Έμπνευση

Συνέντευξη στην Ελεάνα Μαγδαληνού Απ΄ ότι είδα στο βιογραφικό σας, έχετε σπουδάσει στην Πάτρα. Η παρουσίαση του βιβλίου είναι μια καλή αφορμή, για να επιστρέψετε στην πόλη των φοιτητικών σας χρόνων; Η αλήθεια είναι πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νιώθω πως την Πάτρα δεν την αποχωρίστηκα ποτέ. Την κουβαλώ μαζί μου, ακόμα και μέσα στις ίδιες τις ιστορίες των βιβλίων μου. Φαίνεται πως εκείνος ο φοιτητικός σπόρος της νεανικής μου ανησυχίας κάρπισε μέσα μου. Κι έτσι είναι φυσικό να θεωρώ πως χρωστώ σ’ αυτήν την πόλη, πως έχω ένα ιερό χρέος που δεν αποτελεί μια τυπική υποχρέωση αλλά ένα ουσιαστικό δικαίωμα επιστροφής στις αξίες, τα ιδανικά και τα όνειρα που χαρακτήρισαν το φοιτητικό μου πέρασμα στο γόνιμο περιβάλλον της. Από την άλλη υπάρχουν πολλοί και καλοί φίλοι σε τούτη την πόλη που μου θυμίζουν ετούτο το χρέος και έτσι εκδηλώσεις όπως η παρουσίαση του νέου μου βιβλίου στην Πάτρα να αποτελεί και μια χειροπιαστή απόδειξη για όλα τα παραπάνω. Μιλήστε μου λίγο για την ιστορία του βιβλίου. Π...

Πάτρα, βιβλιοπωλείο «Πρωτοπορία», Παρασκευή 14 Μαΐου 2010. Φίλοι της γραφής και της ανάγνωσης, συμφοιτητές, γνωστοί και άγνωστοι, ένα αγγελούδι κι ένας άγγελος απέναντί μου, κι εγώ στο βήμα, να πω τα αυτονόητα, αυτά που πασχίζουν να ακουστούν, αλλά κι αν μείνουν ανείπωτα κάποτε θα περάσουν στο επέκεινα της αιωνιότητας μέσα από λέξεις και γράμματα που θα χαράξουν το ερωτικό μου αποτύπωμά στο χρόνο. «Με τον έρωτα περνά ο καιρός με τον καιρό περνά ο έρωτας» στην Πάτρα των φοιτητικών μου χρόνων, εκεί που η επιστροφή του έρωτα με τον καιρό είναι αν μη τι άλλο προφανής.

Μέσα σε ζεστό και συγκινητικό κλίμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου « Πρωτοπορία » στην Πάτρα παρουσιάστηκε την Παρασκευή 14 Μαΐου το δεύτερο μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού « Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας » σε μια εκδήλωση που διοργάνωσαν από κοινού ο Σύλλογος των Κερκυραίων της Πάτρας και οι εκδόσεις « Σύγχρονοι Ορίζοντες ». Πολλοί φίλοι της γραφής και της ανάγνωσης τίμησαν τον συγγραφέα με την παρουσία τους, με το Κερκυραϊκό στοιχείο να δεσπόζει. Για τον συγγραφέα και το βιβλίο του μίλησε ο πρόεδρος του συλλόγου των Κερκυραίων της Πάτρας και φιλόλογος κ. Γιάννης Λιτσαρδόπουλος ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε: «Σε εποχές τόσο πεζές σαν τη δική μας, το να επενδύει κάποιος συγγραφικά, αισθανόμαστε πως είναι ένας μικρός ηρωισμός. Αυτόν τον ηρωισμό τιμάμε με την αποψινή συλλογική μας παρουσία και ευχόμαστε στον Νίκο να έχει για πολλά χρόνια το κέφι και το μεράκι το συγγραφικό, που είναι έκδηλο και μέσα στον καρπό του μόχθο του, που νοστιμίζει τη ...

