Δευτέρα, Απριλίου 26, 2010

Έχει ο έρωτας γυρίσματα…

"Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας"
Κριτική του Δημήτρη Κονιδάρη

ΚΕΡΚΥΡΑ«Λένε πως ο έρωτας δε φτιάχνεται με καλούπια, δεν έχει ετικέτες, είναι απλά η επικράτηση της καρδιάς επί της λογικής. Από την άλλη, όμως, όπως ο καιρός, έχει κι ο έρωτας γυρίσματα. Ή μήπως όχι; / Μια καθημερινή ερωτική ιστορία δοκιμάζεται στη διάρκεια του χρόνου. Ταυτόχρονα, στα μάτια των πρωταγωνιστών του βιβλίου ξεδιπλώνονται άλλες μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας, για να τους θυμίσουν ότι ο έρωτας είναι αυτός που κινεί τη ζωή μας. / Γιατί, όσο κι αν αλλάξανε οι εποχές, μικροί ή μεγάλοι έρωτες θα στολίζουν πάντα με συνθήματα τους τοίχους της διαδρομής μας» (από το οπισθόφυλλο του μυθιστορήματος).
Λένε ότι στην απλότητα των αφηγήσεων κρύβεται η πιο μεγάλη σοφία. Νομίζω ότι εκεί κινείται κι η γραφίδα του κ. Νίκου Παργινού, που θα δηλώσει στο υπό τύπον προλόγου πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματός του, πως το θέμα του ανά χείρας βιβλίου το οφείλει στον φίλο του Γιώργο, που τον ξέμπλεξε από μπελάδες. Εύρημα ή όχι, ο Γιώργος αποτρέπει τον πεζογράφο να γράψει π.χ. ιστορίες καθημερινής φρίκης ή να καταγράψει ένα ρομαντικό ειδύλλιο εξωτερικεύοντας, δηλαδή θυσιάζοντας, κάθε ικμάδα ρομαντικής διάθεσής του. Πολύ δε περισσότερο τον αποτρέπει όπως λέει να τολμήσει «παρακινδυνευμένες ερασιτεχνικές διατριβές στα αμπελοχώραφα άλλων καλά εξειδικευμένων επιστημόνων». Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, ο Γιώργος, με τις προεκτάσεις της «απρόσκλητης επίσκεψής του στα άδυτα του πεζογραφικού μονόλογου» του κ. Ν. Παργινού, μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός / με τον καιρό περνάει ο έρωτας».
Άξονας περιέλιξης του δροσερού και «σπιρτόζου» αυτού μυθιστορήματος είναι βέβαια ο Γιώργος και η Μαργαρίτα, αλλά κοντά του ανασαίνουν ερωτικά ο Σάκης και η Καίτη, ο Πέτρος και η μυστηριώδης φοιτήτρια της αρχιτεκτονικής, ο Κώστας και η Γιώτα, ο Μπάμπης και η Σβετλάνα, οι δίδυμοι Θάνος-Μάνος και οι δίδυμες Νάντια-Κάτια (που … αλληλο-μπερδεύονται), ο Αλέξης κι η Αφροδίτη, ο Δήμος κι η Ελένη, ο Τζίμης και η μικρή Ιρλανδέζα του (που έκαναν τρίο με μια εκρηκτική Ολλανδέζα), ο Κυριάκος και η Φάνη, ο