματα της μικρής περιφερειακής Κέρκυρας.

Η εφημερίδα "έσβησε" με τον καιρό ελέω συνθηκών, αλλά η λάμψη της ακόμα παραμένει, ίσως για να θυμίζει στους νεότερους πόσα πολλά μπορούν να πραγματοποιήσουν εκείνοι που ξέρουν να ονειρεύονται.

Κι αν έγιναν λάθη και παραλήψεις στην όποια πορεία της, η ιστορία τελικά θα κρίνει τους πάντες, τους συντελεστές της, τους επικριτές της, όλους μας. Ένα είναι σίγουρο, πως το "φαινόμενο" "ΑΝΑγνώστης" δεν ήταν "φαινόμενο" του καιρού του, αφού πολλοί ήταν εκείνοι που το αγκάλιασαν αλλά και πολλοί ήταν εκείνοι που το λιθοβόλησαν. Άλλωστε όταν ταράζεις τα λιμνάζοντα νερά, ένα είναι σίγουρο, πως θα δημιουργήσεις αίσθηση...

Ως ύστατο φόρο τιμής αναδημοσιεύω σήμερα το εισαγωγικό κείμενο του πρώτου φύλλου της εφημερίδας που είχα την χαρά και την τιμή να σχεδιάσω και να υλοποιήσω με τη βοήθεια πραγματικά αξιόλογων συνεργατών.

ΔΕΝ ΥΠΟΣΧΟΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ - ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ

Ο «ΑΝΑγνώστης» έφτασε στα χέρια σας. Χωρίς μεγαλόστομες διακηρύξεις και εξαγγελίες. Με κόπο και προσπάθεια. Διανέμεται δωρεάν και θα εκδίδεται κάθε μήνα. Με αξιόλογους συνεργάτες και τη φιλοδοξία ο καθένας από εσάς να φιλοξενηθεί στις σελίδες του, με τη γνώμη του, το άρθρο, την επιστολή του, τις παρατηρήσεις του. Ανοιχτή πρόσκληση σε όλους, με σοβαρότητα όμως και εγκυρότητα. Δε σημαίνει αυτό ότι στο όνομα της ελευθεροτυπίας θα δημοσιεύονται όλα απ’ όλους, αν δεν διαθέτουν στοιχειώδες ήθος και δεν ανταποκρίνονται στο ύφος της εφημερίδας. Η καλή θέληση ας μη φανεί στα μάτια σας ως αδυναμία. Θα είναι λάθος. Ο «ΑΝΑγνώστης» επιθυμεί την κριτική, βάζει έναν όρο όμως. Ότι και οι κρίνοντες πρέπει να κρίνονται. Κανείς στο απυρόβλητο. Συμφωνίες κυρίων. Κι ευτυχώς ακόμη και ο Πάπας απώλεσε το αλάθητό του. Η καλοπροαίρετη κριτική βοηθάει. Οι κακοπροαίρετοι από καμιά εποχή δεν έλειψαν, το γνωρίζουμε αυτό.
Ο «ΑΝΑγνώστης», δε θέλει μόνο να γράφεται από ανθρώπους, θέλει να είναι και ανθρώπινη εφημερίδα. Ο αναγνώστης ως φυσικό πρόσωπο θέλουμε να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση της εφημερίδας. Θέλουμε να είναι κομμάτι της και όχι τελικός αποδέκτης της. Ως εκ τούτου η εφημερίδα θα επηρεάζει και θα επηρεάζεται από μια σχέση αμφίδρομη, αμοιβαία και διαλεκτική.
Και κάτι τελευταίο, ο «ΑΝΑγνώστης» διατηρεί το δικαίωμα να αλλάζει στυλ, ύφος, αισθητική, συνεργάτες, σχήμα, μέγεθος, τιμή, όνομα, ταυτότητα, χρονική διάρκεια έκδοσης ή ακόμη και την ίδια του την έκδοση. Δε δεσμεύεται για τίποτα. Μπορεί να επανορθώνει ή να ζητάει συγνώμη αν από παράλειψη και μόνο έχει κάνει λάθος.
Ευχαριστούμε όλους τους συνεργάτες της εφημερίδας που τίμησαν τις σελίδες της με την παρουσία τους. Ελπίζουμε να τους έχουμε μόνιμα κοντά μας. Η εφημερίδα καλύπτει το κόστος της έκδοσής της αποκλειστικά από τους διαφημιζόμενους. Τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα. Ελπίζουμε κι άλλοι που να θέλουν να διαφημιστούν να το πράξουν.
Δεν υποσχόμαστε τίποτα, ονειρευόμαστε πολλά.

Γενέθλια για τον "Τοίχο" της "Έμπνευσης"

Ο τοίχος είναι μια ιδέα που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν τρία χρόνια, 7 Ιουλίου 2006, μέσα από μια ξεκάθαρη ανάγκη για έκφραση και έμπνευση. Πρώτη του κατοικία; το διαδίκτυο μέσω του ιστολογίου της «Έμπνευσης». Στην πορεία ο τοίχος ταξίδεψε σε εφημερίδες (τοπικές και αθηναϊκές) μεταφέροντας σκέψεις και συναισθήματα χρησιμοποιώντας συνθήματα διαχρονικά, συνθήματα με νόημα, συνθήματα που έχουν κάτι να πουν και δεν θα ησυχάσουν αν δεν το καταφέρουν.

Ο τοίχος της «Έμπνευσης», τρία χρόνια μετά, παραμένει ακόμα καθαρός για κάθε σκέψη παρά τα ταξίδια του. Προβάλλει πάντα τα καλύτερα, όντας διαχρονικός και επίκαιρος, καυστικός και σαρκαστικός συνάμα. Κι επειδή δεν είμαστε υπέρ της ρύπανσης του περιβάλλοντος, το σπρέι μας, να ξέρετε, είναι οικολογικό με αποδέκτες αλλεργικούς στα συνθήματα και τα υπόγεια μηνύματα.
Χρόνια πολλά καλέ μου τοίχε.

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ» - 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009 – ΕΝΘΕΤΟ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Η συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, της «Κρεμάλας» , ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε λυτρωτικά για τον συγγραφέα Νίκο Παργινό . Στο δεύτερο βιβλίο του «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» μας ταξιδεύει στα μονοπάτια του έρωτα. Ο συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας τον συναντά και συζητούν για το νέο του βιβλίο, τον έρωτα και τον χρόνο.


ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ

Από τον τίτλο και μόνο το νέο σου βιβλίο φαίνεται πως μιλάει για τον έρωτας και τα… καιρικά φαινόμενα. Την επιρροή του χρόνου στα ανθρώπινα συναισθήματα, ένα μάλλον αγαπημένο θέμα της λογοτεχνίας.
Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που βάλλεται από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο στη διάρκεια του χρόνου, ενώ μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της. Αυτές οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες αναμένεται να καθορίσουν και το τέλος της κεντρικής. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η μοναδικότητα της κάθε ερωτικής εμπειρίας. Άλλωστε, λένε πως ο έρωτας δεν φτιάχνεται με καλούπια και δεν ορίζεται μονοδιάστατα. Για να είμαστε ειλικρινείς, κάθε πρόσωπο με το οποίο σχετιζόμαστε μας κάνει να ξεδιπλώσουμε και μια διαφορετική πτυχή του ίδιου μας του εαυτού. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία της ζωής.

Ο έρωτας λοιπόν που περνά με τον καιρό ή ο καιρός που περνά με τον έρωτα; Πόσο αμφίδρομη είναι αυτή η σχέση ειδικά στις μέρες μας;
Με κάθε είδους καιρό ο έρωτας πάντα βασιλεύει. Μόνο που ο καιρός εν τέλει είναι κι αυτός που φθείρει και τον ίδιο τον έρωτα. Ζούμε σε χαλεπούς ερωτικούς καιρούς, όπου οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν μετατραπεί σε προβληματικές καθημερινές συναλλαγές, κυρίως γιατί στην εποχή μας βασιλεύει το «εγώ» ή ίσως γιατί ο χρόνος μάς έφερε νομοτελειακά και την παρακμή του ερωτισμού. Θέλω να πιστεύω πως είναι ο έρωτας τελικά που βγαίνει κερδισμένος από αυτό το αρχέγονο παιχνίδι κυριαρχίας.

Πόσο θεμιτό είναι τελικά να αναζητεί κανείς σε λογοτεχνικά βιβλία που μιλούν για τον έρωτα μαγικές συνταγές επιτυχίας;
Δεν υπάρχουν μαγικές ερωτικές συνταγές. Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα. Λένε πως ο έρωτας είναι η επικράτηση της φαντασίας επί της λογικής. Η λογοτεχνία από την άλλη οφείλει να μιλά για τον έρωτα, αφού ο έρωτας αποτελεί ίσως το σπουδαιότερο κομμάτι της ζωής μας. Μάθαμε να ισορροπούμε ανάμεσα στο πιπεράτο κουτσομπολιό των μεσημεριανών της τηλεόρασης και στη δήθεν φιλοσοφημένη παραφιλολογία, ενώ οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες στολίζουν με τα συνθήματά τους τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας, φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα προς αυτές, να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους.

Γενέθλια

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια γεννήθηκε ένα ιστολόγιο. Έτσι απλά. Παραθέτω αυτούσιο το πρώτο κείμενο της πρώτης μέρας ως γιορτινό φόρο τιμής στην έμπνευση της δημιουργίας του με την ελπίδα όχι να τα εκατοστήσει αλλά να μεταλαμπαδεύει όπου κι όποτε μπορεί τη φλόγα της έμπνευσης σε ανοικτά μυαλά.






Έμπνευση. Μια ιδέα, που λένε πως γεννιέται ξαφνικά, χωρίς λόγο και αιτία στο βάθος της συνείδησης, χωρίς την παρεμβολή της θέλησης. Ένας λόγος ικανός να σε κάνει να νιώσεις τη μαγεία της ζωής. Η ουσία της τέχνης. Η προτροπή που χρειάζεσαι για να αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Έτσι και τούτο το θυσιαστήριο έμπνευσης, ετούτο το ιστολόγιο. Ένας χώρος γραφής και σκέψης, ένας ανοικτός λογαριασμός κατάθεσης ψυχής στο χώρο του διαδικτύου που θα στοιβάζονται επιταγές έμπνευσης στο εμπόριο της αναγνωστικής και λαίμαργης ματιάς μας. Ταξίδι στο χώρο, το χρόνο, τη λογική και την τέχνη. Ταξίδι σχεδιασμένο και απρόσμενο. Ταξίδι χωρίς επιστροφή. Κάθε γραμμή και μέτρο, κάθε επιταγή και θυσία, κάθε θυσία κι ένα ταξίδι.
Καλό μας ταξίδι, λοιπόν, καλοί μου συνεπιβάτες.