Οι εκδόσεις « Σύγχρονοι Ορίζοντες », ο Σύλλογος των Κερκυραίων της Πάτρας « Ο Άγιος Σπυρίδων » και το βιβλιοπωλείο « Πρωτοπορία » παρουσιάζουν στο αναγνωστικό κοινό της Πάτρας το νέο βιβλίο του Κερκυραίου συγγραφέα Νίκου Παργινού : « Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας », την Παρασκευή 14 Μαΐου 2010 και ώρα 08:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο « Πρωτοπορία » (Γεροκωστοπούλου 31, Πάτρα, τηλέφωνο επικοινωνίας 2610 278727). Ομιλητές της εκδήλωσης θα είναι ο φιλόλογος και πρόεδρος του Συλλόγου κ. Γιάννης Λιτσαρδόπουλος καθώς και η δημοσιογράφος – σύμβουλος επικοινωνίας κα Ζέτα Ζάχου . Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο Αλέξης Γκλαβάς.

Ημέρα πένθους για μια Ελλάδα που χρεοκοπεί ασύστολα όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πνευματικά. Χωρίς πολιτικούς με αξίες, ευθυξία, όραμα και ιδανικά, ικανούς να διασώσουν ακόμα και τα αυτονόητα στο τέλμα της αδιαφορίας και της ανικανότητάς τους. Με αφελείς εξοργισμένους που σπέρνουν τον θάνατο με τις τρέλες και τις ακρότητές τους, με επιχειρηματίες που αφήνουν στο έλεος των εμπρηστών τους εργαζόμενούς τους. Χρεοκοπούμε, αυτό πλέον είναι δεδομένο, με ή χωρίς την Ελλάδα. Όπως και να' χει μισθωτοί, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και άνεργοι ατενίζουν το μέλλον τους μέσα από τις φλόγες του χρέους και τους καπνούς των νέων μέτρων αρχίζοντας να μετρούν αθώα θύματα στο βωμό των επιταγών της εποχής μας. Χρεοκοπούμε. Άλλωστε, όπως λένε, καπιταλισμός χωρίς χρεοκοπία είναι χριστιανισμός χωρίς κόλαση.

"Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας" Κριτική του Δημήτρη Κονιδάρη ΚΕΡΚΥΡΑ – «Λένε πως ο έρωτας δε φτιάχνεται με καλούπια, δεν έχει ετικέτες, είναι απλά η επικράτηση της καρδιάς επί της λογικής. Από την άλλη, όμως, όπως ο καιρός, έχει κι ο έρωτας γυρίσματα. Ή μήπως όχι; / Μια καθημερινή ερωτική ιστορία δοκιμάζεται στη διάρκεια του χρόνου. Ταυτόχρονα, στα μάτια των πρωταγωνιστών του βιβλίου ξεδιπλώνονται άλλες μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας, για να τους θυμίσουν ότι ο έρωτας είναι αυτός που κινεί τη ζωή μας. / Γιατί, όσο κι αν αλλάξανε οι εποχές, μικροί ή μεγάλοι έρωτες θα στολίζουν πάντα με συνθήματα τους τοίχους της διαδρομής μας» (από το οπισθόφυλλο του μυθιστορήματος). Λένε ότι στην απλότητα των αφηγήσεων κρύβεται η πιο μεγάλη σοφία. Νομίζω ότι εκεί κινείται κι η γραφίδα του κ. Νίκου Παργινού, που θα δηλώσει στο υπό τύπον προλόγου πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματός του, πως το θέμα του ανά χείρας βιβλίου το οφείλει στον φίλο του Γιώρ...

Σύνθημα 117ον : Δ ο Ν η Τ ής Ακόμα και τη χώρα μας έκαναν ανοργασμική οι φωστήρες που κυβερνούν αυτόν τον τόπο πάνω από τριάντα και πλέον χρόνια. Το οικονομικό και αναπτυξιακό μας κατάντημα είναι τέτοιο, που είναι επιβεβλημένη η χρήση βοηθήματος για τον πολυπόθητο οικονομικό και αναπτυξιακό οργασμό. Οι χυλόπιτες των τραπεζικών μας συντρόφων μας έφεραν στο περιθώριο της οικονομικής μας μοναξιάς, μακριά από τα ερωτικά συμπλέγματα των Ω! και των …ναι! (κοινώς ΟΝΕ). Κι έτσι ο παρτενέρ μας στο ερωτικό κρεβάτι των συναλλαγών μας έγινε κάποιος δονητής με μέτρα και σταθμά που θα ταράξουν τους ήρεμους …κΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Εικόνες, ήχοι, ιδέες, συναισθήματα. Τα όνειρα και το περιεχόμενό τους οι επιστήμονες και οι ειδικοί λένε πως υπάρχουν για να μην συμβούν ποτέ στη φυσική πραγματικότητα. Εδρεύουν στο απυρόβλητο, μακριά από τον έλεγχο μας κι όσο έντονα κι αν τα βιώνουμε τόσο πιο μακρινά φαντάζουν. Παρόλα αυτά μάθαμε να τα ερμηνεύουμε και να τα διεκδικούμε. Όσο απρόσιτα κι αν φαντάζουν στο πρώτο φως της μέρας. Κι όσο κι αν αναδύονται από το σκοτεινό μας ασυνείδητο, υποδεικνύοντας τη βασιλική οδό προς εκείνο, τόσο περισσότερο οι πονηροί καιροί μεταβάλλουν το χαρακτήρα τους μεταλλάσσοντάς τα σε πλαστικά υποχείρια των επιθυμιών μας. Μάθαμε να αγοράζουμε με πλαστικό χρήμα, να χρεωνόμαστε ασύστολα, να θέλουμε με πάθος, να παίρνουμε κι όχι να δίνουμε. Να δανειζόμαστε και όχι να δανείζουμε. Να απλώνουμε το χέρι για να αποκτήσουμε και όχι για να δώσουμε. Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε αθώα, ξεχάσαμε τα όνειρα τα βρεφικά, τα παιδικά. Όλα άλλαξαν στο βωμό της άπληστης καθημερινότητάς μας. Ακόμα και τα όνειρά μας που πλέ...

Φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση των Κερκυραϊκών Βραβείων CRF ACT 2010 από τον Σταμάτη Καταπόδη. Συνέντευξη στην Έλενα Κεφαλλωνίτη Παραλαμβάνοντας το βραβείο Στο βήμα της εκδήλωσης

Ο γνήσιος συγγραφέας δεν γράφει για να βραβευτεί αλλά για να λυτρωθεί. Αυτοσκοπός του κάθε φορά που πιάνει το μολύβι και το χαρτί είναι η προσωπική λύτρωση και όχι η επιβράβευση. Ένα βραβείο όμως είναι πάντα ευπρόσδεκτο και τιμητικό, πόσο μάλλον όταν είναι και το πρώτο σου και έρχεται από τους συντοπίτες σου. Το Κερκυραϊκό κοινό με επέλεξε «Λογοτέχνη της χρονιάς» για το 2010 στα Κερκυραϊκά βραβεία CRFACT ανάμεσα σε καταξιωμένους συναδέρφους και αυτό δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί τιμή. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ όλους αυτούς που μπήκαν στη διαδικασία και τον κόπο να με προτιμήσουν, αλλά και σ’ εκείνους που απλά ψήφισαν έστω και κάποιον άλλον από τους αξιολογότατους συνυποψήφιούς μου. Δεν είναι πάντως το σημαντικότερο βραβείο της χρονιάς που έφθασε στα χέρια μου. Το πιο σημαντικό το έλαβα πριν μερικούς μήνες από τη γυναίκα μου και ήταν η κόρη μου. Σ’ αυτές λοιπόν το αφιερώνω κι ετούτο εδώ το πρώτο βραβείο. Στη σύζυγο και την κόρη που αποτελούν αν μη τι άλλο και την αστείρευτη πηγή έμπνευσ...

Πως τα καταφέρνει κάθε φορά ετούτη η χώρα και αναγεννιέται από τις στάχτες της είναι πραγματικά μεγάλη υπόθεση! Πριν λίγες μέρες ήμασταν σχεδόν χρεοκοπημένοι ως κράτος, ως λαός, ως έθνος, χωρίς οικονομικούς δείκτες, χωρίς αξιόπιστα στοιχεία, χωρίς σχέδιο, χωρίς μέλλον. Οι φάπες διαδέχονταν η μια την άλλη στα ταξίδια μας στο εξωτερικό, τόσο από εχθρούς, όσο και από φίλους, και το μόνο απτό που εισπράτταμε σε αφθονία ήταν άπειρα φιλικά χτυπήματα στις κυρτές πλάτες μας και συντροφικές σπόντες για την άσωτη ζωή μας, τη γεμάτη απολαύσεις, το ηρωικό μας παρελθόν, τον ήλιο, τη θάλασσα και τη γαρδούμπα. Να όμως που μερικοί Χριστιανικοί φόροι, αρκετές μειώσεις μισθών και περικοπές συντάξεων, μερικά χρόνια αύξηση στα όρια ηλικίας για σύνταξη, ένας νέος φορολογικός Γολγοθάς για μισθωτούς και συνταξιούχους, μερικά νέα αυστηρότερα τεκμήρια διαβίωσης στα σκάφη αναψυχής και μια υποτυπώδης φορολόγηση στις ανεξέλεγκτες off shore, άλλαξαν δραστικά την τάση των σπρέντ και πλέον μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυ...

Υποψήφιοι Κερκυραίοι Λογοτέχνες 2010 Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα Κερκυραϊκά βραβεία CRF ACT 2010 και στη λίστα με τους προτεινόμενους από το Κερκυραϊκό κοινό λογοτέχνες βρίσκονται η Κατίνα Βλάχου , ο Αντώνης Δεσύλλας , η Εύα Θεοτοκάτου , ο Νάσος Μαρ τίνος και ο Νίκος Παργινός . Η ψηφοφορία για την ανάδειξη του επικρατέστερου έχει ήδη ξεκινήσει και θα διαρκέσει μέχρι και τις 28 Μαρτίου. Το κοινό ψηφίζει με 4 τρόπους. Με έρευνα αγοράς, μέσω του επίσημου web site: http://crfact.gr/ , με ψηφοδέλτια σε έντυπα (περιοδικά, εφημερίδες) και με ψηφοδέλτια σε κεντρικά σημεία με κάλπες Αναλυτικά οι προτεινόμενοι: Κατίνα Βλάχου Η Κατίνα Βλάχου γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Γαλλία και εργάστηκε στην Κολωνία, την Αθήνα και την Κέρκυρα, όπου ζει από το 1988. Βιβλιογραφία (2009) Οι ψίθυροι στους τοίχους , Ροές (2005) Έρως ημίεργος , Ακρωτήρι (1996) Η υπόθεση των νημάτων , Έψιλον (1996) Το πέταγμα του γλάρου , Έψιλον Αντώνης Δεσύλλας Ο Αντώνης Δεσύλλας γεννήθηκε στην Κέ...

