Δευτέρα, Ιουλίου 30, 2007

Θέλω επειγόντως διακοπές

Την ώρα που σκάει ο τζίτζικας και η Κέρκυρα πλημμυρίζει από κόσμο κάποιους τους καλεί το καθήκον να παραμείνουν στις επάλξεις της δουλειάς. Αυτά είναι τα κακά και τα άσχημα του καλοκαιριού.
Ιδρώτας, ζέστη και δουλειά την ίδια ώρα που άλλοι διασκεδάζουν και ηρεμούν. Δεν ξέρω αν κουράστηκα ή αν δεν αντέχω άλλο, αλλά νιώθω πως θέλω επειγόντως διακοπές. Να αράξω και να χαθώ χωρίς ρολόγια και σκοτούρες στο γαλάζιο της θάλασσας, να χωθώ στην άμμο, να πνιγώ στα ποτά και τα σφηνάκια. Το μόνο που μπορώ να κάνω προς το παρόν είναι να σκέφτομαι τις μέρες που θα έρθουν και θα περάσουν μέχρι την πολυπόθητη άδεια που δε λέει να έρθει. Γιατί όπως και να το κάνουμε, κάποτε θα έρθει και η δική της σειρά. Που θα μου πάει. Ως τότε, ευχές για καλή διασκέδαση στους αδειούχους και καλό κουράγιο και υπομονή στους άτυχους του καλοκαιριού.

Πέμπτη, Ιουλίου 26, 2007

Ο τοίχος: Από ΕΛΛΑΔΑ... ΕΛ ΔΑΔΑ

Σύνθημα 101ον: ΕΛ ΔΑΔΑ
Πως την καταντήσαμε έτσι την ΕΛΛΑΔΑ μας, από ΕΛΛΑΔΑ... ΕΛ ΔΑΔΑ. Εμπρηστικές δάδες από άκρη σ' άκρη σ' όλη τη χώρα. Το είπε και το έκανε η Νέα Δημοκρατία. Με την ανοχή της διακυβέρνησής της πράγματα και θάματα αλλάζουν τη χώρα μας. Δύναμη Μεταρρύθμισης. Το κράτος θα ξαναγεννηθεί πάλι με χρόνια και καιρούς από τις στάχτες του. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μας λυπηθεί ο Θεός. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μας βοηθήσει με την κουταμάρα που μας δέρνει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά σφίξανε και οι ζέστες.

Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007

Άνθρωποι είμαστε...

Έρχονται στιγμές που μπλέκεις θες δε θες με λάθος ανθρώπους. Νιώθεις πως τα λάθη του παρελθόντος σε στιγματίζουν. Και συνήθως διαπιστώνεις αργά τις εκπτώσεις, τις παραλείψεις και τους συμβιβασμούς σου. Το να μπλέκεις με λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή είναι οδυνηρό. Μπορεί να βρεθείς μπλεγμένος σε άσχημα κόλπα. Μπορεί να βρεθείς με κασμάδες στο παρμπρίζ.

Μια εβδομάδα εγώ είδα την άλλη όψη του νομίσματος. Μια παρέα φίλων με ταξίδεψε με την παρουσία της στο νησί των Φαιάκων. Συζητήσεις και αναλύσεις, παρουσιάσεις και δείπνα, βόλτες και τα συναφή έδωσαν άλλη πνοή στον καλοκαιρινό καύσωνα που μας ταλαιπώρησε αυτές τις μέρες. Τι να πω για τον Δημήτρη και την οικογένειά του με τα φανταστικά πιτσιρίκια, την Μάουρα και τον Άγγελο, τι να πω για τον Γιάννη και την οικογένειά του με τη μικρή μπέμπα που ήταν όλα τα λεφτά, τι να πω για την Ελένη, τον Γιώργο, τον Μάκη και τον Αντώνη. Χάρηκα τόσο πολύ τις συζητήσεις μας που θα μου λείψουν. Φτώχυνε το νησί με την αναχώρησή τους.
Τώρα που το σκέφτομαι, κάτι τέτοιες στιγμές, κάτι τέτοιες συναντήσεις αναδεικνύουν τις λάθος στιγμές και τους λάθος ανθρώπους της ζωής μας. Γιατί οι κασμάδες στο παρμπρίζ συνήθως δεν φαίνονται, κι αυτές οι πληγές τους μπορεί να μην καταστρέφουν περιουσίες αλλά προξενούν ζημιές.
Καλοί μου φίλοι, να είστε πάντα καλά. Η Κέρκυρα θα σας περιμένει πάντα.

Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007

Μιλώντας για Μόστρα


Όταν ο μύθος ερωτοτροπεί με την ιστορία

Ομιλία του Νίκου Παργινού στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου "Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα" του Δημήτρη Μαμαλούκα στην Κέρκυρα


Φίλες και φίλοι
Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που νιώθω να βρίσκομαι σήμερα εδώ, σ’ αυτήν την εκδήλωση, πλαισιωμένος από καταξιωμένους ανθρώπους της γραφής και του πνεύματος.
Ως ένας άνθρωπος που τώρα μόλις ξεκινά την πορεία του στο λογοτεχνικό στερέωμα θα σας αποκαλύψω μερικά από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του φίλου μου, Δημήτρη Μαμαλούκα.
Δεν θα σας κουράσω με πολλά, άλλωστε νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω πολλά.
Υπάρχουν τόσοι πολλοί και ιδιαίτεροι καλεσμένοι.

Πριν πάω στο βιβλίο, ας πω πρώτα δυο λόγια για τον Δημήτρη.
Τον Δημήτρη τον γνώρισα μέσω της τεχνολογίας που μεταξύ μας, δεν διαφέρει και πολύ από την λογοτεχνία.
Αν το καλοσκεφτείτε αποτελούνται από την ίδια πρώτη ύλη, τα ίδια γράμματα.
Γνωριστήκαμε μέσω των κοινών μας διαδικτυακών περιπλανήσεων στον κόσμο των ιστολογίων.
Επιφυλακτικά στην αρχή, φανατικά στη συνέχεια.
Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα τη συγγραφική του πορεία.
Μέσω όμως της κοινής μας τεχνολογικής περιπλάνησης έγινα γνώστης της λογοτεχνικής διαδρομής του.
Ο Δημήτρης αποτέλεσε έναν από τους καλούς και σημαντικούς φίλους που γνώρισα μέσω της ενασχόλησής μου με τα blogs.
Και είμαι πραγματικά υπερήφανος γι’ αυτές τις αξιόλογες γνωριμίες.
Πέρα από τη συγγραφική φιγούρα που είναι ούτως ή άλλως άξια προσοχής, πέρα από την προσωπικότητα που καταγράφει με θάρρος και θράσος την άποψή του, πέρα από τον άνθρωπο Μαμαλούκα και τις προσωπικές του πτυχές, υπάρχει και κάτι άλλο που με έκανε να τον συμπαθήσω.
Η Επτανησιακή του καταγωγή.
Η αίσθηση του φίλου και συντοπίτη που αναδύει στις συνομιλίες μας.
Η κουλτούρα του νησιώτη που κουβαλά στις πλάτες του.
Μ’ αυτές τις σκέψεις, μ’ αυτά τα συναισθήματα, έσπευσα να αγοράσω το νέο του βιβλίο και να χαθώ στις σελίδες του, γεμάτος περιέργεια και αγωνία για το νέο λογοτεχνικό εγχείρημά του.

