Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2011

Το "Τάγμα της ελπίδας" στις Σινιές

 

Στα πλαίσια της 15ης Έκθεσης Βιβλίου 
ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Σινιών 
και το Βιβλιοπωλείο «Ιδεόγραμμα»
παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του Νίκου Παργινού

Το Τάγμα της ελπίδας
 
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 17:30
Πολιτιστικό Κέντρο Σινιών


Ομιλητές:
Μαργιετίνα Γαρνέλη, διευθ. Δημοτικού Σχολείου Κασσιώπης
Ειρήνη Πέννα, ζωγράφος
Βασιλική Φαρμάκη, εκπρ. Λέσχης Ανάγνωσης Κέρκυρας

Για περισσότερες πληροφορίες:
Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Σινιών: 2663081016

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2011

Το "Τάγμα" στην Αθήνα


Μέσα σε ζεστή ατμόσφαιρα στο βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» παρουσιάστηκε την Τρίτη 29 Νοεμβρίου το  «Τάγμα της ελπίδας» στην Αθήνα. Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του το αναγνωστικό κοινό της πρωτεύουσας που γέμισε και με το παραπάνω τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου.
Ομιλητές της εκδήλωσης η συγγραφέας και ηθοποιός κα Ελένη Ζιώγα και η συγγραφέας και βιβλιοκριτικός κα Ελένη Γκίκα, οι οποίες αναφέρθηκαν με κολακευτικά λόγια στο βιβλίο. Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε με τον ιδιαίτερο τρόπο της η ηθοποιός και σκηνοθέτης κα Κατερίνα Πολυχρονοπούλου.
«Ο Νίκος Παργινός, με το “Τάγμα της ελπίδας” εγκαινιάζει ένα νέο είδος μυθιστορήματος που συνδυάζει με αριστουργηματικό τρόπο το ιστορικό μυθιστόρημα, το αστυνομικό μυστήριο, το θρίλερ, το επικό, την επιστημονική φαντασία, αλλά και την αλληγορική ή υπαρξιακή ιστορία, με σύγχρονη καταιγιστική γραφή που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα», δήλωσε μεταξύ άλλων η ηθοποιός και συγγραφέας κα Ελένη Ζιώγα και συνέχισε: «Είμαι σίγουρη πως το "Τάγμα της ελπίδας" θα βρει τη θέση που του αρμόζει στις καρδιές των αναγνωστών, αφού διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία για να κατακτήσει την κορυφή».
Από τη μεριά της, η κα Ελένη Γκίκα ανέφερε μεταξύ άλλων πως το «Τάγμα της ελπίδας» είναι ένα πολύπλευρο και πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που αποδεικνύει, αν μη τι άλλο, ότι ο Νίκος Παργινός μπορεί με αφάνταστη μαεστρία να κάνει πολλά.
«Σ' αυτό το μυθιστόρημα που ξεδιπλώνεται σαν εικόνα μαγική..», συνέχισε η κα Γκίκα, «…μπορεί να βρει ό,τι ψάχνει κι ό,τι διαθέτει ο καθένας. Διατηρώντας αμείωτη από την πρώτη σελίδα του την απόλαυση της πλοκής, με ατμόσφαιρα που σε εντάσσει και σε καθηλώνει, λειτουργεί σαν καθρέφτης για τον καθένα, επιλύνοντας αυτό το παιχνίδι των κατόπτρων με αποκαλυπτικό τρόπο στο τέλος ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο συγγραφέας που υπαινίσσεται εκείνο που είπε ο Μπόρχες πως “ζούμε ένα όνειρο μέσα σε όνειρο” και ότι το ζήτημα είναι “ποιος απ' τους δυο μας ονειρεύτηκε τον άλλο”. Ποιος είναι, τελικά, εκείνος που επιλέγει ή επινοεί, ο συγγραφέας την ιστορία και τον ήρωά του ή η ιστορία τον συγγραφέα».
Ο Νίκος Παργινός, αφού ευχαρίστησε το αναγνωστικό κοινό για την αγάπη με την οποία αγκάλιασε τη νέα συγγραφική του προσπάθεια εξομολογήθηκε χαρακτηριστικά: «Είναι μεγάλη η τιμή μου, σήμερα να βρίσκομαι εδώ απέναντι σε φίλους, γνωστούς, συγγενείς, συμφοιτητές και συντοπίτες, που με τιμούν ακόμα μια φορά με την παρουσία και το ενδιαφέρον τους για τις συγγραφικές μου δραστηριότητες».
Επόμενος σταθμός του «Τάγματος της ελπίδας» είναι η Έκθεση Βιβλίου που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σινιών όπου προγραμματίζεται παρουσίαση του βιβλίου για τις 11 Δεκεμβρίου.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2011

Το "Τάγμα της ελπίδας" στην Αθήνα

Το βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» 
και οι εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» 
σας προσκαλούν την
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011 στις 6:00 μ.μ. 
στο Βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» (Σταδίου 24) 
στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Παργινού

Το Τάγμα της ελπίδας

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
η κα Ελένη Ζιώγα, συγγραφέας - ηθοποιός,
η κα Ελένη Γκίκα, συγγραφέας – βιβλιοκριτικός.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο ηθοποιός κ Δημήτρης Παλαιοχωρίτης. 
Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα:
2310543828 εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»,
2103217917 βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ»

Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2011

Η Μαρία Αμανατίδου για το "Τάγμα της ελπίδας"

Φίλες και φίλοι σας ευχαριστούμε πολύ για την παρουσία σας σήμερα εδώ! Πριν σας μιλήσω για το τελευταίο βιβλίο που διάβασα, το Τάγμα της Ελπίδας, θα ήθελα να σας μιλήσω για τον συγγραφέα του, τον Νίκο Παργινό


Η αλήθεια είναι ότι με το Νίκο γνωριστήκαμε μέσω των social media και διατηρούμε μια ουσιαστική επαφή εδώ και μερικά χρόνια. Ο Νίκος είναι ένας άνθρωπος ζεστός και φιλικός, πολυπράγμων, σπούδασε στο πολυτεχνείο, φτιάχνει σκίτσα, σχέδια και εργάζεται σαν μηχανικός στο Δήμο Κερκυραίων. Μ’ αρέσει που λέτε –λέμε δήμος Κερκυραίων , μ’ αρέσει αυτή η οικειοποίηση. Γιατί οι τόποι φτιάχνονται και από τους ανθρώπους τους. Κι ας σταθούμε λίγο στην Κέρκυρα, έναν τόπο με κομψή ομορφιά, και ιστορία που ξεπηδά σε κάθε της γωνιά, σε κάθε έργο τέχνης. Κι εδώ ερχόμαστε στο βιβλίο του Νίκου. Στην ιστορία, που καταφέρνει ως συγγραφέας, να βγάλει από τις στημένες προθήκες των μουσείων και να την εντάξει στο σήμερα, στην καθημερινότητα μας. Ο Νίκος δημιουργεί, γεννά, έναν ήρωα: τον Ορέστη. Έναν άνθρωπο σαν κι εμάς καθημερινό, μέλος μια παρέας, μιαw οικογένειας, ενός περιβάλλοντος καθημερινού όπως όλων μας. Όλα αυτά φυσικά εκ πρώτης όψεως, γιατί κανείς δεν είναι απλός και καθημερινός αν με ρωτάτε.


Ο συγγραφέας Χ. Χωμενίδης θεωρεί ότι ο Νίκος Παργινός είναι ένας δημοκρατικός συγγραφέας, βαθιά δημοκρατικός ακριβώς επειδή καθιστά έναν καθημερινό άνθρωπο στο κέντρο του κόσμου του. Θα συμφωνήσω μαζί του προσθέτοντας ότι ο τρόπος που το κάνει είναι απλός και διόλου επιτηδευμένος. Στην κατοχή του Ορέστη βρίσκεται ένας πίνακας, το αναγεννησιακό πορτρέτο  ενός 12χρονου ιππότη. Ένα έργο τέχνης που περνά από χέρι σε χέρι και καταλήγει στα χέρια του ήρωα μας, που βρίσκεται αντιμέτωπος με περίεργες καταστάσεις και ανεξήγητα μυστήρια. Ο πίνακας, (δηλαδή: η τέχνη) και η επίδραση που έχει στους κατά καιρούς ιδιοκτήτες του , οδηγούν τον Ορέστη (κι εμάς) πίσω στο χρόνο και στην ιστορία του τάγματος της ελπίδας. Το τάγμα είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να διατηρεί την ελπίδα στα όνειρα των ανθρώπων. 

Τα όνειρα , επιτρέπουν στον καθένα μας να γίνεται ήσυχα και με ασφάλεια παρανοϊκός κάθε βράδυ της ζωή του. William Dement (όπως αναφέρεται σε ένα μότο , στην αρχή ενός κεφαλαίου του βιβλίου). Αν έχετε δει την ταινία  inception, ίσως ξέρετε τι είναι οι γητευτές ονείρων. Η πρώτη φορά που διάβασα για αυτούς ήταν στο συγκλονιστικό Λεξικό των Χαζάρων του Μίλοραν Πάβιτς, πράγμα που αποδεικνύει αυτό που έχει πει ο Ουμπέρτο Εκο ή ο Στηβεν Κινγκ ή κι εγώ δεν θυμάμαι ποιος , ότι : ένα βιβλίο κρύβει μέσα του ένα άλλο βιβλίο, που κρύβει μέσα του ένα άλλο βιβλίο , που κρύβει μέσα του ένα άλλο βιβλίο κ.ο.κ. 


Έτσι γλυκά μπερδεύονται τα πράγματα στη ζωή και την τέχνη. Έτσι γλυκά μας ταξιδεύει και η αφήγηση του Νίκου Παργινού. Η χαρά της αφήγησης είναι ίσως κάτι που έχουμε χάσει από τότε που ήμασταν παιδιά. Κι έχουμε ανάγκη την αφήγηση. Το να μας παρασύρει μια ιστορία, να μας ταξιδέψει. Αυτό -σας το υπόσχομαι- το καταφέρνει αυτό το βιβλίο. Μας ταξιδεύει –μέσω της ιστορίας του πίνακα –σε άλλους τόπους, χρόνους και τοπία. Κι αυτό είναι απολαυστικό. Όποιος αντικρίζει τον πίνακα θαμπώνεται! Όπως θαμπώνεται κανείς κοιτάζοντας τον ήλιο, το φεγγάρι, μια όμορφη γυναίκα. Όπως θαμπώνεται κανείς από την τέχνη. Ο ιππότης στον πίνακα του βιβλίου, βάζει σε πειρασμό κάθε ιδιοκτήτη του, χρησιμοποιώντας το πιο ισχυρό όπλο. Το χρήμα. Το χρήμα που έχει αποτελέσει αιτία για όλα όσα ζούμε κι εμείς τον τελευταίο καιρό. Το χρήμα είναι ο πρωταρχικός πειρασμός, αυτός που γεννά άλλους πειρασμούς, κι άλλες ανάγκες, κι άλλες , κι άλλες. Ποιος μπορεί να απ-ελευθερωθεί και πως; Απαντήσεις θα βρείτε στο βιβλίο. 