Στο μυαλό του κάθε μετανάστη Κερκυραίου

Μετά την παραίτηση Αλαβάνου και τη στυγερή δολοφονική επίθεση κατά του αστυνομικού που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα, η μεταγραφή του Μέλμπεργκ στον Ολυμπιακό ήρθε να «χρυσώσει» το χάπι της απογοήτευσης που επικρατεί στις τάξεις των ΣΥΝαπιστών όλη της χώρας. Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε απογοητευμένος για την μεταγραφή και εξέφρασε για ακόμα μια φορά την αισιοδοξία του για την επιστροφή Αλαβάνου στην επόμενη μεταγραφική περίοδο. Μετά και την οριστική αποδοχή της άφιξης στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας για τη σύσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών του ΟΑΣΕ του Σκοπιανού αεροπλάνου με το «Republic of Macedonia» γραμμένο ευανάγνωστα στο πλάι αναμένονται καταιγιστικές εξελίξεις στο θέμα της προώθησης του πάγιου αιτήματος αυτών που αποφασίζουν για τις τύχες της Λευκίμμης να μετατραπεί ο ΧΥΤΑ Νότου σε διεθνές αεροδρόμιο. Ήδη ο σεβαστός κατά τα άλλα υπουργός Δικαιοσύνης κ. Δένδιας ανήγγειλε τη δημιουργία του νέου υπερσύγχρονου αεροδρομίου στην ευρύτερη περιοχή της Λευκίμμης αφού υπάρχει ήδη μελέτη Περιβαλλοντικών όρων που δεν χρειάζεται να επικαιροποιηθεί στους καιρούς μας. Το έργο έχει ήδη ενταχθεί στο προτεινόμενα έργα τύπου «μακέτο» και εντάσσεται στο συνολικό σχεδιασμό υλοποίησης γαλάζιων έργων μακρόχρονης διάρκειας κατασκευής τύπου «Νέο Νοσοκομείο». Προλαβαίνει δεν προλαβαίνει το Σκοπιανό αεροσκάφος να προσγειωθεί στο νέο αεροδρόμιο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά συνεχίζονται οι Τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο και τον Σαρωνικό. Από τη μια οι εναέριες παραβιάσεις κι από την άλλη η επίγεια καθυστέρηση της μεταγραφής του Μπομπό από την Μπεσίκτας στο λιμάνι του Πειραιά. Το Ιόνιο για ακόμα μια φορά βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση λόγω της φύλαξης από τα ΜΑΤ στο χώρου του ΧΥΤΑ.

«Καμία παραβίαση δεν είχαμε όλους αυτούς του μήνες από τους Τούρκους στο Ιόνιο», δηλώνουν ευθαρσώς οι Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ενώ φόβοι για προβοκάτσια των Βρετανών στα επικείμενα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης επανέφεραν για ακόμα μια φορά στο προσκήνιο το πάγιο αίτημα της Κερκυραϊκής κοινωνίας να μεταφερθεί το Μουσείο της Ακρόπολης στην Κέρκυρα ώστε να επιστραφούν τα Ελγίνεια μάρμαρα στο νησί που κατακλύζεται ούτως ή άλλως από τους Βρετανούς το καλοκαίρι και δεν θα χάσουν τίποτα αν μας τα επιστρέψουν. Πάλι αυτοί θα τα βλέπουν και κανένας άλλος. Κατά τα αλλα η παράνομη μετανάστευση είναι στο επίκεντρο της Συνόδου Κορυφής στην Ε.Ε. Δυστυχώς στο επίκεντρο της Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα, ίσως αυτή να ήταν και η μοναδική περίπτωση να αποκτούσε αυτή η χώρα άποψη για τα των μεταναστών.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Κέρκυρα Σήμερα" στις 20 Ιουνίου 2009

Το σύμφωνο σταθερότητας

Επειδή έρχονται Ευρωεκλογές καλό είναι να τα ξεκαθαρίζουμε και λίγο τα πράγματα. Ακούμε συνεχώς για σύμφωνο σταθερότητας και ποτέ κανείς δεν μας έχει εξηγήσει ποιο είναι τελικά αυτό το σύμφωνο. Λοιπόν, για να τελειώνουμε.
Το Σύμφωνο σταθερότητας είναι το Σ και προφέρεται παρατεταμένο και διαρκές με τον δείκτη του δεξιού χεριού (τονισμένο το δεξί χέρι) μπροστά από το στόμα και τα χείλη.
Όποιος θέλει μπορεί να υπακούσει στο σύμφωνό τους, όποιος θέλει μπορεί να κάνει τα μπάνια του και όποιος θέλει μπορεί να τους το επιστρέψει με την όποια ψήφο του. Η επιλογή δική σας

Ο τοίχος: Το δόλωμα του debate τους

Σύνθημα 115^ον: DEBAIT
Στις εκλογές οι πολιτικοί ζητάνε ψήφο εμπιστοσύνης. Ζητούν το πολυπόθητο yes που θα μετατρέψει τις εκλογές σε… εκλοYES. Σήμερα οι πολιτικοί αρχηγοί θα ψαρέψουν στα ανοικτά και θα ρίξουν το δόλωμά τους στο τραπέζι της «συζήτησής» τους. Κι έτσι το Debate γίνεται… deBAIT (για να μην ξεχνιόμαστε..)

