Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 27, 2007

Συντροφικές συμβουλές με το γάντι

Το πρόβλημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εντοπίζεται στις διαφορετικές οπτικές γωνίες βλέψης της κοινωνίας και των προβλημάτων της. Δεν είναι ιδεολογικό. Δεν είναι θέμα προσώπων. Δεν είναι θέμα ταυτότητας. Είναι θέμα διαβατηρίου. Το κοινωνικό διαβατήριο του κινήματος δεν περνάει στον κόσμο και θέλει ανανέωση.
Ως κίνημα αλλαγής και μεταρρύθμισης, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μπόρεσε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Μόνο που αυτή του η εξουσία αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα του. Ίσως γιατί το κίνημα έχασε ίσως τη μοναδική του ευκαιρία να αποδείξει την ίδια του την ταυτότητα. Είκοσι χρόνια είναι πολλά και δεν σηκώνουν δικαιολογίες.
Σήμερα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Περνά κρίσιμες μέρες. Έχω την εντύπωση πως όσο το ενδιαφέρον των στελεχών του κόμματος στρέφεται στα ενδότερα, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το χάσμα μεταξύ των διαφορετικών τάσεων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του.
Ας δούμε όμως τους λόγους που, κατά την ταπεινή μου άποψη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέτυχε να συσπειρώσει τον κόσμο του και να διεκδικήσει την εξουσία στις πρόσφατες εκλογές.

  • Ένας ηγέτης που αποδείχθηκε «λίγος» στα μάτια του κόσμου σε σύγκριση με το ηγετικό και πληθωρικό προφίλ του Κώστα Καραμανλή. Χωρίς σαφή λόγο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς την απαραίτητη γνώση και επίγνωση. Όπως και να το κάνουμε στην Ελλάδα ψηφίζουμε πρόσωπα και όχι προγράμματα.
  • Μια αντιπολιτευτική δράση που παρέμεινε φανατικά «στείρα» υπερασπίζοντας μετά δυσκολίας το όποιο όραμα μιας εκσυγχρονιστικής Ελλάδας που είχε φέρει την «άνοιξη» στη χώρα.
  • Μια ιδεολογική απομάκρυνση από τους σημαντικούς αγώνες των κοινωνικών στρωμάτων που παραδοσιακά υποστήριζαν τον χώρο του κινήματος. Το κενό αυτό εκμεταλλεύτηκαν τα κόμματα της Αριστεράς, και καλά έκαναν. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έμεινε χωρίς κοινωνικό έρεισμα. Χωρίς κοινωνικούς αποδέκτες. Οι αγρότες, η εργατική τάξη, οι μικρομεσσαίοι επιχειρηματίες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές το απέρριψαν. Ποιοι τελικά το υποστήριξαν; Τα λαμόγια του χρηματιστηρίου; Οι μεγαλοεκδότες και οι εργολάβοι της μίζας και της ρεμούλας; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.
  • Μια προγραμματική ασάφεια που αποδείχθηκε περίτρανα στις χαώδεις εσωτερικές διαφορές σε σημαντικά θέματα, της παιδείας, της εξωτερικής πολιτικής, της οικονομίας, του περιβάλλοντος.
  • Ένα κυβερνητικό παρελθόν που ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Ποτέ δεν υπήρξαν σαφή συμπεράσματα και αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος.
  • Μια ανανέωση που πραγματοποιήθηκε μόνο από την ίδια την κοινωνία μέσω του σταυρού και όχι από την ίδια την κεντρική εξουσία που έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα και να περισώσει το ιδεολογικό προφίλ του κινήματος.
  • Μια εσωστρέφεια που φάνηκε προεκλογικά. Κάποιοι περίμεναν στη γωνία το πράσινο για να ξεχυθούν στο προσκήνιο.

Αν με ρωτάτε τι πρέπει να αλλάξει για να ξαναβρεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη χαμένη του ταυτότητα είναι απλό. Δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, αλλά και τα πρόσωπα είναι σημαντικά. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να ανανεώσει το διαβατήριό του στις επάλξεις του αγώνα των κοινωνικών τάξεων. Να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του περιχαρακώνοντας τα λαμόγια και τις γνωστές φάτσες των «αγωνιστών» της πολυθρόνας και της μίζας. Ή αν θέλει να κλείσει τα μάτια, να περιμένει να πέσει ως ώριμο φρούτο μετά από είκοσι χρόνια το κάστρο της Δεξιάς. Τόσα χρόνια χρειάζονται για να γίνει κατανοητή και στον τελευταίο πολίτη η κυβερνητική σύγκριση των κομμάτων εξουσίας. Ή μπορεί να ξεκινήσει από το μηδέν. Όπως ο Ανδρέας... «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007

Ο τοίχος: Γιώργο, χάσαμε....