Είναι πολύ σημαντικό για όλους μας αυτές τις μέρες της κρίσης, της αγωνίας, της εθνικής μας κατάθλιψης, της μαυρίλας και της απόλυτης κυριαρχίας της φτήνιας να στηρίζουμε και να ενισχύουμε τους ανθρώπους που συνεχίζουν να δημιουργούν, να σκέφτονται, να παράγουν, να τολμούν, να ρισκάρουν με νέες ιδέες να εργάζονται πάνω στην τέχνη τους όποια κι αν είναι αυτή.


Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της παρουσίασης του βιβλίου στην Θεσσαλονίκη       

Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2011

Το "Τάγμα της ελπίδας" και η Θεσσαλονίκη

  
  
 Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» παρουσιάστηκε την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου το νέο μυθιστόρημα του Κερκυραίου συγγραφέα Νίκου Παργινού: «Το Τάγμα της ελπίδας» στην Θεσσαλονίκη. Την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Συλλόγου Κερκυραίων & Φίλων Β. Ελλάδος «Οι Φαίακες» τίμησε με την παρουσία του το αναγνωστικό κοινό της συμπρωτεύουσας που γέμισε και με το παραπάνω τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του βιβλιοπωλείου. Ομιλητές της εκδήλωσης ο ποιητής κ. Βαγγέλης Τασιόπουλος και η δημοσιογράφος και εκδότρια του περιοδικού Provocateur κα Μαρία Αμανατίδου, οι οποίοι αναφέρθηκαν με κολακευτικά λόγια στο νέο βιβλίο του Κερκυραίου δημιουργού. Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο Κερκυραίος ηθοποιός κ. Γιάννης Περδίκης, ενώ χαιρέτησε την εκδήλωση εκ μέρους του Συλλόγου ο κ. Γιάννης Καλαϊτζόλου που καλωσόρισε τον Νίκο Παργινό στην πόλη της Θεσσαλονίκης.



«Ο Νίκος Παργινός, με το “Τάγμα της ελπίδας” διαψεύδει το μύθο της αποστασιοποίησης των ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης από την πραγματικότητα καταθέτοντας με θάρρος και τόλμη τη μαρτυρία του, δηλώνοντας παρόν στις προκλήσεις της εποχής που διανύουμε», δήλωσε μεταξύ άλλων ο ποιητής κ. Βαγγέλης Τασιόπουλος και συνέχισε: «“Το Τάγμα της ελπίδας” είναι η καλύτερη απόδειξη πως οι άνθρωποι του πνεύματος δεν βρίσκονται στο περιθώριο των γεγονότων, αλλά μπορούν και οφείλουν να αφήσουν το στίγμα τους ακόμα και σε εποχές κρίσης».
Από τη μεριά της, η κα Μαρία Αμανατίδου ανέφερε μεταξύ άλλων πως το νέο μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού καταφέρνει με αριστουργηματικό τρόπο να μεταφέρει την ίδια την ιστορία στο προσκήνιο και την κάνει πρωταγωνίστρια, ενώ η μαγεία της αφήγησης σαγηνεύει και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.


Ο συγγραφέας Νίκος Παργινός, αφού ευχαρίστησε το αναγνωστικό κοινό της Θεσσαλονίκης για την αγάπη με την οποία αγκάλιασε τη νέα συγγραφική του προσπάθεια εξομολογήθηκε χαρακτηριστικά: «Είναι μεγάλη η τιμή μου, σήμερα να βρίσκομαι εδώ στη Θεσσαλονίκη, γιατί ετούτη η πόλη κατέχει, όπως και να το κάνουμε, μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου ως πατρίδα και γενέτειρα της μητέρας μου. Πόσο μάλλον, όταν σε τούτη τη φιλόξενη πόλη, βρήκαν καταφύγιο και τα συγγραφικά μου όνειρα, μέσω της εκδοτικής οικογένειας που με στηρίζει και πιστεύει σε μένα, τους “Σύγχρονους Ορίζοντες”».
            Επόμενος σταθμός του Τάγματος της ελπίδας είναι η Αθήνα όπου προγραμματίζεται η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου για τις 29 Νοεμβρίου στο βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ»

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 30, 2011

Το "ΤΑΓΜΑ" πάει Θεσσαλονίκη

Το Βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» 
και οι εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες» σας προσκαλούν

την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011 
στις 7:00 μ.μ.

στο Βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ»
(Αριστοτέλους 7,  Θεσσαλονίκη)

στην παρουσίαση του νέου βιβλίου
του Νίκου Παργινού 
"Το Τάγμα της ελπίδας

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

ο κ. Βαγγέλης Τασιόπουλος, ποιητής
και η κα Μαρία Αμανατίδου, δημοσιογράφος – εκδότρια περιοδικού «Provocateur»

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει
o ηθοποιός κ. Γιάννης Περδίκης

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του

Συλλόγου Κερκυραίων & Φίλων Β. Ελλάδος «Οι Φαίακες»


Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα: 
2310543828 Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες
2310227004 Βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ»


Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2011

Μοναχικός ακροατής

Ηρθες και πάλι και μ' άρχισες με τα δικά σου. Πήρες το γνωστό σου ύφος και άρχισες τον συνήθη σου μονόλογο. Προσωπική παράσταση για έναν ρόλο κι εγώ και πάλι αυθεντικός μοναχικός ακροατής. Σε περίμενα. Δεν μπορώ να στο κρύψω. Κάθε φορά σε περιμένω. Κάτι μου λέει κάθε φορά πως θα έρθεις για να με προσηλυτίσεις με τις περίεργες ιστορίες σου. Ψάχνεις συνοδοιπόρο, συνεπιβάτη στις αποδράσεις σου και προστρέχεις στο απάνεμο καταφύγιό μου, απελπισμένος να σε ακούσουν, να σε συντροφεύσουν, να σε θαυμάσουν.
Οι ιστορίες σου μονοδιάστατα αφηγηματικά σχήματα, που περιγράφουν με τρόπο μοναδικό το μακρινό, το ουτοπικό, το μαγικό. Περίπλοκες διαδρομές μεταφοράς στο απλό τότε του πουθενά. Ο χρόνος τους αόριστος, ο τόπος τους άγνωστος, τα πρόσωπά τους ανώνυμα. Μα παρ' όλα αυτά τόσο αυθεντικές, λες και είναι προσιτά δικές σου. Απλές περιηγήσεις του νου, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο εξιδανικευμένο.