Το οικονομικό τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα είναι λογικό να μας βάζει σε σκέψεις. Σε σκέψεις παρόμοιες μ’ αυτές που μας ταλαιπωρούν τριάντα ολόκληρα χρόνια με λέξεις και φράσεις ίδιες και απαράλλακτες κάθε φορά που στενεύουν τα πράγματα και σφίγγουν τα ζωνάρια. Θυσίες, λιτότητες, δανεισμός, έλλειμμα… Ακόμα κι αυτό το ίδιο το έλλειμμα, εμείς οι Έλληνες το γράφουμε με αφθονία. Πάρε «λ» να έχεις, πάρε και «μ». Τριάντα χρόνια τώρα, ένας από όλους αυτούς που διακυβέρνησαν τον τόπο δεν βρέθηκε να κατασπαταλά δημόσιο χρήμα και να καταδικάζεται για το έγκλημά του. Κανένας από όλους αυτούς που διακυβέρνησαν δεν βρέθηκε να βάζει από την τσέπη του έστω και μια δραχμή ή ένα ευρώ για να επανορθώσει τη ζημία που υπέστη η χώρα από την πολιτική του βλακεία ή εξυπνάδα. Αντί αυτού, πάντα ο λαός, οι φτωχοί, τα χαμηλά στρώματα ετούτης της χώρας με έμμεσους και άμεσους φόρους είναι αυτοί που καταβάλλουν όσα έχουν και δεν έχουν για να περιορίσουν αυτά που τόσα χρόνια δεν περιορίστηκαν. Η αλήθεια όμω...

Τις προάλλες περπατώντας στα πεζοδρόμια της πόλης, μου «καρφώθηκε» στο μυαλό μια έμμονη ιδέα καθώς προσπαθούσα να ισορροπήσω στην άκρη της σκέψης μου με τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν. Μια έμμονη ιδέα που θέλησε να μεταμορφωθεί σε λέξεις και προτάσεις και να περάσει στην αιωνιότητα μέσα από τη μετατροπή της σε γραπτό κείμενο. Αφορμή ήταν εκείνες οι εικόνες των περαστικών που τυχαίνει να συναντώ στη διαδρομή της καθημερινότητάς μου περνώντας δια πυρός και σιδήρου μέσα από άγχη, στρες και μάχες με το χρόνο και τις υποχρεώσεις. Αφορμή ήταν όλοι εκείνοι που δεν γνωρίζω τόσο καλά για να σταθώ και να τους σφίξω το χέρι στη μέση του δρόμου, εκείνοι που δεν αλλάζουμε μια «καλημέρα» καθώς διασταυρώνονται οι πορείες μας, αλλά που μοιραζόμαστε τα ίδια πεζοδρόμια, τις ίδιες υποχρεώσεις με λογαριασμούς και τράπεζες, τα ίδια βάρη, τις ίδιες μικρές καθημερινές απολαύσεις, ίσως ακόμα και τα ίδια όνειρα. Είναι όλοι εκείνοι που καθώς τους συναντώ στις καθημερινές μου πορείες δεν μένουν παγερά αδιάφορ...

Σύνθημα 116ον: ΤΡΙΣΕ υτυχισμένος Έλληνας Όσοι Έλληνες σήμερα νιώθουν ευτυχισμένοι θα πρέπει να αποκαλούνται παρακαλώ ΤΡΙΣΕυτυχισμένοι. Άλλωστε έχουμε που έχουμε την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα πάνω από τα κεφάλια μας γιατί να μας έχουμε τον διοικητή της και μπροστά από την ευτυχία μας;

Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το να εξερευνάς ξανά την ίδια τη ζωή μέσα από τα μάτια του σπλάχνου σου. Να αναδεύεις ασύστολα εικόνες και ήχους της καθημερινότητάς σου διαμορφώνοντας έναν νέο κόσμο στη λογική του παράλογου ενάντια στις ορθολογικότερες ώριμες σκέψεις σου. Ετούτοι οι πρώτοι μήνες της νέας μου ζωής στο πλευρό της γυναίκας και της κόρης μου αποτελούν το επιστέγασμα της ευτυχίας. Δεν ξέρω πως αλλιώς να ορίσω τα αυτονόητα που περικλείουν μέσα τους τα παιδικά χαμόγελα, τα επιφωνήματα, το άγγιγμα της ψυχής, το άρωμα του φρέσκου στη φορτωμένη με έγνοιες ζωή μας. Παράλληλα χαίρομαι την αγαλλίαση της εξερεύνησης στα μονοπάτια της οικογένειας. Μονοπάτια που ελπίζω να συνεχίζω να περπατώ κρατώντας για πάντα σφικτά στην αγκαλιά το όνειρο της οικογενειακής μου ευτυχίας.