Σύνθημα 105ον: ΠΑΣΟΚ
Μπορεί η Νέα Δημοκρατία να έχασε δυνάμεις, μπορεί οι κυβερνητικές γκάφες και ο εκλογικός νόμος να της στέρησαν την πολυτέλεια της ευρείας αυτοδυναμίας, αλλά το ΠΑΣΟΚ έχασε τη μοναδική ευκαιρία να καρπωθεί την όποια απογοήτευση. Τα κόμματα της Αριστεράς βγήκαν κερδισμένα κατά πολύ, το ΛΑΟΣ στη Βουλή, τα μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα ενισχυμένα. Ένα είναι σίγουρο. Το ΠΑΣΟΚ διέρχεται περίοδο δυνατού ΣΟΚ.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 14, 2007

Ο τοίχος: Αυτοδυναμία συνεργασίας

Σύνθημα 104ον: ΑΥΤΟΑΔΥΝΑΜΙΑ
Με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου, Παναγιώτη Κονιδάρη, υλοποιώ με το φανταστικό μου σπρέι το σύνθημά του στον προεκλογικό τοίχο της πολιτικής «έμπνευσης». Ετούτο είναι και το ζητούμενο σ’ αυτές τις εκλογές. Η αυτοδυναμία που επικαλούνται τα μεγάλα κόμματα να μετουσιωθεί σε αυτοαδυναμία να διεκδικήσουν «εν λευκώ» στις πλάτες τους το μέλλον του τόπου. Το έχουν αποδείξει άλλωστε 30 και πλέον χρόνια πως η «άφεση αμαρτιών» που επιζητούν δεν μετουσιώνεται σε έργο και προσφορά για τον τόπο. Κι αν έχουν πέσει στο τραπέζι των διαλόγων τους τα συνηθισμένα διλήμματα των εκλογών, ο λόγος είναι αυτός και μόνο αυτός. Η αυτοαδυναμία τους να πείσουν. Καλό βόλι…

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 11, 2007

Ο τοίχος: Η εκδίκηση του ψηφοφόρου

Σύνθημα 103ον: ΕΚΛΟYES
Οι εκλογές είναι η εκδίκηση του αδικημένου και καταταλαιπωρημένου ψηφοφόρου. Τέσσερα χρόνια (ενίοτε τριάμισι και όχι τρεισήμισι) γίνονται εκλογές και ο ψηφοφόρος έχει τη δυνατότητα να πάρει επιτέλους την εκδίκησή του σε πιάτο κρύο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες, σε φάκελο σφραγισμένο χρησιμοποιώντας το παραβάν της μοναξιάς του. Οι εκλογές περιέχουν το yes γι’ αυτό και πρέπει όλοι μας να αποδείξουμε πως δεν ξεχνάμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, δεν τρώμε κουτόχορτο. Η ψήφος είναι ιερή και έχει δύναμη. Ακόμα και το λευκό και το άκυρο. Πόσο μάλλον όταν σήμερα, σε τούτη την εκλογική αναμέτρηση, οι αυτοδυναμίες των υπερεξουσιών τους κλονίζονται όσο ποτέ άλλοτε.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007

Η "Ρόδινη Σταύρωση"


«Πιστεύω μάλλον ότι ο συγγραφέας είναι ένας ενδιάμεσος, κάτι σαν μέντιουμ που, όταν πια βγει από την έκστασή του, καταπλήσσεται κι ο ίδιος απ' όσα είπε και έκανε»

Henry Miller (26 Δεκεμβρίου 1981 – 7 Ιουνίου 1980)


Είναι η τρίτη φορά που ξαναδιαβάζω τη "Ρόδινη Σταύρωση" του Henry Miller . Ο Miller έζησε την αλητεία στο πετσί του σε καιρούς δύσκολους. Πρόκειται για τον συγγραφέα που έκανε τη συγγραφή «υπόθεση αυστηρά προσωπική» και που αποτέλεσε και αποτελεί αξεδιάλυτο γρίφο.

Η βιογραφική τριλογία «Sexus» (1949), «Plexus» (1953), «Nexus» (1960) καταπιάνεται με μια δύσκολη περίοδο του συγγραφέα που αξίζει όσοι ασχολούνται ή ευελπιστούν να ασχοληθούν με το γράψιμο να εντρυφήσουν. Μιλά για τις δυσκολίες, τις αναστολές, τα σκαμπανεβάσματα, τις εμπνεύσεις, τις δοκιμασίες, για τη «ρόδινη σταύρωση» του συγγραφέα που ξεκινά από το μηδέν ψάχνοντας απεγνωσμένα για τη λύτρωση.