Το χάρτινο σπίτι

Συχνά είναι πιο δύσκολο να ξεφορτωθείς ένα βιβλίο παρά να το αποκτήσεις. Κολλάνε πάνω μας με ένα συμφωνητικό ανάγκης και λησμονιάς, σαν να ήταν μάρτυρες μιας στιγμής της ζωής μας που δεν θα ξαναζήσουμε. Όσο όμως βρίσκονται εκεί, τα θεωρούμε μέρος του εαυτού μας.

Αυτά υποστηρίζει μεταξύ άλλων στο «Χάρτινο Σπίτι» ο Αργεντινός συγγραφέας Κάρλος Μαρία Ντομίγκες. Η βιβλιοθήκη είναι μια πύλη στο χρόνο, σύμφωνα με τον Μπόρχες. Θα συμπλήρωνα πως έχει την ικανότητα να σε μεταφέρει σε άλλους κόσμους, σε άλλες εποχές. Είναι όμως παράλληλα κι ένας δρόμος που μπορεί να σου ξεδιπλώσει τον ίδιο σου τον εαυτό. Ένα ταξίδι ζωής σε περασμένους κόσμους, στο μέλλον του φανταστικού, στο υπόγειο παρόν, στα ενδότερά μας.

Διαβάζοντας ένα βιβλίο υπογράφεις ένα άυλο συμφωνητικό ανάγκης και λησμονιάς, ταξινομείς τη μαρτυρία της ζωής σου στο ράφι της σκονισμένης βιβλιοθήκης σου και εξαργυρώνεις το μαγικό σου εισιτήριο ως ταξιδευτής στο χώρο και το χρόνο.

Ο οπαδός και η ψυχολογία του

Είναι τρελός όποιος πιστεύει πως θα μπορούσε ποτέ να σβήσει από τον κοινωνικό χάρτη τις στρατίες των γηπεδικών οπαδών και να τις μετατρέψει σε στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα. Όσο κι αν ακριβίνουν τα εισιτήρια, όσο κι αν τουρτουρίζουν στο κρύο και στο αγιάζι, όσο κι αν τρέχουν οι συμβατικές τους υποχρεώσεις, οι χρωματισμένοι οπαδοί με τα δίχρωμα κασκόλ θα βρίσκονται πάντα στο γήπεδο επιδεικνύοντας καταπληκτική αφοσίωση στα σορτσάκια και τις φανέλες της αγαπημένης τους ομάδας.

Θα μοιράζονται τη δόξα της μαζί της, θα αγκαλιάζονται και θα πανηγυρίζουν χρησιμοποιώντας πάντα πρώτο πληθυντικό «νικήσαμε». Θα τα σπάνε μέσα και έξω από γήπεδο, θα φοράνε τις κουκούλες τους για να προστατευθούν από τα δακρυγόνα των δυνάμεων καταστολής και θα χύνουν το μαύρο δάκρυ τους στο περιθώριο της αγωνιστικής ήττας. Όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχθούμε είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχθούμε την ήττα του φίλαθλου πνεύματος από τον οπαδισμό. Παρόλο που αν το καλοσκεφτείς μόνο μαζόχας πρέπει να είσαι για να αυτοχαρακτηρίζεσαι σε τελική ανάλυση οπαδός και όχι απλός φίλαθλος. Γιατί απλούστατα ο φανατικός οπαδός υποφέρει κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, φοβάται την ενδεχόμενη ήττα και αυτό τον απογοητεύει και τον θυμώνει. Η αγωνία κάθε φορά είναι στο κατακόρυφο και δεν ευχαριστιέται ούτε ακόμα και αυτό το ίδιο το παιχνίδι.Όλα όμως από εκεί ξεκινούν. Από το έρμο το παιχνίδι που μετατρέπεται σε «καταφύγιο σωτηρίας». Από το συναισθηματισμό, το ρομαντισμό, την ιδέα, την… παρότρυνση του μπαμπά, που μετατρέπεται σε άρρηκτο δεσμό ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο και έναν αθλητικό σύλλογο. Η «τρέλα» με την ομάδα που σχετίζεται με την καλή ψυχική υγεία. Η ομάδα που γίνεται σανίδα σωτηρίας, διέξοδος από μια προβληματική η διαλυμένη οικογένεια, ένα επισφαλές περιβάλλον ανεργίας, μοναξιάς απομόνωσης, περιθωριοποίησης. Η αθλητική ομάδα γίνεται ο απαραίτητος καταλύτης για την πολυπόθητη συναναστροφή με άτομα της ίδιας ηλικίας που αντιμετωπίζουν ίδια και παρόμοια προβλήματα και καταστάσεις, διέξοδος στο αδιέξοδο της μοναξιάς και της εξεύρεσης κοινής συνισταμένης στις παρυφές της ακραίας συμπεριφοράς που συνδυαζόμενη με τη «γλύκα» της παρανομίας μπορεί να μετατρέψει ένα παιδάκι σε πωρωμένο οπαδό έτοιμο για όλα. Και το προβληματικό παιδί βρίσκει τρόπο να αιστανθεί περήφανο, να αποκτήσει αυτοεκτίμηση μέσα από την ίδια τη συμμετοχή του σε τούτη την ομάδα. Και είναι ικανό να κάνει τα πάντα για να παραμείνει στα πλαίσιά της.