Ετούτες τις άγιες μέρες ας μας συντροφεύουν τα καλύτερά μας όνειρα στις ευχές μας. Τα όνειρα τα πιο αγνά, τα πιο αθώα, τα πιο υγιή. Πέρα από μικρότητες, εγωισμούς, καταναλωτικές μανίες και σύγχρονες εξαλλοσύνες, μακριά από πάθη και μεμψιμοιρίες. Ας μας συντροφεύουν οι εικόνες των παιδικών μας ονείρων, αυτές που ίσως ξεχάσαμε στο πέρασμα τόσων χρόνων αλλά που πάντα θα μένουν χαραγμένες ανεξίτηλα στο βάθος του μυαλού μας. Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι σε όλους υγεία και ευτυχία. Δημιουργική έμπνευση και αγάπη. Χρόνια πολλά και καλά.

ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΣΕ ΛΕΝΕ ΦΙΝΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ Εκδόσεις Λιβάνη Σελίδες: 206 Όταν κρατάς στα χέρια σου το νέο βιβλίο ενός καλού φίλου δεν μπορείς παρά να νιώσεις πως ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού, αυτό το ξεχωριστό κομμάτι που σε συνδέει παντοτινά μαζί του, είναι εκεί, μέσα στις λέξεις του και στο εξώφυλλό του. Κάθε φορά, λοιπόν, που ένας φίλος συγγραφέας φέρνει στο φως ένα καινούργιο σύγγραμμά του, η αλήθεια είναι πως με καταλαμβάνει ένα δέος και μια πρεμούρα να αγγίξω αυτό το νέο ταξίδι της γραφής του, να αποδράσω μαζί του αναζητώντας ίσως αυτό το καινούργιο «κάτι» που φέρνει η πρόσφατη γραφή του στην αντανάκλαση της φιλικής μας σχέσης, στο «είναι» μου. Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα «Κοπέλα που σε λένε Φίνι» είναι ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα που εξερευνά με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο την ανθρώπινη ψυχή, την πίστη και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, τα όνειρα και τις ελπίδες που θεριεύουν στα καθημερινά μας κάτεργα και που συνήθως προωθούμε χωρίς αγώνα στα νεκροτομεία της φυλακ...

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ MIKKEL BIRKEGAARD Εκδόσεις Πατάκη Μετάφραση: Λύο Καλοβρυνάς Σελίδες: 494 Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να διαβάζω τούτο το βιβλίο με όρεξη και λαχτάρα καθώς το εύρημα και το θέμα του εξίταρε τη φαντασία μου στον ύψιστο βαθμό. Ανέκαθεν αναζητώ στα αναγνωστικά μου καταφύγια την ειδοποιό διαφορά που θα με συγκινήσει μετατρέποντας κάθε φορά τα απλά βιβλία των προθηκών του βιβλιοπωλείου σε γοητευτικά αναγνώσματα. Και όντως, ετούτο το βιβλίο που κινείται μεταξύ της επιστημονικής φαντασίας και του αστυνομικού μυθιστορήματος διαθέτει το απαραίτητο εύρημα, τον εμπνευσμένο καταλύτη που είναι ικανός να το μετατρέψει σε κάτι το ιδιαίτερο. Αν μη τι άλλο, η ιδέα ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να επηρεάσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας όταν διαβάζουμε ή όταν μας διαβάζουν ένα βιβλίο δυνατά είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Όπως επίσης και ότι μπορούν να μας σαγηνέψουν με τις πιο φανταστικές ιστορίες, αλλά και να μας χειραγωγήσουν να σκεφτούμε αυτό ακριβώς που επιθυμούν εκείνο...