Πέμπτη, Οκτωβρίου 30, 2014

Παρουσίαση του βιβλίου: "Σιγά, ρε φίλε"


Με μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη τιμή θα μιλήσω για το νέο μυθιστόρημα μιας εξαίρετης δημοσιογράφου και συγγραφέως, της Μάρως Λεονάρδου. Ένα μυθιστόρημα για τις σχέσεις των δυο φύλων, την οικογένεια, τους γάμους και τους χωρισμούς, μα πάνω από όλα, για τον έρωτα και το κυνήγι της ευτυχίας στην εποχή μας.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2014

Η ομιλία της κας Κορίνας Ζουπάνου στην παρουσίαση του "Κανόνα" στην Πάτρα

Η πρόεδρος του Συλλόγου των εν Πάτραις Κερκυραίων κα Κορίνα Ζουπάνου - Σκρεμμύδα
κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στην παρουσίαση του "Κανόνα της ορθής γωνίας"
στην Πάτρα, στις 20 Οκτωβρίου 2014
Τρομερόν και φρικτόν άκουσμα! Μέγα και ανήκουστον δυστύχημα κατέλαβε την Ελλάδα! Άνδρες αιμάτων κατέβαψαν τας ανόσιους χείρας των εις το αίμα του πατρός της Πατρίδος.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, ήταν η κορυφαία από τις διαπρεπέστερες πολιτικές και διπλωματικές μορφές της Ευρώπης, που κυριάρχησε στις αρχές του ΙΘ' αιώνα. Υπήρξε ο κύριος συντελεστής της προσπάθειας για εθνική χειραφέτηση, της υπό αναγέννηση πατρίδας στις δυο πρώτες δεκαετίες του δεκάτου ενάτου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776, και ήταν το έκτο παιδί του Αντωνίου και της Διαμαντίνας Καποδίστρια. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια καταγεγραμμένη στο Libro d' oro της Κέρκυρας. Ο πατέρας του, Αντώνιος, ήταν από τους πιο αξιόλογους δικηγόρους της Κέρκυρας, με ενεργό ανάμιξη στα πολιτικά δρώμενα που διαμόρφωσαν την τοπική ιστορία. Μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών έλαβε τα πρώτα του γράμματα στα σχολεία της Κέρκυρας. Το 1794 αναχώρησε για την Βενετία με στόχο να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Πάντοβας. Οι βασικές του σπουδές ήταν στον τομέα της Ιατρικής. Έτσι το 1797 σε ηλικία 21 ετών ο Ιωάννης Καποδίστριας επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου άρχισε να ασκεί το ιατρικό έργο, αποσκοπώντας στο να διακονήσει την επιστήμη του και να ανακουφίσει τον ανθρώπινο πόνο. Θεράπευε δωρεάν τους πένητες και μάλιστα τους έδιδε τα απαραίτητα δηλαδή, τα φάρμακα που χρειάζονταν καθώς και τα χρήματα που είχαν ανάγκη.  Εκτός από την άσκηση της ιατρικής, ο Ιωάννης Καποδίστριας ανέπτυξε σημαντική επιστημονική και φιλολογική δραστηριότητα. Με δικές του πρωτοβουλίες ιδρύθηκαν στην Κέρκυρα η «Εταιρεία των Φίλων» καθώς και ο «Εθνικός Ιατρικός Σύλλογος» με σημαντικό έργο στους αντίστοιχους τομείς δραστηριοτήτων τους. Τον Αύγουστο του 1800 ξεσπάει εξέγερση στην Κεφαλληνία κατά των «ευγενών». Ο ηγεμόνας της Κέρκυρας Σπυρίδων Θεοτόκης αποστέλλει στην ταραγμένη Κεφαλονιά τον Ιωάννη Καποδίστρια μαζί με τον Νικόλαο Γραδενίγο Σιγούρο. Εκεί, με εύστοχες πρωτοβουλίες ο Ιωάννης Καποδίστριας ομαλοποίησε την κατάσταση και με την πάροδο του χρόνου αποκαταστάθηκε πλήρως η τάξη. Η εκλεγμένη νέα Γερουσία την 1η Απριλίου του 1803, διόρισε σαν γραμματέα του νεοπαγούς κράτους τον Ιωάννη Καποδίστρια. Δηλαδή, ανέλαβε τα καθήκοντά του ως γραμματεύς Επικρατείας της