Παρασκευή, Ιουλίου 31, 2009

Βιτρίνες γεμάτες "έρωτα"

Μια μπλε ομπρέλα, μαύρο ύφασμα, μεράκι και πολύς έρωτας είναι τα συστατικά που χρησιμοποίησε το βιβλιοπωλείο «Μουστάκης» στην Κέρκυρα για να διακοσμήσει τη βιτρίνα του στους ρυθμούς του νέου μου βιβλίου.
Δεν ξέρω πως μπορείς, αν μπορείς κι αν επιτρέπεται, να περιγράψεις με δυο λέξεις το συναίσθημα που σου προκαλεί η δημόσια θέα του βιβλίου σου σε περίοπτη θέση στα βιβλιοπωλεία. Υπερηφάνεια; Ικανοποίηση; Συγκίνηση; Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ένα «ευχαριστώ». Για τον τρόπο που αγκαλιάστηκε αυτό το βιβλίο, για όλα τα μηνύματα συμπαράστασης και ευχών από όλη την Ελλάδα, για τις πρώτες θετικές εντυπώσεις και σχόλια, για τον «έρωτα» που ξεχειλίζει μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Πέμπτη, Ιουλίου 30, 2009

Καλοκαιρινή ραστώνη

Με εξαίρεση το κράτος που δεν χαμπαριάζει από μέρες και ώρες - είχε πέσει στη γαβάθα όταν ήταν μικρό - η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς καλοκαιρινής ραστώνης. Μετά το κτύπημα του ιού της νέας γρίπης, το χασμουρητό και η ξάπλα θα είναι η επιδημία του καλοκαιριού που θα μας επισκεφθεί όλους ανεξαιρέτως.
Οδηγίες δεν υπάρχουν για να αποφύγουμε την απρόκλητη επίθεση του ιού. Μπορείτε αν θέλετε να πλένετε τακτικά τα χέρια σας, να χρησιμοποιείτε χαρτομάντιλο τις ώρες του φτερνίσματος, να μην πιάνετε τακτικά μύτες και στόμα χωρίς λόγο και αιτία, αλλά να είστε σίγουροι πως δεν θα αποφύγετε τις δυσάρεστες συνέπειες του ανεβάσματος του υδραργύρου στα καλοκαιρινά απαγορευτικά επίπεδα. Δεν υπάρχουν συνταγές αποφυγής της, ούτε ελπίδες έγκαιρης προμήθειας εμβολίων. Επίκειται έξαρση του φαινομένου στον μήνα που αδειάζουν πόλεις και χωριά και γεμίζουν οι παραλίες και οι εξοχές. Απλά απολαύστε την παρέα με μια αγκαλιά, ένα βιβλίο, πλάι στο κύμα, στο βουνό, με τον ήχο των τζιτζικιών, με τις αγαπημένες σας μελωδίες, με λατρεμένες σκέψεις και όνειρα…