Ο Μαμαλούκας είναι ένας συγγραφέας που ξέρει να χειρίζεται τις λέξεις.
Ως νέος συγγραφέας τον ζηλεύω για μια εκπληκτική ικανότητά του.
Να λέει λίγα, να μην πλατειάζει, να μην φορτώνει το κείμενό του με περιττές λεπτομέρειες.
Ή ακόμα να ξέρει πότε να σταθεί στις λεπτομέρειες.
Στα μικρά εκείνα σημεία που κάνουν τη διαφορά.
Είναι ένας συγγραφέας που πλέον γνωρίζει πώς να σταθεί και να ισορροπήσει πάνω στο κείμενο με εξαιρετική ικανότητα.
Κι αυτό φαίνεται καθαρά στο τελευταίο του βιβλίο: «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα»
Γλώσσα που ρέει, κινηματογραφική πλοκή που δεν σε αφήνει να διακόψεις την ανάγνωση, μα κυρίως ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό.
Ο Μαμαλούκας αφήνει τον αναγνώστη να ζήσει το δικό του μύθο στις σελίδες του.
Δίνει όσα χρειάζονται για να σε βάλει σε σκέψεις.
Σε παγιδεύει να δουλέψεις μαζί του καθώς διαβάζεις τις σελίδες του.
Χρησιμοποιεί τεχνάσματα και γρίφους, παίζει με τον αναγνώστη καθώς σου εξάπτει την περιέργεια.
Δημιουργεί ερωτήματα.
Κι ο αναγνώστης υποχρεώνεται θέλει δε θέλει να συμμετάσχει σε τούτο το παιχνίδι.
Να γίνει συνένοχος, να γίνει κοινωνός μιας αποπλάνησης.
Ο Μαμαλούκας χρησιμοποιεί την ιστορία για να κτίσει πάνω της προσωπικούς μύθους.
Εκεί που η ιστορία απλά ξεχνιέται, έρχεται το ταλέντο και η φαντασία και σε βάζει σε σκέψεις.
Κι αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό στη γραφή του Δημήτρη που τον κάνει ιδιαίτερο.
Ο τρόπος με τον οποίο πιάνεται από πραγματικά γεγονότα για να εξυμνήσει μέσω των μύθων την ίδια την ιστορία.
Το περιβάλλον και η ατμόσφαιρα που ερωτοτροπούν με το βλέμμα του αναγνώστη.
Η αίσθηση της κρυφής ματιάς στο ίδιο το παρελθόν.
Η αναμονή των απαντήσεων και των κρυμμένων στοιχείων που συνδέουν τις σκόρπιες ιστορίες του βιβλίου.
Οι άνθρωποι που λατρεύουν τα βιβλία θα λατρέψουν και το ταξίδι στις σελίδες του βιβλίου του.
Ίσως γιατί το τέχνασμα της χρησιμοποίησης του πάθους της βιβλιοφιλίας μέσα στο ίδιο το βιβλίο να είναι ο καλύτερος καταλύτης για την επιτυχία του.
Ίσως γιατί το βιβλίο αυτό καθεαυτό να θέτει σε κάθε έναν από μας το δίλημμα που περικλείει αυτή η αγάπη μας προς αυτά.

Λένε πως υπάρχουν μόνο τρεις κανόνες, για να γραφτεί ένα καλό μυθιστόρημα.
Δυστυχώς όμως κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Δημήτρη, πιστοποίησα για ακόμα μια φορά πως όντως κανόνες δεν υπάρχουν.
Διέγνωσα όμως κάτι άλλο.
Διέγνωσα μυστικά γραφής.
Μυστικά που μου εκμυστηρεύτηκε καθώς ένιωσα να μου αποκαλύπτονται στην άκρη του ματιού μου.
Κι αυτή είναι η πρόκληση που σας προσκαλώ να γευτείτε.
Την αίσθηση της γραφής διαβάζοντας.
«Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που σαν αναγνώστη σε αφήνει κερδισμένο.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.
Αξίζει να στολίσει την προσωπική μας βιβλιοθήκη, ίσως για να ζήσουμε λίγο από το μύθο του ίδιου του Μόστρα και του πάθους του.
Αξίζει να στολίσει κάθε Κερκυραϊκή βιβλιοθήκη και να γίνει εκτενής αναφορά από τους Κερκυραίους ακόμα και για τη σύνδεση των ιστορικών του στοιχείων με την Κέρκυρα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω δυο λόγια και για τους αξιόλογους ανθρώπους που με πλαισιώνουν σε τούτη την εκδήλωση.
Την Ελένη Γκίκα. Έναν άνθρωπο που αγαπώ και εκτιμώ αφάνταστα.
Την Ελένη που με κέρδισε μονομιάς από τις πρώτες μας συζητήσεις.
Έναν άνθρωπο που αγαπά την Κέρκυρα ιδιαίτερα, ακόμα και πιο πολύ από μας τους ίδιους τους Κερκυραίους.
Ελένη, χαιρόμαστε πολύ που μας τιμάς με την παρουσία σου.
Η Κέρκυρα, να ξέρεις, σε αγαπά και θα βρίσκεται πάντα εδώ, θα περιμένει τις νέες ιστορίες σου.
Τον Γιάννη Γιαννούδη, που κι αυτόν τον γνώρισα μέσα από τα κείμενά του στις διαδικτυακές μας περιπλανήσεις και που χαίρομαι να διαβάζω κάθε φορά τις κριτικές του.
Τον Αντώνη Δεσύλλα που είναι γνωστός λίγο πολύ σε όλους μας για τη δράση του και την πορεία του.
Αλλά και τον καθηγητή μου στο σχολείο, τον Αλέκο Κουσουνή, που τολμώ να πω πως ο λόγος του και ο τρόπος της διδασκαλίας του «μου έκλεισε το μάτι» και με συνάρπασε στα σχολικά χρόνια.
Δάσκαλε, μπορεί να μην το γνωρίζεις αλλά με τον τρόπο σου με βοήθησες να στραφώ στην ομορφιά των λέξεων και της συγγραφής, αν και φανατικός λάτρης των θετικών επιστημών.
Φίλε μου, Δημήτρη, από τα βάθη της καρδιάς μου, σου εύχομαι κάθε προσωπική και συγγραφική επιτυχία.
Είμαι σίγουρος για την επιτυχία του βιβλίου.
Όπως είμαι σίγουρος και για επόμενα βήματά σου.
Ξέρω πως θα συνεχίσεις να μας συναρπάζεις με τα βιβλία σου.
Να είσαι πάντα καλά.
Η Κέρκυρα, να ξέρεις, θα είναι πάντα κοντά σου.
Σας ευχαριστώ.

Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007

Δυο κουβέντες για ένα φίλο

Όποτε σε επιλέγουν να πεις δυο λέξεις για ένα βιβλίο νιώθεις πως εκτιμούν πρώτα από όλα την παρουσία σου και τη διαδρομή σου στο χώρο, όποια κι αν είναι αυτή. Όταν αυτό το βιβλίο είναι και εξαιρετικό και συνάμα τελευταία δουλειά ενός καλού φίλου η χαρά είναι διπλή.
Την Τετάρτη 18 Ιουλίου και ώρα 20:00 στην αίθουσα Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κέρκυρας θα παρουσιαστεί στο αναγνωστικό κοινό της Κέρκυρας το μυθιστόρημα του φίλου Δημήτρη Μαμαλούκα «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα».
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κέρκυρας, η Λέσχη Ανάγνωσης Κέρκυρας και το Βιβλιοπωλείο Κίνητρο.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η συγγραφέας και κριτικός κα Ελένη Γκίκα, ο οικονομολόγος Γιάννης Γιαννούδης και η αφεντιά μου.
Ευχαριστώ λοιπόν, τον επτανήσιο φίλο μου, Δημήτρη Μαμαλούκα για την τιμή και εύχομαι επιτυχίες τόσο συγγραφικές όσο και προσωπικές.

Πέμπτη, Ιουλίου 12, 2007

Καθεστώς ομηρίας

36 εργαζόμενοι στον Δήμο Κερκυραίων συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι για επτά μήνες. Ζώντας σε συνθήκες εξαθλίωσης εκλιπαρούν και διεκδικούν το αυτονόητο, να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους και να ξεκαθαρίσει το θολό νομικό τοπίο που τους κρατά σε ομηρία δέκα και δεκαπέντε χρόνια τώρα.
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι δημοτικές αρχές έρχονται και παρέρχονται, οι υποσχέσεις όμως μένουν. Η ίδια η πολιτεία εγκλωβίζεται στις δικές της νομικές διελκυστίνδες και το πρόβλημά τους παραμένει. Από εργαζόμενοι, επαίτες. Από μισθωτοί, μισθωμένοι. Κομμάτια ζωής πιασμένα σε χειροπέδες χωρίς αύριο, χωρίς ελπίδα.
Η ομηρία μας περιβάλλει. Από τις υποχρεώσεις του χθες μέχρι τα όνειρα του αύριο. Όλοι κομμάτια μιας αλυσίδας ομήρων που συμμετέχουν θέλουν δεν θέλουν στο παιχνίδι της επιβολής, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα. Μέρος του προβλήματος κι εμείς οι ίδιοι. Όμηροι των ιδεών, των αξιών και των απόψεών μας. Όμηροι των αμαρτιών μας, όμηροι του ίδιου μας του εαυτού. Παραμένουμε όμηροι γιατί έχουμε ακόμα τα αυτονόητα. Δεν μας καίνε οι χειροπέδες του συστήματος. Όχι όλους. Κάποιους τους στέλνουν στο καναβάτσο. Άλλους στις χαράδρες του Ρεθύμνου, άλλους στις ράγες των προαστιακών σιδηροδρόμων, άλλους στις πόρτες των δημαρχείων. Δεν είναι καιρός να σπάσουμε τις χειροπέδες;