Επτανησιακής Πολιτείας. Στις 24 Νοεμβρίου 1803 πεθαίνει ο πρόεδρος της Ιονίου Γερουσίας Σπυρίδων Θεοτόκης και την διακυβέρνηση του Κράτους ανέλαβε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Τον Μάιο του 1808 ο επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας κόμης Ρομαντζώφ, με μια θερμή επιστολή, η οποία περιείχε το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Αγίας Άννας, καλούσε τον Ιωάννη Καποδίστρια να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο διπλωματικό σώμα της Ρωσίας. Στις 3 Αυγούστου του 1808 ο Ιωάννης Καποδίστριας ξεκίνησε για την Πετρούπολη της Ρωσίας. Στις 20 Απριλίου 1809 ο Ιωάννης Καποδίστριας διορίστηκε Σύμβουλος της Επικρατείας. Στις αρχές του 1814 ο Τσάρος ανέθεσε στον Ιωάννη Καποδίστρια μια νέα δύσκολη αποστολή: την επίτευξη της ουδετερότητας και τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της Ελβετίας, ώστε να μείνει αλώβητη από το γαλλικό δεσποτισμό. Έτσι κατόρθωσε να συνδέσει την Ελβετική ομοσπονδία με τον Συνασπισμό των Μεγάλων Δυνάμεων. Ουσιαστικά ο Ιωάννης Καποδίστριας ίδρυσε και οργάνωσε την σύγχρονη Ελβετία. Το διοικητικό σύστημα που εισήγαγε τότε, εξακολουθεί και σήμερα να αποτελεί τη βάση του Ελβετικού πολιτεύματος. Η άνοιξη του 1827 σηματοδότησε καταιγιστικές εξελίξεις για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Η Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων που συνήλθε στην Τροιζήνα, έκανε αποδεκτή και ψήφισε ομόφωνα την πρόταση να ανατεθεί στον Ιωάννη Καποδίστρια η εξουσία της Ελληνικής Πολιτείας, για μια θητεία διαρκείας επτά ετών. Τελικά, τον  Ιανουάριο του 1828 o Καποδίστριας αναχώρησε με τη συνοδεία του, για την Ελλάδα με προορισμό το λιμάνι του Ναυπλίου. Το πρωϊ της Κυριακής της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ενώ ο Καποδίστριας μετέβαινε στο ναό του Αγίου Σπυρίδωνος για να παρακολουθήσει τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία, συνάντησε τον θάνατο. Έτσι τερματίστηκε η ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Οι συνέπειες από τον βίαιο τερματισμό της ζωής αυτής της εξέχουσας φυσιογνωμίας, βαρύνουν ακόμη και σήμερα δυσμενώς την χώρα μας, αφού έκτοτε δεν έχει αναδειχθεί άλλη πολιτική προσωπικότητα που να συγκεντρώνει τέτοιες αρετές : Τιτάνιο έργο, απαράμιλλη αυταπάρνηση, πολιτική οξύνοια, διπλωματική διορατικότητα, ψυχική ευγένεια, εσωτερική καλλιέργεια, υψηλό παιδαγωγικό ιδεώδες και αταλάντευτη πρόσδεση στην ορθόδοξη πίστη.
Ο Σταμάτης Βούλγαρης, πρώτος πολεοδόμος της Ελλάδας, γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στο Ποτάμι Λευκίμμης το έτος 1774. Ήταν γιος του Αλέξανδρου Βούλγαρη του Αλοϊζίου και της Λουκίας Πανδή. Σε ηλικία επτά ετών γράφεται στο σχολείο της Αγίας Ιουστίνης στην Γαρίτσα, όπου μαθαίνει τα πρώτα γράμματα. Νεαρός ακόμη διακρίθηκε για την γενναιότητα του. Στη διάρκεια της Ρωσοτουρκικής πολιορκίας (1799), ένα βλήμα από κανόνι που δεν είχε εκραγεί έπεσε στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας. Ο Σταμάτης Βούλγαρης κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα τραβώντας το φυτίλι. ‘Εσωσε έτσι το θέατρο αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά. Οι