Στεκόμουν και τούτη τη φορά και σε χάζευα από την πρώτη λέξη, την πρώτη φράση. Λες και το 'ξερα! Μια φορά που ποτέ δεν είναι μόνο μία. Κι ένας καιρός που ποτέ δεν είναι το τώρα. Ο λόγος σου πάντα απλός και λιτός, χωρίς πολλά επίθετα και γλαφυρότητες, μα συνάμα ήρεμος, σταθερός και μέσα στην υπερβολή. Οι ήρωές σου πάντα νέοι. Αυθεντικοί. Ιστορίες απλές με όμορφο πάντα τέλος. Και η φωνή σου? η φωνή σου μαγικός δρόμος που οδηγεί στον κόσμο του υπερβατικού, του παραμυθένιου, του ονειρικού. Η χροιά της χαραγμένη ανεξίτηλα στο "είναι" μου. Την ξέρω τόσο καλά. Απόδραση είναι ο λόγος σου. Μαγεία. Πόσο λατρεύω αυτό το σημείο! Πόσο μ' αρέσει ο τόνος της φωνής σου, η έκπληξη στο πρόσωπό σου για το γνωστό που ίσως να ξέχασα και θα με σαγηνέψει και πάλι όπως την πρώτη φορά που το μοιράστηκες μαζί μου. Με κέρδισες και απόψε με την υπερβολή σου. Με κέρδισες και πάλι με το πάθος και τη δύναμή σου. Και πάλι. Και τώρα, όπως πάντα.
Τελειώνεις. Κάπου εδώ φαίνεται πως τελειώνει και η αποψινή ιστορία σου. Ναι, τώρα θυμάμαι πως κάπου εδώ τελειώνουν πάντα όλα καλά. Πώς το λένε? α, ναι! Η γνωστή ατάκα του τέλους, στρογγυλή σφραγίδα που έρχεται και αγκαλιάζει τα πάντα και σημαδεύει το νυχτερινό μου διαβατήριο στον κόσμο των ονείρων. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Τώρα πλέον μπορείς να σκύψεις και να με φιλήσεις, να με χαϊδέψεις στα μαλλιά και να μου στείλεις δονήσεις αγάπης. Κι εγώ θα σου χαμογελάσω και θα αλλάξω πλευρό, θα αγκαλιάσω το μαξιλάρι μου και θα γυρίσω στο πλάι για να χαθώ στον κόσμο των ονείρων με σύμμαχο τη χάρη της αφήγησής σου. Οπως κάθε βράδυ, όπως κάθε νύχτα που το σκοτάδι κυριεύει τον κόσμο μας.
Στα χείλη μου δύο λέξεις πασχίζουν να αποδράσουν. Μα ακόμα δεν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να ωριμάσουν και να ξεχυθούν στον αιθέρα που μας χωρίζει και μας ενώνει. Μέρες τώρα. Μήνες. Στο μεταίχμιο του ευτυχισμένου τέλους η προοπτική της όποιας συνέχειας του παραμυθιού. Και μετά; Και μετά; Πάντα θα υπάρχει το μετά, ακόμα και πέρα από το όποιο καλύτερο τέλος. Μα μένει συνήθως ανείπωτο ετούτο το μετά κι αχαρτογράφητο. Ανεξερεύνητο κομμάτι του κοσμικού μας χρόνου.
Κλείνω τα μάτια και το μετά ζωντανεύει μαγικά πλέον κάτω από τα σφαλισμένα μου βλέφαρα και είμαι εγώ τώρα που παίρνω τη σκυτάλη για να διαφύγω από το καταφύγιό μου και να ταξιδέψω στην χώρα του πουθενά, στον χρόνο του αορίστου. Και η απάντηση παραμένει δική μου, ανεξομολόγητη εμπειρία που με τον καιρό θα ωριμάσει και θα δραπετεύσει κάποια στιγμή από τα εσώψυχά μου.
Μεγάλωσα. Μεγάλωσα και έπαψες πλέον να έρχεσαι, ίσως γιατί μεγάλωσες κι εσύ, ίσως γιατί γέρασες κι έφυγες μακριά. Ο χρόνος μετέβαλε εκείνο το τέλος το καλό σε κάτι άλλο, ίσως περισσότερο επώδυνο. Και οι ιστορίες σου; Οι ιστορίες με το ευτυχισμένο τέλος μεταφέρθηκαν τελικά στο υποσυνείδητό μου, γίνανε κομμάτι του εαυτού μου, κτήμα της σκέψης μου, μέρος του μυαλού μου, δικές μου, και μεταλλάχθηκαν εντός μου, ανέπτυξαν πολλαπλές διαστάσεις, ορίστηκε επιτέλους ο χρόνος τους, τα πρόσωπα έγιναν οικεία, τα μέρη τους πατρίδα μου, έγιναν σύνθετες τελικά μα συνάμα προσιτές και καθημερινές.
Επαψες να έρχεσαι τα βράδια, μα τα παραμύθια σου έρχονται στα όνειρά μου ακόμα. Και το μετά έγινε πλέον τώρα. Κι ο χρόνος αποκάλυψε στο μυαλό μου τη συνέχεια ενός καλού τέλους. Αυτού του ίδιου τέλους που μου εντρύφησες με τις ιστορίες σου. Και νομοτελειακά κλήθηκα να συμπληρώσω τα κενά του χρόνου και να αποτελειώσω στο διηνεκές του απείρου το τέλος που μου αναλογεί. Χρέος μου πλέον να αποσαφηνίσω το νέο ευτυχισμένο τέλος. Να σε ξαναβρώ. Να στο ομολογήσω. Να στο εξομολογηθώ.
Κι έτσι ήρθα και πάλι για να σ' αρχίσω με τα δικά μου. Πήρα το γνωστό μου ύφος και άρχισα το συνήθη μου μονόλογο. Προσωπική παράσταση για έναν ρόλο κι εσύ πλέον να γίνεσαι ο αυθεντικός μοναχικός ακροατής. Με περίμενες. Δεν μπορείς να μου το κρύψεις. Κάθε φορά με περιμένεις. Κάτι σου λέει κάθε φορά πως θα έρθω για να σε προσηλυτίσω με τις περίεργες ιστορίες μου. Ψάχνω συνοδοιπόρο, συνεπιβάτη στις αποδράσεις μου και προστρέχω στο απάνεμο καταφύγιό σου απελπισμένος να με ακούσουν, να με συντροφεύσουν, να με θαυμάσουν.
Στέκεσαι και τούτη τη φορά και με χαζεύεις από την πρώτη λέξη, την πρώτη φράση. Λες και το 'ξερες! Μια φορά που ποτέ δεν είναι μόνο μία. Κι ένας καιρός που ποτέ δεν είναι το τώρα. Τελειώνω. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Τώρα πλέον μπορώ να σκύψω και να σε φιλήσω, να σε χαϊδέψω στα μαλλιά και να σου στείλω δονήσεις αγάπης. Κι εσύ θα μου χαμογελάσεις και θα αλλάξεις πλευρό, θα γυρίσεις στο πλάι για να χαθείς στον κόσμο των ονείρων με σύμμαχο τη χάρη της αφήγησής μου. Οπως κάθε βράδυ, όπως κάθε νύχτα που το σκοτάδι κυριεύει τον κόσμο μας. Στο μεταίχμιο του ευτυχισμένου τέλους, η προοπτική της συνέχειας του παραμυθιού πάντα, όμως, θα παραμένει. Και μετά; Και μετά; Πάντα θα υπάρχει το μετά, ακόμα και πέρα από το καλύτερο τέλος. Μα μένει συνήθως ανείπωτο κι αχαρτογράφητο. Ανεξερεύνητο κομμάτι του χρόνου. Και, μεταξύ μας, τώρα που περάσανε τα χρόνια μπορώ να πω πως ίσως να είναι και καλύτερα. Τώρα που σε βρίσκω και πάλι πρέπει να σου το ομολογήσω. Ισως γιατί αυτό το ευτυχισμένο τέλος που κληρονόμησα από σένα να κλήθηκα να το κληροδοτήσω κι εγώ με τη σειρά μου. Αλλωστε ένα ευτυχισμένο τέλος σηματοδοτεί μια νέα ευτυχισμένη αρχή. Οσο για το μετά...