Τρίτη, Ιουλίου 21, 2009

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ
THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO
ΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Αυτό που με έκανε να θέλω να διαβάσω σαν τρελός το μυθιστόρημα «Το κορίτσι με το Τατουάζ» δεν είναι ούτε το γεγονός πως έκανε θραύση σε πωλήσεις στη Σουηδία και στο εξωτερικό, ούτε ακόμα και η ίδια και μεγαλύτερη επιτυχία των δυο επόμενων βιβλίων που το ακολούθησαν.
Ούτε ακόμα και το ίδιο το ύφος του, η σκανδιναβική αστυνομική γραφή που σε κρατά σε εγρήγορση και σε κερδίζει χωρίς να αφήνει ανεπεξέργαστους τους χαρακτήρες της πλοκής.
Ήταν η ίδια τη ζωή και ο θάνατος του συγγραφέα, του Στιγκ Λάρσον, που λίγες μέρες μετά την παράδοση της τριλογίας ΜΙΛΕΝΙΟΥΜ στον εκδότη του πεθαίνει από καρδιακή ανακοπή ενώ ήταν ακόμη αρκετά νέος. Ήταν αυτός ο κοινός μύθος του καλωσορίσματος και του θρήνου για έναν ταλαντούχο συγγραφέα που άφησε εποχή με το κύκνειο άσμα του. Είναι αυτή η γλυκόπικρη γεύση που σου αφήνει αυτό το βιβλίο.
Η χαρά για ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που ξεδιπλώνεται μπροστά σου, οι δυναμικοί χαρακτήρες που αποκτούν το ρόλο που τους αρμόζει στον περιπετειώδη κόσμο των επιχειρηματικών ομίλων, των εκδόσεων, του χρηματιστηρίου, αλλά ακόμα και των αρρωστημένων μυαλών του σύγχρονου κόσμου μας. Αλλά, από την άλλη, κι ο θρήνος για τον πρόωρο χαμό ενός πραγματικά αξιόλογου λογοτέχνη που έπλασε μέσα από τα μυθιστορήματα της τριλογίας του τους σύγχρονους ήρωες που έχουν τα πάθη και τα λάθη τους. Δεν είναι τυχαίο πως η μορφή της Λίσμπετ Σαλάντερ κέρδισε αξιοκρατικά το ρόλο της πρωταγωνίστριας όχι μόνο στη συνείδηση του ίδιου του συγγραφέα, ξεφεύγοντας από το περιθώριο της κεντρικής ιστορίας, αλλά και στις προτιμήσεις των ίδιων των νέων της εποχής.
«Το κορίτσι με το τατουάζ» είναι ένα βιβλίο που σε καθηλώνει, ένα συναρπαστικό βιβλίο που διεισδύει στις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης υπόστασης αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια τρυφερή ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους διαφορετικών κόσμων. Ένα ερωτικό θρίλερ που αξίζει να διαβαστεί αφού μένει στο κορμί σου ανεξίτηλο το σημάδι από το τατουάζ της γλυκόπικρης γεύσης του.

Τετάρτη, Ιουλίου 15, 2009

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μια καθημερινή ερωτική ιστορία εξελίσσεται στις γραμμές του βιβλίου και βάλλεται από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο στη διάρκεια του χρόνου. Ταυτόχρονα μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της που γίνονται μάρτυρες των κρυφών τους αποκαλύψεων. Μπορούν οι άσχετες αυτές ιστορίες να καθορίσουν το τέλος της κεντρικής;

Με κάθε είδους καιρό ο έρωτας πάντα βασιλεύει. Μόνο που ο καιρός εν τέλει είναι κι αυτός που φθείρει τον ίδιο τον έρωτα.

Τι κι αν χαλάσανε οι καιροί, τι κι αν μπαγιάτεψαν οι έρωτες; Σε χαλεπούς ερωτικούς καιρούς οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες πάντα θα στολίζουν με συνθήματα τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας. Φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους.

Λένε πως δεν φτιάχνεται ο έρωτας με καλούπια. Δεν έχει ετικέτες. Είναι η επικράτηση της φαντασίας επί της λογικής. Από την άλλη κι ο καιρός έχει γυρίσματα, λογική δεν έχει. Με τον έρωτα περάνει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας. Ή μήπως όχι;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΓΙΝΟΥ

Ο Νίκος Παργινός γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1971. Σπούδασε στο Τμήμα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών από όπου και αποφοίτησε το 1995. Από το 1997 συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά της Κέρκυρας δημοσιεύοντας άρθρα και σκίτσα. Σκίτσα του Νίκου Παργινού έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στην «Ελευθεροτυπία», στην οικονομική εφημερίδα «Ευρωοικονομία» καθώς και σε εφημερίδες της Κέρκυρας και της Πάτρας. Ασχολείται με τη ζωγραφική και συμμετείχε στο παρελθόν σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής, ενώ έχει κατασκευάσει κατά καιρούς και σκηνικά για θεατρικές & χορευτικές παραστάσεις. Τον Φεβρουάριο του 2006 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "Άγκυρα" το πρώτο μυθιστόρημά του με τίτλο: "Κρεμάλα", από τον Ιούλιο του 2009 κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις "Σύγχρονοι Ορίζοντες" το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο: "Με τον έρωτα περνάει ο καιρός, με τον καιρό περνάει ο έρωτας", ενώ σύντομα επίκειται και η έκδοση του τρίτου του μυθιστορήματος με τίτλο «Το Τάγμα της Ελπίδας».

