Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007

Ο τοίχος: Ο κύκλος των ομολόγων

Σύνθημα 93ον: ΟΜΟΛΟΓΑ
Κάθε ομόλογο κρύβει μέσα του μια φούσκα. Κάθε φούσκα μπορεί να συνδέεται με ένα ομόλογο. Κάθε παραίτηση υπουργού κρύβει μέσα της και μια λαϊκή απαίτηση. Κάθε αιτία χρειάζεται και μια αφορμή. Κάθε κυβέρνηση χρειάζεται και μια ευκαιρία. Κάθε πολιτική κίνηση κρύβει και μια δημοσκόπηση από πίσω. Κάθε δημοσκόπηση κρύβει και μια επιταγή. Κάθε επιταγή κρύβει κι ένα ομόλογο.

Τετάρτη, Απριλίου 25, 2007

Παλιά Περίθεια

Ένα χωριό συνεχίζει να στέκεται παρά τα κτυπήματα του χρόνου, εκεί, στις πλαγιές του Παντοκράτορα του ψηλότερου βουνού της Κέρκυρας, αδιαφορώντας για το πέρας των πειρατικών επιδρομών και την επικράτηση της επιστήμης στην ελονοσία των ακτών της θάλασσας.
Αρχιτεκτονικό στολίδι με ιστορία χαμένη στα βάθη της Βενετσιάνικης εποχής. Μας περιμένει να το ανακαλύψουμε. Να περιδιαβούμε τα καλντερίμια του, να προσκυνήσουμε τις εκκλησιές του, να αποτίσουμε φόρο τιμής σ’ όλους εκείνους που πέτρα – πέτρα το έχτισαν. Ως πότε αλήθεια;

Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007

Οι γενικοί ειδικοί των παραθύρων

Άντε να τελειώσουν και οι Γαλλικές εκλογές να ησυχάσουμε επιτέλους. Συζητήσεις επί συζητήσεων, παράθυρα, ρήσεις και απόψεις, πανηγυρισμοί για λογαριασμό άλλων, είχαν δεν είχαν πάλι τα κανάλια μας έπρηξαν με τις εκλογικές και πολιτικές εμμονές τους. Οι κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν για τα καλά στο Παρίσι. Λες και τα δικά μας προβλήματα είναι μικρά ή λίγα για να ασχοληθούν.
Σ’ αυτήν τη χώρα έχω την εντύπωση πως ασχολούμαστε μ’ όλους τους άλλους και όχι με τον εαυτό μας. Ίσως γιατί δεν μας συμφέρει να ασχοληθούμε με μας και τις μεμψιμοιρίες μας. Ίσως γιατί μας αρέσει να σχολιάζουμε και όχι να εξομολογούμαστε. Γεμίσαμε έμπειρους αναλυτές επί παντός επιστητού. Ναυτικοί εμπειρογνώμονες, οικονομικοί ομολογιακοί σύμβουλοι, ψυχοθεραπευτές και ντετέκτιβ, παιδοψυχολόγοι και ιστορικοί, πολιτικοί αναλυτές και δημοσκόποι. Είμαστε έθνος ανάδελφο που οι διαφορετικές μας προσωπικότητες τείνουν να σχολιάζουν ανάλογα με τις ανάγκες τα πάντα. Από τα νέα σουξέ των Παρατράγουδων μέχρι τα αθλητικά ραντεβού θανάτου. Όσο για τις Γαλλικές εκλογές, θα τις αφήσω ασχολίαστες. Θα περιμένω τους γενικούς ειδικούς το βράδυ στις ειδήσεις για να διαμορφώσω άποψη.

Πέμπτη, Απριλίου 19, 2007

Ο τοίχος: Όνειρα συνταξιοδότησης

Σύνθημα 92ον: ΒΡΟΜΟΛΟΓΑ ΔΟΜΗΜΕΝΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ
Είχαμε δεν είχαμε το τινάξαμε το ασφαλιστικό σύστημα στον αέρα. Λίγο οι πενιχρές εισφορές, λίγο οι ανασφάλιστοι, λίγο η αύξηση του μέσου όρου ηλικίας, λίγο οι επενδύσεις των ταμείων, μόνο οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες, οι χρυσοδάκτυλοι και οι μανδαρίνοι των υπουργείων συνταξιοδοτούνται μέσα σε μια μέρα. Κάπου βρωμάει η δουλειά, ένα είναι σίγουρο. Κι όλα αυτά χωρίς να γνωρίζει κανένας τίποτα.

Τετάρτη, Απριλίου 18, 2007

Ο τοίχος: Κρουαζιέρα στα βαθιά

Σύνθημα 91ον: ΚΥΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Ένα ναυάγιο μπορεί να είναι αρκετό για να αλλάξει ένα επώνυμο και να παρουσιάσει την τραγική αλήθεια για τις ενέργειες που οδήγησαν στη βύθιση ενός κρουαζιερόπλοιου και τη ρύπανση μιας ολόκληρης τουριστικής περιοχής. Εκεί στα βαθιά, ο βράχος το γράφει καθαρά. Θύμα του ναυαγίου ο κρατικός μηχανισμός και ο τουρισμός, το αίσθημα ασφάλειας, η ελληνική ναυτιλία και φυσικά οι δυο νεκροί και οι εκατοντάδες ταλαιπωρημένοι επιβάτες. Πώς να ρυμουλκήσεις τις ευθύνες στα βαθιά της συνείδησής σου κύριε Υπουργέ;
Ερώτηση κρίσεως: Ο ύφαλος της Σαντορίνης ήταν ασφαλισμένος;

Δευτέρα, Απριλίου 16, 2007

Με αφορμή ένα σχόλιο


"Eιλικρινά έχω συγκινηθεί. Πρόσφατα πέρασα ένα μεγάλο σοκ από μια απώλεια και διαβάζοντας το βιβλίο σου που το ανακάλυψα τυχαία στο internet με βοήθησες πάρα πολύ. Σε ευχαριστώ..."
Σχόλιο αναγώστριας στο www.parginos.gr

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση για έναν συγγραφέα και δη νέο από το να νιώθει πως προσφέρει κι αυτός ένα λιθαράκι στους αναγνώστες του, και ειδικά σε κάποιον που βίωσε κάτι συγκλονιστικό και στιγμάτισε τη ζωή του.
Μια αναγνώστρια με συγκίνησε πραγματικά με το λιτό και περιεκτικό ευχαριστήριο μήνυμά της που έστειλε στο προσωπικό μου site. Mηνύματα σαν κι αυτό είναι καλύτερα και προτιμότερα ακόμα κι από την πιο θετική και εξειδικευμένη κριτική. Αυτό μετράει σε τελική ανάλυση. Ο αναγνώστης να βιώσει αυτό που έζησες μέσα από το δικό του οπτικό πρίσμα. Καλή μου αναγνώστρια σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τα καλά σου λόγια.