Η ιστορία δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ του Σαββάτου 20/8/2011

Παρασκευή, Αυγούστου 05, 2011

Ο Χρήστος Χωμενίδης για "To Tάγμα της ελπίδας"


Ομιλία του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη 
στα πλαίσια της παρουσίασης 
του νέου βιβλίου του Νίκου Παργινού "Το Τάγμα της ελπίδας"
στην Έκθεση Βιβλίου Κέρκυρας


Μ’ αρέσει πάρα πολύ που έχει όλο και περισσότερο κόσμο. Ίσως είναι και οι άνθρωποι που έρχονται στην πόλη της Κέρκυρας από τις περιοχές που καίγονται, δυστυχώς καίγεται όλο το νησί απ’ ότι μαθαίνουμε. Έχω μια διαφωνία κατ’ αρχήν με τους διοργανωτές της έκθεσης, μου λένε φεστιβάλ, μου λένε έκθεση, για ένα μείζον πολιτιστικό γεγονός, εγώ νομίζω πως είναι ένα πανηγύρι του βιβλίου, όσο πιο απλά το αντιμετωπίσουμε, όσο πιο απλά το δούμε, ως εκδήλωση, τόσο καλύτερα και για μας και για το βιβλίο το ίδιο, το οποίο δεν υπάρχει κανένας λόγος να το έχουμε σε καμιά προθήκη ή μ’ ένα φωτοστέφανο καλυμμένο, το φωτοστέφανο είναι εσωτερικό και βγαίνει από τις σελίδες του ή δεν υπάρχει καθόλου.
               Το συγκεκριμένο βιβλίο του Νίκου Παργινού είναι μεγάλης έκτασης, 670 σελίδες περίπου, σε πάρα πολύ ωραίο όμως σχήμα που θυμίζει τους κλασικούς τόμους της νεοελληνικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Εστία της γενιάς του ’30. Ο Νίκος λοιπόν προτάσσει σε κάθε κεφάλαιο μια φράση, ένα motto, ένα απόφθεγμα, και είναι πολυσυλλεκτικότατος, δηλαδή έχει αποφθέγματα αρχαίων τραγικών, του Ευριπίδη αν θυμάμαι καλά σε ένα κεφάλαιο ή του Σοφοκλή και του Αρκά, του ανθρώπου με το πιο έντονο χιούμορ στην Ελλάδα. Έχει και διάφορα που τα αποδίδει σε ανωνύμους, προφανώς είναι δικά του. Το μόνο το οποίο δεν έχει είναι αυτό που χαρακτηρίζει προφανώς τον ίδιο ως άνθρωπο και ως συγγραφέα και το οποίο αποδίδεται μεν στον Καρλ Μαρξ αλλά νομίζω ότι είναι πολύ παλαιότερο: «Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Έχουμε λοιπόν έναν πολυπράγμονα άνθρωπο ο οποίος έχει τελειώσει το Πολυτεχνείο, σχεδιάζει, φτιάχνει σκηνικά, σκιτσάρει, δουλεύει ως μηχανικός στο Δήμο Κερκυραίων και παράλληλα είναι και συγγραφέας. Και έχουμε κι ένα νησί γύρω του το οποίο από το λίγο που το γνωρίζω, που το έχω γευτεί εγώ κι από το πολύ περισσότερο που το ξέρετε εσείς, είναι γεμάτο, βρίθει, ξεχειλίζει από ιστορία. Νομίζω ότι είναι βεβαίως η Ελλάδα ως τόπος που παρήγαγε ιστορία εξ αρχαιοτάτων χρόνων, λένε μάλιστα γενικότερα για τα Βαλκάνια ότι ανέκαθεν παρήγαγαν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούσαν να καταναλώσουν. Αυτό κατεξοχήν ισχύει για την Ελλάδα και νομίζω και για την Κέρκυρα στην οποία περπατώντας βλέπεις την ιστορία σε κάθε δεύτερη γωνιά.
             Η πρώτη μου επισήμανση σχετικά με το βιβλίο του Νίκου Παργινού είναι ότι καταφέρνει να βγάλει την Ιστορία από τα μουσεία κι από τις προθήκες και από μια αίσθηση απόστασης και να τη φέρει στην καθημερινότητα. Δηλαδή αυτό που κάνει μεταξύ των άλλων, είναι ότι μας δίνει την αίσθηση ότι είμαστε κομμάτι μιας ροής γεγονότων, μιας ροής σχέσεων, οι οποίες ξεκινάνε από πολύ μακριά στο χρόνο και πηγαίνουν πολύ - πολύ μακριά στο μέλλον. Κι εμείς, ως ζώντα υποκείμενα του σήμερα, αποτελούμε κομμάτι, ένα κυματισμό αν θέλετε σ’ αυτό το ποτάμι του οποίου οι ρίζες εικάζονται και οι εκβολές αγνοούνται. Αυτό είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, δηλαδή πως αντιλαμβάνεται την ιστορία, παρούσα, την φέρνει κοντά μας, της δίνει σάρκα και οστά και την κάνει ταυτόχρονα και ζουμερή και τραγανή.
Το δεύτερο σημείο το οποίο θέλω να επισημάνω σε σχέση με το μυθιστόρημα αυτό… καταλαβαίνετε έχω ορισμένες μερικές παρατηρήσεις που θα μπορούσανε να λειτουργήσουνε ως κατευθύνσεις ανάγνωσης. Προφανώς εσείς θα κάνετε τις δικές σας όταν το διαβάσετε, ή όταν το διαβάσατε, αν το έχετε ήδη διαβάσει, διότι αυτό που είναι το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε ανάγνωση ενός βιβλίου είναι μοναδική και το βιβλίο δεν ολοκληρώνεται τη στιγμή που θα γράψει ο συγγραφέας τη λέξη «τέλος» αλλά τη στιγμή που θα το διαβάσει ο κάθε αναγνώστης. Οι δικές μου επισημάνσεις αφορούν τη δική μου ανάγνωση. Η δεύτερη επισήμανση, λοιπόν, σ’ ότι αφορά στην πρωτοτυπία του Τάγματος του ελπίδας, είναι ότι ο ήρωας και ο περίγυρός του, αν θεωρήσουμε ότι ο κεντρικός ήρωας είναι ο Ορέστης και οι φίλοι του, οι φίλες του, οι συγγενείς του, οι γονείς του, ο περίγυρός του, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είναι εκ πρώτης όψεως καθημερινοί. Το λέει μάλιστα ο συγγραφέας συστήνοντας τον Ορέστη, λέει: «είναι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος που δουλεύει σε ένα πολυκατάστημα ηλεκτρικών ειδών που κι εγώ ο ίδιος απορώ γιατί αποφάσισα να ασχοληθώ μαζί του, να στήσω ένα ολόκληρο βιβλίο γύρω από αυτόν». Είναι χαρακτηριστικό της πολύ νεωτερικής λογοτεχνίας αυτό, δηλαδή ότι παίρνει έναν καθημερινό άνθρωπο και τον αναδεικνύει ως κέντρο του κόσμου και ως κέντρο ενός ολόκληρου δικού του κόσμου. Ξέρετε, για πάρα πολλούς αιώνες προκειμένου να καταστήσεις, να αναδείξεις μια μορφή ως κεντρικό ήρωα της αφήγησής σου, αυτή η μορφή θα έπρεπε να είναι πορφυρογέννητη, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, αν όχι αυτοκρατορικής οικογένειας, να έχει κάποιες περγαμηνές, ακόμα και σε πολύ κλασικούς ήρωες οι οποίοι θα μπορούσαν να αυτενεργήσουν εντελώς, βάζει ο δημιουργός ή απαιτεί η παράδοση ή το πόπολο να έχουνε γαλάζιο αίμα. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο Οιδίποδας, ο οποίος αν το καλοσκεφτείτε, όλη του η ζωή είναι ενός αυτοδημιούργητου, είναι ένας παλικαράς ο οποίος πηγαίνει, τσαμπουκαλεύεται με τον βασιλιά των Θηβών, τον σκοτώνει, λύνει το αίνιγμα και ανεβαίνει στον θρόνο. Είναι κατ’ εξοχήν  μορφή αυτοδημιούργητη ο Οιδίπους, ωστόσο πρέπει για τις ανάγκες μιας αριστοκρατικής αντίληψης των πραγμάτων να πούμε ότι είναι γιος του βασιλιά της Κορίνθου. Όλοι πρέπει να είναι βασιλόπουλα. Αυτό το οποίο κάνει ο Παργινός, είναι ότι σου λέει, αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους διαλέγω εκ πρώτης όψεως δειγματοληπτικά, οι οποίοι δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα, που θα περνάγανε δίπλα μας και δεν θα τους ρίχναμε μια δεύτερη ματιά, αυτοί οι άνθρωποι είναι μικροί πρίγκιπες και μικρές πριγκίπισσες. Και νομίζω ότι εδώ έχουμε μια ιδέα του, μια πίστη του, μια πεποίθησή του, ότι ο κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο, τον οποίο υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αν ευνοεί δηλαδή η ροή των πραγμάτων θα εκδηλώσει, θα αναπτύξει και θα χαρεί κι αυτός και οι γύρω του. Άρα η δεύτερη μου επισήμανση είναι ότι το βιβλίο είναι βαθιά δημοκρατικό και ότι δίπλα μου κάθεται ένας γνήσιος δημοκράτης.
Η τρίτη μου επισήμανση αφορά στο εύρημα του βιβλίου, το οποίο εύρημα όταν μου το διηγήθηκε ο Νίκος, πριν διαβάσω το βιβλίο, του λέω δηλαδή, αυτό που έγραψες είναι μια παραλλαγή του ποιήματος του Καββαδία με το μαχαίρι, όπου υπάρχει ένα μαχαίρι που πηγαίνει από κάτοχο σε κάτοχο και εν πάση περιπτώσει αποδεικνύεται μοιραίο για όλους. Στην περίπτωση του «Τάγματος της Ελπίδας» δεν έχουμε μαχαίρι, έχουμε έναν πίνακα, έναν πίνακα ο οποίος είναι κλειδί του μυστηρίου, είναι μια σκυτάλη που διατρέχει τους αιώνες, είναι ένα άλλοθι για να μας ξεναγήσει ο συγγραφέας σε διαφορετικά περιβάλλοντα τοπικά και χρονικά και είναι και ένα μυστήριο. Κατά τη δική μου αντίληψη, εδώ πέρα υπάρχει μια παραβολή. Διότι ασχολείται πάρα πολύ ο Νίκος Παργινός και οι ήρωές του με το ποιος είναι ο ζωγράφος του πίνακα αυτού και πότε έχει φιλοτεχνηθεί και υπό ποιες συνθήκες. Ο πονηρεμένος αναγνώστης ξέρετε τι συμπέρασμα θα βγάλει μετά από όλα αυτά; Ότι τελικά δεν έχει καμία σημασία ούτε ποιον παριστάνει ο πίνακας, ούτε ποιος τον έχει ζωγραφίσει, ούτε πότε τον έχει ζωγραφίσει, ούτε ποιες είναι οι «μαγικές» ιδιότητες του πίνακα. Σημασία έχει ο ίδιος ο πίνακας, ο οποίος θαμπώνει όποιον τον βλέπει, διότι ο πίνακας είναι η τέχνη. Κι όταν κοιτάμε πίσω ή δίπλα από την τέχνη ουσιαστικά έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Η τέχνη είναι το μέγα μυστήριο το οποίο εμπεριέχει και την απάντησή του, όπως και ο Θεός. Με αυτήν την έννοια μας στήνει μια παγίδα ο Νίκος Παργινός και αφήνει σε μας να βγάλουμε ως αβγό του Κολόμβου την απάντηση. Η απάντηση δεν είναι πίσω ή πέρα από τον πίνακα, η απάντηση στο ερώτημα είναι ο ίδιος ο πίνακας, είναι η ίδια η τέχνη.
Η τέταρτη και τελευταία επισήμανσή μου είναι ότι πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο επιστρέφει και εντάσσεται στο ρεύμα της τελευταίας εικοσαετίας, που ύστερα από πειραματισμούς που κατέληξαν μάλλον σε αδιέξοδα, η λογοτεχνία επιστρέφει στη χαρά και τη μαγεία της αφήγησης. Δηλαδή αυτό το οποίο τελικά μας ενδιαφέρει πρώτα από όλα είναι το βιβλίο να διαβάζεται, να γοητεύει, να θέλεις να γυρίσεις σελίδες, κάθε φράση να οδηγεί στην επόμενη, να μην είσαι ένας μελετητής ο οποίος κάθεται σε ένα γραφείο και αγκομαχάει για να τελειώσει το βιβλίο, αλλά να είσαι ένα παιδί, να μπορεί να σε ξανακάνει το βιβλίο ένα παιδί το οποίο ταξιδεύει μαζί του. Αυτό όχι ως μια εύκολη παραμυθία, δηλαδή παρηγοριά, αλλά ως ένα παραμύθι το οποίο έχει δύναμη να φωτίζει την πραγματικότητα την οποία ζούμε, ο καθένας από μας, να μας κλονίζει τις βεβαιότητες τις οποίες έχουμε σε σχέση με τον εαυτό μας και τη γύρω ζωή και ενδεχομένως να τις ανατρέπει κιόλας. Γιατί κατά την γνώμη μου, η τέχνη, ότι κι αν λέμε, έχει μια κατάρα και μια ευλογία. Η κατάρα της τέχνης είναι να είναι διακοσμητική. Η ευλογία της είναι να είναι ανατρεπτική.

Πέμπτη, Αυγούστου 04, 2011

Ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός για "Το Τάγμα της Ελπίδας"


Ομιλία του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού 
στα πλαίσια της παρουσίασης 
του βιβλίου του Νίκου Παργινού "Το Τάγμα της Ελπίδας" 
στην Έκθεση Βιβλίου Κέρκυρας