Το φαινόμενο της ταύτισης με μια ομάδα δεν είναι όμως μόνο ποδοσφαιρικό ή αθλητικό αλλά κυρίως ευρύτερα κοινωνικό και δηλωτικό συλλογικής σκέψης και συμπεριοφοράς. Πόσο εύκολα όμως γινόμαστε οπαδοί μιας ιδέας με αφετηρία οικονομικά, κοινωνικά, επαγγελματικά περιβαλλοντικά προβλήματα; Πότε γίναμε οπαδοί για τελευταία φορά κάτω από τα λάβαρα μιας περιβαλλοντικής επανάστασης, ή μιας κοινωνικής εξέγερσης με προεκτάσεις σημαντικές για την καθημερινότητά μας; Πότε συνταχθήκαμε για να περιφρουρήσουμε τα όνειρά μας, την ελπίδα μας, την πίστη μας; Γιατί ο οπαδικός μαζοχισμός μας σταματά στις παρυφές των αθλητικών εγκαταστάσεων και δεν μας ακολουθεί σε πορείες διαμαρτυρίας στους δρόμους της καθημερινότητάς μας; Και τι είναι αυτό σε τελική ανάλυση που μετατρέπει το αθλητικό παιχνίδι σε παιχνίδι ζωής και θανάτου με πέτρες μολότωφ και δακρυγόνα ή την ίδια τη σκληρή ζωή και το θάνατο σε κάτι απόμακρο από τον οπαδισμό μας;

Στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι εύκολο να τον ψυχολογήσεις τον οπαδό. Οι φανατικοί οπαδοί τρέχουν από γήπεδο σε γήπεδο και δεν προτιμούν τον αγώνα από τον καναπέ. Άντε τώρα να τους κάτσεις και να τους αρχίσεις την ψυχανάλυση...

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Βήματα" - Τεύχος "Άνοιξη 2009"

Ο τοίχος: Κουκούλες και φάσκελα

Σύνθημα 114^ον: ΦΑΣΚΕΛΟΚΟΥΚΟΥΛΩΣΤΑ
Μετά την ποινικοποίηση της κουκούλας το μόνο που έμεινε αλώβητο από την βλακεία τους είναι το φάσκελο. Με νέο σχέδιο νόμου θα ποινικοποιηθεί κι αυτό, μην ανησυχείτε. Παρόλα αυτά η μόνη κουκούλα που παρέμεινε αλώβητη από το τσουνάμι «εξυπνάδας» της κυβέρνησης είναι η πολιτική. Γιατί είναι σίγουρο πως η πολιτική κουκούλα και το κουκούλωμα των σκανδάλων της πολιτικής δεν πρόκειται να ποινικοποιηθεί.

Ο τοίχος: Παναθηναϊκή Αεροπορία

Σύνθημα 113^ον: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ
Με διαδικασίες express η Ολυμπιακή Αεροπορία πήρε… μεταγραφή και από… κρατικοδίαιτη έγινε… πολυμετοχική. Με άλλα λόγια από.. Ολυμπιακή έγινε Παναθηναϊκή. Τι είναι τελικά αυτό που μετατρέπει μια υγιή ιδιωτική επιχείρηση σε χρονίως πάσχουσα κρατική; Τι είναι τελικά αυτό που μετατρέπει μια ασθμαίνουσα κρατική μηχανή σ’ έναν γιγαντιαίο ιδιωτικό κολοσσό; Όπως και να’ χει η Ολυμπιακή σε μια νύχτα άλλαξε χέρια. Ίσως να αλλάξουν μυαλά και οι διοικούντες της. Όσο για μας, τους ανθρώπους της επαρχίας; Θα παραμείνουμε δέσμιοι του Αθηνοκεντρικού κράτους, έρμαιο των αεροπορικών αποστάσεων από το κέντρο, είτε ο αερομεταφορέας είναι Ολυμπιακός, είτε Παναθηναϊκός.