Γάλλοι τιμώντας τον ηρωισμό του Βούλγαρη, τον κατέταξαν στη φρουρά και όταν έφυγαν για τη Γαλλία ο νεαρός πήγε μαζί τους. Έτσι ο Βούλγαρης πήγε στη Γαλλία, έγινε αξιωματικός του Γαλλικού Στρατού και σπούδασε πολεοδόμος. Σπούδασε στο Κολέγιο των ‘‘Τεσσάρων Εθνών’’ και στην ιστορική και γεωγραφική υπηρεσία του γαλλικού στρατού, ενώ πήρε αρκετά μαθήματα ζωγραφικής. Ο Καποδίστριας, πριν από την κάθοδο του στην Ελλάδα, θεωρούσε απαραίτητη την παρουσία στρατιωτών, που θα συνέβαλαν στην απελευθέρωση των υποδούλων ακόμη εδαφών και, ταυτόχρονα, θα ήταν φορείς πολιτιστικής ανάπτυξης. Παρά τις προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να στρατολογήσει το κατάλληλο σώμα. Όταν βρέθηκε στο Παρίσι, τον Οκτώβριο του 1827, περιορίστηκε να ζητήσει 3-4 Γάλλους αξιωματικούς από τη γαλλική κυβέρνηση (Υπουργείο Πολέμου), για να τους χρησιμοποιήσει ως συμβούλους για την οργάνωση του στρατού στην Ελλάδα. Μεταξύ αυτών που έφτασαν ήταν και ο επτανησιακής καταγωγής Σταμάτης Βούλγαρης, ο οποίος έγινε ο πρώτος πολεοδόμος της απελευθερωμένης Ελλάδος. Ολοκλήρωσε τα πολεοδομικά σχέδια για εννέα ελληνικές πόλεις. Στις 5 Δεκεμβρίου 1826, ανέλαβε να ετοιμάσει το σχέδιο της νέας πόλης των Πατρών και στις 26 του Γενάρη 1829 το υπέβαλε στον Καποδίστρια, ο οποίος και το ενέκρινε. Τον Αύγουστο του 1830 ο Βούλγαρης, άρρωστος, επέστρεψε στην Γαλλία και το 1831 προάχθηκε σε Ταγματάρχη. Ο Σταμάτης Βούλγαρης εκτός από πολεοδόμος διακρίθηκε και ως ζωγράφος. Το 1902 ξεκίνησε μια μεγάλη φιλία μεταξύ του Σταμάτη Βούλγαρη και του μεγάλου ζωγράφου Ντα Βιντ.  Στο πολεμικό Μουσείο Αθηνών σώζεται πίνακάς του με θέμα την Έξοδο του Μεσολογγίου. Επίσης, μετά την αποστράτευσή του από το Γαλλικό Στρατό έγραψε τρία βιβλία. Το πρώτο βιβλίο με τίτλο "Notice sur le Comte Capodistrias de la Grece", περιλαμβάνει συνοπτική παρουσίαση του Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια, Κυβερνήτη της Ελλάδας. Το βιβλίο αποτελεί μια από τις εγκυρότερες μαρτυρίες για την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ιωάννη Καποδίστρια με πολλές και σημαντικές πληροφορίες, τόσο στο κείμενο, όσο και στις υποσημειώσεις. Το δεύτερο με τίτλο "Ηθοπλαστική μελέτη" των σημαντικότερων εικαστικών έργων της γκαλερί του Λουξεμβούργου (1818) και εξέταση της γαλλικής ζωγραφικής των αρχών του 19ου αιώνα. Το τρίτο βιβλίο του με τίτλο "Αναμνήσεις", περιλαμβάνει μια σειρά από δοκίμια που γράφτηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους από το 1821 μέχρι το 1834. Μερικά από αυτά αναφέρονται στις αναμνήσεις από τη ζωή του στη Γαλλία και τα ταξίδια του, ένα είναι αφιερωμένο στο θάνατο του λόρδου Βύρωνα και ένα στην επίσκεψη του Θεμιστοκλή στο Βουλευτήριο της Κέρκυρας. Το βιβλίο συνοδεύεται από μια σειρά σχεδίων, μεταξύ των οποίων τα σχέδια των Πατρών και της Ναυπάκτου με αναφορά στην τελευταία πολιορκία της πόλης. Το 1838 επέστρεψε στην Κέρκυρα και έμεινε στο προάστιο Ποταμός, όπου πέθανε το 1842. Η διαθήκη και οι επιστολές του, μας προσανατολίζουν για το υψηλό ήθος και τη μεγάλη του προσωπικότητα.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 23, 2014