Ο Νίκος Παργινός με το νέο του μυθιστόρημα Το Τάγμα της Ελπίδας έκανε ένα αληθινά μεγάλο συγγραφικό άλμα. Όχι στο κενό, αλλά στο στήσιμο μιας πολύ ενδιαφέρουσας περιπέτειας. Κατάφερε, κατά τη γνώμη μας, με μεγάλη επιτυχία, να πετύχει να συναντηθούν η Ιστορία από την μία και η ανθρώπινη ύπαρξη, στο βαθύτερο «είναι» της, από την άλλη, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση.  Θέμα του μυθιστορήματος τα όνειρα και οι εφιάλτες μας. Θέμα του μυθιστορήματος το μεγάλο ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τον κάθε άνθρωπο. Πού βρίσκεται η αλήθεια στη ζωή μας; Με τι παλεύουμε για να της δώσουμε νόημα; Σ’ έναν κόσμο όπου υπάρχει μία μεγάλη σύγχυση, ίσως χωρίς διέξοδο, ανάμεσα στο τι είναι καλό και τι είναι κακό, ανάμεσα στο τι πραγματικά αποτελεί όνειρο και ποιος είναι ο εφιάλτης μας, ο Νίκος Παργινός επιχειρεί να δώσει τις δικές του προσωπικές απαντήσεις, πατώντας γερά στα μονοπάτια της Ιστορίας, αλλά και χτίζοντας την δική του ελπίδα μέσα από την συνάντηση τόσο με το Θεό όσο και με τον άνθρωπο.
        Το Τάγμα της ελπίδας  δεν είναι ένα βιβλίο στο οποίο δίδονται δογματικές απαντήσεις. Δεν είναι ένα βιβλίο βεβαιοτήτων. Γι’ αυτό και δεν είναι θρησκευτικό ή ιδεολογικό μανιφέστο του συγγραφέα. Είναι αυτό που ονομάζουμε «ανοιχτό έργο», δηλαδή προκαλεί τον σύγχρονο αναγνώστη να γυρίσει εντός του και να δει πού εντάσσει τον εαυτό του: σ’ αυτούς οι οποίοι χτίζουν νόημα ζωής μέσα τους και μοιράζονται αυτό το νόημα με τους άλλους, θέλοντας να σηκώσουν τον σταυρό εκείνων που κατατρύχονται από τους εφιάλτες τόσο τους προσωπικούς όσο και τους κοινωνικούς, ή σε εκείνους οι οποίοι έχουν παραδώσει τον εαυτό τους σε ό,τι και σε όποιους έχουν τακτοποιήσει τις ζωές μας, χωρίς να μας αφήνουν περιθώρια ελευθερίας. Γιατί, κατά τη γνώμη μας, αυτό είναι τελικά το βαθύτερο νόημα του μυθιστορήματος. Πώς πατώντας στην αγάπη και επιλέγοντας ελεύθερα, ακόμη και προσφέροντας την ίδια μας την ζωή, θα μπορέσουμε να διαφυλάξουμε το προνόμιο όχι μόνο να ονειρευόμαστε, αλλά και να αφήνουμε στους άλλους να ονειρεύονται, όχι μόνο πολεμώντας τους δικούς μας εφιάλτες, αλλά και τους εφιάλτες των άλλων.
            Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, ένας απλός και καθημερινός άνθρωπος, μεταμορφώνεται τελικά όχι σε σωτήρα των ονείρων της ανθρωπότητας, αλλά σε σωτήρα των ονείρων ενός παιδιού. Γιατί αν δώσεις το δικαίωμα σε έναν άνθρωπο να ονειρεύεται νικώντας κάθε λογής αγρίμια, τα οποία απειλούν ως λέοντες ωρυόμενοι να κατασπαράξουν τις προσδοκίες και τις ελπίδες μας, έχεις γίνει ήρωας. Αυτή είναι η πρόκληση του συγγραφέα προς τον καθέναν από εμάς. Δεν χρειάζεται να είσαι διάσημος, σπουδαίος, ξεχωριστός. Η αξία βρίσκεται στο να έχεις καρδιά, στο να πιστεύεις με την καρδιά σου, να νιώθεις ότι έχεις χρέος και αποστολή να μη νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου. Κι αυτή η θεώρηση που γίνεται βίωμα λείπει από τον κόσμο μας. Σε μια πραγματικότητα, μάλιστα, όχι απλώς πεζή, αλλά καταθλιπτική και απαξιωτική των ονείρων, όπου όχι μόνο για τους έχοντες και κατέχοντες την εξουσία κάθε είδους, αλλά και για τους περισσότερους από εμάς, μετράει μόνο το «πουγκί» με το οποίο ο δωδεκάχρονος ιππότης του έργου δοκιμάζει τον ήρωα και κάθε κάτοχο του πίνακα, ο συγγραφέας μας θυμίζει ότι υπάρχουν και άλλα που ξεχάσαμε.
            Για να το πετύχει αυτό συνδέει το παρελθόν  με το παρόν. Συνέγραψε ένα ιστορικό και ταυτόχρονα σύγχρονο, στα όρια του αστυνομικού, μυθιστόρημα. Είναι εμφανείς οι επιρροές του από σύγχρονες μορφές αφήγησης και συγγραφείς πετυχημένους εμπορικά (Κοέλιο, Ρόουλινγκ, Μπράουν, Έκο), αλλά και η εντρύφηση που έκανε στην Ιστορία και το παρελθόν. Θα ενθουσιάσει τον αναγνώστη η ιστορία του Ντομένικο Σονιάντε, ζωγράφου, ιππότη, καλλιτέχνη, ονειροπόλου, γητευτή ονείρων, ιδρυτή του «Τάγματος της Ελπίδας», ο οποίος θα δεθεί με την Κέρκυρα σε στιγμές που την κατέστησαν ξεχωριστή, κυρίως τον 16ο αιώνα. Ο αναγνώστης θα απολαύσει την αφήγηση για τις επιδρομές των Τούρκων και των πειρατών στο νησί, την συμμετοχή της Κέρκυρας στην ναυμαχία της Ναυπάκτου, τα θαύματα της Παναγίας της Κασσωπίτρας και του Αγίου Σπυρίδωνος, την αρχιτεκτονική της πόλης, την μουσικότητα των δρόμων και των κτηρίων, την ονειρική διάσταση του νησιού, για το οποίο ο συγγραφέας μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει απλώς για να καταναλώνει τουρισμό και επισκέπτες, αλλά κρατά παραδόσεις, πίστη, αξίες. Η Κέρκυρα για το συγγραφέα είναι, όχι μόνο εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης, αλλά και εξαιτίας των ανθρώπων που θέλουν να ονειρεύονται έναν κόσμο καλύτερο για όλους και όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αληθινή «πύλη» που συνδέει τον παρόντα κόσμο και χρόνο με την υπέρβασή του. Όλα αυτά και  άλλα τινά, καθιστούν την ανάγνωση του μυθιστορήματος αληθινά απολαυστική.
            Όχι, δεν είναι στεγνός ο λόγος του συγγραφέα. Δεν είναι μία καταιγιστική δράση, χωρίς ιδέες, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα. Είναι ένα ταξίδι στο οποίο ο καθένας μπορεί να βρει κάτι από τον εαυτό του. Και αυτό επιτυγχάνεται με τον εγχρονισμό της δράσης στο σήμερα. Με την ιστορία της παρέας που αναζητεί την αλήθεια για τον πίνακα του Τισιανό, αλλά και την εμπλοκή της στην αιώνια σύγκρουση καλού και κακού, η οποία σήμερα τείνει να λησμονηθεί. Και η σύγκρουση θέλει ήρωες. Όχι όμως απρόσωπους, χωρίς συναισθήματα, μισθοφόρους της κάθε πλευράς, αλλά εκείνους που όντας καθημερινοί άνθρωποι, δίνουν σάρκα και οστά με όπλο τους το κερί της αγάπης, το οποίο κρατά άσβεστη τη φλόγα της ειρήνης, της πίστης της ελπίδας, που δίνουν και δεν αφαιρούν ζωές.
            Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί στοιχεία της ψυχανάλυσης και μάλιστα εκείνης των ονείρων. Χρησιμοποιεί ακόμη την ορολογία της Νέας Εποχής, όχι όμως για να σχετικοποιήσει την ανθρώπινη αναζήτηση ούτε για να την καταστήσει ακρότητα και μισαλλοδοξία ή για να την εγκλωβίσει στην γαλήνη του εαυτού. Όντας μοντέρνος, προσπαθεί να δώσει την δική του προσέγγιση στο ερώτημα πού βρίσκεται η αλήθεια για την ύπαρξη. Πόσο ελεύθεροι είμαστε όχι μόνο στον ξύπνιο, αλλά και στον ύπνο μας. Πρόσφατα είδαμε πάνω σ’ αυτό το θέμα μία πολύ ενδιαφέρουσα ταινία-σχόλιο, το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν, όπου γίνεται λόγος για την χειραγώγηση του ανθρώπου, ακόμη και στα όνειρά του από το σύστημα της εποχής με μόνο στόχο τελικά το κέρδος. Για τον συγγραφέα όμως ο τελικός σκοπός μας είναι η ελευθερία. Και αυτή την βρίσκει κανείς όταν ανοίγεται σε αυτό που ξεπερνά το παρόν και τις διαστάσεις του κόσμου μας. Όταν τελικά μπορούμε να οδηγηθούμε στο Θεό και τη σχέση μαζί Του.
            Συγχαίροντας τόσο το συγγραφέα όσο και τον Σύλλογο Βιβλιοχαρτοπωλών Κέρκυρας για την πρωτοβουλία να οργανώσουν επιτέλους στο νησί μία έκθεση βιβλίου, παρά την χαλεπότητα των καιρών, ας μου επιτραπεί να φέρω στη σκέψη όλων σας το ναό της Αγίας Αικατερίνης. Αυτόν που βρίσκεται εγκαταλελειμμένος επί πολλά χρόνια, όντας κληροδότημα του Δήμου Κερκυραίων. Ας είναι η έκδοση αυτού του βιβλίου μία ακόμη αφορμή για να ευαισθητοποιηθεί ο Δήμος, αλλά και οι αρμόδιοι φορείς της Πολιτείας, να αναστηλωθεί επιτέλους αυτό το ιστορικό μνημείο, η εικόνα του οποίου όχι απλώς δεν περιποιεί τιμή για τον τόπο μας, αλλά δείχνει τελικά την πνευματική παρακμή που φέρνει η άνευ όρων παράδοσή μας στο οικονομοκρατικό ιδεώδες. Και πάλι συγχαρητήρια, αγαπητέ φίλε Νίκο. Το Τάγμα της ελπίδας  σου αποτελεί την απόδειξη ότι βρήκες και ανέπτυξες το ταλέντο σου.

Ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός είναι διδάκτωρ θεολογίας & φιλόλογος και
Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων

Τετάρτη, Ιουλίου 27, 2011

Παρουσίαση "Τάγματος" στην Κέρκυρα


O Σύλλογος Βιβλιοχαρτoπωλών Κέρκυρας 
και οι εκδόσεις "Σύγχρονοι Ορίζοντες
στα πλαίσια της Έκθεσης Βιβλίου Κέρκυρας 
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου
του συγγραφέα Νίκου Παργινού 
"Το Τάγμα της ελπίδας
που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 2 Αυγούστου 2011, ώρα 22:00 
στο χώρο της έκθεσης στην Πάνω Πλατεία.

Ομιλητές:
ο κ. Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας
ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, διδάκτωρ θεολογίας - φιλόλογος
και ο συγγραφέας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει
η ηθοποιός και σκηνοθέτης κα Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα  
2661037741 & 25127 Σύλλογος Βιβλιοχαρτοπωλών Κέρκυρας

Τρίτη, Ιουλίου 26, 2011

Ομιλία Νίκου Παργινού για Χρήστο Χωμενίδη


Φίλες & φίλοι. Με μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη τιμή βρίσκομαι απόψε εδώ, στο πλευρό ενός καταξιωμένου σύγχρονου Έλληνα συγγραφέα, για να πω κι εγώ από την πλευρά μου δυο κουβέντες για το τελευταίο του βιβλίο. Η χαρά μου είναι ακόμα μεγαλύτερη γιατί όλα αυτά γίνονται στο περιθώριο μιας γιορτής για το βιβλίο, μια γιορτής που είχε λείψει για πολλά χρόνια από την Κέρκυρα και το αναγνωστικό της κοινό. Δεν έχω λοιπόν, παρά να χαιρετίσω ετούτη την προσπάθεια του Συλλόγου των Βιβλιοχαρτοπωλών του νησιού και να ευχηθώ ετούτη η γιορτή να γίνει ετήσιος θεσμός που θα παραμείνει στον χρόνο και δεν θα σκάσει σαν πυροτέχνημα.