Καλ...ομελέτα κι έρχεται

Οι μελέτες είναι σαν τις ομελέτες ένα πράγμα. Θέλουν υπομονή, καλό χτύπημα και φυσικά χρειάζεται πρώτα από όλα να σπάσεις αυγά. Να βάλεις από την τσέπη σου και να τις πριμοδοτήσεις. Να δαπανήσεις χρήματα για να τις κάνεις.
Πρέπει να τις μαγειρέψεις με τέχνη και μαεστρία, θέλουν καρυκεύματα και καλό λάδι. Θέλουν εξοπλισμό και τεχνίτες στην κουζίνα. Θέλουν το χρόνο τους, έχουν τα μυστικά τους και βέβαια είναι πολλών ειδών.
Στην Κέρκυρα, λάδι ακόμα έχουμε, αν και δεν είναι και το καλύτερο. Αυγά δεν υπάρχουν, αλλά όλο και κάτι θα βρεθεί αν προσπαθήσουμε από το υστέρημά μας να χρηματοδοτήσουμε την εκπόνηση μελετών. Στο σπάσιμο άλλωστε είμαστε πρώτοι. Τα καταφέρνουμε καλά με τα κανάτια, στα αυγά θα κολλήσουμε; Και οι ομελέτες μας, αν και δεν είναι διάσημες όπως το σοφρίτο και τα τσιλίχουρδά μας, αξίζουν.
Κάποιοι θεωρούν πως μελέτες έχουμε. Λεφτά δεν έχουμε και συμμάχους στον αγώνα για την διεκδίκηση των έργων. Δεν έχουμε ανθρώπους με πολιτική βούληση να σπάσουν αυγά και να μας βοηθήσουν με τις ομελέτες μας. Και τα γούστα των ευρωπαίων, ειδικά τα τελευταία χρόνια απαιτούν πολλά. Οι ομελέτες μας πρέπει να μην είναι σκέτες. Θέλουν το κάτι παραπάνω. Τα έργα περνούν μέσα από πολλές γευστικές συμπληγάδες για να φθάσει η Ευρώπη να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία τους και να μην τα γράψει στα αμελέτητά της. Άλλοι βέβαια υποστηρίζουν πως βούληση έχουν, λεφτά θα βρεθούν, μελέτες δεν υπάρχουν γιατί δεν υπάρχουν αυγά σε τούτον τον τόπο και μάγειροι με ικανότητες και γούστο.
Η κυβέρνηση από τη μεριά της βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Διατυμπανίζει πως όσες μελέτες και όση βούληση κι αν υπάρχει, λεφτά δεν υπάρχουν για να αγοράσει ομελέτες. Κι έτσι τα έργα μένουν στις καλένδες γραμμένα σε αμελέτητα. Μακέτες και σχέδια επί χάρτου, είτε υπάρχουν είτε όχι μελέτες. Και οι ομελέτες στα αζήτητα. Περίοδος νηστείας.
Ο κόσμος, δικαίως, ψάχνει να βρει τί γίνεται, ποιός φταίει και τα έργα μόνο εξαγγέλλονται, μόνο μελετούνται και δεν γίνονται. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε και οι άλλοι. Μόνο ο Χατζηπετρής δεν φταίει, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται.
Η ουσία είναι πως η Κέρκυρα ζει χρόνους δίσεκτους. Και οι μελέτες γίνονται ομελέτες με αυγά αγνώστου προελεύσεως. Η πολιτική βούληση γίνεται εξουσιαστική βουλιμία και το ταμείο, ως συνήθως σε τούτο τον τόπο, είναι μείον. Πληρώνουμε, πληρώνουμε και προκοπή δεν βλέπουμε. Οι πολιτικές μας κότες παράγουν αυγά κλούβια που μόνο ομελέτες δεν μπορείς να φτιάξεις και έτσι το μενού προσφέρει όνειρα κι ελπίδες σε πιάτο μετρίων διαστάσεων γαλάζιου χρώματος με πολλές αποχρώσεις και νούγια πράσινη. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Το κερκυραϊκό μενού διαθέτει και ομελέτες. Κι αυτές που διαθέτουμε, τις φτιάξαμε με κόπο και τρόπο. Θέλουν διαφήμιση και προώθηση στα εξουσιαστικά κυβερνητικά κέντρα. Οι γευστικοί συνεργάτες για την προώθηση των μελετών μας μόνο αυτό δεν σκέπτονται όμως. Μπερδεύουν τις μελέτες με τα αμελέτητά τους. Φαγώνονται μεταξύ τους, με τις ομελέτες μας θα ασχοληθούν; Η χώρα διανύει περίοδο νηστείας. Οι ομελέτες όμως κρύες δεν τρώγονται. Ούτε καμένες.

(Άρθρο του Νίκου Παργινού για το "Κερκυραϊκό Βήμα")

Τετάρτη, Απριλίου 11, 2007

Η μαγεία της γραφής


Το να γράφεις
ένα βιβλίο
είναι περιπέτεια:
ξεκινά ευχάριστα,

γίνεται ερωμένη,
μετά αφέντης
και τελικά τύραννος.

WINSTON CHURCHILL

(προμετωπίδα 6ου Κεφαλαίου «Κρεμάλας»)