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι

Η καλύτερη παρέα πλάι στο κύμα είναι ένα βιβλίο. Μια δροσερή βουτιά στις λέξεις και τις γραμμές ενός βιβλίου μπορεί να δροσίσει και τους πιο απαιτητικούς.
Στην παραλία χάνομαι στις διαδρομές των βιβλίων. Εκεί που το κύμα συναντά την καυτή άμμο, αραχτός στις ξαπλώστρες, στον ίσκιο της ομπρέλας, χάνομαι και ταξιδεύω με τη συντροφιά των βιβλίων. Ίσως η καλύτερη παρέα να είναι ένα βιβλίο σε μια παραλία. Ίσως μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα παιδικό χαμόγελο ή ένα ζευγάρι ρακέτες. Υπάρχουν στιγμές και στιγμές. Αρκεί όλα να γίνονται με μέτρο, με σύνεση. Πάρτε ένα βιβλίο μαζί σας καλού κακού, όπου κι αν πάτε. Με ή χωρίς παρέα, θα είναι εκεί για να σας φτιάξει τη διάθεση, για να σας συντροφεύει. Όσο για τα υπόλοιπα… περί ορέξεως κολοκυθόπιτα….

Δευτέρα, Ιουλίου 09, 2007

Τριήμερο στους Παξούς

Απόδραση για τρεις μέρες στον Παράδεισο της ηρεμίας και της ξεγνοιασιάς. Παξοί και Αντίπαξοι φιλοξένησαν για τρεις μέρες τα όνειρα και τις σκέψεις μου.
Στα καταγάλανα νερά του Ιονίου δρόσισα για τρεις μέρες τις ελπίδες του καλοκαιριού. Δεύτερη φορά που επισκέπτομαι το νησί των Παξών. Γάιος, Λάκκα, Λογγός, Μογγονήσι, Αντίπαξοι. Αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας. Σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία.

Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

Μυστικά συγγραφής

Το γράψιμο έχει τις φάσεις του. Η έμπνευση και η αρχική ιδέα. Το θέριεμα και το πέταγμα της φαντασίας στις πρώτες σκέψεις. Η κουραστική διαδικασία του κτισίματος πάνω στην αρχική ιδέα. Οι πρώτες λέξεις, οι πρώτες γραμμές. Το ταξίδι στη ρότα της πλοκής. Η δράση στην σκιά των ηρώων. Οι μάχες στο μυαλό και στο χαρτί. Η διαδικασία της κύησης των λέξεων και των φράσεων. Ο συγγραφικός τοκετός τα ξημερώματα και τα πρωινά με τις τσίμπλες στα μάτια. Ο αυτοέλεγχος και η αυτοκριτική στο τύπωμα των σελίδων. Η αίσθηση της τυπωμένης γραφής, το νέο, το παλιό, το γέννημα. Η επιστροφή και η εναλλαγή. Τα συναισθήματα χαράς, ο πόνος της απογοήτευσης, η μανία της τελειότητας, η ανασφάλεια της επιτυχίας. Όλα μα όλα στο λευκό χαρτί και στο μυαλό, μέσα σε σύννεφα καπνού και αλκοολούχες αναθυμιάσεις. Υπάρχουν δυο μυστικά για την επιτυχημένη συγγραφή ενός βιβλίου. Κανείς όμως δεν τα ξέρει. Αν με ρωτάτε, ένα πετυχημένο βιβλίο γράφεται από μόνο του. Σε πάει, σε οδηγεί. Η κάθε σελίδα δείχνει την επόμενη. Κι όταν με το καλό σε οδηγήσει στο τέλος, τότε γεννιέται μια νέα αρχή. Ένας νέος κύκλος διαδικασιών. Τότε ξεκινά ουσιαστικά η γραφή, σαν το μάρμαρο που περιμένει το χάδι του τεχνίτη για να αναδειχθεί η ομορφιά της τέχνης του. Τότε αρχίζει η πραγματική διαδρομή. Το συγγραφικό μάτι υποδύεται ρόλους και επιστρέφει στις λέξεις και τις γραμμές των σελίδων κάθε φορά και με νέα ιδιότητα. Κόβει, ράβει, ρετουσάρει, αλλάζει. Τότε, μέσα από την αυστηρή αναγνωστική ματιά το μάρμαρο παίρνει το σχήμα που θα το κάνει να περάσει στην αιωνιότητα. Αν με ρωτάτε, αυτό είναι το μυστικό. Η εναλλαγή των ρόλων. Ο συγγραφέας να γίνεται αναγνώστης. Να βλέπει το πόνημά του κάθε φορά και με άλλη ματιά. Μέχρι το τέλος. Μέχρι την αρχή. Μέσα από το σβήσιμο γράφονται οι καλύτερες προτάσεις. Με σφυρί και καλέμι.