Η Εύα Κροκίδη για τον "Κανόνα της ορθής γωνίας"


Η σχολική σύμβουλος κα Εύα Κροκίδη κατά τη διάρκεια της ομιλίας της
στην παρουσίαση του "Κανόνα της ορθής γωνίας" στην Πάτρα στις 20 Οκτωβρίου 2014

Όταν η πρόεδρος του Συλλόγου Κερκυραίων της Πάτρας μου ζήτησε να μιλήσω γι αυτό  το βιβλίο, για τον «Κανόνα της ορθής γωνίας», το μόνο που ήξερα ήταν ότι ο συγγραφέας Νίκος Παργινός είναι Κερκυραίος. Έτσι δέχτηκα, ούσα μέλος των Κερκυραίων της Πάτρας. Το μόνο που μου είπε, ήταν ότι τα δύο κυρίαρχα πρόσωπα του βιβλίου είναι ο Καποδίστριας και ο Βούλγαρης, που ήταν ήδη και αυτά αρκετά για να θέλω να διαβάσω αρχικά αυτό το βιβλίο, που από τον τίτλο του τίποτε δεν με οδηγούσε, ούτε στην Κέρκυρα, ούτε σε εκείνους τους μεγάλους πατριώτες. Και βρέθηκα να κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο με τον περίεργο, θα έλεγα τίτλο.
Άρχισα να διαβάζω, και αμέσως ένιωσα ότι έμπαινα σε ένα καράβι και αρχίζει ένα μεγάλο ταξίδι... ένα ταξίδι από την Κέρκυρα στην Ευρώπη, και πάλι πίσω, στο χρόνο και στην ιστορία, στα πρόσωπα και στα συναισθήματα τους.... στο νησί μας, στη ζωή εκεί για δυο αιώνες.... στη γεύση και στα αρώματα, στα στοιχεία που τελικά μας διαμόρφωσαν ως Κερκυραίους, στη δικαίωση για τους αγώνες των Κερκυραίων προγόνων μας που πολλές φορές αφανείς ήρωες δεν έχουν πάρει την αξία που τους έπρεπε... ίσως γιατί δεν κρατούσαν τα ελληνικά καριοφίλια της επανάστασης του 21. Όχι με την μορφή που όλοι γνωρίζουμε... σίγουρα όχι με την αποδεκτή μορφή της όποιας ματωμένης επανάστασης... του αγώνα που έχει μόνο σωματικά βασανιστήρια. Δύο πρόσωπα, δύο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα.... μεγαλώνουν σε δυο διαφορετικά σημεία του νησιού της Κέρκυρας, όμως τελικά ενώνουν τις ζωές τους και αυτές τρέχουν μαζί με την ιστορία, την ευρωπαϊκή, την κερκυραϊκή την ελληνική.
            Οι ψυχές τους είναι ελληνικές και κερκυραϊκές, δυνατές από συναισθήματα, έρχονται κοντά σε μοναδικές στιγμές και ύστερα χωρίζουν, και ξανασμίγουν σε φωτιές, στο νησί τους που και οι δυο αγαπούν τόσο πολύ. Και η Κέρκυρα, μέσα από τις γραμμές της ζωής τους, από τα γεωμετρικά σχήματα που κατακλύζουν το χάρτη της ζωής τους, ενώνεται κάθε λεπτό με την ιστορία της Ευρώπης, με τις μάχες για την κυριαρχία των κρατών της και των ηγετών, γίνεται και εκείνη βορά στις διαθέσεις τους. Οι κάτοικοι της αγωνίζονται να επιβιώσουν σε κάθε περίπτωση, όταν υποδέχονται τους ειρηνικούς, όπως δείχνουν στην αρχή, κυβερνήτες -κατακτητές. Οι αγρότες της υπαίθρου αγωνίζονται απλά να επιβιώσουν, οι άρχοντες και οι ευγενείς παλεύουν για την καλύτερη  παρουσία της Κέρκυρας ως αυτόνομος χώρος, υπερασπιζόμενοι τη θρησκεία της πατρίδας, τη γλώσσα, την καταγωγή, όλα εκείνα τα στοιχεία που τους κάνουν και εκείνους ως κατοίκους της Κέρκυρας να είναι Έλληνες, σαν τους άλλους που είναι πιο εμφανώς υποδουλωμένοι στους Τούρκους. Γιατί οι Ευρωπαίοι κατακτητές έχουν τις ταμπέλες της ειρήνης, τις μάσκες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως αυτός εξελίχτηκε μέσα στους αιώνες. Αλλά αποδεικνύονται περισσότερο ύπουλοι και από τους σκληρούς γενίτσαρους.