Η συγγραφή είναι όπως και η πολιτική, κι αυτό το ξεκαθαρίζει ο Winston Churchill με μια απλή φράση που όμως περικλείει τόσα πολλά μέσα της. Ναι, κάπως έτσι είναι η συγγραφή. Ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας που αλλάζει τους κανόνες κατά το δοκούν.
Ξεκινά ευχάριστα και σε παθιάζει με τον καιρό. Νιώθεις να ερωτεύεσαι κάθε στιγμή και κάθε γράμμα καθώς ξεχειλίζουν οι λέξεις τις λευκές σελίδες. Εισέρχεσαι θες δεν θες στη δίνη της εξουσίας. Κατευθύνεις και ορίζεις ζωές, νιώθεις Θεός. Άρχοντας. Μα τούτο το συναίσθημα δεν κρατά πολύ. Ίσως γιατί η εξουσία που σου παρουσιάζεται να είναι πρόσκαιρη και επιπόλαιη. Ίσως γιατί ο πραγματικός συγγραφέας καθώς γράφει να οφείλει να παραδώσει τη σκυτάλη και να μην κρατάει επ’ άπειρο τα γκέμια της εξουσίας, όπως ο ίδιος ο πολιτικός που σέβεται την πολιτική και την προσφορά.
Ο εξουσιαστής με τον καιρό μετατρέπεται από αφέντης σε υπηρέτη, νιώθει να εξουσιάζεται από το κείμενό του, απλός κομπάρσος που οι ίδιες οι λέξεις τον οδηγούν κι όχι εκείνος. Προτάσεις και φράσεις που ολοκληρώνουν μόνες τους το ίδιο του το πεπρωμένο στις λευκές σελίδες των άγραφων κεφαλαίων του. Δεν είναι το κείμενο που ολοκληρώνεται, αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας που αλλοτριώνεται καθώς τελειώνει το βιβλίο. Ώσπου στο τέλος, κάπου εκεί, κοντά στη λύση του προσωπικού μυστηρίου, στον μοναδικό και ιδιαίτερο λογοτεχνικό λαβύρινθο, νιώθει ασφυκτικά στο πετσί του την τυραννία της ολοκλήρωσης να του καίει τα σωθικά. Να τον καταβάλλει. Ναι, η συγγραφή είναι σαν την πολιτική. Ένα παιχνίδι εξουσίας, και ο Winston μοιάζει να το ξέρει καλά, αφήνοντάς μας παρακαταθήκη μια φράση που περιγράφει έναν ολόκληρο κόσμο. Ένα παιχνίδι «Κρεμάλας» με τον ίδιο μας τον εαυτό. Εμείς οι θύτες και τα θύματα. Εξουσιαστές, αφέντες και τύραννοι, κομπάρσοι και υπηρέτες. Αυτή όμως δεν είναι και η μαγεία της;

Τρίτη, Απριλίου 10, 2007

Ασκήσεις... ισορροπίας

Επιστροφή και πάλι στην πραγματικότητα μετά τις σύντομες διακοπές του Πάσχα. Έτσι είναι η ζωή και οι γιορτές. Έρχονται και παρέρχονται. Περνάνε οι γιορτινές μέρες όπως έρχονται για να συμπληρωθεί ο κύκλος. Άλλες φορές ομαλά, άλλες φορές ανώμαλα. Και κάθε κατεργάρης επιστρέφει στον πάγκο του. Τέρμα τα γλέντια και οι χοροί, τα φαγοπότια και τα τριγλυκερίδια, τα χορατά και οι καταναλώσεις αλκοολούχων παρασκευασμάτων, οι τσάρκες και τα παιχνίδια.
Είναι οι στιγμές που ξαναγυρνάς θέλεις δε θέλεις στα γνωστά και τα τετριμμένα αφήνοντας στο περιθώριο το ποδήλατο των παιδικών σου περιπετειών και οδηγείς το τετράτροχο για τον πηγαιμό στις επάλξεις του μεροκάματου. Βάζεις το "κουστούμι" της καθημερινότητας και ξεκινάς. Περνάει και φεύγει η εορταστική μαγεία της παύσης. Κι εσύ, αναγκασμένος να επιστρέψεις, να γυρίσεις θέλοντας και μη σελίδα και να ρίξεις μια πρόχειρη ματιά σ' όλα όσα θα διανθίσουν τη νέα περίοδο που έρχεται... που ήρθε για να είμαστε απόλυτα ακριβείς. Το διάλειμμα τέρμα λοιπόν, τα κεφάλια μέσα. Επιστροφή στην καθημερινότητα, επιστροφή στις νέες προκλήσεις που θα δώσουν τροφή στο υποσυνείδητο και θα τροφοδοτήσουν με πολλαπλούς καύσιμους ψεκασμούς τους κινητήρες των προσωπικών μας ονείρων. Άλλωστε, κάθε επιστροφή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σ' ένα νέο ταξίδι, γεμάτο νέες προκλήσεις και νέα ανεκπλήρωτα όνειρα. Αυτή θεωρώ πως είναι και η σωστή προοπτική μέρα που είναι. Η επιστροφή είναι η επόμενη κενή σελίδα που θα κληθείς να γράψεις και να γεμίσεις με εμπειρίες και πράξεις. Κι όπως όλες οι καινούργιες σελίδες κρύβουν εκπλήξεις, κρύβουν πολλά. Ας ξαμοληθούμε λοιπόν... όσο για κείνο το ποδήλατο των παιδικών περιπετειών, πάντα θα μας περιμένει στη γωνία της νέας αργίας, αρκεί να το ψάξουμε, κάπου εκεί, στη γειτονιά των ονείρων.