Ο ίδιος ο Henry Miller, τον Σεπτέμβριο του 1961, συνομιλώντας με τον George Wickles εξομολογήθηκε για τη: «Ρόδινη Σταύρωση»:

«Το Sexus, το Plexus, και το Nexus, και τα τρία, καταπιάνονται με τις δοκιμασίες μου εκείνη την περίοδο - σχετικά με την καθημερινή μου ζωή, με τις αντιξοότητες. Δούλευα σαν το σκυλί και συνάμα -πώς να το πω;- βρισκόμουν σε σύγχυση, σε μιαν ομίχλη. Δεν ήξερα τι έκανα. Δεν έβλεπα πού πήγαινα. Υποτίθεται ότι δούλευα ένα μυθιστόρημα, έγραφα αυτό το μεγάλο μυθιστόρημα, αλλά στην πραγματικότητα δεν πήγαινα πουθενά. Μερικές φορές, δεν έγραφα παραπάνω από τρεις ή τέσσερις αράδες την ημέρα. Ερχόταν αργά τη νύχτα η γυναίκα μου και ρωτούσε, "Πώς πάει, λοιπόν;" (ποτέ δεν την άφηνα να δει τη σελίδα που είχα περασμένη στη γραφομηχανή). Της έλεγα, "Ω, προχωράει θαυμάσια". "Σε ποιο σημείο έχεις φτάσει τώρα;". Φαντάσου τώρα ότι απ' όλες τις σελίδες που υποτίθεται ότι είχα γράψει δεν είχα ολοκληρώσει παρά μονάχα τρεις ή τέσσερις, αλλά μιλούσα λες κι είχα γράψει εκατό ή εκατόν πενήντα σελίδες. Συνέχιζα να μιλάω για ό,τι είχα κάνει, συνθέτοντας το μυθιστόρημα ενόσω της μιλούσα. Κι αυτή άκουγε και μου έδινε κουράγιο, ξέροντας πολύ καλά ότι της λέω ψέματα. Την επόμενη μέρα, ερχόταν κι έλεγε, "Και τι έγινε μ' εκείνο το κεφάλαιο για το οποίο μου είχες μιλήσει τις προάλλες, πώς πάει;" Κι όλα ήταν ένα ψέμα, καταλαβαίνεις, μια χάλκευση, ένα τέχνασμα ανάμεσά μας. Θαυμάσιο, θαυμάσιο...»

Στην ίδια συνέντευξη συνεχίζει:

«Έγραψα όλα αυτά τα αυτοβιογραφικά βιβλία όχι επειδή πιστεύω ότι είμαι καμιά σημαντική προσωπικότητα αλλά -θα σε κάνει να γελάσεις αυτό- επειδή σκεφτόμουν, όταν ξεκίνησα, ότι έλεγα την ιστορία του πιο τραγικού πάσχοντος ανθρώπου στον κόσμο. Όσο προχωρούσα τόσο συνειδητοποιούσα ότι δεν ήμουν παρά ένας ερασιτέχνης της οδύνης. Το δίχως άλλο, τράβηξα κι εγώ των παθών μου τον τάραχο, αλλά δεν πιστεύω πια ότι ήταν τόσο τρομερά τα πράγματα. Γι' αυτό κι έδωσα στην τριλογία μου τον τίτλο Ρόδινη Σταύρωση. Ανακάλυψα ότι εκείνη η οδύνη ήταν κάτι καλό εντέλει, ναι, μου έκανε καλό, μου άνοιξε το δρόμο προς μια ευφρόσυνη ζωή, μέσα από την αποδοχή της οδύνης. Όταν σταυρώνεται ένας άνθρωπος, όταν πεθαίνει, η καρδιά του ανοίγει σαν λουλούδι. Φυσικά, δεν πεθαίνεις, κανείς δεν πεθαίνει, ο θάνατος δεν υπάρχει, απλώς φτάνεις σε ένα νέα επίπεδο όρασης, σε μια νέα επικράτεια της συνείδησης, σε έναν νέο άγνωστο κόσμο. Όπως δεν ξέρεις από πού έρχεσαι, έτσι δεν ξέρεις και πού πηγαίνεις. Αλλά κάτι υπάρχει εκεί, κάτι πριν και κάτι μετά, το πιστεύω ακράδαντα».