            Ο Σταμάτης Βούλγαρης και ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο καθένας από την πλευρά του, αγωνίζεται μέσα στις συνθήκες που κάθε φορά προκύπτουν. Ο ένας για να σβήσει την ανέχεια και την φτώχεια από το μυαλό και τη ζωή του, για να κάνει τα ταξίδια των ονείρων του πραγματικότητα, ο άλλος για να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, να κάνει τους γονείς του περήφανους αλλά πάνω απ’ όλα να ελευθερώσει την πατρίδα του. Σ’ αυτό το ταξίδι της ζωής τους υπηρετούν άλλους, άλλες πατρίδες, μακρινές, γίνονται υπηρέτες, στρατιώτες, κατακτητές, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν, ποτέ δεν σταματούν να ονειρεύονται και να χρησιμοποιούν τις θέσεις τους για τον βαθύτερο σκοπό της ζωής τους.
Και μέσα σε όλα αυτά, οι περιγραφές του Νίκου Παργινού σε στέλνουν πραγματικά να νιώσεις την ατμόσφαιρα της Ευρώπης εκείνου του καιρού... της Κέρκυρας, που υποδέχεται τους Γάλλους σωτήρες του Ναπολέοντα, ακούς τις καμπάνες να σημαίνουν χαρμόσυνα στην υποδοχή των Γάλλων στρατιωτών, βλέπεις το πλήθος να παραληρεί από υπέρμετρη χαρά και αγαλλίαση..... και ύστερα νιώθεις και συ την χαρά και τη συγκίνηση του Αντώνη- Μαρία Καποδίστρια και του Νικόλαου Σιγούρου Δεσύλλα, αντιπροσώπων της Ιονικής Γερουσίας, όταν φέρνουν την προσωρινή ανεξαρτησία στην Επτάνησο Πολιτεία, κουβαλώντας ευλαβικά τη σημαία του νέου κράτους με το κίτρινο φτερωτό λιοντάρι περικυκλωμένο με το κλειστό ευαγγέλιο και τις εφτά λόγχες.  Νιώθεις τόσο έντονα τα συναισθήματα των προγόνων μας και είσαι κάθε στιγμή δίπλα τους, στους αγώνες τους, που είναι τόσο έντονα συνδεδεμένοι με τα γεγονότα της Ευρώπης.
            Το ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο της Κέρκυρας συνεχίζεται.  Τα βασικά πρόσωπα του ταξιδιού παραμένουν ο Σταμάτης Βούλγαρης και  ο Ιωάννης Καποδίστριας.  Ο πρώτος από ένας απλός σιδηρουργός καταφέρνει να γίνει στρατιωτικός και γεωγράφος του γαλλικού στρατού, και σπουδάζει και είναι ένας μεγάλος επίσης καλλιτέχνης. Το φτωχό του εργαστήριο στην Εβραϊκή συνοικία της Κέρκυρας είναι απλά η αρχή, για έναν άνθρωπο που είχε θέληση και άφησε τη ζωή και τις ευκαιρίες να τον οδηγήσουν, να γίνει κάτι καλύτερο να γίνει χρήσιμος, αλλά και ήρωας με την πρώτη ευκαιρία. Και να φτάσει μακριά στην Ευρώπη κάνοντας τις ευθείες της ζωής του τρίγωνα και ορθές γωνίες.
            Ο άλλος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, είχε περισσότερες δυνατότητες. Έτσι σύντομα ο διπλωματικός δρόμος άνοιξε τις πόρτες του γι’ αυτόν και οι σημαντικές θέσεις, όπως εκείνη του υπουργού εξωτερικών της Ρωσίας, του έδωσαν την ευκαιρία να εργάζεται κρυφά για το μεγάλο εθνικό σκοπό.
Οι δύο τους κάνουν διαφορετικές πορείες μέσα στον γεωμετρικό χάρτη της ζωής τους. Απλώνουν την κερκυραϊκή τους θωριά σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, δένονται άρρηκτα με τα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα της, με πολέμους και επαναστάσεις, με μάχες και κέντρα απόφασης. Αλλά το κοινό τους νήμα, τους δένει με την αγάπη τους για το νησί τους, για την αγάπη τους για μια γυναίκα που σημαδεύει και τους δύο δυνατά. Ο πρώτος το κατάλαβε γρήγορα, για τον δεύτερο, χρειάστηκε απλά η απόφαση της θυσίας, για να συνειδητοποιήσει ότι ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει όσο και αν οι βασικοί σκοποί της ζωής του είναι διαφορετικοί.