Είμαι από εκείνους που γνώρισαν τον Χρήστο Χωμενίδη μέσα από τα βιβλία του. Τον ανακάλυψα στις σελίδες του «Σοφού Παιδιού», όπως άλλωστε και η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Με μάγεψε από τις πρώτες σελίδες η γραφή του και δεν κρύβω πως με σαγήνεψε το γεγονός πως ξέσπασε τόσο μεγάλος σάλος γύρω από το πρόσωπό του από το πρώτο κιόλας βιβλίο. Κι ενώ πολλοί τον αναθεμάτισαν ως ιερόσυλο, υβριστή, μέχρι και ψυχικά διαταραγμένο, εγώ τάχθηκα με την πλειοψηφία του αναγνωστικού κοινού που τον θεώρησαν συγγραφική ιδιοφυΐα.

Από τότε ακολούθησαν πολλά βήματα γραφής. Δεκαοκτώ χρόνια μετά το θριαμβευτικό εκείνο ξεκίνημα η συγγραφική του πορεία συνεχίστηκε με πέντε μυθιστορήματα και τρεις συλλογές διηγημάτων. Κι αν είναι δύσκολο να αναρριχηθείς στην κορυφή με την πρώτη σου προσπάθεια, ακόμα πιο δύσκολο είναι να παραμείνεις στο προσκήνιο και να μην διαψεύσεις τις μεγάλες προσδοκίες & ελπίδες που δημιούργησες. Κι ο Χωμενίδης το κατάφερε αυτό. Κι όχι μόνο αυτό. Με την αφηγηματική του δεινότητα, τη χιουμοριστική και ανατρεπτική του σκοπιά, κατάφερε όχι μόνο να καταξιωθεί ως «νέος Καραγάτσης», αλλά να δημιουργήσει και μια δική του σύγχρονη συγγραφική σχολή με ιδιαίτερα χωμενίδια γνωρίσματα, επιστρέψτε μου να πω, άλλοτε κολακευτικά κι άλλοτε όχι από τους κριτικούς.

Ο Χωμενίδης, όμως, πάνω από όλα είναι προικισμένος με τη δωρεά του ταλέντου. Κι επειδή αυτό από μόνο του δεν φθάνει, είναι προικισμένος και με άλλα πράγματα που τον βοήθησαν να υποστηρίξει και να αναδείξει αυτό το θείο δώρο. Πρώτα από όλα με συνέπεια και υπομονή. Με σεβασμό και μεράκι για τα έργα του. Με θράσος για τις ριζοσπαστικές απόψεις του, αλλά και το κυριότερο χωρίς έπαρση και αλαζονεία.

Κάπως έτσι, προσγειωμένο και ανοικτό στο ευρύ κοινό τον συνάντησα και στο διαδίκτυο. Εκεί όπου συζητά και αναλύει τις θέσεις και τις απόψεις του με τους αναγνώστες και τους διαδυκτιακούς του φίλους. Για μένα πάντως, αυτό που κάνει τον Χωμενίδη τόσο ιδιαίτερο δεν είναι τίποτα από όλα τα παραπάνω.

Για μένα ο Χωμενίδης είναι εκπρόσωπος ενός ανύπαρκτου είδους στην Ελλάδα της κρίσης. Ξέρετε, εμείς οι νέοι συγγραφείς, οι περισσότεροι, γράφουμε ανάμεσα στις δουλειές μας. Προσπαθούμε να βολέψουμε τις συγγραφικές μας αναζητήσεις στον ελεύθερο χρόνο μας. Ο Χωμενίδης είναι ένας ερασιτέχνης συγγραφέας που δεν τα παράτησε κι έτσι έγινε… επαγγελματίας.  Διαθέτει το εργασιακό του ωράριο για να γράφει, να ψάχνει και να τελειοποιεί το εκάστοτε δημιούργημά του. Προκειμένου να γράψει το τελευταίο του μυθιστόρημα λόγου χάρη, το "Λόγια φτερά", του οποίου το χρόνο δράσης είχε ορίσει στην προομηρική εποχή, διάβασα κάπου πως είχε παρακολουθήσει επί δύο χρόνια, παρακαλώ, ιδιαίτερα μαθήματα αρχαιοελληνικής ιστορίας, γλώσσας, φιλοσοφίας. Για να μην του ξεφύγει τίποτε, να μην πέσει σε καμία ανακρίβεια! Κι όπως και να το κάνουμε, τα αποτελέσματα τον έχουν δικαιώσει απόλυτα. Τα βιβλία του είναι πάντα στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά όπου κι αν έχουν κυκλοφορήσει μεταφρασμένα.

Στο νέο του βιβλίο που φέρει τον τίτλο «στη Δευτέρη παρουσία ας μας βάλουν απουσία» ο Χωμενίδης καταπιάνεται μ’ ένα θέμα που μας απασχολεί κατά κόρον καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου μας, τον θάνατο.

Οι φίλοι μας οι Ιρλανδοί που τώρα τελευταία ανακάλυψαν μερικοί εγκέφαλοι ότι μας συνδέουν κάποιοι οικονομικοί ζωφεροί δείκτες, αλλά οι δεσμοί μας, πιστέψτε με, είναι πολύ μεγαλύτεροι, λένε για τον θάνατο διάφορα ευτράπελα και ωραία.

Μακάρι να πεθάνεις στο κρεβάτι, λένε οι Ιρλανδοί, στα 95 σου, σκοτωμένος από έναν ζηλιάρη σύζυγο. 

Λένε βέβαια και κάτι άλλο...

Μακάρι το ποτήρι σου να είναι πάντα γεμάτο, η στέγη πάνω από το κεφάλι σου να είναι πάντα γερή και μακάρι να είσαι στον παράδεισο μισή ώρα πριν πάρει μυρωδιά ο διάολος ότι είσαι νεκρός.

Από την άλλη μεριά οι Άγγλοι λένε πως ο θάνατος πάντα έρχεται ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά και ότι οι καλοί πεθαίνουν πάντα νέοι. Τι σχέση τώρα έχουν όλα αυτά θα μου πείτε με τη δική μας λαϊκή παράδοση και το βιβλίο του Χωμενίδη. Έχουν και παραέχουν. Γιατί τα ραδίκια οι μακαρίτες όπως και να το κάνουμε τα βλέπουν πάντα ανάποδα, ο πεθαμένος τα έχει τινάξει τα πέταλα, κι ο γέρος πάντα θα πηγαίνει είτε από πέσιμο είτε από… χέσιμο. Γιατί δυο πόρτες έχει η ζωή μα πάντα ανοίγουμε μια και βγαίνουμε από την άλλη, γιατί τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, τα δίφραγκα πάντα τελειώνουν, γιατί οι περισσότεροι πάμε σαν το σκυλί στο αμπέλι, κι ας τα φάγαμε τα ψωμιά μας. Γιατί αυτός είναι ο λαός μας κι αυτό φαίνεται μέσα από τις φαινομενικά άσχετες ιστορίες του βιβλίου του Χωμενίδη που είναι γραμμένες στη σκιά του θανάτου, φιλτραρισμένες μέσα από το προσωπικό προικισμένο πρίσμα του ταλαντούχου δημιουργού. Φαινομενικά άσχετες γιατί κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά κεφάλαια ενός και μόνο σπονδυλωτού μυθιστορήματος.

Ξέρετε τελικά ποιό είναι το κακό με τον παράδεισο; Ότι πας εκεί μόνο με νεκροφόρα. Αυτό σκεφτόμουν καθώς ολοκλήρωνα την ανάγνωση του βιβλίου του Χωμενίδη που βάλθηκε να ξορκίσει τον ίδιο τον θάνατο με όπλα το χιούμορ και το γέλιο, τον σαρκασμό και τον έρωτα. Δεκαέξι διηγήματα που κινούνται από την ανάσταση των νεκρών και την Έσχατη Κρίση μέχρι την κλοπή ενός γεννητικού οργάνου. Δεκαέξι διηγήματα με θέματα τελείως απρόσμενα, έως κι εξοργιστικά μερικές φορές. Δεκαέξι ιστορίες καθημερινής τρέλας που αναδεικνύουν τις ασυνέχειες του σύγχρονου βίου. Δεκαέξι διαφορετικοί κόσμοι συμπυκνωμένοι μέσα σε ένα βιβλίο.Ιστορίες που σαφώς δεν γράφτηκαν μόνο για να σε κάνουν να γελάσεις αλλά και για να σε βάλουν σε σκέψεις. Που προσφέρουν μια ακτινογραφία του σύγχρονου τρόπου ζωής διακωμωδώντας τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.


Γιατί μην μου πείτε πως δεν έχετε δει ανάμεσά μας τύπους που θα το έσκαγαν σε χρόνο dt από το προσκλητήριο της Τελικής Κρίσης, αρνούμενοι τον Παράδεισο και την Κόλαση προτιμώντας τις τυρόπιτες ενός καλοκαιρινού σινεμά. Γιατί μην μου πείτε πως δεν θα γυρνούσατε τον κόσμο ανάποδα για να βρείτε το χαμένο σας γεννητικό όργανο εξερευνώντας ακόμα και τα άγρια κοπάδια στις σαβάνες της Αφρικής και τα δάση της βόρειας Ευρώπης. Ο Χωμενίδης γράφει απολαυστικά για τις αγωνίες και τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Και το καταφέρνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αφήνοντας ενίοτε μια απαλή ιδέα θλίψης να φανεί σε μερικές από τις ιστορίες του.Με μαγικό ρεαλισμό και παραμυθένια ατμόσφαιρα.