Παρασκευή, Ιουλίου 10, 2009

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 33 - ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ


Είναι πιο δύσκολο να κατακτήσεις την γυναίκα παρά το πιο άγριο θηρίο.
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ


Ο φίλος μου ο Σωτήρης παντρεύτηκε και χώρισε σε χρόνο ρεκόρ. Πρέπει να έχει μείνει στα χρονικά ο γάμος του ως ο πιο γρήγορος και ο πιο σύντομος στην πολύχρονη ιστορία του πολύπαθου χωριού του. Ήταν τότε που τελείωσε από φαντάρος, επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και τον διπλάρωσε στο άψε - σβήσε μια συχωριανή του, όταν τη στρίμωξε επιτακτικά ένα χειμωνιάτικο απόγευμα σ’ ένα γειτονικό στάβλο κι έγινε πρώτο θέμα στη μικρή κοινωνία του χωριού. Κι έπρεπε να επανορθώσει για την τιμή και την υπόληψή της, ακόμα κι αν το πλήρωνε με την πολύτιμη ελευθερία του. Και το έπραξε. Παντρεύτηκε. Και μετά έπρεπε να χωρίσει για την τιμή και την υπόληψή του. Ακόμα κι αν το πλήρωνε με την ίδια του την πολύτιμη ζωή. Και το έπραξε. Χώρισε.

Ο Σωτήρης ανέκαθεν ήταν ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή. Αισιόδοξος, χαμογελαστός, γεμάτος ενέργεια και διάθεση για διασκέδαση, αναίσθητος σε πολλές άλλες περιπτώσεις που επέφεραν άγχος και στρες. Από μικρός ρουφούσε σαν το μεδούλι κάθε στιγμή της ζωής. Γνώριζε, αν μη τι άλλο, να ζει. Συμμαθητές από τα πρώτα σχολικά χρόνια, φίλοι κολλητοί, γείτονες. Μαζί ανακαλύψαμε τις χαρές και τις λύπες της ζωής. Γνωρίσαμε τον κόσμο παρέα.


Ως λάτρης των πολεμικών τεχνών και της σωματικής συμμετρίας, εντρυφούσε βαθιά στις ανατολικές λογικές περί σωματικής και ψυχικής αγωγής και προσπαθούσε ανεπιτυχώς να με εντάξει και μένα στη διαδικασία.

Αποτελούσα εκείνον τον προσεγγίσιμο καθημερινό δέκτη που μπορούσε να δεχθεί άμεσα και αβασάνιστα κάθε του σχόλιο, κάθε του εμπειρία με απώτερο στόχο τη μύηση. Μάταια όμως. Γνώριζε πολλά και μάθαινε συνεχώς περισσότερα. Εγώ απλά άκουγα. Βιβλία, οδηγοί, δάσκαλοι, φίλοι και γνωστοί, ακόμα και οι γνωστές μας ταινίες παίζανε το ρόλο τους στη διαπαιδαγώγησή του σύμφωνα με τα πρότυπα της Ανατολής.

Τέσσερα πλευρά, δυο δόντια και τρία ραγίσματα ήταν ο τραγικός απολογισμός των πολλαπλών προπονήσεων και αγώνων στο βωμό της ψυχικής και σωματικής αναρρίχησης στα ανατολίτικα μονοπάτια της άσκησης. Τουλάχιστον τόσα μου είχε αποκαλύψει. Μάρτυρας είχα γίνει σ’ έναν και μοναδικό του αγώνα που φιλοτιμήθηκα να παρακολουθήσω, κι αυτό γιατί δεν ήθελα να βλέπω τον φίλο μου να τον σπάνε στο ξύλο κι εγώ να μένω ανήμπορος σε μια γωνιά, κραυγάζοντας.