Πέμπτη, Απριλίου 05, 2007

Πάσχα Κυρίου Πάσχα

Η Χριστιανοσύνη βρίσκεται στην τελική ευθεία της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών και της Ανάστασης και μια σκέψη διαπερνά αυτές τις μέρες το μυαλό μου. Μια σκέψη που βρίσκει γόνιμο έδαφος και θεριεύει μέσα από την επικείμενη λάμψη του ανέσπερου αναστάσιμου φωτός. Μια ταπεινή σκέψη ελπίδας και προσμονής. Ας μοιραστούμε όλοι ελπίδα ετούτο το Πάσχα αλλάζοντας του κανόνες του παιχνιδιού που μας θέλει να μοιράζουμε αφειδώς τυπικές γιορτινές ευχές μέσω sms και mms.
Ας νιώσουμε για λίγο τον πόνο και την οδύνη που μας περιβάλει και ας θέσουμε στο περιθώριο τους προσωπικούς εγωκεντρισμούς, ας ευχηθούμε μόνο για τους άλλους κι όχι για τον εαυτό μας μια φορά. Ας συμπαρασταθούμε στα προβλήματα και τους καημούς των άλλων μια φορά, με μια συμβουλή, μ’ ένα χαμόγελο, μ’ ένα χτύπημα στον ώμο, με μια ευχή, με μια προσευχή. Μια σκέψη ελπίδας, ανιδιοτελής, χωρίς άμεσες ρήτρες και διορίες προσωπικών επιδιώξεων, χωρίς άμεσους εγωιστικούς στόχους. Ας αποδείξουμε πως η φλόγα της Ανάστασης μπορεί να ζεστάνει αυτούς που μας περιβάλλουν κι όχι μόνο τον καλό εαυτούλη μας. Ας ευχηθούμε το καλό για όλον τον κόσμο, ακόμα και γι’ αυτούς που μας μισούν, αυτούς που μας χλευάζουν, αυτούς που μας περιγελούν, αυτούς που μας κατακρίνουν, αυτούς που μας σταυρώνουν.
Ετούτη η περίοδος είναι πρώτα από όλα μια περίοδος θυσίας που απαιτεί τρανές προσωπικές αποδείξεις. Ας αναρωτηθούμε πόσες θυσίες κάναμε όλον τον χρόνο για τους άλλους κι όχι για μας. Δεν είναι άλυτο σταυρόλεξο ο γρίφος της προσωπικής ίασης, ούτε στημένη παρτίδα για λίγους και εκλεκτούς. Είναι δρόμος προσωπικός, ανηφορικός και δύσβατος. Φανερώνεται σ’ όλους μας αν κοιταχθούμε στον καθρέπτη της συνείδησής μας αλλά πολλές φορές κλείνουμε τα μάτια φορώντας τις παρωπίδες του «εγώ» μας και δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την ουσία που αλλάζει τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο τον καθρέπτη. Ας στείλουμε λοιπόν, ετούτο το Πάσχα ευχές με τη σκέψη μας σ’ όλους τους άλλους κοιτώντας κατάματα τον καθρέπτη της ψυχής μας. Και είμαι σίγουρος πως αν αλλάξει ο κόσμος, θα αλλάξει στην τελική και η ζωή μας, και η φλόγα του αναστάσιμου φωτός θα μείνει ζωντανή να μας συντροφεύει όλον τον χρόνο.