            Τα τρίγωνα και οι γωνίες της μεγάλης περιπέτειας τους δεν μπορούν παρά να τους οδηγήσουν και πάλι πίσω στην πατρίδα τους. Συναντιούνται ξανά οι παιδικοί φίλοι, και αυτή τη φορά έχουν τον απώτερο σκοπό, αυτόν που θα ολοκληρωθεί στα χώματα της πατρίδας που ξεκινάει να αποκτάει την δική της υπόσταση. Δίνουν τις δυνάμεις τους, όσες δυνάμεις και γνώσεις απέκτησαν, ανακατεμένες και εμπλουτισμένες με την απεριόριστη αγάπη τους για το έθνος και την ελπίδα και ευχή για την ελεύθερη πατρίδα, και άρχισαν να νοσηλεύουν, να γιατρεύουν, να επισκευάζουν και σχεδιάζουν να χτίζουν, και να δημιουργούν, ελεύθερους ανθρώπους και ελεύθερες πόλεις, και την πατρίδα που κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα ως ελεύθερη αυτόνομη πολιτεία.
            Οι δύο τους, ο ένας δίπλα στον άλλο βάζουν τα πρώτα θεμέλια σε αυτό που εμείς έχουμε σήμερα, στους δρόμους που εμείς ελεύθεροι (;) περπατάμε, σε ό,τι απολαμβάνουμε στην πόλη - πόλεις που ζούμε. Και όλα αυτά, όχι στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, την αγαπημένη Κέρκυρα, αλλά στο χώρο της ευρύτερης Ελλάδας, σε αυτό που ενώνει τη δική τους καθαρή ελληνική ψυχή με τις υπόλοιπες στην ενδοχώρα, που είχε και την ανάγκη τους εκείνη τη στιγμή. Γιατί αυτοί οι δυο μεγάλοι μας πρόγονοι ήταν πάνω απ' όλα Έλληνες στην ψυχή τους και έδωσαν τα πάντα για να υπερασπίσουν αυτό τον τίτλο. Έτσι, φτιάχτηκε η πόλη που ζούμε, η Πάτρα, που προς τιμή του Ιωάννη Καποδίστρια, προτάθηκε το όνομα Ιωαννούπολη.... και πάλι ο μεγάλος ηγέτης αρνήθηκε... και η πόλη παρέμεινε με το όνομα Πάτρα...
            Το μεγάλο ταξίδι του κανόνα της ορθής γωνίας φτάνει στην τελεία του κάποια στιγμή, όταν όλα έγιναν κύκλος στη ζωή τους και στη δική μας, που κάνουμε ίσως τους ίδιους κύκλους. Ίσως ακολουθούμε και εμείς τις δικές τους γραμμές, τις γωνίες που όλοι μπορεί να έχουμε στις ζωές μας, και ολοκληρώνονται στους δικούς μας σκοπούς, όπως ο καθένας από εμάς μπορεί να τους κρίνει. Έχουμε όμως ένα κοινό σημείο. Και αυτό είναι το πρώτο σημείο αφετηρίας, η πρώτη κουκίδα του ξεκινήματος μας, το νησί μας, η Κέρκυρα μας. Πριν κάνουμε τους δικούς μας προσωπικούς κύκλους που πιθανά να μας φέρουν πάλι πίσω εκεί μετά την ολοκλήρωση της πορείας μας.
            Η Κέρκυρα συνεχίζει το ταξίδι της στη ιστορία, ίσως μέσα από τέτοια βιβλία, ίσως μέσα από τα συναισθήματα μας, ίσως μέσα από κάτι άλλο που μόνο μελλοντικά μπορεί να καταγραφεί. Έτσι, παραφράζοντας λίγο τον ποιητικό λόγο του Νίκου Παργινού σε κάποιο σημείο του κανόνα της ορθής γωνίας:
Μαγική δύναμη ωθεί τα τρεμάμενα χέρια μας στο χάρτη μας. Κανόνας και διαβήτης τα εργαλεία που νικούν το θάνατο και σχεδιάζουν το αποτύπωμα της μοίρας στο διάβα μας. Κάθετη γραμμή στην φωτεινή ευθεία της Κέρκυρας και της Πάτρας...Ορθή γωνία στην πατρίδα της νιότης μας... Η πελώρια ερωτική ευθεία μας έγινε ορθή γωνία....