Ο τοίχος: Το χάσαμε το κορμί πατριώτ...η

Σύνθημα 112ον: ΤΟ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΠΑΤΡΙΩΤ...Η
(αφιερωμένο στον Κερκυραίο Νίκο Δένδια)
Μπορεί ο Παλαιοκώστας να μην θεωρείται «χαμένο» κορμί (το έχει αποδείξει περίτρανα ο άνθρωπος) αλλά είναι σίγουρο πως οι φύλακες δεν έχουν «γνώση». Δύο αποδράσεις με τον ίδιο εξευτελιστικό τρόπο.. δεν είναι τυχαίες. Και μπορεί ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης να είναι συντοπίτης (πατριώτης) αλλά δεν είναι άμοιρος ευθυνών ακόμα κι αν μετράει μέρες στο υπουργείο του. Το κράτος έχει συνέχεια και οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης είναι μεγάλες. Κάποιος από την πολιτική ηγεσία πρέπει να παραιτηθεί… Κι αν χάνεις το κορμί πατριώτ…η δεν μπορείς να το παίζεις «κινέζος» όπως πολύ πετυχημένα παρουσιάζεται στην τηλεοπτική διαφήμιση…

Εξετάσεις και πάλι εξετάσεις

Το χειρότερο με τις εξετάσεις δεν είναι όταν τις δίνεις… είναι όταν περιμένεις τα αποτελέσματά τους. Σαν να σταματάει ο χρόνος ρε παιδί μου και να μην περνάνε οι μέρες μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και να είστε σίγουροι πως μια ζωή όλο και κάποιο αποτέλεσμα εξετάσεων θα περιμένετε. Αρχής γενομένης από την ίδια την οικογένεια, να περπατήσεις, να αρθρώσεις, να μιλήσεις, να σαγηνέψεις, να πείσεις. Μετά έρχεται το σχολείο με τα μαθήματα, τους δασκάλους, τους φίλους, τους συμμαθητές, τις προκλήσεις του άλλου φύλου, το Πανεπιστήμιο με τις εξεταστικές του, οι οργανώσεις, οι σύλλογοι και οι φοιτητικοί φορείς. Μετά η προοπτική του Δημοσίου και οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ για μια άσπρη μέρα στο δημόσιο, η αποστολή βιογραφικών και οι συνεντεύξεις στον επαγγελματικό τομέα, οι διαρκείς εξετάσεις στα προσωπικά με το έτερο ήμισυ, τα οικογενειακά τεστ που δοκιμάζουν την αντοχή σου, οι εξετάσεις που ελέγχουν τους δείκτες της προσωπικής σου υγείας, οι εξετάσεις των άλλων που πολλές φορές σε αγχώνουν περισσότερο. Αλλά και η καθημερινή κατάθεση δικαιολογητικών σε τράπεζες και οργανισμούς για χρηματοδοτήσεις, για πιστοποιητικά, για υπεύθυνες δηλώσεις, για το αυτονόητο, την απαιτούμενη άδεια οδήγησης, τη γνώσης της ξένης γλώσσας, τη γνώση της μουσικής και πάσης φύσεως τεχνών, οι εξετάσεις ενώπιον ακροατηρίου με συνοδεία συνηγόρου υπεράσπισης αλλά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι εξετάσεις είναι παντού και πάντα. Καιρός να το συνηθίσουμε και να πάρουμε και κανέναν υπνάκο στα πεταχτά αν μας δοθεί η ευκαιρία. Να είστε σίγουροι πως ο χρόνος θα περάσει έτσι πιο γρήγορα για τον ερχομό των πολυπόθητων αποτελεσμάτων.

Ένα λουλούδι και μια ευχή

Έτσι, για τον κακό καιρό της εποχής, για τα καρεκλοπόδαρα που έπεσαν χθες και που ποτέ ευτυχώς δεν μας πετυχαίνουν, για τις στάλες τις βροχής που μας βομβάρδιζαν, αλλά και για τον σημερινό ήλιο που δειλά δειλά από το πρωί έκανε την εμφάνισή του, εγώ σήμερα θα μιλήσω για τα λουλούδια και τις ευχές. Θα μυρίσω άνοιξη στο καταχείμωνο, να προλάβω τις εξελίξεις, το επίδομα θέρμανσης και την οικονομική κρίση, την ευρωπαϊκή επιτήρηση και την προσωπική ελευθερία. Θα μυρίσω άνοιξη για να κατοχυρώσω όνειρα και επιδιώξεις, τώρα που ο ουρανός έχει ανοίξει και δέχεται αιτήσεις με ή χωρίς πρωτόκολλο.

Για όσους βιάζονται

Πολλές φορές οι λαϊκές παροιμίες πάνε περίπατο όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και η φύση βρίσκει λύσεις μέσα από την ανακατανομή του τυχαίου και του σοφού. Γιατί μπορεί όποιος βιάζεται να σκοντάφτει, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που μέσα από τη βιασύνη τους ανοίγουν δρόμους.

Είναι ή δεν είναι τελικά «τρελές» οι μυγδαλιές που ανθίζουν στο καταχείμωνο; Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά εγώ πιστεύω πως ανθίζουν την κατάλληλη ώρα. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατες μελέτες, αν η αμυγδαλιά άνθιζε αργότερα θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί. Κι αυτό επειδή τα λουλούδια της είναι ατελή και δεν τα προτιμούν τα έντομα όταν έχουν άλλη δυνατότητα. Εφόσον όμως η αμυγδαλιά ανθίζει νωρίς, προλαβαίνει τα πρώτα έντομα που εμφανίζονται προσφέροντάς τους τροφή σε μια εποχή που τίποτε άλλο δεν είναι διαθέσιμο.