Ζούμε σε μια εποχή δύσκολη, μια εποχή οικονομικής κρίσης. Μια εποχή που ο θάνατος όπως και να το κάνουμε τρομάζει.Το βιβλίο του Χωμενίδη «στην Δευτέρα Παρουσία σας μας βάλουν απουσία» προσπαθεί επιτυχημένα να τον ξορκίσει. Είμαι σίγουρος πως τον Χωμενίδη δεν τον έχουμε χορτάσει κι ούτε θα τον χορτάσουμε ποτέ. Τουλάχιστον εγώ πάντα θα περιμένω με ανυπομονησία το επόμενό του βιβλίο. Προς το παρόν, χαιρόμαστε αφάνταστα που επέλεξε την Κέρκυρα ως τόπο ξεκούρασης και δημιουργίας. Για ένα πράγμα να είσαι σίγουρος, Χρήστο, η Κέρκυρα θα σε εμπνεύσει και με το παραπάνω.
Ευχαριστώ. 
Ομιλία του συγγραφέα Νίκου Παργινού στην παρουσίαση του βιβλίου 
"στην Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία" του Χ. Α. Χωμενίδη
στην Έκθεση Βιβλίου Κέρκυρας την Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Δευτέρα, Ιουλίου 25, 2011

Παρουσίαση νέου βιβλίου Χ. Α. Χωμενίδη


Στα πλαίσια της Έκθεσης Βιβλίου Κέρκυρας που πραγματοποιείται στην πάνω πλατεία της πόλης από χθες έως και την 6η Αυγούστου, σήμερα, Δευτέρα 25 Ιουλίου και ώρα 22:00 θα παρουσιαστεί το νέο βιβλίο του συγγραφέα Χ.Α.Χωμενίδη «στην Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία». Με ιδιαίτερα χαρά αποδέχθηκα την τιμητική πρόσκληση να μιλήσω για το βιβλίο και τον συγγραφέα.

Παρασκευή, Ιουλίου 22, 2011

Έκθεση Βιβλίου Κέρκυρας


Μετά από δεκαπέντε περίπου χρόνια η Έκθεση Βιβλίου επιστρέφει στην Κέρκυρα και οι ευχές μας για να μείνει και να γίνει επιτέλους θεσμός τη συντροφεύουν.




Ο Σύλλογος Βιβλιοχαρτοπωλών της Κέρκυρας διοργανώνει γιορτή βιβλίου στην Άνω Πλατεία της πόλης από την Κυριακή 24 Ιουλίου έως και το Σάββατο 6 Αυγούστου.
Στα πλαίσια της έκθεσης θα παρουσιαστούν τα βιβλία:
  • Δευτέρα 25 Ιουλίου - 22:00 : Χ.Α. Χωμενίδη «στην Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία» Εκδόσεις «Πατάκη»
  • Τρίτη 2 Αυγούστου – 22:00 : Ν. Παργινού «Το Τάγμα της ελπίδας» Εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»
  • Παρασκευή 5 Αυγούστου – 22:00 : Ε. Μαχιμάρη: «Νυχτερινό Ρεσάλτο» Εκδόσεις «Άνεμος»

Τα εγκαίνια της Έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 24 Ιουλίου και ώρα 22:00 στην Άνω Πλατεία.

Τρίτη, Ιουλίου 19, 2011

Καλό ταξίδι δάσκαλε...


Ένας μεγάλος Κερκυραίος ζωγράφος, ο Σπύρος Αλαμάνος έφυγε από τη ζωή χθες, αφήνοντας πίσω του έργα με ανεξίτηλα χρώματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στις καρδιές όλων μας που τον γνωρίσαμε.  Από έναν παλιό σου μαθητή, μια ευχή να συντροφεύει το δρόμο σου. Καλό ταξίδι, δάσκαλε…

Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2011

Το "ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ" ταξιδεύει

Μικρές διαστάσεις και εύχρηστο, πλούσιο σε σελίδες και περιεχόμενο, σκληρό εξώφυλλο με περιτύλιγμα, άψογη εμφάνιση, μυρωδιά ώριμου λογοτεχνικού χαρτιού … πώς να μην είσαι περήφανος για το δημιούργημά σου! Πολλά συγχαρητήρια και ευχαριστίες από τα βάθη της καρδιάς μου στους συντελεστές του εκδοτικού μου οίκου για την εκπληκτική τους δουλειά. Η αγάπη με την οποία αγκάλιασαν το βιβλίο μου φαίνεται με την πρώτη ματιά. Το «Τάγμα της Ελπίδας» επιτέλους κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Και έχει αρχίσει ήδη να σαγηνεύει τα πλήθη. Ευχαριστώ τους φίλους και τους γνωστούς για τις ευχές τους και τα καλά τους λόγια. Το ταξίδι του μόλις ξεκίνησε. Ας το απολαύσουμε…

Παρασκευή, Ιουλίου 01, 2011

Η εποχή της άδειας κατσαρόλας

Όταν ένας νέος συγγραφέας και δη Κερκυραίος επιχειρεί την πρώτη του συγγραφική εμφάνιση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων νιώθω τόσο χαρούμενος και υπερήφανος. Χαρούμενος γιατί ακόμα και σε τούτες τις δύσκολες εποχές της άνυδρης και στείρας κόλασης υπάρχουν ακόμα νέοι άνθρωποι που τολμούν να ονειρεύονται και να μας προσφέρουν δροσιστικές αναγνωστικές ανάσες και υπερήφανος γιατί στο πρόσωπο αυτών των νέων και φρέσκων συγγραφέων βλέπω την αντανάκλαση του ίδιου μου του εαυτού.

Κάπως έτσι νιώθω και με τον συντοπίτη Γιώργο Σαμοΐλη, που μέσω του διαδικτύου έτυχε να πέσω πάνω στην πρώτη του συγγραφική δουλειά και να τον γνωρίσω διαδικτυακά. Το βιβλίο του: «Η εποχή της άδειας κατσαρόλας» μου κίνησε από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον, αφού ο τίτλος του και μόνο μου «έκλεινε το μάτι» και μου μαρτυρούσε πως η ανάγνωσή του θα είναι ενδιαφέρουσα.
Κι όντως, το βιβλίο αποτελεί, αν μη τι άλλο, μια αξιόλογη κατάθεση ψυχής, μια ηχηρή διαμαρτυρία που σκιαγραφεί την ψυχοσύνθεση της σύγχρονης εποχής. Μελετημένα πολιτικά διλήμματα με φόντο τη σύγχρονη λαίλαπα της κρίσης, βουτιές στα ενδότερα της προσωπικότητας των πρωταγωνιστών του με όπλο τη σύγχρονη γλώσσα που στην προσπάθειά της να αναλύσει το σύνθετο προστρέχει σε γλωσσικούς νεωτερισμούς και ιδιωματισμούς που αναδεικνύουν το όποιο ταλέντο του συγγραφέα. Το εύρημα της σκιάς που καταδιώκει τον πρωταγωνιστή του βιβλίου είναι εξαιρετικό, καθώς και η ίδια η ιστορία των ηρώων που παρότι κεντρική μοιάζει πολλές φορές να κυλά στο περιθώριο του βιβλίου, όταν το γενικό σπα τις διαχωριστικές γραμμές και γίνεται πιο έντονο ακόμα και από το ειδικό. Το βιβλίο «Η εποχή της άδειας κατσαρόλας» καταθέτει αφειδώς πολιτική άποψη αλλά και μαρτυρά προφανείς αυτοβιογραφικές αναζητήσεις του συγγραφέα, και φυσικά σε ταξιδεύει με το δικό του μοναδικό τρόπο στα αφανή χαρακτηριστικά μιας αδυσώπητης εποχής που μοιάζει να αποποιείται την ποιότητα και να προσκολλάται στην ποσότητα του όποιου φαγητού στις κατσαρόλες μας.  
«Συνεχείς αναλήψεις χωρίς προσπάθεια αποταμίευσης. Συνεχή προσδοκία πλουτισμού και άκρατης ελευθερίας. Οι οφειλές, ωστόσο, ανεβαίνουν και οι πιστωτές ζητούν. Όμως παρά του μη έχοντος ουκ αν λάβοις! Το νέο δημιούργημα της τράπεζάς μου φωλιάζει μέσα στον καθένα. Σε έναν πλειστηριασμό ψυχών πωλούνται και αγοράζονται όλα τα αγαθά που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα», γράφει ο Γιώργος Σαμοΐλης στο βιβλίο και έχει απόλυτο δίκιο.
Καλοτάξιδο, λοιπόν, το πρώτο βιβλίο του νέου συντοπίτη.

Δευτέρα, Ιουνίου 27, 2011

Νυχτερινό Ρεσάλτο

Η κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής της φίλης  
Έφης Μαχιμάρη υπό τον τίτλο  
«Νυχτερινό Ρεσάλτο» συνέπεσε με την κολακευτική της πρόταση να γράψω δυο λέξεις για τα ποιήματά της στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Με χαρά αποδέχθηκα την τιμητική της πρόταση μιλώντας για την ποίησή της και τη νέα της δουλειά, όχι μόνο γιατί σέβομαι και εκτιμώ ως άνθρωπο την Έφη, αλλά γιατί ήξερα εκ των προτέρων πως τα ποιήματα της αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο που αξίζει κανείς να στρέψει το αναγνωστικό του ενδιαφέρον προς τη μεριά τους. Κι έτσι η χαρά μου για την κυκλοφορία της νέας της ποιητικής συλλογής είναι πολλαπλή, αφού στο πρόσωπό μιας καλής φίλης αναδεικνύεται σε τόσο δύσκολες εποχές η τέχνη της ποίησης, αλλά και γιατί η ποιητική της συλλογή αποτελεί κομμάτι μιας νέας εκδοτικής προσπάθειας που διακατέχεται από νεανικό ενθουσιασμό και όρεξη για δουλειά. Καλοτάξιδο λοιπόν το «Νυχτερινό Ρεσάλτο».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μια δημιουργική περιπλάνηση στα σκοτεινά μονοπάτια της νοσταλγίας, της μοναξιάς και της μελαγχολίας. Ένα ταξίδι με άρωμα γλυκιάς αυταπάτης στο περιθώριο του νυχτερινού μανδύα που στοιχειώνει το παρελθόν και τα δεσμά της οδύνης, γυρισμός και δοκιμασία, γεμάτο μακρές σιωπές, βασικές αλήθειες, άγριες προσμονές, σαγηνευτικούς στοχασμούς και ψίθυρους που αφυπνίζουν τις αισθήσεις. Μια συνειδησιακή απόδραση από τετριμμένες ασήμαντες υποθέσεις, μια αναμέτρηση με τον ίδιο τον φόβο, τη μοναχικότητα και την άγρια προσμονή της προσωπικής ολοκλήρωσης.
Η Έφη Μαχιμάρη με τη νέα ποιητική της συλλογή, σπάει τη σιωπή της καθήλωσης και του μαρασμού και διαχειρίζεται το αναπάντεχο με τρόπο μοναδικό και εξαιρετικό. Διψασμένη να ξορκίσει τη μοναξιά και τις μακρές σιωπηρές στιγμές ακροβατεί στης μελαγχολίας τις ευαίσθητες χορδές, συμμαζεύει υπολείμματα ονείρων, περιφρουρεί μικρά μυστικά της ψυχής και βρίσκει το κατάλληλο χρώμα για να βάψει τα όνειρά μας στο αιώνιο κυνήγι της ψυχής, στο μακρινό ταξίδεμα του έρωτα. Περιπλανιέται στον κόσμο της συνεχόμενης νύχτας μετρώντας καρφιτσωμένες στιγμές που ξεγλίστρησαν από τις ίδιες τις ζωές μας. Κι εμείς, κοινοί δραπέτες και λαθρεπιβάτες της νύχτας ακολουθούμε τα χνάρια της σκέψης της, ζώντας την πεμπτουσία του ταξιδιού της, αφήνοντας τον χρόνο με τις αποσκευές του να αναμετρηθεί με τη μαγεία της ίδιας της ζωής.