Νίκο, σ’ ευχαριστούμε για το εκπληκτικό ταξίδι.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2014

"Ο Κανόνας της ορθής γωνίας" στην Πάτρα


Σε μια συγκινητική εκδήλωση που διοργάνωσαν από κοινού το Τεχνικό Επιμελητήριο Τμήμα Δυτικής Ελλάδας, ο Σύλλογος των εν Πάτραις Κερκυραίων «Ο Άγιος Σπυρίδων», οι εκδόσεις «Καλλιγράφος» και το βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο», παρουσιάστηκε στο αναγνωστικό κοινό της Πάτρας, την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Τεχνικού Επιμελητηρίου, το νέο ιστορικό μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού: «Ο Κανόνας της ορθής γωνίας».


Την εκδήλωση τίμησαν και με το παραπάνω με την παρουσία τους πολλοί Κερκυραίοι της πόλης που έλαμπαν από περηφάνια για τους συντοπίτες ήρωες του βιβλίου, Ιωάννη Καποδίστρια και Σταμάτη Βούλγαρη, και μετέδωσαν απλόχερα αυτήν την αυθεντική τους αγάπη και στον συγγραφέα, αρκετοί μηχανικοί που απέτισαν τον πρέποντα φόρο τιμής στον πρώτο πολεοδόμο της χώρας, Σταμάτη Βούλγαρη, αλλά και πλήθος Πατρινών φίλων της γραφής και της ανάγνωσης, που εκφράστηκαν με κολακευτικά λόγια και σχόλια για το βιβλίο και την προσπάθεια του Νίκου Παργινού, μεταξύ των οποίων και ο μακροβιότερος πρώην Δήμαρχος της πόλης κ. Ανδρέας Καράβολας.


Σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση έκαναν τόσο ο πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας, κ. Θανάσης Γιανναδάκης, όσο κι ο εκπρόσωπος του Τμήματος Κέρκυρας, κ. Σπύρος Κασσίμης εξαίροντας την προσπάθεια του συναδέρφου μηχανικού να αποτυπώσει στο βιβλίο το έργο και τη δράση του πρώτου πολεοδόμου της χώρας, Σταμάτη Βούλγαρη, ενώ το συντονισμό της εκδήλωσης ανέλαβε η δημοσιογράφος κα Άντυ Μαγνησαλή.


Στο έργο και τη συμβολή του Σταμάτη Βούλγαρη στην αναμόρφωση του ελλαδικού χώρου, με την πολεοδόμηση εννέα πόλεων καθώς και το σχεδιασμό και τη δημιουργία μεγάλων τεχνικών έργων υποδομής, αναφέρθηκε διεξοδικά η μηχανικός κα Χαρά Παπαδάτου – Γιαννοπούλου, εκπροσωπώντας το Τεχνικό Επιμελητήριο στο πάνελ των ομιλητών. Ειδική μνεία έγινε στο μεγαλόπνοο σχέδιό του που αφορούσε την πολεοδόμηση της τότε δευτερεύουσας της χώρας, Πάτρας, καθώς και στο ιερό χρέος που οφείλει ετούτη η πόλη στους δυο αυτούς ξεχωριστούς ανθρώπους, που καθόρισαν τόσο την ιστορική της πορεία, όσο και την ταυτότητά της με τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά χαρακτηριστικά της.