Σε τελική ανάλυση αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα. Ή μήπως όχι; Όπως και να’ χει χαίρεσαι να τις βλέπεις ανθισμένες μέσα στον χιονιά.

Παρέα με τον Αλέξανδρο

Ο Αλέξανδρος κλείνει τα τέσσερα μα όταν ανοίγει τα χέρια του να σε αγκαλιάσει νομίζεις ότι η αγκαλιά του χωράει όλον τον κόσμο. Στα μάτια του καθρεφτίζεται η αθωότητα όλων των παιδιών αν και πολλές φορές είναι ικανός να σε πουλήσει και να σε αγοράσει σε μια στιγμή.

Κάθε φορά που τον παίρνω από το χέρι νιώθω πως κρατώ στις παλάμες μου τις τύχες της υφηλίου. Μαζί κάνουμε σκέψεις και σχόλια για κάθε τι, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα.

Στις πιο χαζές ερωτήσεις πάντα υπάρχει μια αίσθηση ειρωνείας και μια υπόγεια διεκδίκηση που δεν σου περνά από το ενήλικο μυαλό σου. Στις πιο προχωρημένες απορίες του αναζητείς κάθε φορά απάντηση. Στις προτάσεις του κυριαρχεί πάντα ο μέλλοντας και όχι ο ενεστώτας. Δεν είναι πολιτικός, αλλά ζει το σήμερα μέσα από τα «ΘΑ» του. Μοιράζει χαμόγελα ευτυχίας μέσα από την απλή του καθημερινότητα. Θέλει πολλά και συμβιβάζεται ακόμα και με τα λίγα. Αυτό όμως που με συγκινεί πιο πολύ είναι το χαμόγελό του. Ίσως γιατί είναι αγνό, μοιράζεται χωρίς δόσεις και σε μεταφέρει στα πιο αγνά σου όνειρα.

Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια

Όταν οι οικονομικές συγκυρίες είναι αμείλικτες τότε την «πληρώνουν» όπως συνήθως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Όπως θα έλεγε κι ένας καλός μου φίλος, «όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα», μα φαίνεται πως πλέον θα τη χάσουμε κι αυτήν με τις αποφάσεις των κυβερνώντων.

«Οι περιστάσεις απαιτούν από όλους να αποδείξουμε έμπρακτα υπευθυνότητα, ωριμότητα, σοβαρότητα. Όλα αυτά που κάποτε μπορεί να θεωρούνταν πολυτέλεια, σήμερα αποτελούν ζωτική αναγκαιότητα», είπε ο πρωθυπουργός.

Συμπέρασμα: Ζωτική αναγκαιότητα για την κυβέρνηση είναι η αύξηση των φόρων σε ποτά και τσιγάρα. Απαίτηση των καιρών η περικοπή των εξόδων, των περιττών εξόδων. Ξεχάστε ταξίδια, φαγητό, ένδυση, γάλα για το μωρό, πάνες και τα συναφή. Θα αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων να καταφύγουμε στη μοναδική διέξοδο που θεωρούταν πολυτέλεια αλλά θα αποτελεί πλέον ζωτική αναγκαιότητα. Κι αυτή δεν είναι άλλη από τα ποτά και τα ξενύχτια έτσι ώστε να ισορροπήσουμε στο μονοπάτι της οικονομικής κρίσης του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού του συστήματος. Στην υγεία μας…

Ο τοίχος: ΧωΜΑΤερές

Σύνθημα 111ον: ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ
Αποδεικνύεται τελικά πως μόνο μέσω της αστυνόμευσης και της καταστολής μπορούν να λειτουργήσουν οι σύγχρονοι Χ.Υ.Τ.Α. στην Κέρκυρα και πως σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπερσύγχρονοι χώροι υγειονομικής ταφής, αλλά απλές χωματερές. Όχι μόνο αυτοί που υπολειτουργούν για να συντηρήσουν την καθημερινότητά μας και που αποτελούν εστία περιβαλλοντικής καταστροφής για το νησί και τους κατοίκους του, αλλά και αυτοί που ακόμα κατασκευάζονται και προβλέπεται να λειτουργήσουν. Αυτόφορες διαδικασίες, κλούβες των ΜΑΤ, συλλήψεις, εντάσεις, και μην ξεχνάμε, ένας νεκρός, αποτελούν παράπλευρες απώλειες ενός καλοσχεδιασμένου και εγκεκριμένου συστήματος ανακύκλωσης σκουπιδιών (και όχι μόνο) του νομού.

Το ανανεωμένο www.parginos.gr

Ο Φεβρουάριος βρίσκει τον προσωπικό διαδικτυακό τόπο του συγγραφέα Νίκου Παργινού (www.parginos.gr) ανανεωμένο. Η επικείμενη έκδοση του νέου βιβλίου με τίτλο: «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» προσέθεσε στο site ένα άλλο χρώμα.

Οι χρήστες μπορούν να διαβάσουν μια σύντομη περίληψη του βιβλίου, μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματά του αλλά και να παίξουν με το «ερωτικό παιχνίδι» που ετοιμάζεται. Ο διαδικτυατός τόπος του συγγραφέα σε λίγους μήνες συμπληρώνει τέσσερα χρόνια ζωής. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξε η επικοινωνιακή πύλη με την οποία οι αναγνώστες μετέφεραν τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις τους στον συγγραφέα. Μέσα από την καρδιά μου τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την ενεργητική παρουσία τους.