Νίκος Παργινός - Συγγραφέας

Πέμπτη, Ιουνίου 16, 2011

Το Τάγμα της Ελπίδας


Η ώρα έφτασε, το νέο μου βιβλίο, "Το Τάγμα της Ελπίδας" σε λίγες μέρες θα βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. 

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το αναγεννησιακό πορτρέτο ενός δωδεκάχρονου ιππότη μπορεί να κρύβει πολλά μυστικά. Ακόμη και να αποτελεί την πύλη για έναν άλλο κόσμο, ονειρικό και αθέατο για τους πολλούς. Όχι όμως και για τα μέλη ενός μυστικού Τάγματος, του Τάγματος της Ελπίδας, το οποίο εδώ και τέσσερις αιώνες δίνει τη μάχες για την επικράτηση της ελπίδας στα όνειρα των ανθρώπων.

Δευτέρα, Ιουνίου 06, 2011

Καιρός για κούρεμα

Από τη Συμμετοχική Δημοκρατία στην κατοχή της Τρόικας. Από το μεροκάματο της καθημερινότητας στο μεσοπρόθεσμο του νέου μνημονίου. Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «λεφτά υπήρχαν». Από την προεκλογική ευνομία στη μετεκλογική κοινοβουλευτική ασυλία. Από την κρατική περιουσία στο ξεπούλημα του «όσο – όσο». Από την πράσινη οικονομία στα πράσινα άλογα. Από τους μονόδρομους των μνημονίων στα αδιέξοδα των πολιτικών τους. Πως τα κατάφερε έτσι ο Γιωργάκης και μέσα σε 20 μήνες έβγαλε αλήθεια τόσο μαλλί; Καιρός για κούρεμα.   

Δευτέρα, Μαΐου 30, 2011

Πότε ακριβώς;


Συχωρέστε με που παίρνω τον λόγο, αλλά δεν κατάλαβα και θέλω πραγματικά να καταλάβω.
Κάνω χαζές ερωτήσεις κοιτώντας στα μάτια την κόρη μου.
Χαζές ερωτήσεις χωρίς απάντηση. Ερωτήσεις που ξεπηδούν μέσα από τα αθώα μάτια της.
Ψάχνοντας απαντήσεις που με βγάζουν στον δρόμο και στις πλατείες.
Γιατί η κόρη μου ονειρεύεται ακόμα και δεν μπορώ να της το στερήσω.
Και κάποιος πρέπει εν τέλει να απαντήσει στα κουτά μου ερωτήματα.

Πότε ακριβώς το μέλλον μας μετατράπηκε από υπόσχεση σε απειλή;
Πότε ακριβώς η εμπιστοσύνη μας έγινε ωμός εκβιασμός τους;
Πότε ακριβώς η ψήφος μας από αναφαίρετο δικαίωμα έγινε ποταπή υποχρέωση;
Πότε ακριβώς η δημοκρατία μας μετατράπηκε σε κοινοβουλευτικό υποκατάστατο;
Πότε ακριβώς ο κοινοβουλευτισμός μας έγινε το καλύτερο άλλοθί τους;
Πότε ακριβώς αυτά που εξαγγέλθηκαν έγιναν πράξη;
Πότε ακριβώς η ανιδιοτελής προσφορά έγινε προαπαιτούμενη μίζα;
Πότε ακριβώς τα χρήματα που υπήρχαν κι ήταν πολλά έγιναν λίγα κι έκαναν φτερά;
Πότε ακριβώς εκεί που μας χρωστούσαμε βγήκαμε και χρεωμένοι;
Πότε ακριβώς η πείνα μας έγινε η καλοπληρωμένη σύγκλισή τους;
Πότε ακριβώς για τη σύγκλισή τους δεν επαρκεί η πείνα μας;
Πότε ακριβώς ο φόβος μας έγινε η καλοστημένη επιδίωξή τους;
Πότε ακριβώς η ελπίδα μας έγινε αγανάκτηση;
Πότε ακριβώς η αγανάκτησή μας έγινε ποτάμι;
Πότε ακριβώς η εργασία μας έγινε παράπτωμα;
Πότε ακριβώς η σύνταξη μας έγινε κακούργημα;
Πότε ακριβώς το δικαίωμά μας στην εργασία έγινε υποχρέωσή μας στην ανεργία;
Πότε ακριβώς η οικογένειά μας έγινε αδίκημα που μας καταδικάζει;
Πότε ακριβώς η δικαιοσύνη μας τυφλώθηκε και δεν βλέπει τις όποιες αδικίες τους;
Πότε ακριβώς τα όνειρά μας καταδικάστηκαν να μένουν μόνο όνειρα;

Αν με ρωτάτε το τώρα δεν είναι το τότε της απάντησης.
Τώρα ίσως να έχουμε χάσει ακόμα περισσότερα από το τότε.
Η λίστα είναι μεγάλη κι ο καθένας μπορεί να την συμπληρώσει.
Λένε πως μόνο αφού έχεις χάσει τα πάντα, είσαι ικανός να κάνεις τα πάντα.
Εμείς; Πότε ακριβώς;

Πέμπτη, Μαΐου 26, 2011

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ


Ποτέ δεν είναι αργά. Έστω και καθυστερημένα η Ελληνική κοινωνία φαίνεται να ξύπνησε από το λήθαργο των καναλιών του σάπιου συστήματος της μιζέριας, της ρεμούλας και της αρπαχτής και να επιζητεί δικαιοσύνη, ισονομία, δημοκρατία, χώρο για όνειρα, ελπίδα για το αύριο, τα αυτονόητα.

Δευτέρα, Μαΐου 23, 2011

Αν ο Στρος Καν την έπεφτε σε καμαριέρα στην Ελλάδα

Από τα δελτία ειδήσεων των 8 εκείνης της μέρας

Σοκ έχει προκαλέσει στο Πανελλήνιο η καταγγελία μιας μετανάστριας που εργάζεται ως καμαριέρα σε γνωστό ξενοδοχείο των Αθηνών για απόπειρα βιασμού από πασίγνωστο στέλεχος της Τρόικας, που για λόγους δεοντολογίας δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε. Η εν λόγω καμαριέρα κατάφυγε στις αστυνομικές αρχές καταγγέλλοντας το περιστατικό, ενώ ο ισχυρός άνδρας πετούσε εκτός χώρας στα πλαίσια σύσκεψης του οργανισμού που εκπροσωπεί στο εξωτερικό.
Κύκλοι του οργανισμού αναφέρουν πως οι καταγγελίες είναι αίολες και πως η κατάθεση – μαρτυρία – καταγγγελία της εν λόγω καμαριέρας δεν στοιχειοθετεί ποινικό αδίκημα για τον ισχυρό άνδρα που απειλεί με αγωγές για συκοφαντική δυσφήμηση. Δυστυχώς δεν μπορούμε να σας αποκαλύψουμε το όνομα του υψηλόβαθμου στελέχους λόγω σχετικής απαγόρευσης από την Εισαγγελία, το Ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο και το νόμο περί προστασίας περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Έχει ήδη διαταχθεί προκαταρκτική έρευνα μετά τη μηνυτήρια αναφορά της καμαριέρας αν και δεν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για διάπραξη κακουργηματικών πράξεων.
Υπολογίζεται σε δυο μήνες ο φάκελος της υπόθεσης να διαβιβαστεί στον ανακριτή για περαιτέρω ανάκριση που υπολογίζεται να διαρκέσει περίπου έναν χρόνο. Άλλο τόσο θα περιμένουμε για την έκδοση σχετικού βουλεύματος για την εκδίκαση της υπόθεσης στα ποινικά δικαστήρια αν και εφ’ όσον φθάσει ποτέ ως εκεί.
Συνεργείο του σταθμού μας επιχείρησε να μάθει περισσότερα για την εν λόγω μυστηριώδη γυναίκα κατασκηνώνοντας έξω στο σπίτι της στο κέντρο της Αθήνας που οι συνθήκες είναι ανυπόφορες. Φήμες μιλούν για μια μετανάστρια που έχει εξαντλήσει τα περιθώρια του νόμου και βρίσκεται στην χώρα μας χωρίς να διαθέτει τις απαραίτητες προϋποθέσεις εξαντλώντας κάθε περιθώριο στα όριο της νομιμότητας.
Συμμαθητής της στη σχολή μεταναστών μας ανέφερε λεπτομέρειες για τον εκρηκτικό της χαρακτήρα και το άστατο παρελθόν της, ενδείξεις που εξετάζονται από τις αστυνομικές αρχές και αξιολογούνται δεόντως.

Σχόλιο παραθυράκια

Νομίζω ότι αυτά θα πρέπει να τα περιμένει κανείς στην Ελλάδα της λιτότητας, του μνημονίου, της ανεργίας και της μιζέριας και θα πρέπει να είναι προσεκτικός πριν βγάλει οποιοδήποτε βιαστικό συμπέρασμα.

Δευτέρα, Μαρτίου 21, 2011

Η τελευταία έξοδος

Τα φώτα της ράμπας έσβησαν, έπαψε το χειροκρότημα, η κουρτίνα έπεσε κι άναψε το λαμπάκι της εξόδου. Η τελευταία σου έξοδος. Καλό σου ταξίδι φίλε. Η Κέρκυρα και ο πολιτισμός θρηνεί. Φτώχυνε η σκηνική μας παρουσία. Εσύ όμως θα ζεις για πάντα στο παρασκήνιο της όποιας σκέψης μας, σημαδεύοντας με το φωτεινό σου διάβα τα αποτυπώματά μας στο σανίδι της λογικής και του παραλόγου, φωτίζοντας με τη λάμψη του αστεριού σου το σκηνικό του θεάτρου που μόλις άφησες. Παναγιώτη, καλό σου ταξίδι.