Γιάννης κι η Μαρία, ο Σταύρος κι η Ελευθερία κι η Ρίτα… μια σειρά από ερωτικές ιστορίες, πολύμορφες και πολυεπίπεδες, στο περιθώριο της κεντρικής ιστορίας του Γιώργου και της Μαργαρίτας, σε αριθμημένα κεφάλαια (κοινή αύξουσα αρίθμηση της κεντρικής και των παράπλευρων ιστοριών), με μια ανάλογη-αντίστοιχη προμετωπίδα (σύνθημα) από αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας στο κάθε κεφάλαιο. Ουσιαστικά, μια σειρά από αυτοτελή αφηγήματα τα οποία διακόπτουν την κεντρική αφήγηση ή, από μία άλλη οπτική, που συνδέουν τα τμήματα της κεντρικής αφήγησης με ιστορίες τρίτων, με αλλότριες ερωτικές προσδοκίες και απορρίψεις, με ερωτικές ευφορίες και ερωτικές αβύσσους, με ερωτικές στερήσεις και με πλεονάσματα, με τέρψεις και με πικρίες, με γάμους και με διαζύγια, με του έρωτα τα πολλά γυρίσματα… Οι μεταλλάξεις των ερωτικών ζευγαριών, συνήθως κωμικοτραγικές, είναι μοτίβα επαναλαμβανόμενα στο μυθιστόρημα, αλλά με άλλες διαστάσεις και άλλες οπτικές κάθε φορά.
Τα μυστικά του έρωτα, αποσιωπημένα ή όχι, δοσμένα κατά κανόνα με μια πατίνα αφοπλιστικού και κάποτε καυστικού χιούμορ, το οποίο μεταφέρεται και στον δισκελή τίτλο, παραμένουν στωικώς υπομονετικά μέσα στις σελίδες του κ. Νίκου Παργινού. Αν όμως κοντοσταθούμε πάνω τους, θα συναντήσουμε τον έρωτα των «διπλανών θυρών» και τη διαρκή κίνηση του έρωτα από το ασυνείδητο στο ορατό. Το μυθιστόρημα του κ. Νίκου Παργινού διακρίνεται τελικά για την άνεση και την εκφραστική του διαύγεια, την ευελιξία και την ικανότητα του πεζογράφου ν’ αποφεύγει τον μελοδραματισμό, και το γράφω αυτό γιατί ο μελοδραματισμός νοθεύει και σκοτώνει συνήθως την ερωτική πεζογραφία των νέων ιδίως συγγραφέων. Όχι. Το μυθιστόρημα αυτό συγκεντρώνει πολλά από τα στοιχεία που προσδιορίζουν την πρωτοτυπία
Το ανά χείρας μυθιστόρημα είναι το δεύτερο του κ. Νίκου Παργινού. Είχε προηγηθεί η «Κρεμάλα» (εκδ. Άγκυρα, 2006), που είχε αποσπάσει την προσοχή μας. Αξίζει να σημειωθεί σε παρένθεση ότι ο πεζογράφος εκλέχτηκε τις προάλλες από το κερκυραϊκό κοινό ως «Λογοτέχνης της χρονιάς» για το 2010 (κερκυραϊκά βραβεία CRFACT), μεταξύ καταξιωμένων ομοτέχνων του. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1971 και σπούδασε στο Τμήμα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών.