Η πρόεδρος του Συλλόγου των εν Πάτραις Κερκυραίων κα Κορίνα Ζουπάνου – Σκρεμμύδα αναφέρθηκε διεξοδικά στις δυο τεράστιες προσωπικότητες της Κέρκυρας που στιγμάτισαν τη χώρα με την προσφορά και το έργο τους, τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Σταμάτη Βούλγαρη, κι εξέφρασε κι εκείνη την επιθυμία, κάποια στιγμή, η Πάτρα να τους τιμήσει δεόντως ως οφείλει.


Η σχολική σύμβουλος κα Ευαγγελία Κροκίδη στην ομιλία της κατέθεσε στο κοινό της εκδήλωσης τα συναισθήματα που βίωσε διαβάζοντας τον «Κανόνα της ορθής γωνίας» του Νίκου Παργινού, παρομοιάζοντας την ανάγνωσή του μ’ ένα ταξίδι πάνω σ’ ένα καράβι, που την μετέφερε από την Κέρκυρα και την Πάτρα σ’ όλη την Ευρώπη και τον τότε γνωστό κόσμο, απολαμβάνοντας το έργο και τη δράση των σπουδαίων αυτών ανδρών, αλλά και τον μόχθο, τον κόπο και τα συναισθήματά τους βιώνοντας όλα τα παραπάνω.


Ο συγγραφέας Νίκος Παργινός, κλείνοντας τον κύκλο των ομιλιών, ευχαρίστησε θερμά όλους τους παριστάμενους και τους συντελεστές της εκδήλωσης για την αγάπη και το ενδιαφέρον που επέδειξαν για το νέο του βιβλίο και τα τιμητικά τους λόγια για την προσπάθειά του, και δήλωσε χαρούμενος που επέστρεψε μετά από χρόνια στην πόλη που φιλοξένησε τα φοιτητικά του χρόνια, αλλά και συγκινημένος που παρουσιάζει τον «Κανόνα της ορθής γωνίας» στην πόλη που μεγαλούργησε ο ήρωας του βιβλίου του, Σταμάτης Βούλγαρης. «Έχουν περάσει 183 χρόνια από τη δολοφονία του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια», δήλωσε κλείνοντας ο συγγραφέας. «Οι βρετανικές αρχές συνεχίζουν να θεωρούν ακόμα και σήμερα το φάκελο της υπόθεσης άκρως απόρρητο, μη επιτρέποντας την πρόσβαση σ’ αυτόν. Είναι ακόμα πιο τραγικό όμως, εμείς οι ίδιοι, με τις επιλογές και τη στάση μας, να αποκλείουμε χωρίς λόγο και αιτία την πρόσβασή μας στα ίδια εκείνα τα μονοπάτια της ιστορίας, που έχουν τόσα πολλά να μας διδάξουν. Γι’ αυτό και θεωρώ πως ο «Κανόνας της ορθής γωνίας» είναι ένα επίκαιρο βιβλίο, όσο ποτέ. Ένα βιβλίο που έχει να μας αφήσει πολλά για το παρελθόν, και να μας διδάξει ακόμα περισσότερα για το μέλλον».


Επόμενος σταθμός του βιβλίου μετά την Κέρκυρα, την Λευκίμμη, την Αθήνα και την Πάτρα θα είναι οι Σινιές της Κέρκυρας, ενώ προγραμματίζεται και η παρουσίασή του στο κοινό της Θεσσαλονίκης.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 09, 2014

Ο "Κανόνας της ορθής γωνίας" στην Πάτρα

Με μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη τιμή επιστρέφω στην Πάτρα, την πόλη των φοιτητικών μου χρόνων, για να παρουσιάσουμε, στον τόπο όπου μεγαλούργησε ο Σταμάτης Βούλγαρης, τον "Κανόνα της ορθής γωνίας". Μια εκδήλωση που αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή, τόσο το Τεχνικό Επιμελητήριο Δυτικής Ελλάδας, όσο και ο Σύλλογος των Κερκυραίων της Πάτρας, και θα πραγματοποιηθεί με τη υποστήριξη των εκδόσεων "Καλλιγράφος" και του Βιβλιοπωλείου "Πολύεδρο".