Τρίτη, Απριλίου 03, 2007

Λάμψη Ιόνιων Πυρσών

Την προηγούμενη Πέμπτη, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και το Τμήμα Μουσικών Σπουδών, με οδηγό τον Βασίλη Ρακόπουλο, μας ταξίδεψε σε μνήμες που κρατούν από το Βυζάντιο και φθάνουν ως τις μέρες μας, στους δρόμους της παράδοσης, με «εισιτήριο» μια απολαυστική αναδρομή, έτσι όπως ορίζεται μέσα από την ελεύθερη συνομιλία των οργάνων και των φωνών. Η συναυλία του «Χορού των Πυρσών» καθήλωσε τους υποψιασμένους θεατές που πλημμύρισαν την Ιόνιο Ακαδημία και απέδειξε περίτρανα πως ο μύθος είναι και πάλι παρόν, για να συνδέσει το παρελθόν με το σήμερα σ’ ένα μουσικό ταξίδι που μοιάζει επίκαιρο όσο ποτέ. Σύμμαχος του Βασίλη Ρακόπουλου το «μέτρο».
Επιλογές πρώτης ύλης μέσα από μια ευρεία γκάμα ακουσμάτων και επεξεργασία στο σύγχρονο ηχητικό περιβάλλον. Απόδειξη μακρόχρονης και γόνιμης μουσικής δραστηριότητας. Λεπτή ισορροπία που φέρει την προσωπική σφραγίδα του καλλιτέχνη, χωρίς την έλλειψη σε καμιά στιγμή της ουσίας του πρωτοτύπου. Αυτοσχεδιασμοί στα μονοπάτια της τζαζ, γόνιμος διάλογος μουσικών οργάνων με κοινό παρανομαστή πάντα το μέτρο.
Ένα γοητευτικό ταξίδι εκεί που η μουσική και η εικόνα συναντιούνται. Μια ενδοσκοπική και έντονα προσωπική μουσική γλώσσα που προσκάλεσε και προκάλεσε το Κερκυραϊκό κοινό να την ανακαλύψει. Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί που έδιναν τη θέση τους σε έντονους ρυθμούς χορού, ηχητικές ατμόσφαιρες πλεγμένες με φωνητικές τελετουργίες που μας μετέφεραν στην ατμόσφαιρα της Πόλης και τους χορούς υπό το φως των πυρσών πριν τις ιπποδρομίες.
Πραγματικά μια μαγική βραδιά όπου όλοι μας μεταφερθήκαμε στο χώρο και το χρόνο με οδηγό τη φαντασία και το ταλέντο του καταξιωμένου δημιουργού και των ταλαντούχων μουσικών που τον πλαισίωσαν, αλλά και του «Βυζαντινού χορού Ιονίου» που με την καθοδήγηση του Σπύρου Ασπιώτη μας έκανε υπερήφανους με τη συμμετοχή του στο σχήμα ετούτης της μουσικής σκηνής. Φοιτητές, μουσικοί πάνω από όλα, που μέσα από τη σκληρή τους δουλειά απέδειξαν πως η συνεργασία και η προσπάθεια αποδίδουν καρπούς, ειδικά στις σκοτεινές μέρες μας που οι σειρήνες ηχούν στα αυτιά μας προκλητικότερα από ποτέ. Τρανή απόδειξη το φωτεινό παράδειγμά τους πως μέσα από τη σκληρή δουλειά μπορούμε να αναδείξουμε το ταλέντο και τις ικανότητές μας με σύμμαχο και οδηγό τη θέληση και τη αγάπη για τη μουσική, τον πολιτισμό και τη γνώση, την προσφορά πέρα από τις μικρότητες, τις μεμψιμοιρίες και την ιδιοτέλεια.
Ένα είναι σίγουρο. Πως τέτοιες πρωτοβουλίες και τέτοιες εκδηλώσεις μας κάνουν να ανακαλύψουμε το ίδιο το «μέτρο» που τόσο πολύ θαυμάζει ο Βασίλης Ρακόπουλος. Το μέτρο που χάσαμε κάπου στην πορεία μέσα στις συμπληγάδες της καθημερινότητάς μας, ειδικά εδώ στην Κέρκυρα των αντιθέσεων, στην Κέρκυρα της μιζέριας και του ωχαδερφισμού. Με οδηγό το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, τους άξιους συντελεστές ετούτης της προσπάθειας, τους φοιτητές και τους ανθρώπους που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για την εκδήλωση, ετούτη η λάμψη της φωτιάς των πυρσών που σηματοδοτεί την ταυτότητά μας μπορεί να παραμείνει ζωντανή και να χορεύει αέναα, γεμίζοντάς μας με ελπίδα.

Άρθρο του Νίκου Παργινού στο "Κερκυραϊκό Βήμα" (3/4/2007)

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2007

Από την Σταυρούλα...


"...για τη φιλία που εκλείπει, για τη νιότη που παρεπιδημεί, για τη ζωή που χρειάζεται τη μνήμη και τη λογοτεχνική της, ανάπλαση, καταγραφή και αποτύπωση για να συνεχίσει θάλλουσα και απαστράπτουσα να μας μαγεύει..."

Της Σταυρούλας Σκαλίδη

Το Νίκο τον Παργινό τον γνώρισα από έναν τοίχο όπου ο ίδιος έγραφε, με τα χρωματιστά του σπρέι, συνθήματα. Καυστικά και ευφυή συνθήματα και πάνω απ’ όλα χιουμοριστικά, σχολιάζοντας την επικαιρότητα εύστοχα και αποτελεσματικά. Δεν είναι αναρχικός ο άνθρωπος, αλλά ταλαντούχος σκιτσογράφος –όπως κάποιοι από σας πιθανόν ήδη γνωρίζετε- που εμπνεύστηκε αυτόν τον τοίχο και γράφει πάνω του, στο διαδικτυακό του τόπο, φράσεις που αποδίδουν αυτόν τον τραγέλαφο που ζούμε συχνά στην Ελλάδα, στη δημόσια ζωή μας.
Ως σκιτσογράφος, οφείλει να σκιαγραφεί τα πράγματα, να τους δίνει σχήμα, με αδρές γραμμές, λιτά και πρωτότυπα, να τα οπτικοποιεί, να τα ζωντανεύει στο χαρτί. Το ίδιο έκανε και στο πρώτο του μυθιστόρημα. Την «Κρεμάλα». Πήρε ένα παιδικό παιχνίδι –ακίνδυνο και ευχάριστο για τα παιδιά- και έστησε πάνω του την πλοκή ενός βιβλίου για ενήλικες, σαν κι αυτά που γράφει ενίοτε η ίδια η ζωή. Ο καμβάς της ιστορίας του εξυφαίνεται ακολουθώντας την εξέλιξη μιας παρέας τριών αγοριών. Από το σχολείο, μέχρι την αναπόφευκτη ενηλικίωσή τους. Με στιγμές της κοινής καθημερινότητάς τους που τους συνδέουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί και, όπως αποδεικνύει η ύπαρξη αυτού του βιβλίου, αντέχει ακόμα. Αφού το μυθιστόρημα αφιερώνεται στον έναν εξ αυτών, γεννήθηκε από την έλλειψή του, τον πρόωρο χαμό του και γράφτηκε φυσικά από τον έναν απ’ τους τρεις.
Η μυθοπλασία έρχεται να αποτίσει φόρο τιμής στην ίδια την πραγματικότητα, όσο ζοφερή κι αν είναι, ίσως και για να ξορκίσει τον πόνο, τη θλίψη της απώλειας, και τελικά για να εξυμνήσει την ίδια τη ζωή και την ουσία της που μπορεί να κρύβεται σε δυο απλές λέξεις: έρωτας και φιλία. Ο θάνατος καραδοκεί σαν αναγκαίο κακό, όχι πια σαν το άδολο παιδικό παιχνίδι της κρεμάλας, αλλά ως καταλυτικός παράγοντας, θριαμβευτής και νικητής. Το μόνο που μπορεί να τον κάνει να φανεί λίγος και αδύναμος, εξουσιαστής της ζωής ωστόσο, είναι η ζωντανή μνήμη που θέλει να κρατήσει ο συγγραφέας αλώβητη. Του φίλου του αρχικά και κατ’ επέκταση της ίδιας του, της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας, της πρώτης νιότης. Της φιλίας και του έρωτα.
Αυτό με εντυπωσίασε στη γραφή του Παργινού: η αθωότητά του και οι αγαθές του προθέσεις. Αυτά τα στοιχεία, είναι που υπερκαλύπτουν και τις αδυναμίες του πρώτου του λογοτεχνικού εγχειρήματος. Γράφει ένα βιβλίο για να αφηγηθεί μια ιστορία ζωής, ναι μεν βουτηγμένη μέσα στο μελάνι της μυθοπλασίας και ενδεδυμένη το μανδύα της, αλλά μιλάει για αληθινά πρόσωπα και αληθινές συνθήκες ζωής. Κι ήθελε θάρρος για να το κάνει αυτό: να ξεγυμνώσει την ψυχή και τη ζωή του, να βγάλει τον κρυμμένο σκελετό από την ντουλάπα, να ανοίξει την προσωπική του πληγή, κι όλα αυτά σε κοινή αναγνωστική θέα και στη διάθεση της λογοτεχνικής κρίσης. Αλλά το πράττει έντιμα και καθαρά, με όρους fair play, όπως γράφει και ο ίδιος:
«…Στη μάχη με τον ίδιο μου τον εαυτό ανακάλυψα πως ίσως μαζί μ’ όλα εκείνα τα αντικείμενα που ξεθάψαμε τιμώντας τον καλό μας φίλο, ίσως όλοι να ξεθάψαμε κι ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού. Ίσως το ίδιο το βιβλίο να ξέθαψε για μένα τα πάντα, ίσως μόνο ερωτήματα και προσωπικές συστοιχίες άδειων γραμμών που θα περιμένουν να γεμίσουν με το πέρας του χρόνου, όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες, όταν το γαλάζιο του ουρανού συναντήσει το γαλάζιο των φαναριών μου. Δεν ξέρω τι ξέθαψε για σας. Το παιχνίδι, άλλωστε είναι προσωπικό. Μονοδιάστατο. Διάφανο και μόνιμο. Σαν τις αλυσίδες του DNA. Κι εξάλλου, όταν αποφασίζεις και παίζεις κρεμάλα, κρεμάς και κρεμιέσαι χωρίς δισταγμό, χωρίς διαφορές…»
Ως καλλιτέχνης και με άλλες πτυχές ενεργές, όπως αυτή η σχέση του με το σκίτσο, ο Παργινός ξέρει ότι τα πιο σημαντικά πράγματα φέρουν την ουσία από μόνα τους και δεν χρειάζονται βαρύγδουπες λέξεις για να ειπωθούν, μεγάλα λόγια για να ακουστούν, υψηλούς τόνους για να φτάσουν στην ψυχή του αναγνώστη. Γι’ αυτό και αλαφρώνει συχνά την ατμόσφαιρα του βιβλίου του με χιούμορ πρωτότυπο και ιδιαίτερο, ένα δυνατό στοιχείο και συγγραφικά, και ιδιαίτερα απολαυστικό για τον αναγνώστη. Θα επιμείνω στην αθωότητα και την αγνότητα του δημιουργού ως προς τη γραφή του, κάτι που κάνει και πιο συγκινητική την ιδέα της Κρεμάλας, αφού ο «δήμιος»-θάνατος είναι ανίκητος, αλλά έχει τον πιο ισχυρό εχθρό, την ΑΛΗΘΕΙΑ και την καταγραφή της, τη μνήμη. Για να δανειστώ και ένα απόσπασμα από το βιβλίο:
«…Καμιά φορά έχεις την εντύπωση ή την ψευδαίσθηση πως μερικοί άνθρωποι παραμένουν έτσι ακριβώς όπως τους θυμάσαι την τελευταία στιγμή που τους συνάντησες, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αναλλοίωτοι. Ατόφιοι. Ακέραιοι…»
Μιλώντας για ακεραιότητα, θα μου επιτρέψετε μία παρέκβαση. Η Ελένη η Γκίκα, ελπίζω να μην την ενοχλεί που θα το αναφέρω, έχει μια πολύ ανθρώπινη και γλυκιά «ιδιοτροπία», ας το πούμε έτσι, μακριά από την τεχνοκρατική θεώρηση της ίδιας της Τέχνης: ως υπεύθυνη της ελληνικής σειράς της Άγκυρας, μετά την ανάγνωση των χειρογράφων των δημιουργών, θέλει να γνωρίζει από κοντά τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και τις ιστορίες. Και το κάνει με μεγάλη χαρά στο ιδιότυπο «λογοτεχνικό της σαλόνι» στη Σόλωνος, κάθε Σάββατο, μαζεύοντας μια μεγάλη παρέα από ανθρώπους που αγαπούν τα βιβλία και την ανάγνωση και τη λογοτεχνία. Αισθάνομαι τυχερή που βρίσκομαι καλεσμένη της εκεί και αφουγκράζομαι την αγωνία κι άλλων που γράφουν και διαβάζουν.
Για μένα η γνωριμία με το Νίκο τον Παργινό ξεκίνησε αντίστροφα: συνάντησα πρώτα τον άνθρωπο που αποπνέει κάτι ευγενές και ατόφιο, σπάνιο και ωραίο να το συναντάμε, κι ύστερα βρήκα το συγγραφέα με τις λέξεις του. Που μου ενίσχυσαν την πρώτη εντύπωση που είχα αποκομίσει για το πρόσωπό του. Καθώς ο καλλιτέχνης δεν φτάνει να μιλάει για την εποχή του ή να την καταγράφει μέσα από την οπτική του -λογοτεχνική ή ζωγραφική ή οτιδήποτε άλλο- αλλά πρέπει να έχει και ανοιχτή καρδιά για να δέχεται τα μηνύματα των καιρών και πάνω απ’ όλα ανοιχτή καρδιά για να νιώθει την ψυχή των ανθρώπων. Γιατί τι είναι η λογοτεχνία, αν όχι μια τεράστια παρηγοριά για την ψυχή μας;
Η «Κρεμάλα», λοιπόν, είναι μια παραμυθία για τη φιλία που εκλείπει, για τη νιότη που παρεπιδημεί, για τη ζωή που χρειάζεται τη μνήμη και τη λογοτεχνική της, ανάπλαση, καταγραφή και αποτύπωση για να συνεχίσει θάλλουσα και απαστράπτουσα να μας μαγεύει.

Από την παρουσίαση της "Κρεμάλας" στην Πάτρα στις 16 Μαρτίου 2007