Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009

Εξετάσεις και πάλι εξετάσεις

Το χειρότερο με τις εξετάσεις δεν είναι όταν τις δίνεις… είναι όταν περιμένεις τα αποτελέσματά τους. Σαν να σταματάει ο χρόνος ρε παιδί μου και να μην περνάνε οι μέρες μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και να είστε σίγουροι πως μια ζωή όλο και κάποιο αποτέλεσμα εξετάσεων θα περιμένετε. Αρχής γενομένης από την ίδια την οικογένεια, να περπατήσεις, να αρθρώσεις, να μιλήσεις, να σαγηνέψεις, να πείσεις. Μετά έρχεται το σχολείο με τα μαθήματα, τους δασκάλους, τους φίλους, τους συμμαθητές, τις προκλήσεις του άλλου φύλου, το Πανεπιστήμιο με τις εξεταστικές του, οι οργανώσεις, οι σύλλογοι και οι φοιτητικοί φορείς. Μετά η προοπτική του Δημοσίου και οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ για μια άσπρη μέρα στο δημόσιο, η αποστολή βιογραφικών και οι συνεντεύξεις στον επαγγελματικό τομέα, οι διαρκείς εξετάσεις στα προσωπικά με το έτερο ήμισυ, τα οικογενειακά τεστ που δοκιμάζουν την αντοχή σου, οι εξετάσεις που ελέγχουν τους δείκτες της προσωπικής σου υγείας, οι εξετάσεις των άλλων που πολλές φορές σε αγχώνουν περισσότερο. Αλλά και η καθημερινή κατάθεση δικαιολογητικών σε τράπεζες και οργανισμούς για χρηματοδοτήσεις, για πιστοποιητικά, για υπεύθυνες δηλώσεις, για το αυτονόητο, την απαιτούμενη άδεια οδήγησης, τη γνώσης της ξένης γλώσσας, τη γνώση της μουσικής και πάσης φύσεως τεχνών, οι εξετάσεις ενώπιον ακροατηρίου με συνοδεία συνηγόρου υπεράσπισης αλλά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι εξετάσεις είναι παντού και πάντα. Καιρός να το συνηθίσουμε και να πάρουμε και κανέναν υπνάκο στα πεταχτά αν μας δοθεί η ευκαιρία. Να είστε σίγουροι πως ο χρόνος θα περάσει έτσι πιο γρήγορα για τον ερχομό των πολυπόθητων αποτελεσμάτων.

1 σχόλιο:

  1. Προσπαθώντας να σου αφήσω σχόλιο, ήθελα να σου πω , ποιες ήταν για μενα οι πιο αγωνιώδεις εξετάσεις στη ζωή μου. Ή μάλλον, όπως σωστά είπες, ποια ήταν η περισσοτέρο αγωνιώδης περίοδος αναμονής αποτελεσμάτων...

    Στην αρχή σκέφτηκα τις Πανελλαδικές.
    Μετά όμως είπα...όχι...περισσότερη αγωνία είχα όταν περίμενα τα αποτελεσματα από το τεστ εγκυμοσύνης στο γυναικολόγο!
    Μετά πάλι...είπα όχι! Πιο πολύ αγωνία είχα όταν περίμενα να πάρω το πτυχίο, κι έπρεπε να περάσω όλα τα μαθήματα!
    Μετά...όχι....τη μεγαλύτερη αγωνία την είχα όταν έδωσα ΑΣΕΠ για να διοριστώ ως εκπαιδευτικός.
    Κι ύστερα είπα...μα τι λέω; Για θυμήσου τότε; Α!! Και τότε; Και παρατότε; :-D

    Συμπερασμα : Δεν μπόρεσα να καταλήξω σε κανένα συμπερασμα! Η αγωνία είναι αγωνία, και ανάλογα με την ηλικία και τη φάση που βρίσκεσαι , είναι το ίδιο τυρρανική :-)

    Καλημέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή