Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007

Καιγόμενες δάφνες

Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο…

Καλέ μου ανιψιέ, σου γράφω με πόνο καρδιάς.
Γράμμα απόγνωσης στα παιδιά όλου του κόσμου που σε συντροφεύουν.
Βλέπω στα δακρυσμένα μάτια σου τη θλίψη και την απορία που σε κατακλύζει.
Συγχώρεσέ με για τον πόνο και την οδύνη, για τις φλόγες και τους καπνούς του πολιτισμούς μας.
Συγχώρεσέ με, για τις στάχτες των κατορθωμάτων μας.
Σου γράφω για να μείνει ετούτο το γράμμα στον κόσμο. Σιωπηλή διαμαρτυρία εφ όρου ζωής. Σήμερα, τώρα, εδώ, για πάντα.
Σου υποσχέθηκα ένα καλύτερο αύριο κάθε φορά που σε είχα στην αγκαλιά μου. Βλέποντας όμως όλα ετούτα τα τραγελαφικά αυτές τις μέρες δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα και τον πόνο μου.
Μια ολόκληρη χώρα μετατράπηκε σε ανοχύρωτη πολιτεία και η σκέψη μου τρέχει στις γενιές που έρχονται μετά από μας, στη γενιά σου.
Στον κατεστραμμένο κόσμο που θα κληρονομήσεις.
Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Αλήθεια είναι πως αποτύχαμε να καλυτερέψουμε την ποιότητα της ζωής μας.
Αλήθεια είναι πως όσο κι αν προοδεύσαμε χάσαμε κάπου στην τεχνολογική πορεία της εξέλιξής μας το νόημα της ζωής.
Αλήθεια είναι πως φταίμε για όλα τα κακά που συμβαίνουν, εμείς και κανένας άλλος.
Εμείς που κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας.
Εμείς που παρασυρθήκαμε από την καθημερινότητά μας και χάσαμε το νόημα της ζωής.
Εμείς που στερέψαμε τον πλανήτη από το οξυγόνο της αναπνοής του.
Εμείς που κοιτάζοντας το προσωπικό μας συμφέρον αφήσαμε στο περιθώριο τις ανάγκες του συνόλου.
Εμείς που στηρίξαμε τον πολιτισμό μας σε ψεύτικα πόδια.
Εμείς που πιστεύουμε στις πολιτικές σειρήνες των φρούδων ελπίδων μας.
Με ρωτάς για τις φλόγες, τους καπνούς και τις στάχτες.
Με ρωτάς για τα δένδρα, τα ζώα, τους ανθρώπους.
Με ρωτάς για τον ήλιο που κρύφτηκε από τα καμώματά μας.
Για τα σύννεφα σκόνης που κατακάθονται στα όνειρά μας.
Σκαρφίζομαι παραμύθια για να κοιμίσω τους εφιάλτες σου.
Μηχανεύομαι τρόπους για να επιμερίσω τις ευθύνες μας.
Μα όσο κι αν προσπαθώ, τα καθαρά σου μάτια βλέπουν την αλήθεια μέσα στις στάχτες μας.
Καλέ μου ανιψιέ, δεν ψάχνω δικαιολογίες. Προσπάθησε όμως να καταλάβεις.
Μόνο εσύ και η γενιά σου μπορείς να σώσεις τον κόσμο από τον κατήφορο που τον φέραμε.
Μόνο εσύ και η γενιά σου μπορείς να θρέψεις την ελπίδα στις διψασμένες ψυχές του σήμερα.
Γιατί εσύ δεν ψηφίζεις. Δεν συμμετέχεις σε στείρες συζητήσεις στα παράθυρα των πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Γιατί δεν ξέρεις από ασύμμετρες απειλές.
Γιατί πιστεύεις στα αγνά παραμύθια της παράδοσης και όχι στην παράδοση των παραμυθιών τους.
Γιατί δεν συμμετέχεις στα κέντρα των αποφάσεων.
Γιατί δεν ψάχνεις δικαιολογίες.
Γιατί, πίστεψέ με, δεν χρειάζεται να ψηφίσεις για να αλλάξεις τον κόσμο.
Γιατί η αγνή σου ψυχή μπορεί να ελπίσει σ’ έναν καλύτερο κόσμο.
Καλέ μου ανιψιέ, οι εορταστικές δάφνες των ηρώων του κόσμου που σου υποσχέθηκα κατακάηκαν. Η εποχή σου θα είναι η εποχή των νέων ηρώων. Χωρίς δάφνες και τιμές, με δάκρυα, πόνο, οργή και οδύνη.
Συγνώμη…

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007

Ο τοίχος: Ούτε μια συγνώμη, ρε γαμώτο...

Σύνθημα 102ον: ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
63 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, δεκάδες χωριά κατακαμένα, χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης κατεστραμμένα, ολόκληρες περιοχές σβησμένες από τον χάρτη, ανεπάρκεια κρατικού μηχανισμού, ανασφάλεια, πόνος, οδύνη, οργή. Ούτε η Ολυμπία δεν γλίτωσε από τη μανία των νέων Νέρωνων. Το τραγικό όμως είναι πως δεν ακούστηκε ούτε μια ΣΥΓΝΩΜΗ από τα κυβερνητικά χείλη. Κι έχω την αίσθηση πως δεν πρόκειται να ακουστεί…

Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007

Επιστροφή λόγω εκλογών

Με τις διακοπές ένα είναι πάντα σίγουρο. Όσο κι αν κράτησαν, όπως κι αν πέρασες, κράτησαν λίγο. Πάντα κρατάνε λίγο. Έχεις πάντα την αίσθηση ότι οι μέρες πέρασαν γρήγορα και όταν επιστρέφεις νιώθεις μια σκοτοδίνη και μια κομμάρα.
Οι φετινές διακοπές κόπηκαν άδοξα λόγω εκλογών. Ίσως γιατί χρειάζεται πάντα ένας καλός λόγος ή μια πρόφαση για να επιστρέψεις. Αν και οι εκλογές δεν είναι και κάνας σπουδαίος λόγος, μεταξύ μας, αλλά μια αφορμή της τελευταίας ώρας και τίποτα παραπάνω.
Ετούτες οι εκλογές είναι το άλλοθι που ψάχνουν οι πολιτικοί «πατεράδες» μας για να επιστρέψουν στις χειμωνιάτικες διακοπές τους στο Κοινοβούλιο. Κι εμείς επιστρέφοντας από τις δικές μας διακοπές άρον - άρον ετοιμαζόμαστε να τους δώσουμε άφεση αμαρτιών για τις μελλοντικές τους μπούρδες.
Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω για όσα θα έρθουν μετά τις διακοπές μου. Ούτε για κείνα που πέρασα στις διακοπές θα ήθελα να γράψω πολλά. Άλλωστε τις διακοπές καλύτερα να τις ζεις, παρά να τις εξιστορείς. Όσα κι αν περιγράψεις δεν θα πλησιάσεις με τίποτα αυτά που έζησες. Και είναι πάντα ίδιες. Φίλοι, καλή παρέα, μπάνια, ποτά και γεύσεις, εξερευνήσεις, γαλάζιο.
Ένα είναι σίγουρο, πως οι διακοπές είναι όπως τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων. Όσα κι αν πεις δεν θα τα κάνεις. Όσα κι αν προγραμμάτισες ο χρόνος που είχες ήταν λίγος. Σαν τις τετραετίες που ποτέ δεν τελειώνουν στην ώρα τους.
Όσο για το χρόνο των εκλογών... Αν ήταν έξυπνα τα κόμματα που μας κυβερνάνε μόνο σε περιόδους διακοπών θα μας έβαζαν να ψηφίσουμε. Χωρίς να μας κόβουν τις διακοπές. Με παροχές και πακέτα εκδρομών. Τουλάχιστον, τότε η ψήφος μας θα είχε και κάποιο αντίκρισμα…

Η φωτογραφία είναι από την παραλία «Κάθισμα» της Λευκάδας όπου δρόσισα το κορμί μου από τον Νίκο Δανιηλίδη (www.daniilidis.gr)

Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Διακοπές

Ήρθε επιτέλους η ώρα των διακοπών. Οι στιγμές της χαλάρωσης, της ηρεμίας, της ξεκούρασης. Η ώρα να επαναφορτιστούν οι μισοάδειες μπαταρίες μας από την καθημερινή εγρήγορση όλου του χρόνου.
Όταν σου δίνουν άδεια, την παίρνεις και λες κι ένα τραγούδι. Με αεροπλάνα, με βαπόρια, με κάθε μέσο ψάχνεις την αφορμή για να αποδράσεις από τις ατέρμονες σκέψεις την ώρα της δουλειάς. Δεν έχει σημασία που θα πας. Δεν έχει σημασία πως θα πας. Σημασία έχει πως φεύγεις. Πως κατεβάζεις διακόπτες και σηκώνεις πλώρη για μακριά. Όσο για το ιστολόγιο… εδώ θα είμαι συχνά πυκνά. Κάπου τριγύρω. Όλο και θα μπαίνω να μαθαίνω νέα. Καλοί μου φίλοι θα έρχομαι και θα τα λέμε…

Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007

36 και βάλε

Πως τον μετράμε αλήθεια το χρόνο; Μπορούμε αλήθεια να τον μετρήσουμε με μέρες, μήνες, χρόνια; Μπορούμε να τον μετρήσουμε με στιγμές; Στιγμές που πέρασαν και που άφησαν αναμνήσεις και αποδείξεις ζωής στο διάβα τους; Ίσως μόνο με αποδείξεις αγάπης και ευτυχίας να μετριέται ο χρόνος. Με αγκαλιές στα ηλιοβασιλέματα, με κλεφτές ματιές ευτυχίας, με χάδια και έρωτες στις ακροθαλασσιές, με γευστικά φαγοπότια και μουσικά γλέντια, με παραγωγικές συζητήσεις και έξυπνες ρήσεις, με απολαυστικές περιπέτειες και ελπιδοφόρα όνειρα.
Ναι, μάλλον για μένα ο χρόνος μετριέται με στιγμές. Προσωπικές στιγμές. Στιγμές που έρχονται και επιζούν στο υποσυνείδητό μας, επανέρχονται και στοιχειώνουν τα δευτερόλεπτα του τώρα με το τώρα του τότε.
13.149 μέρες δείχνει ο καθρέπτης απέναντί μου. 36 χρόνια. Να μπω στον κόπο να τις μετρήσω τις στιγμές; Σημάδια χρόνου στο διάβα τους. Σημάδια ανεξίτηλα που μένουν και χαράσσουν ουλές και στίγματα. Ο πρώτος έρωτας, οι παιδικοί φίλοι, τα σχολικά χρόνια, οι φοιτητικές τρέλες, τα χρόνια του στρατού, όλα. Όλα σε εικόνες που κυλούν και αλλάζουν τις όψεις του καθρέπτη απέναντί μου. Κεράκια ελπίδας που σβήνουν στο χάρτη της καθημερινότητας με το πέρασμα του χρόνου. Γενέθλια.Να τα γιορτάσω ή να μην τα γιορτάσω τα χρόνια;