Στην αρχή μου φάνηκε πως ήταν απλά επηρεασμένος από τις τάσεις της εποχής. Και να τα βαράκια, τα μονόζυγα, τα push ups, και οι εξουθενωτικοί κοιλιακοί. Μετά ήρθαν τα εξειδικευμένα μαθήματα. Καράτε, τάε - κβο - ντο, τάε - ξου - ντο, σιου- ζίτσου, μποξ, κικ - μποξ, ό,τι μπορούσε να φανταστεί ο νους. Άλλαζε τις ζώνες σαν τα πουκάμισα. Κίτρινη, κόκκινη, πράσινη, μπλε, και να και τα νταν στις μαύρες ζώνες, όπως οι χριστουγεννιάτικοι κτύποι της καμπάνας. Και ύστερα ήρθε και η μύηση στην ανατολική φιλοσοφία. Και να τα γνωμικά, οι θεόσταλτες αναφορές στην τέχνη του πολέμου, οι φιλικές παραινέσεις και τα συναφή. Κάθε φορά που τον συναντούσα, μαζί με τους καινούργιους μώλωπες που μου αποκάλυπτε με περισσή περηφάνια και με προκαλούσε να αγγίξω, μου εξαπέλυε κι ένα ρητό για να με κάνει να αισθανθώ τη δύναμη της φιλοσοφίας τους.

«Στο μονοπάτι της γνώσης ο πολεμιστής πρέπει να διεισδύει όλο και βαθύτερα στον εαυτό του και τη ζωή του. Έτσι πρέπει να κάνεις κι εσύ! Να διεισδύσεις στα άδυτα της ψυχής και του σώματός σου!»

Τον έβλεπα να μου παραθέτει φιλοσοφικά αποσπάσματα και κουνούσα το κεφάλι. Ποιος; Ο Σωτήρης! Που άκουγε για βιβλία και γυρνούσε επιδεικτικά την πλάτη! Να διεισδύσει βαθύτερα. Μόνο στη Σούλα κατάφερε να διεισδύσει, εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα, βαθύτερα και παράνομα. Η Σούλα, όπως ήταν λογικό, γκαστρώθηκε και ο Σωτήρης βρήκε τη σωτηρία του στο μυστήριο του γάμου που αποτελούσε επιτακτική λύση ανάγκης, μια και τα αδέρφια της δεν αστειεύονταν και η μικρή κοινωνία του χωριού δεν συγχωρούσε. Η Σούλα ντύθηκε στα γρήγορα νυφούλα, παρακάμπτοντας έρωτες, αγάπες, και οποιεσδήποτε ζυμώσεις του είδους μέσα σε λίγες μόνο μέρες και ο Σωτήρης μου δικαιολογούνταν με το γνωστό του τρόπο.

«Οι νόμοι των πολεμιστών είναι σαφείς. Να χαϊδεύεις όπου υπάρχει ανάγκη για χάδι. Να κτυπάς όπου υπάρχει ανάγκη για κτύπημα. Τη Σούλα μόνο να τη χτυπούσα δεν μπορούσα, γι’ αυτό και την χάιδεψα…"

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και όταν χάιδεψε και τη Σοφία για να επιβεβαιώσει το γνωστό κανόνα. Την είχε γνωρίσει όταν ελευθερωνόταν η Σούλα από το σπόρο του. Νοσοκόμα. Τη γνώρισε στο μαιευτήριο. Δεν ήθελε και πολύ. Μέρες μετά τη γέννηση ήρθε στο φως και το αθώο πολεμικό χάδι στην εσωτερική αποκλειστική του νοσοκομείου.

«Ακόμα κι αν είναι επικίνδυνο, πρέπει να ζήσεις σύμφωνα με την αλήθεια. Αυτό είναι το μονοπάτι του πολεμιστή. Είναι το μοναδικό μονοπάτι!», μου έλεγε. Αλήθειες πρέπει να εξομολογήθηκε και στη Σοφία κι εκείνη πίστεψε τις σοφίες του και του ’κατσε μετά το αθώο χάδι, στην κλινική την ώρα της γέννας. Η Σούλα γεννούσε κι εκείνος γκάστρωνε. Λογικό, αληθινό.

Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, τίποτα εκείνος. Δεν μπορούσε να αποδεχθεί το μοναχικό ρόλο του υπομονετικού συζύγου και του πιστού άνδρα που δεν θα άπλωνε χέρι σ’ άλλον και χάδι σ’ άλλη. Τι στο καλό τις είχε τόσες και τόσες ζώνες με τόσα νταν;

Η αλήθεια είναι πως άρχισαν να κτυπούν τα καμπανάκια στο μυαλό της Σούλας. Νταν, ντιν, νταν! Πότε η Σοφία, πότε η Αλίκη, πότε η Κική, πότε η μια και πότε η άλλη, είδε κι απόειδε κι εκμυστηρεύτηκε το μυστικό στα αδέρφια της. Ο μικρός μεγάλωνε χωρίς πατέρα, αφού εκείνος μπερμπάντευε στις κλινικές και τα νοσοκομεία, έχοντας προκλητικές νοσοκόμες να του περιθάλπουν τους μώλωπες και τα τραύματα των προπονήσεων, που ήταν πολλά και συχνά. Τότε ήταν που του μαυρίσανε και το ένα μάτι και από λίγο να χάσει και την όρασή του ο αθεόφοβος!

«Στο μονοπάτι της γνώσης, ο πολεμιστής πρέπει να πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί, έχοντας αποκτήσει νέα ενόραση», μου έλεγε και χαμογελούσε. Αμφιβάλω αν μπορούσε να με κοιτάξει, όταν μου ξεστομούσε παραληρώντας τα παραπάνω εκείνο το απόγευμα στο κρεβάτι του πόνου, στο πλευρό μιας πληθωρικής νοσοκόμας που αδημονούσε για το πολεμικό φιλοσοφημένο χάδι του. Εκείνος δεν ξέρω αν με έβλεπε, τον έβλεπε όμως η Σούλα, κι εκείνη, όπως και να το κάνουμε, ξαναγεννήθηκε. Επαναστάτησε, ξεπέρασε την παθολογική της αγάπη και μοιράστηκε τις απόψεις της με τα αδέρφια της που τον κυνήγησαν μέχρις εσχάτων για να αποκαταστήσουν τη φήμη της οικογένειας. Ο Σωτήρης όπως ήταν φυσικό εγκλωβίστηκε. Το μονοπάτι του γάμου έμοιαζε απροσπέλαστο. Έπρεπε να αποσυμφορήσει την κατάσταση όσο πιο ανώδυνα γινόταν.

«Ακόμα κι αν θριάμβευσες, αποχώρησε με ταπεινοφροσύνη. Αυτός είναι ο δρόμος του πολεμιστή», μου έλεγε και μου ξανάλεγε κάθε φορά που τον έβλεπα να μου εξιστορεί τα πάθη του. Το ό,τι έπρεπε να αποχωρήσει το γνώριζα. Το ό,τι έπρεπε να αποχωρήσει ταπεινά, το κατάλαβα. Τον έρμο τον θρίαμβο δεν μπορούσα να διακρίνω, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Η αντοχή στο ξύλο τελικά του βγήκε σε καλό. Δεν έβλεπα πουθενά θρίαμβο στους μώλωπες και τις πληγές που απαριθμούσα στο κορμί του, από ταπεινοφροσύνη όμως έσκιζε! Δεν έβλεπα θρίαμβο στην απουσία του γιου του από τη ζωή του, αλλά από ταπεινοφροσύνη έσκιζε!

Το διαζύγιο με τη Σούλα ήταν συναινετικό. Εκείνη το επιζητούσε, εκείνος το επιθυμούσε. Ήξερε πως δεν μπορούσε να περιμένει περισσότερα από μια σχέση που είχε πλέον φθάσει στο έπακρο, αν και την πλήρωσε ακριβά με τη στενοκεφαλιά του.