Εφημερίδα «Ενημέρωση», Κυριακή 25.4.2010

Τετάρτη, Απριλίου 21, 2010

Ο τοίχος: Ο ΔοΝηΤής και η χρήση του


Σύνθημα 117ον: ΔοΝηΤής
Ακόμα και τη χώρα μας έκαναν ανοργασμική οι φωστήρες που κυβερνούν αυτόν τον τόπο πάνω από τριάντα και πλέον χρόνια. Το οικονομικό και αναπτυξιακό μας κατάντημα είναι τέτοιο, που είναι επιβεβλημένη η χρήση βοηθήματος για τον πολυπόθητο οικονομικό και αναπτυξιακό οργασμό. Οι χυλόπιτες των τραπεζικών μας συντρόφων μας έφεραν στο περιθώριο της οικονομικής μας μοναξιάς, μακριά από τα ερωτικά συμπλέγματα των Ω! και των …ναι! (κοινώς ΟΝΕ). Κι έτσι ο παρτενέρ μας στο ερωτικό κρεβάτι των συναλλαγών μας έγινε κάποιος δονητής με μέτρα και σταθμά που θα ταράξουν τους ήρεμους …κΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Παρασκευή, Απριλίου 16, 2010

Όνειρα... επί πιστώσει


Εικόνες, ήχοι, ιδέες, συναισθήματα. Τα όνειρα και το περιεχόμενό τους οι επιστήμονες και οι ειδικοί λένε πως υπάρχουν για να μην συμβούν ποτέ στη φυσική πραγματικότητα. Εδρεύουν στο απυρόβλητο, μακριά από τον έλεγχο μας κι όσο έντονα κι αν τα βιώνουμε τόσο πιο μακρινά φαντάζουν.
Παρόλα αυτά μάθαμε να τα ερμηνεύουμε και να τα διεκδικούμε. Όσο απρόσιτα κι αν φαντάζουν στο πρώτο φως της μέρας. Κι όσο κι αν αναδύονται από το σκοτεινό μας ασυνείδητο, υποδεικνύοντας τη βασιλική οδό προς εκείνο, τόσο περισσότερο οι πονηροί καιροί μεταβάλλουν το χαρακτήρα τους μεταλλάσσοντάς τα σε πλαστικά υποχείρια των επιθυμιών μας. Μάθαμε να αγοράζουμε με πλαστικό χρήμα, να χρεωνόμαστε ασύστολα, να θέλουμε με πάθος, να παίρνουμε κι όχι να δίνουμε. Να δανειζόμαστε και όχι να δανείζουμε. Να απλώνουμε το χέρι για να αποκτήσουμε και όχι για να δώσουμε. Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε αθώα, ξεχάσαμε τα όνειρα τα βρεφικά, τα παιδικά. Όλα άλλαξαν στο βωμό της άπληστης καθημερινότητάς μας. Ακόμα και τα όνειρά μας που πλέον είναι επί πιστώσει. Με υψηλό επιτόκιο και χωρίς αντίκρισμα. Καλά ξυπνητούρια.

Δευτέρα, Απριλίου 12, 2010

Κερκυραϊκά Βραβεία CRF ACT 2010

Φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση των Κερκυραϊκών Βραβείων CRF ACT 2010 από τον Σταμάτη Καταπόδη.


Συνέντευξη στην Έλενα Κεφαλλωνίτη

Παραλαμβάνοντας το βραβείο
Στο βήμα της εκδήλωσης



Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

Ο Νίκος Παργινός Κερκυραίος Λογοτέχνης 2010

Ο γνήσιος συγγραφέας δεν γράφει για να βραβευτεί αλλά για να λυτρωθεί. Αυτοσκοπός του κάθε φορά που πιάνει το μολύβι και το χαρτί είναι η προσωπική λύτρωση και όχι η επιβράβευση. Ένα βραβείο όμως είναι πάντα ευπρόσδεκτο και τιμητικό, πόσο μάλλον όταν είναι και το πρώτο σου και έρχεται από τους συντοπίτες σου.
Το Κερκυραϊκό κοινό με επέλεξε «Λογοτέχνη της χρονιάς» για το 2010 στα Κερκυραϊκά βραβεία CRFACT ανάμεσα σε καταξιωμένους συναδέρφους και αυτό δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί τιμή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ όλους αυτούς που μπήκαν στη διαδικασία και τον κόπο να με προτιμήσουν, αλλά και σ’ εκείνους που απλά ψήφισαν έστω και κάποιον άλλον από τους αξιολογότατους συνυποψήφιούς μου.
Δεν είναι πάντως το σημαντικότερο βραβείο της χρονιάς που έφθασε στα χέρια μου. Το πιο σημαντικό το έλαβα πριν μερικούς μήνες από τη γυναίκα μου και ήταν η κόρη μου. Σ’ αυτές λοιπόν το αφιερώνω κι ετούτο εδώ το πρώτο βραβείο. Στη σύζυγο και την κόρη που αποτελούν αν μη τι άλλο και την αστείρευτη πηγή έμπνευσής μου.