Τα όνειρα και τα σκουπίδια

Tα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα. Δεν ξέρεις καλά καλά πως γίνονται και από πού κρατά η σκούφια τους. Δεν ξέρεις τη χρησιμότητά τους. Πολλές φορές αγνοείς τις προεκτάσεις της ύπαρξής τους, αλλά άμα επιμένουν για καιρό να σε σκοτίζουν… κάτι δεν πάει καλά. Αρχίζεις και νιώθεις άβολα.

Ναι, τώρα που το καλοσκέφτομαι, ναι, τα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα. Προέρχονται από αγνές πρώτες ύλες, από καταναλωτικές επιθυμίες και μανιώδεις εξάρσεις και καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων, όπως τα όνειρα ξεχνιούνται και σβήνουν με το πρώτο φως της μέρας. Αυτά που δεν ξεχνάμε ποτέ είναι και τα όνειρα που επιμένουν, που επανέρχονται πάλι και πάλι, που θέλουν σώνει και καλά να μας αποδείξουν πως πρέπει να δώσουμε κάποια βάση στα κρυφά μηνύματά τους.

Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά τα μπερδέψαμε τα πράγματα, ειδικά εμείς οι Κερκυραίοι. Αφήσαμε τα σκουπίδια να γίνουν ο καθημερινός μας εφιάλτης. Μετατρέψαμε τα όνειρα της νύχτας σε σκουπίδια της μέρας. Βρώμισαν τα όνειρά μας, ξημέρωσε για τα καλά, αλλά εμείς δεν πάψαμε να διάγουμε τον ύπνο του δικαίου ή του… αδίκου.

Τα όνειρα είναι θησαυρός, όπως και τα σκουπίδια. Τα μηνύματα που κρύβουν τα όνειρα είναι εξάρσεις του υποσυνείδητου, είναι βουβές κραυγές διαμαρτυρίας ενάντια στο καθημερινό κρυφτούλι μας. Τα σκουπίδια από την άλλη είναι η όποια απτή απόδειξη της ύπαρξής μας. Είναι κομμάτι αυτού που αφήνουμε πίσω ως κληρονομιά μας μαζί με τα μεγάλα έργα και τον πολιτισμό μας. Ζούμε, υπάρχουμε, παράγουμε, καταναλώνουμε. Χωρίς ζωή, αλήθεια είναι, πως τα σκουπίδια θα εξαλείφονταν. Κάπως έτσι όμως δεν είναι και με τα όνειρα; Αν πάψουμε να ονειρευόμαστε έχουμε πάψει και να ζούμε.

Όταν τα όνειρα επιμένουν και μας σκοτίζουν, παίρνουμε χάπια για να ξεπερνάμε τους εφιάλτες μας. Αλλάζουμε στάση στο βολικό μας κρεβάτι και ψάχνουμε απεγνωσμένα στιγμές ηρεμίας. Όταν γεμίσει ο κάδος της γειτονιάς μας, ρίχνουμε τα σκουπίδια μας στο διπλανό κάδο. Όταν οι κάδοι γεμίσουν με τα αποφάγια της άπληστης ζωής μας, τότε αναζητούμε λύση στην κοντινή χωματερή που όλα τα θάβει. Όνειρα, ελπίδες, ακόμα και την ίδια τη ζωή.

Τα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα. Αξίζει να προσπαθήσεις να τα εκμεταλλευτείς. Να συλλέξεις ό,τι χρειάζεται και να πετάξεις στο περιθώριο αυτά που περισσεύουν. Αλλά η Κέρκυρα έχει πάψει πλέον να ονειρεύεται. Έχει πάψει πλέον να ελπίζει. Τα όνειρά μας είναι μόνο εφιάλτες που ψάχνουμε μανιωδώς να τους διώξουμε, να τους ξεφορτωθούμε.

Τα σκουπίδια είναι όπως τα όνειρα, είναι χρυσός. Μα για να το καταλάβεις πρέπει να έχεις κι έναν ονειροκρίτη. Τα σκουπίδια είναι ενέργεια. Τα σκουπίδια είναι πλούτος και όχι βάρος δυσβάστακτο. Αλλά σε ποιόν να το πρωτοπείς; Σ’ αυτούς που ακόμα κοιμούνται και διαχειρίζονται την καθημερινότητά μας; Σε ποιόν; Σ’ αυτούς που σχεδιάζουν χωρίς να προβλέπουν; Σ’ αυτούς που υπηρετούν χωρίς να δέχονται εντολές; Σ’ αυτούς που έχουν πάψει να ονειρεύονται και να ελπίζουν; Σ’ αυτούς που πετούν τις ευθύνες από κάδο σε κάδο; Όλοι τους φταίνε. Όλοι. Μα πάνω από όλα εμείς… που ακόμα να ξυπνήσουμε, που δεν ονειρευόμαστε και παράγουμε σκουπίδια.

Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Κερκυραϊκό Βήμα" & "Η Κέρκυρα Σήμερα" στις 4 Φεβρουαρίου 2009