«Για να φτάσεις στο τέλος του μονοπατιού πρέπει να βαδίσεις όλη σου τη ζωή», μου έλεγε. Εκείνος έφθασε κάποια στιγμή κοντά στο τέλος, τότε που τον περιμάζεψα σ’ ένα απόμερο μονοπάτι, κι αυτόν και τα νταν του. Ίσως το τέλος να ήταν λίγο μακρύτερα, ίσως όχι, σημασία έχει πως σώθηκε στο παρά πέντε, ίσως σε τελική ανάλυση να πέθανε και να ξαναγεννήθηκε, ταπεινά και θριαμβευτικά, όπως αρμόζει σ’ έναν πολεμιστή.

Σήμερα, ο Σωτήρης αναρρώνει από τις πληγές της φιλοσοφίας του. Ο αναπόφευκτος γάμος του που άγγιξε τα όρια της πολεμικής τρέλας, χτύπησε περισσότερο απ’ όλους τον ίδιο του τον γιο που μεγαλώνει χωρίς το χάδι του πατέρα. Η Σούλα ξαναπαντρεύτηκε και βρήκε ισορροπημένο πατριό για τον γιο της, άντρα προικισμένο και κουβαρντά, που απέφευγε τις ανατολικές φιλοσοφικές αναζητήσεις και τον χωρούσαν μόνο τα απομονωμένα σύνορα του περιβόητου χωριού.

Ο Σωτήρης σώθηκε. Ξαναγεννήθηκε και παντρεύτηκε τη νοσοκόμα που του περιέθαλψε τις πληγές και του μεγάλωσε το σπόρο από το χάδι του. Όσο για το μονοπάτι του, έγινε λεωφόρος…

Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2009

Η δημιουργία του ΑΝΑγνώστη

Σαν σήμερα πριν από 10 χρόνια μια μικρή ομάδα συντελεστών ονειρεύτηκε, σχεδίασε και υλοποίησε μια ξεχωριστή εφημερίδα που άφησε τη δική της μικρή ή μεγάλη σφραγίδα στα εκδοτικά πράγματα της μικρής περιφερειακής Κέρκυρας.

Η εφημερίδα "έσβησε" με τον καιρό ελέω συνθηκών, αλλά η λάμψη της ακόμα παραμένει, ίσως για να θυμίζει στους νεότερους πόσα πολλά μπορούν να πραγματοποιήσουν εκείνοι που ξέρουν να ονειρεύονται.

Κι αν έγιναν λάθη και παραλήψεις στην όποια πορεία της, η ιστορία τελικά θα κρίνει τους πάντες, τους συντελεστές της, τους επικριτές της, όλους μας. Ένα είναι σίγουρο, πως το "φαινόμενο" "ΑΝΑγνώστης" δεν ήταν "φαινόμενο" του καιρού του, αφού πολλοί ήταν εκείνοι που το αγκάλιασαν αλλά και πολλοί ήταν εκείνοι που το λιθοβόλησαν. Άλλωστε όταν ταράζεις τα λιμνάζοντα νερά, ένα είναι σίγουρο, πως θα δημιουργήσεις αίσθηση...

Ως ύστατο φόρο τιμής αναδημοσιεύω σήμερα το εισαγωγικό κείμενο του πρώτου φύλλου της εφημερίδας που είχα την χαρά και την τιμή να σχεδιάσω και να υλοποιήσω με τη βοήθεια πραγματικά αξιόλογων συνεργατών.

ΔΕΝ ΥΠΟΣΧΟΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ - ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ

Ο «ΑΝΑγνώστης» έφτασε στα χέρια σας. Χωρίς μεγαλόστομες διακηρύξεις και εξαγγελίες. Με κόπο και προσπάθεια. Διανέμεται δωρεάν και θα εκδίδεται κάθε μήνα. Με αξιόλογους συνεργάτες και τη φιλοδοξία ο καθένας από εσάς να φιλοξενηθεί στις σελίδες του, με τη γνώμη του, το άρθρο, την επιστολή του, τις παρατηρήσεις του. Ανοιχτή πρόσκληση σε όλους, με σοβαρότητα όμως και εγκυρότητα. Δε σημαίνει αυτό ότι στο όνομα της ελευθεροτυπίας θα δημοσιεύονται όλα απ’ όλους, αν δεν διαθέτουν στοιχειώδες ήθος και δεν ανταποκρίνονται στο ύφος της εφημερίδας. Η καλή θέληση ας μη φανεί στα μάτια σας ως αδυναμία. Θα είναι λάθος. Ο «ΑΝΑγνώστης» επιθυμεί την κριτική, βάζει έναν όρο όμως. Ότι και οι κρίνοντες πρέπει να κρίνονται. Κανείς στο απυρόβλητο. Συμφωνίες κυρίων. Κι ευτυχώς ακόμη και ο Πάπας απώλεσε το αλάθητό του. Η καλοπροαίρετη κριτική βοηθάει. Οι κακοπροαίρετοι από καμιά εποχή δεν έλειψαν, το γνωρίζουμε αυτό.
Ο «ΑΝΑγνώστης», δε θέλει μόνο να γράφεται από ανθρώπους, θέλει να είναι και ανθρώπινη εφημερίδα. Ο αναγνώστης ως φυσικό πρόσωπο θέλουμε να συμμετέχει ενεργά στην έκδοση της εφημερίδας. Θέλουμε να είναι κομμάτι της και όχι τελικός αποδέκτης της. Ως εκ τούτου η εφημερίδα θα επηρεάζει και θα επηρεάζεται από μια σχέση αμφίδρομη, αμοιβαία και διαλεκτική.
Και κάτι τελευταίο, ο «ΑΝΑγνώστης» διατηρεί το δικαίωμα να αλλάζει στυλ, ύφος, αισθητική, συνεργάτες, σχήμα, μέγεθος, τιμή, όνομα, ταυτότητα, χρονική διάρκεια έκδοσης ή ακόμη και την ίδια του την έκδοση. Δε δεσμεύεται για τίποτα. Μπορεί να επανορθώνει ή να ζητάει συγνώμη αν από παράλειψη και μόνο έχει κάνει λάθος.
Ευχαριστούμε όλους τους συνεργάτες της εφημερίδας που τίμησαν τις σελίδες της με την παρουσία τους. Ελπίζουμε να τους έχουμε μόνιμα κοντά μας. Η εφημερίδα καλύπτει το κόστος της έκδοσής της αποκλειστικά από τους διαφημιζόμενους. Τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα. Ελπίζουμε κι άλλοι που να θέλουν να διαφημιστούν να το πράξουν.

Δεν υποσχόμαστε τίποτα, ονειρευόμαστε πολλά.

Τρίτη, Ιουλίου 07, 2009

Γενέθλια για τον "Τοίχο" της "Έμπνευσης"

Ο τοίχος είναι μια ιδέα που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν τρία χρόνια, 7 Ιουλίου 2006, μέσα από μια ξεκάθαρη ανάγκη για έκφραση και έμπνευση. Πρώτη του κατοικία; το διαδίκτυο μέσω του ιστολογίου της «Έμπνευσης». Στην πορεία ο τοίχος ταξίδεψε σε εφημερίδες (τοπικές και αθηναϊκές) μεταφέροντας σκέψεις και συναισθήματα χρησιμοποιώντας συνθήματα διαχρονικά, συνθήματα με νόημα, συνθήματα που έχουν κάτι να πουν και δεν θα ησυχάσουν αν δεν το καταφέρουν.

Ο τοίχος της «Έμπνευσης», τρία χρόνια μετά, παραμένει ακόμα καθαρός για κάθε σκέψη παρά τα ταξίδια του. Προβάλλει πάντα τα καλύτερα, όντας διαχρονικός και επίκαιρος, καυστικός και σαρκαστικός συνάμα. Κι επειδή δεν είμαστε υπέρ της ρύπανσης του περιβάλλοντος, το σπρέι μας, να ξέρετε, είναι οικολογικό με αποδέκτες αλλεργικούς στα συνθήματα και τα υπόγεια μηνύματα.
Χρόνια πολλά καλέ μου τοίχε.

Δευτέρα, Ιουλίου 06, 2009

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ» - 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009 – ΕΝΘΕΤΟ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Η συγγραφή του πρώτου του βιβλίου, της «Κρεμάλας» , ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε λυτρωτικά για τον συγγραφέα Νίκο Παργινό . Στο δεύτερο βιβλίο του «Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό περνάει ο έρωτας» μας ταξιδεύει στα μονοπάτια του έρωτα. Ο συγγραφέας Δημήτρης Μαμαλούκας τον συναντά και συζητούν για το νέο του βιβλίο, τον έρωτα και τον χρόνο.


ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ

Από τον τίτλο και μόνο το νέο σου βιβλίο φαίνεται πως μιλάει για τον έρωτας και τα… καιρικά φαινόμενα. Την επιρροή του χρόνου στα ανθρώπινα συναισθήματα, ένα μάλλον αγαπημένο θέμα της λογοτεχνίας.
Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που βάλλεται από κάθε είδους καιρικό φαινόμενο στη διάρκεια του χρόνου, ενώ μικρές ερωτικές ιστορίες της διπλανής πόρτας ξεδιπλώνονται στα μάτια των πρωταγωνιστών της. Αυτές οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες αναμένεται να καθορίσουν και το τέλος της κεντρικής. Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η μοναδικότητα της κάθε ερωτικής εμπειρίας. Άλλωστε, λένε πως ο έρωτας δεν φτιάχνεται με καλούπια και δεν ορίζεται μονοδιάστατα. Για να είμαστε ειλικρινείς, κάθε πρόσωπο με το οποίο σχετιζόμαστε μας κάνει να ξεδιπλώσουμε και μια διαφορετική πτυχή του ίδιου μας του εαυτού. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία της ζωής.

Ο έρωτας λοιπόν που περνά με τον καιρό ή ο καιρός που περνά με τον έρωτα; Πόσο αμφίδρομη είναι αυτή η σχέση ειδικά στις μέρες μας;
Με κάθε είδους καιρό ο έρωτας πάντα βασιλεύει. Μόνο που ο καιρός εν τέλει είναι κι αυτός που φθείρει και τον ίδιο τον έρωτα. Ζούμε σε χαλεπούς ερωτικούς καιρούς, όπου οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν μετατραπεί σε προβληματικές καθημερινές συναλλαγές, κυρίως γιατί στην εποχή μας βασιλεύει το «εγώ» ή ίσως γιατί ο χρόνος μάς έφερε νομοτελειακά και την παρακμή του ερωτισμού. Θέλω να πιστεύω πως είναι ο έρωτας τελικά που βγαίνει κερδισμένος από αυτό το αρχέγονο παιχνίδι κυριαρχίας.

Πόσο θεμιτό είναι τελικά να αναζητεί κανείς σε λογοτεχνικά βιβλία που μιλούν για τον έρωτα μαγικές συνταγές επιτυχίας;
Δεν υπάρχουν μαγικές ερωτικές συνταγές. Δεν υπάρχει λογική στον έρωτα. Λένε πως ο έρωτας είναι η επικράτηση της φαντασίας επί της λογικής. Η λογοτεχνία από την άλλη οφείλει να μιλά για τον έρωτα, αφού ο έρωτας αποτελεί ίσως το σπουδαιότερο κομμάτι της ζωής μας. Μάθαμε να ισορροπούμε ανάμεσα στο πιπεράτο κουτσομπολιό των μεσημεριανών της τηλεόρασης και στη δήθεν φιλοσοφημένη παραφιλολογία, ενώ οι καθημερινές ερωτικές ιστορίες στολίζουν με τα συνθήματά τους τους παράπλευρους τοίχους της διαδρομής μας, φθάνει να στρέψουμε το βλέμμα προς αυτές, να διαβάσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους.