Τρίτη, Μαρτίου 27, 2007

Όταν η jazz συναντά τη Βυζαντινή Μουσική...

«Ο Χορός των Πυρσών»

Μια πρωτότυπου περιεχομένου βραδιά θα έχουν την ευκαιρία να περάσουν όσοι παρευρεθούν στην εκδήλωση που διοργανώνει το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου την Πέμπτη 29 Μαρτίου στις 9 το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ιονίου Ακαδημίας. Στη συναυλία θα παρουσιαστεί το έργο «Ο Χορός των Πυρσών» του Βασίλη Ρακόπουλου, διδάσκοντος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών (κιθάρα jazz).
Πρόκειται για ένα έργο στο οποίο συναντιούνται δύο διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι, η jazz και η Βυζαντινή Μουσική. Στον «Χορό των Πυρσών» κοινός παράγοντας στην παράθεση των μουσικών περιγραφών είναι η ελληνικότητα. Η ανάδειξη της διαχρονικότητας. Ο «Χορός των Πυρσών» είναι ένα άγγιγμα στον πλούτο της Βυζαντινής Μουσικής, μια όψη διαφορετική από την εκκλησιαστική. Ίδιοι οι ήχοι, όμοιοι οι τρόποι… Μια σύγχρονη Κοσμική Βυζαντινή Μουσική.
Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι: Γ. Χατζηχρόνογλου (φωνή), Β. Ρακόπουλος (κιθάρα), Π. Βαρθακούρης (μπάσο), Γ. Τσιουλάκης (πιάνο), Λ. Σαραντόπουλος (πνευστά), Π. Αντωνουδιού (τσέλο), Α. Κτιστάκης (τύμπανα). Συμπράττει ο «Βυζαντινός Χορός Ιονίου», του Εργαστηρίου Ελληνικής Μουσικής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών, υπό τη Διεύθυνση του Σπύρου Ασπιώτη, υπ. Δρ. και διδάσκοντος του Τμήματος (Ψαλτική και Βυζαντινή Μουσικολογία). Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Δευτέρα, Μαρτίου 26, 2007

Τροχαία ονείρων

Ξεκίνησε άσχημα η εβδομάδα, αλλά αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Αντικανονική προσπέραση σε καμουφλαρισμένο όχημα της αστυνομίας με την τσίμπλα στο μάτι και κλήση πριν καλά – καλά ξημερώσει. Εμείς να είμαστε καλά.
Όχι, αν με ρωτάτε, δεν έχω παράπονο από τα παιδιά της τροχαίας. Τη δουλειά τους έκαναν στο κάτω – κάτω της γραφής. Εγώ ήμουν ο παραβάτης, εγώ θα πληρώσω. Άλλο με τρώει και με βασανίζει πρωί – πρωί. Αν ήταν να πληρώναμε μια κλήση για κάθε αμαρτία μας πόσο εύκολα θα ξεμπλέκαμε και με τη συνείδησή μας. Για όλα εκείνα που κάναμε και το μετανιώσαμε, για όλα εκείνα που σκεφτήκαμε, για τις ευκαιρίες που χάσαμε, για τις μέρες που δεν αδράξαμε. Για τα όνειρα που χάθηκαν κάπου μεταξύ της νύχτας και του πρωινού. Κρίμα να μην υπάρχει τροχαία ονείρων να περιπολεί στους εφιάλτες μας και να δεσμεύει παρωχημένες επιθυμίες και αλόγιστες σκέψεις. Κρίμα να μην μπορούμε με μια κλήση να εξιλεώσουμε το παρελθόν μας και να ορίσουμε το μέλλον μας. Ίσως γιατί στη διαδρομή με προορισμό τη γαλήνη και την εσωτερική ίαση να μην υπάρχουν άλλα μπλόκα παρά μόνο το ίδιο μας το παραμορφωμένο είδωλο που καθρεφτίζεται σε καθρέφτες προσωπικούς. Ίσως μόνο ετούτη η μορφή να μπορεί να καθηλώσει τις επιθυμίες μας και τα «θέλω» μας. Ίσως όχι. Δεν ξέρω, αλλά ετούτη την κλήση την καταχάρηκα… με γέμισε εμπνεύσεις.

Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2007

Από την Ελένη...

Η αυτοπροσωπογραφία μιας... "Κρεμάλας"


της Ελένης Γκίκα

«Κάποιος άνθρωπος βάζει σκοπό της ζωής του να ζωγραφίσει τον κόσμο. Χρόνια ολόκληρα γεμίζει μια επιφάνεια με επαρχίες, βασίλεια, βουνά, κόλπους, καράβια, νησιά, ψάρια, σπίτια, εργαλεία, άστρα, άλογα και ανθρώπους. Λίγο πριν πεθάνει, ανακαλύπτει ότι αυτός ο υπομονετικός λαβύρινθος των γραμμών σχηματίζει την αυτοπροσωπογραφία του».
Είναι κάτι που σκέπτομαι πολύ συχνά όταν διαβάζω μυθιστορήματα συγγραφέων, ακόμα κι όταν οι ίδιοι επιμένουν ότι είναι αγρίως και αμιγώς μυθοπλαστικά. Επειδή σ’ αυτή την περίπτωση αυτοβιογραφικό είναι το σύνολο του έργου.
Όταν πρωτόπιασα την «Κρεμάλα» του Νίκου Παργινού στα χέρια μου, το πρώτο που χάρηκα ήταν το εύρημα. Μια ολόκληρη ιστορία που συμπληρώνεται γράμμα το γράμμα, ακριβώς σαν τη ζωή και σαν «Κρεμάλα». Το παιδικό μας παιχνίδι που γίνεται βρόγχος και γρίφος και τελικά αποδεικνύεται ένα ακόμα εγκεφαλικό, εφιαλτικό παιχνίδι.
Το αμέσως επόμενο που με συγκίνησε, ήταν η φιλία. Εκείνο το αποκαλυπτικό «μαζί» όταν ο ένας γίνεται ο καθρέφτης για τον άλλο. Κατά συνέπεια και κανείς δεν χάνεται. Ούτε αυτός ο νεκρός από τροχαίο Δημήτρης που βίωμά τους καθημερινό γίνεται και επιβιώνει για πάντα στις λέξεις και στις σιωπές της ιστορίας.
Πρόκειται, όπως θα καταλάβατε για την ιστορία μιας παρέας. Τρία παιδιά μεγαλώνουν «δεσμεύοντας όνειρα και ελπίδες στις μονοδιάστατες συστοιχίες ενός σχολικού παιχνιδιού κρεμάλας». Μαθαίνουν, παίζοντας. Με όλα τα πάθη και τα λάθη και τα ρίσκα τους. Ενίοτε, χάνοντας. Αλλά εντέλει ξεφλουδίζοντας την ίδια τη ζωή σαν Κρεμάλα.
Ξεκινώντας από την γαλάζια ηλικία του βίου τους (σημειώματα απίστευτα, εφηβικοί έρωτες, επιδρομές με κασετοφωνάκια και βιντεοκάμερες, βιντεοσκοπημένες εκπομπές με ήρωες δικούς τους), για μια στιγμή θα νομίσουν πως χάθηκαν. Θα χωρίσουν μετά το σχολείο. Με τον ένα δε, και για πάντα.
Ο Δημήτρης με μηχανή μικρού κυβισμού θα περάσει στο επέκεινα. Για να γυρίσει κατόπιν και να στοιχειώσει την ζωή των άλλων, επίσης, για πάντα.
Στην πορεία, ήρθαν τόσα πολλά και προστέθηκαν. Η κουρασμένη, μαραζωμένη ζωή του Πάκη, ποιος από μας κάποια στιγμή δεν χάνει το νόημα και δεν αισθάνεται ότι παίζει με χαρτιά, εν τέλει, σημαδεμένα. Το συγγραφικό θηρίο του άλλου, που από ανάγκη επιβίωσης τον χρίζει εν μια νυκτί συγγραφέα. Οι εμμονές, αυτή η ιδιότυπη, τελικά, καταδίωξη, εμείς ο διώκτης και ο φυγάς, ενίοτε δίχως συνείδηση, ταυτοχρόνως. Κι ύστερα, ήταν και η ατμόσφαιρα. Εκείνη η αχλύ που σε βάζει στα σπίτια τους, σε χώνει βαθιά στην ψυχή τους, σε εξαφανίζει στον εφιάλτη τους. Το μυστήριο που αρχίζει από τα ήδη γνωστά και καθημερινά. Το βιωμένο που ιδωμένο αλλιώς, χαρακτηρίζεται θαύμα. Η ζωή που ξεπροβάλει μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, σαν θαύμα. Διότι αυτό που έχει σημασία είναι:
«Να κοιτάς το ποτάμι που είναι χρόνος και νερό
και να θυμάσαι πως ο χρόνος είναι και πάλι ένα ποτάμι,
να ξέρεις πως πλανιόμαστε σαν το ποτάμι
και οι μορφές μας χάνονται σαν το νερό.
Να βλέπεις πως η μέρα ή ο αιώνας είναι σύμβολο
της κάθε μέρας του ανθρώπου και του χρόνου
του, να μεταλλάσσεις την επιδρομή του χρόνου,
σε μουσική, σε ψίθυρο και σύμβολο».
Κι αυτό το βλέπει ο Νίκος και το κάνει στην «Κρεμάλα». Με τρόπο απολύτως πειστικό και φυσικό. Αποκαλυπτικό. Λυτρωτικό. Επειδή
«Καμιά φορά τα βράδια, ένα πρόσωπο
μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη’
Κι η τέχνη πρέπει να ‘ναι σαν και τούτο τον καθρέφτη
που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο».
Εκείνο, όμως, που περισσότερο εντυπωσιάζει στο μυθιστόρημα είναι αυτό το απολύτως διανοητικό παιχνίδι. Η «Κρεμάλα», που είναι πάντοτε εκεί. Κι ενίοτε καίγεσαι. Αν δεν επιλέξεις με απόλυτη προσοχή το κάθε σου γράμμα. Ο τρόπος που βρήκε, εν τέλει, να νικήσει την απώλεια. Η μάχη με το επέκεινα και ο χαμένος φίλος που μέσα από την ιστορία γίνεται πανταχού παρών, αλώβητος γίνεται, από τη λήθη και τον χρόνο, βαφτίζεται αιώνιος. Και στο φινάλε…
«Ποιος απ’ τους δυο μας γράφει αυτό το ποίημα
έχοντας έναν πολλαπλό εαυτό, μα ένα και μοναδικό
σκοτάδι; Και τελικά, τι σημασία έχει τ’ όνομά μου
όταν η μοίρα μας δεν ξεχωρίζει πουθενά;»
Διότι το παιχνίδι κρεμάλας ο αφηγητής θα επιλέξει να λυθεί, τελικά, ακριβώς εκεί: στο σπίτι του Δημήτρη. Στη συνάντηση που γίνεται ακριβώς για να τιμηθεί απ’ όλους τους φίλους, ο Φίλος. Όχημά τους, ένα ξεχασμένο σχολικό τετράδιο, με αυτά ακριβώς τα παιχνίδια Κρεμάλας.
Συνάντηση μοιραία που θα αλλάξει του πρωταγωνιστή τη ρότα. Πρώτα σαν όνειρο. Μετά μέσα από μια τρελή καταδίωξη. Μέσα από την επίλυση ενός γρίφου. Αυτού που θα του γνωρίσει τον όντως εαυτό και μέσα από το βιβλίο, την πιο αυθεντική του αυτοπροσωπογραφία.
Ένα ενδιαφέρον ευρηματικό βιβλίο που αποτελεί μια τοιχογραφία σύγχρονη. Την ακτινογραφία και το χρονικό μιας βαθιάς και καθοριστικής φιλίας. Τον τρόπο με τον οποίο ξεφλουδίζει τη ζωή ένας έφηβος. Την διαδικασία εκείνη που γεννά τον συγγραφέα.
Η ιστορία διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, σαν ψυχολογικό θρίλερ. Όσο για το μυστήριο, αρκεί εκείνο της ζωής και της ύπαρξης. Δεν είναι ήδη μια μεγάλη περιπέτεια ο προσωπικός μας λαβύρινθος;
Εξάλλου είναι κι αυτή η παρακαταθήκη, του χαμένου φίλου: «θυμήσου μονάχα μια στιγμή, εκείνη, από αυτές που μοιραστήκαμε, απ’ όλες αυτές που χαρίσαμε, και ζήσε όπως σου έμαθα, όπως σ’ αξίζει…» Και αυτομάτως γίνεται γι’ αυτούς ο απών Δημήτρης πηγή ζωής. Και μέσα από τις αναμνήσεις τους κι από την ιστορία του ενός, αθάνατος.
Ένα βιβλίο που επιθυμεί να σταματήσει τον χρόνο και να νικήσει τον θάνατο. Περιγράφοντας μια σπαρταριστή ζωή.
Τελειώνοντας θα ήθελα να σας πω ότι τον συγγραφέα Νίκο Παργινό τον θεωρώ ολότελα προσωπική υπόθεση. Όχι επειδή δεν θεωρώ προσωπική υπόθεση και τους άλλους συγγραφείς της σειράς, ή και την ίδια τη σύγχρονη πεζογραφική σειρά της «Άγκυρας» στο φινάλε, αλλ’ επειδή πουθενά αλλού και σε κανέναν άλλον δεν ένοιωσα τόσο να συμμετέχω. Στο πρώτο του βήμα. Και στο αμέσως επόμενο, και στο μεθεπόμενό του ιδιαίτερο κι εξελικτικό. Διότι θα πρέπει να ομολογήσω ότι σ’ ένα διάστημα περίπου τριών ο Νίκος έξανε άλματα. Υπογράφοντας με την ίδια ακριβώς συγγραφική ευστροφία δυο ακόμα ιστορίες- αινίγματα. Το «Γλυκό Πικραμύγδαλο» και «Το τάγμα της ελπίδας». Τη σημειολογία του έρωτα, όσον αφορά το πρώτο, μια οικογενειακή σάγκα, το χρονικό μιας οικογένειας, όσον αφορά το δεύτερο. Αποδεικνύοντας ότι η πρωτοτυπία, εν τέλει, δεν έτυχε, πέτυχε.
Ε κι ύστερα είναι κι απ’ την Κέρκυρα. Και η Κέρκυρα για μένα δεν είναι μονάχα ένα βιβλίο. Είναι το παραμύθι που ποτέ δεν αποχαιρέτησα.
Επίσης, θα ήθελα ακόμα να πω ότι απόψε είμαι πολύ ευτυχισμένη που συμπαρουσιάστριά μου είναι μια νεαρή και σημαντική συνάδελφος με ήθος παλιού δημοσιογράφου που σήμερα σπανίζει και με συγγραφικές ικανότητες σημαντικές τις οποίες θα τις απολαύσετε όλοι σας, προσεχώς. Θα ήθελα ακόμα να την ευχαριστήσω που απόψε μας έκανε την τιμή να είναι μαζί μας. Και να της ευχηθώ καλή πορεία να έχει και μέσα από την καρδιά μου Χρόνια Πολλά, διότι η Σταυρούλα έχει και τα γενέθλιά της σήμερα.
Κι εδώ θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για το χρόνο τους. Τον Νίκο Παργινό και την Σταυρούλα Σκαλίδη για την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους. Την Άγκυρα και την αδελφική μου φίλη Αναστασία Παπαδημητρίου για την τόσων ετών συνοδοιπορία.
Νίκο, Σταυρούλα, Αναστασία, χαίρομαι τόσο πολύ που σε αυτή τη ζωή συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Αλλά χαίρομαι αφάνταστα, επίσης, που σήμερα βρίσκομαι στην πόλη σας. Ευχαριστώ.

Από την παρουσίοση της "Κρεμάλας" στην Πάτρα την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2006

Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007

Συνέντευξη στην εφημ. "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" της Πάτρας

Λύνοντας τους γρίφους

Συνέντευξη στην Ελευθερία Μακρυγένη

Η συγγραφή του πρώτου βιβλίου του ήταν ένα ταξίδι... αυτογνωσίας, το οποίο λειτούργησε, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο συγγραφέας, λυτρωτικά. Στις σελίδες του, η φιλία, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος εναλλάσσονται με μια οικεία φυσικότητα, οδηγώντας τους ήρωες του βιβλίου, αλλά και τον ίδιο το συγγραφέα, στην αποκαλυπτική ανακάλυψη του Είναι. Ο Νίκος Παργινός, ο οποίος έζησε τα φοιτητικά του χρόνια στην Πάτρα, αφιερώνει το πρώτο του βιβλίο, υπό τον τίτλο "ΚΡΕΜΑΛΑ", στη μνήμη του αγαπημένου του φίλου, που έφυγε νωρίς, καλώντας μας, ταυτόχρονα, να μοιραστούμε μαζί του την ενέργεια και τα συναισθήματα που του προκάλεσε αυτή η απώλεια.


• Η "Κρεμάλα" πραγματεύεται τον έρωτα, τη φιλία, τη ζωή και το θάνατο με έναν ιδιαίτερο τρόπο, καθώς αναγάγει τα θεμελιώδη αυτά ζητήματα σε αινίγματα - γρίφους μιας "κρεμάλας", τα οποία ο καθένας από μας λύνει μεν, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

• Ο έρωτας δεν ορίζεται μονοδιάστατα. Κάθε πρόσωπο, με το οποίο σχετίζεσαι, σου ξεδιπλώνει και μια διαφορετική πτυχή του. Νομίζω, άλλωστε, ότι σ' αυτή τη διαδικασία βρίσκεται η μαγεία της ζωής, στο να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα και να αναθεωρείς την οπτική με την οποία τα αντιμετωπίζεις.
• Τη ζωή είναι καλύτερα να τη ζεις, παρά να τη φιλοσοφείς. Αυτό προκύπτει μέσα και από τις σελίδες του βιβλίου. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου μότο. Θεωρώ ότι η ζωή είναι ένας θησαυρός από ευκαιρίες, οι οποίες μας προσφέρουν τη δυνατότητα να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Για παράδειγμα, εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω συγγραφέας. Άρπαξα απλά την ευκαιρία που μου δόθηκε, μέσω ενός τραγικού, συνταρακτικού γεγονότος, που είχε να κάνει με την απρόσμενη και προώρη απώλεια του πολύ καλού μου φίλου. Θέλησα λοιπόν να μοιραστώ με τους αναγνώστες την ενέργεια και τα συναισθήματα που μου προκάλεσε το γεγονός.

• Η απώλεια είναι συνταρακτική, όμως, πολλές φορές, κλαίμε τους νεκρούς μας, όχι γιατί αυτοί στερήθηκαν τη ζωή, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι εμείς καλούμαστε να συνεχίσουμε τη δική μας ζωή, χωρίς αυτούς, πράγμα το οποίο έχει ψυχολογικό κόστος. Αυτό είναι πολύ μεγάλο λάθος. Άλλωστε, όλοι μας χρωστάμε από έναν θάνατο, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, είναι συνυφασμένος με τη ζωή. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε αυτούς που φεύγουν, γιατί, πολλές φορές, βρίσκουν τρόπους να μας βοηθήσουν και να μας καθοδηγήσουν μέσα από όνειρα, αναμνήσεις και σημάδια. Αυτό συμβαίνει και στον πρωταγωνιστή του βιβλίου, ο οποίος βρίσκει απαντήσεις στα αινίγματα τού σήμερα χρόνια μετά το θάνατο του καλού του φίλου, μέσα από ένα παλιό, ξεχασμένο τετράδιο "κρεμάλας", που τους συντρόφευε στα παιδικά τους χρόνια. Η λύση των γρίφων, που του είχε θέσει τότε ο φίλος του, είναι άμεσα συνδεδεμένη με το παρόν του.

• Οι εξομολογητές και οι εξομολογούμενοι εκλείπουν στην εποχή μας. Οι περισσότεροι επιδίδονται σε επιφανειακές συζητήσεις, όμως, η φιλία, όπως και ο έρωτας, δεν σχετίζονται με την επιφάνεια. Με δεδομένη την κατάσταση, ένας φίλος με τον οποίο έχεις μια τέτοια ουσιαστική σχέση, είναι μεν σπάνιος, αλλά παράλληλα και αρκετός, για oλόκληρη τη ζωή σου.

• Αν πει κάποιος ότι γνωρίζει τον εαυτό του, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσει να ζει.

• Το γράψιμο είναι πραγματικά μια διαδικασία λύτρωσης, αν και την ίδια ώρα νιώθεις ότι πρέπει να ισορροπήσεις σε τεντωμένο σκοινί. Παλεύεις με τα βιώματά σου, με τις εμπειρίες σου. Θα χαρακτήριζα τη γραφή ως μια διαδικασία... αυτοΐασης. Εξάλλου, το συγκεκριμένο βιβλίο, με οδήγησε πιο κοντά στον εαυτό μου, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί φόρο τιμής για ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, το οποίο σημάδεψε τη ζωή μου.

• Το γέλιο χρωματίζει τη ζωή μας, αλλά στις μέρες μας λείπει σε μεγάλο βαθμό από την καθημερινότητά μας. Από την άλλη, το χιούμορ, στο πλαίσιο της συγγραφής ενός βιβλίου, λειτουργεί θετικά στη διεμβόλιση αναγνωστών, οι οποίοι δεν θα είχαν την ευκαιρία ή τη διάθεση να ξεφυλλίσουν ένα "βαρύ" λογοτεχνικό κείμενο.

• Η Πάτρα, στην οποία πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια, έχει το δικό της κομμάτι στην "Κρεμάλα". Άλλωστε, είναι η δεύτερη πατρίδα μου. Μπορεί να την αποχωρίστηκα πριν από δώδεκα χρόνια, όμως, ακόμα διατηρώ επαφές με τους εδώ φίλους μου.

• Έχω γράψει ήδη άλλα δύο βιβλία και τώρα ετοιμάζω το τέταρτο κατά σειρά. Το πρώτο θα κυκλοφορήσει εντός του χρόνου και φέρει τον τίτλο "Γλυκό Πικραμύγδαλο". Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία, η οποία διανθίζεται από σειρά μικρότερων ιστοριών, που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα και επηρεάζουν τη ροή της κεντρικής ιστορίας. Το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει αμέσως μετά τιτλοφορείται "Το τάγμα της Ελπίδας". Μέσα από τις σελίδες του αναδεικνύονται άγνωστα ιστορικά στοιχεία, που αφορούν στην εποχή της βενετοκρατούμενης Ελλάδας.

Ελευθερία Μακρυγένη

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Τρίτης 20 Μαρτίου 2007

Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007

Συνέντευξη στην εφημερίδα "Η ΗΜΕΡΑ" της Πάτρας

«Το γράψιμο είναι
ένα παιχνίδι κρεμάλας»

Συνέντευξη στην Αν. Μαρτσούκα

Πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και πως δύναται ένα τραγικό γεγονός, όπως ο θάνατος, να μετατραπεί σε ώθηση για ζωή και δημιουργία; Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά προσπαθεί να Πρόκειται για την πρώτη συγγραφική απόπειρα του Νίκου Παργινού, που αντλεί τη θεματική της από το χαμό ενός αγαπημένου προσώπου. Κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ένας άντρας 35 χρονών, που ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα. Μέσα από ένα ξεχασμένο τετράδιο κρεμάλας του σχολείου, ανατρέχει στα παιδικά χρόνια που έζησε με το χαμένο φίλο του και βρίσκει απαντήσεις για όλα τα αινίγματα της ενήλικης ζωής του.
«Το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής για ένα φίλο που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας και προσπαθεί να δείξει πως μπορούμε να επικοινωνούμε μέσα από αναμνήσεις ζωής και αντικείμενα με τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. Με πολύ γέλιο και χιούμορ μιλά για το θάνατο, ιδωμένο από μια άλλη οπτική», τονίζει ο Νίκος Παργινός, μιλώντας στην «Η», και συνεχίζει αναφερόμενος στον αφηγητή του βιβλίου που διηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο: «Θα έλεγα ότι ταυτίζομαι σε πολλά σημεία με τον ήρωα του βιβλίου. Γενικά το βιβλίο διαθέτει αυτοβιογραφικά στοιχεία και πιστεύω πως κάθε χαρακτήρας του ταυτίζεται με ένα κομμάτι του εαυτού μου».

Η οπτική πάνω στο θέμα του θανάτου, αλλά και το ζήτημα της επικοινωνίας με τους ανθρώπους που δεν βρίσκονται πια στη ζωή, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο του Νίκου Παργινού, προκαλεί το ενδιαφέρον. Ο ίδιος παραδέχεται ότι η επίδραση ενός τέτοιου γεγονότος στη ζωή του, παρά το θλιβερό κομμάτι της, αποτέλεσε μια αφορμή για να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. «Η ωρίμανση που έρχεται με το πέρασμα των χρόνων μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα με διαφορετική ματιά. Ο θάνατος, για παράδειγμα, είναι ένα συμβάν τραγικό, αλλά κομμάτι της ζωής. Όλοι χρωστάμε ένα θάνατο. Μέσα από το βιβλίο προσπαθώ να δείξω ότι ναι μεν είναι απώλεια, αλλά η απώλεια αυτή μπορεί να μας κάνει να κοιτάξουμε μέσα μας, να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια. Εγώ έγραψα το πρώτο μου βιβλίο μετά το θάνατο του φίλου μου και έχω ήδη έτοιμα άλλα δυο, που θα κυκλοφορήσουν επίσης από τις εκδόσεις «Άγκυρα». Η θλίψη, με τον τρόπο αυτό, μετατράπηκε για μένα σε μια πολύ δημιουργική διαδικασία».
Το ξεχωριστό στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι η ανάλυση τέτοιων σοβαρών θεμάτων γίνεται με διαφορετικό τρόπο από τον Νίκο Παργινό, που φτιάχνει ήρωες αστείους, ενίοτε παρανοϊκούς, ενώ χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ, εξάπτοντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη, με εργαλείο το παιχνίδι της κρεμάλας.
«Το γράψιμο για μένα είναι ένα παιχνίδι κρεμάλας. Όταν αποφάσισα να γράψω, είχα μπροστά μου μια απέραντη συστάδα από παύλες, που έπρεπε να μετατραπούν σε λέξεις και φράσεις. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιώ τη λογική αυτή και στο βιβλίο. Έτσι, όταν ξεκινά η διήγηση, τα ονόματα των πρωταγωνιστών έχουν παύλες. Προχωρώντας και ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της προσωπικότητάς τους, ανακαλύπτουμε και ολοκληρωμένο τ’ όνομά τους. Αυτή είναι η μια χρήση της κρεμάλας στο βιβλίο. Η δεύτερη έχει να κάνει με το καθαρά νοσταλγικό κομμάτι της υπόθεσης, αφού η κρεμάλα είναι ένα παιχνίδι συνυφασμένο με τα παιδικά χρόνια και κατά συνέπεια τις παιδικές φιλίες».

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Παρασκευής 16 Μαρτίου 2007

Σάββατο, Μαρτίου 17, 2007

Πατρινή "Πρωτοπορία" για την "Κρεμάλα"

Μέσα σε ζεστό και συγκινητικό κλίμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Πρωτοπορία» στην Πάτρα παρουσιάστηκε την Παρασκευή 16 Μαρτίου η «Κρεμάλα», το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Παργινού.
Δεν ήταν και λίγοι οι φίλοι της γραφής και της ανάγνωσης που τίμησαν τον συγγραφέα με την παρουσία τους, με το Κερκυραϊκό στοιχείο έντονο και διάχυτο στην ατμόσφαιρα. Για τον συγγραφέα και το βιβλίο μίλησαν η δημοσιογράφος κ. Σταυρούλα Σκαλίδη και η συγγραφέας – βιβλιοκριτικός κ. Ελένη Γκίκα, ενώ αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασε με τον ιδιαίτερό του τρόπο ο συγγραφέας κ. Αλέξης Γκλαβάς. Σύντομο χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο πρόεδρος του συλλόγου «των εν Πάτραι Κερκυραίων» κ. Γιάννης Λιτσαρδόπουλος. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ερωτήσεις και απορίες, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Πάτρας ήταν έκδηλο με συνεχείς αναφορές στον γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο της πόλης.
«Βρίσκομαι σήμερα εδώ, απέναντί σας, καταθέτοντάς σας χειροπιαστές αποδείξεις ενός χρέους απέναντι σ’ αυτήν την πόλη», δήλωσε μεταξύ άλλων ο συγγραφέας. «Ένα χρέος που δεν αποτελεί τυπική υποχρέωση, αλλά ουσιαστικό δικαίωμα επιστροφής στις αξίες και τα ιδανικά, στις θέσεις, τις απόψεις και τα όνειρα που δημιούργησα μαζί σας. Άλλωστε την Πάτρα δεν την αποχωρίστηκα ποτέ. Αποτελεί ένα κομμάτι της ζωής μου που θα με ακολουθεί παντού. Είναι εκείνος ο σπόρος της αναζήτησης, της ονειροπόλησης, της νεανικής ανησυχίας που κάρπισε μέσα μου και κατέστησε σαφές στο ίδιο μου το “είναι” πως οι μέρες αυτές, εδώ στην Πάτρα θα με ακολουθούν για μια ζωή».

Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2007

Η "Κρεμάλα" ταξιδεύει στην Πάτρα

Η "Κρεμάλα" συνεχίζει την ταπεινή αθόρυβη διαδρομή της στο λογοτεχνικό στερέωμα κάνοντας μια στάση στην πόλη που στέγασε τις φοιτητικές ανησυχίες του συγγραφέα.
Μετά την πρωτεύουσα και την Κέρκυρα ταξιδεύει στην Πάτρα, στο βιβλιοπωλείο της "Πρωτοπορίας" - Γεροκωστοπούλου 31-33, για να συναντήσει φίλους της γραφής και της ανάγνωσης σε μια παρουσίαση που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007 και ώρα 20:30 στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου.
Στην εκδήλωση που συνδιοργανώνουν το Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" και οι Εκδόσεις "Άγκυρα" θα μιλήσουν για το βιβλίο και τον συγγραφέα η Ελένη Γκίκα - Συγγραφέας - Βιβλιοκριτικός και η δημοσιογράφος Σταυρούλα Σκαλίδη, θα αναγνωσθούν αποσπάσματα από το βιβλίο από τον συγγραφέα Αλέξη Γκλαβά και θα παρουσιαστεί επίσημα ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα.
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με το Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" (2610278727) και τις Εκδόσεις "Άγκυρα" (2102693800-4)

Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2007

Οι κουκουλοφόροι της πολιτικής

Αν νομίζετε πως υπάρχουν μόνο οι κουκουλοφόροι των γηπέδων και των διαδηλώσεων δεν θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά γελιέστε οικτρά. Μακάρι να είχαμε μόνο αυτούς να αντιμετωπίσουμε. Ετούτος ο τόπος μαστίζεται κυρίαρχα από ένα άλλο είδος κουκουλοφόρων που δρουν σε ανύποπτο χρόνο χωρίς τρανταχτές αφορμές και γνωστά αίτια. Άλλωστε η κουκούλα είναι της μόδας και δεν θα μπορούσε το πολιτικό προσκήνιο να μείνει έξω από το χορό της αυτοκαταστροφής και της επανάστασης.
Η κουκούλα όταν συνοδεύεται από αυτοσχέδια βόμβα μολότοφ και μαδέρια επαρκούς μήκους ή αποσπασμένα οικοδομικά υλικά αποτελεί τη φορεσιά της αναρχίας στην εποχή της υποτέλειας και του ωχαδερφισμού. Πολλές φορές συνοδεύεται με επιθέσεις σε περιουσίες αγνώστων λοιπών στοιχείων και με αποκαθήλωση εθνικών συμβόλων, ιεροτελεστίες καύσης και χρήσης ωμής βίας σε συστήματα οδικής παρακολούθησης ενάντια στις προσωπικές ελευθερίες των οργάνων της τάξης. Αυτή όμως είναι η εμφανής πλευρά ενός αθέατου κόσμου που εξωτερικεύεται με ή χωρίς αφορμή στα οδοφράγματα της προόδου που έχουν να κάνουν με κυβερνητικές εξαγγελίες και νόμους πλαίσια.
Υπάρχει και μια άλλη πλευρά που ίσως μας ξεφεύγει ή μάλλον δεν είναι και τόσο προφανής όσο η προηγούμενη. Υπάρχουν κι άλλοι κουκουλοφόροι που δρουν μαεστρικά πέρα από τα κοινά πλαίσια δράσης μιας ειρηνικής και κόσμιας διαδήλωσης ή ενός έντονα συγκινησιακού ποδοσφαιρικού αγώνα. Υπάρχουν και οι κουκουλοφόροι της πολιτικής, του προσκηνίου και του παρασκηνίου. Αυτοί που ρίχνουν τις αυτοσχέδιες βόμβες τους στις αξίες και τα ιδανικά μιας ολόκληρης κοινωνίας μέσα από πολιτικές που αποδομούν οικοδομικά υλικά από τη συνοχή του κράτους μας και διαχειρίζονται τις τύχες ενός έθνους χωρίς σεβασμό στα εθνικά του σύμβολα. Υπάρχουν αυτοί που δρουν στο γήπεδο της βουλής αλλά και στις τηλεοπτικές αρένες των καθημερινών διαδηλώσεών τους με την ανοχή των δημοσιογραφικών οργάνων της τάξης και των ανεξάρτητων αρχών. Αυτοί που δεν σέβονται στο ελάχιστο τον κόσμο που κάθε τέσσερα χρόνια διαδηλώνει στο πλευρό τους. Αυτοί που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του κράτους και των οργάνων της τάξης και ορμούν μανιασμένα στις περιουσίες του μεροκαματιάρη κόσμου, καταστρέφουν βιτρίνες και ζωές μέσα από αριθμούς και λογιστικές αλχημείες, υποθηκεύουν το ίδιο το μέλλον μας αποφασίζοντας για μας χωρίς εμάς με νόμους και πλαίσια νόμου, με κουκουλωμένες αποφάσεις . Είναι οι πολιτικάντηδες κουκουλοφόροι της διαπλοκής και της μίζας που οπλίζονται από συμφέροντα και συντεχνίες, από αδελφάτα και επιτροπές. Είναι οι κουκουλοφόροι της γραβάτας που εξαπολύουν τις επιθέσεις τους στο περιθώριο της απουσίας της κοινωνίας ασκώντας την ωμή πολιτική βία που αδυνατεί να καταστείλει ο απλός πολίτης κρατώντας μόνο το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασής του ως όπλο άμυνας.
Αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Ίσως γιατί δεν είναι γνωστοί – άγνωστοι αλλά άγνωστοι που γίνονται γνωστοί όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνάει. Ίσως γιατί παλεύουν χωρίς αντίπαλο στην αρένα της κουκούλας τους, χωρίς προσαγωγές και ανακρίσεις, χωρίς βούρδουλα, γκλομπ και σιδηρογροθιές κρυμμένοι καλά πίσω από της ασυλία της βουλευτικής τους κουκούλας. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν παίζουν με τις βιτρίνες ή με το αυτοκίνητό μας, αλλά με τα εθνικά σύμβολα και το μέλλον μας.

Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007

Ο τοίχος: Νεωτερισμοί μνήμης

Σύνθημα 90ον: ΓΝΩΣΤΟΣ – ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
Είχαμε δεν είχαμε το αλλάξαμε το όνομα του μνημείου στην Πλατεία Συντάγματος. Έπρεπε κι ο Άγνωστος Στρατιώτης να προσαρμοσθεί στα νέα εκπαιδευτικά δεδομένα και στους ιστορικούς νεωτερισμούς του Υπουργείου Παιδείας. Μετά και τη χθεσινή πορεία κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου και τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας, αποφασίσθηκε να ξαναβαφτιστεί για το χατίρι της Μαριέττας και του Βύρωνα. Οι δε αλλαγές θα περαστούν του χρόνου στα βιβλία της έκτης Δημοτικού και της πρώτης Γυμνασίου.

Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007

Σχολικές περιπέτειες "Κρεμάλας"

Στην αριθμητική του έρωτα
ένα συν ένα σημαίνει τα πάντα
και δυο πλην ένα τίποτα.
MIGNON McLAUGHLIN

Oι μέρες στο 8ο Δημοτικό Σχολείο με τον Πάκη και τον Δημήτρη ήταν, όπως και να το κάνουμε, μεγάλη εμπειρία. Πάντα αντιμετώπιζα το μεγάλο δίλημμα, με ποιόν από τους δύο θα έπρεπε να μοιραστώ το πρώτο ή το τελευταίο θρανίο. Βρισκόμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Πολλές φορές άλλαζα θέση, μόνο και μόνο, για να μην αισθάνεται άσχημα κάποιος από τους δύο. Ο δάσκαλος μας γνώριζε τη δυσχερή θέση μου και έδειχνε ανοχή στις συχνές μετακινήσεις μου, κι εγώ εκμεταλλευόμουν δεόντως τα συχνά πήγαινε - έλα, συνδυάζοντας το τελευταίο θρανίο στο πλευρό του Πάκη, με την ιδιότητα του αδιάβαστου και την πρώτη θέση, μπροστά από το μαυροπίνακα, πλάι στον Δημήτρη, με την καλύτερη δυνατή σπιτική προετοιμασία. Παρόλα αυτά, όποτε ήμουν διαβασμένος, είχα στο πλάι μου τον Πάκη, κι όποτε θεωρούσα πως ήμουν απροετοίμαστος, κατέληγα στον Δημήτρη, κι αυτό, γιατί κι εκείνοι άλλαζαν χωρίς να με ρωτάνε, θέσεις, θέλοντας ο ένας να καλύψει τον άλλον και θεωρώντας πως εγώ πάντα θα είμαι διαβασμένος, για να σώσω την όποια δυσάρεστη κατάσταση. Άσε που μετά από χρόνια συνειδητοποιήσαμε, πως ο δάσκαλος είχε ψυλλιαστεί τον αλγόριθμο των αλλαγών μας και καταλάβαινε πότε και ποιός ήταν αδιάβαστος. Γι’ αυτό και συνήθως, όσες αλλαγές κι αν κάναμε, όποιος κι αν ήταν αδιάβαστος, ήταν δεδομένο πως θα αποκαλυπτόταν.
Στα διαλείμματα κυριαρχούσαν το ποδόσφαιρο και οι βόλοι. Πάντα με τα παιδιά επιλέγαμε το ίδιο αγωνιστικό στρατόπεδο, μόνο και μόνο για να μπορούμε να τσακωνόμαστε και να επιρρίπτουμε αβίαστα και χωρίς ενδοιασμούς τις όποιες ευθύνες της ήττας ή του εύκολου γκολ στο παθητικό μας, ο ένας στον άλλον πολύ πιο εύκολα από ό,τι αν αγωνιζόμασταν αντίπαλοι. Οι μάχες ήταν αδυσώπητες και συνήθως κατέληγαν σε γενικευμένες συρράξεις, όπου εμπλέκονταν πολύ περισσότεροι από τους παίκτες των ομάδων, γνωστοί, φίλοι, κοπέλες που τύχαινε να περνούν από τον αγωνιστικό χώρο, ακόμα και δάσκαλοι επιβεβαιώνοντας την επιρροή του αθλήματος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της κοινωνίας, καθώς και τις προεκτάσεις της.
Συνήθως, όταν γιορτάζαμε κάτι ιδιαίτερο, μια κενή ώρα, καμιά αργία, κάνα τέταρτο μεγαλύτερο διάλειμμα λόγω υποχρεώσεων του δασκάλου, στήναμε πρόχειρα με τη διπλανή τάξη έναν συναρπαστικό αυτοσχέδιο αγώνα «σάνταλα Μαρία» ή «μακριά γαϊδούρα». Ορμούσαμε μανιασμένα ο ένας μετά τον άλλο πάνω στις εν σειρά τοποθετημένες ανυπεράσπιστες και κυρτές πλάτες των άλλων της αντίπαλης ομάδας, μέχρι να επέλθει το επιθυμητό ρήγμα και να γίνουμε όλοι ένα κουβάρι ξεσπώντας οι μεν σε πανηγύρια, οι δε σε παράπονα και διεκδικήσεις, ενώ στο τέλος μόνιμη κατάληξη ήταν οι γενικευμένες συρράξεις και συμπλοκές. Άλλοτε πάλι, χωριζόμασταν σε ζευγάρια και ανέβαινε ο ένας πάνω στους ώμους του άλλου, μέχρι να οριζοντιώσει κάθε κατακόρυφο απειλητικό στόχο.
Όλα αυτά, μέχρι να έρθει η πρώτη και σημαντικότερη αλλοτρίωση της ζωής μας μέσα από τα αμέτρητα για μας κυβικά μπετόν, αυτά που αδυνατούσαμε να φανταστούμε ως ποσότητα στα παιδικά μυαλά μας, αλλά που όμως επιμέτρησαν και πιστοποίησαν οι μεγάλοι επακριβώς. Τα κυβικά μπετόν που χρειάστηκαν για τη νέα πτέρυγα του παραρτήματος του σχολείου και την εξαφάνιση του καλύτερου χώρου της αυλής με τα ψηλά δέντρα και τα πεζούλια, που χαιρόσουν να κάθεσαι και να απολαμβάνεις τη σκιά τους και τα κελαηδίσματα των πουλιών. Μαζί με το αφηρημένο γήπεδο του ποδοσφαίρου θεμελιώθηκαν και τα σημεία που δημιουργούσαμε συγκρούσεις και καραμπόλες με τις εκατοντάδες μπίλιες μας σβήνοντας από τον παιδικό χάρτη των διασκεδάσεών μας πολλές αρένες εκτόνωσης.
Τα χρόνια κυλούσαν και η φιλική μας σχέση δυνάμωνε περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες των παιδικών περιπετειών. Μέσα από τις ρήξεις, τον ανταγωνισμό, την παιδική υπερηφάνεια και την προκατάληψη, αναδεικνύονταν η αγάπη, η φιλία και ο αλληλοσεβασμός. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως η φιλία μας παρέμεινε ανεξίτηλη στο διάβα του χρόνου, αν και υπήρξαν πολλές αφορμές και αιτίες για να απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον.
Κοινός παρονομαστής και συνδετικός κρίκος και για τους τρεις μας ήταν, αν μη τί άλλο, ο έρωτας και το πάθος μας για το άλλο φύλο και η μεγάλη κοινή αδυναμία και των τριών στη μικρή πρωταγωνίστρια της τάξης, σ’ εκείνη που μας είχε συναρπάσει από τις πρώτες κιόλας μέρες της σχολικής μας περιπέτειας, τη Στέλλα. Ουσιαστικά ήταν ο πρώτος έρωτας και για τους τρεις. Δεν θυμάμαι ποιός ήταν αυτός που άρχισε να εξομολογείται τον θαυμασμό του για κείνη στους άλλους δυο. Ποτέ δεν μπορέσαμε να ξεδιαλύνουμε την χρονική σειρά των θαυμαστικών μας σχολίων προς αλλήλους. Θεωρούσαμε, πως ήταν δεδομένη, εξ αρχής, τούτη η διαπίστωση του υπέρμετρου θαυμασμού μας για την πολυπόθητη Στέλλα.
Ήταν μια έξυπνη, πανέμορφη και συνεσταλμένη κοπέλα. Το μακρύ μαύρο μαλλί της και τα φωτεινά γαλάζια μάτια της καθιστούσαν απαράμιλλη την ομορφιά της. Επιπροσθέτως, την κολάκευε και η μπλε ποδιά. Θυμάμαι ήταν τακτική και επιμελής. Έκανε φοβερά στρογγυλά γράμματα, γεμάτα πάθος και αγάπη. Τα τετράδιά της ήταν επιμελημένα και καθαρά, σε αντίθεση με τα δικά μας. Πρόσεχε το κάθε τί πάνω της και είχε τρομερή αδυναμία στη λογοτεχνία, την ποίηση και τα αποσπάσματα που διαβάζαμε κάθε τρεις και λίγο στην τάξη. Αδημονούσε να μεταδίδει εκείνη στην τάξη με την ανάγνωσή της τα όμορφα κείμενα που επεξεργαζόμασταν και να ζωγραφίζει με τη φωνή της τις όμορφες προτάσεις τους τόσο παραστατικά, τόσο ζωντανά, που κρεμόμασταν από τα υπέροχα χείλη της. Κι όντως αυτό συνέβαινε. Ο έρωτάς μας ήταν αγνός. Ήταν κάτι παραπάνω από ουσιαστικός.Εκείνη από τη μεριά της είχε καταλάβει πως αποτελούσε το μήλον της έριδος για τη γνωστή τριάδα, χωρίς βέβαια να φαντάζεται τις όποιες προεκτάσεις αυτής της περίεργης έλξης.
Τα μηνύματα αγάπης που ανταλλάσσαμε σε κάθε ευκαιρία μαζί της ήταν εκπληκτικά. Σε κάθε διάλειμμα φροντίζαμε δεόντως και έβρισκε μέσα στα βιβλία και στα τετράδιά της μικρά σημειώματα αγάπης, έρωτα και θαυμασμού. Όσα έβρισκε βέβαια, γιατί το σημείωμα του ενός φροντίζαμε οι άλλοι δυο να το εξαφανίζουμε ή να το μεταφέρουμε μερικές θέσεις παραπέρα, στις άλλες θηλυκές υπάρξεις της τάξης, μακριά από κείνη που αποτελούσε επιτακτικό στόχο και για τους τρεις.
Καθένας από μας προσπαθούσε με το δικό του μοναδικό τρόπο να τη σαγηνέψει και να την κάνει δική του. Ο Πάκης με τις γνώσεις του και το ρομαντισμό του. Καθόταν με τις ώρες και ξεφύλλιζε εγκυκλοπαίδειες ξετρυπώνοντας βαρύγδουπα γνωμικά και τα συνδύαζε χαρισματικά με επιλεκτικά αποσπάσματα από ερωτικά ποιήματα. Κατά καιρούς συνήθως πριν την ώρα της αριθμητικής, αράδιαζε και σκόρπιες αριθμητικές πράξεις, που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στη σχέση τους, θεωρήματα αγάπης και αξιώματα έρωτα αξιοποιώντας στο μέγιστο βαθμό το ταλέντο του. Ο έτερος της παρέας, ο Δημήτρης, με τον τσαμπουκά και το πηγαίο χιούμορ του έγραφε επιδεικτικά μπροστά της την ώρα του μαθήματος ευφυολογήματα και της τα έστελνε αεροπορικώς σε κάθε ευκαιρία που γυρνούσε ο δάσκαλος την πλάτη για να γράψει στο μαυροπίνακα. Εκείνη, άλλοτε χασκογελούσε με επιφύλαξη, άλλοτε τον αποδοκίμαζε επιδεικτικά απορρίπτοντας ασυζητητί τα γραφόμενά του. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που υπέπεσε στην αντίληψη του δασκάλου ετούτη η αεροπορική συναλλαγή κι εκείνη κοκκίνιζε στην ιδέα πως ίσως προδόθηκε για την κολακεία που ένιωθε. Εγώ με αρκετά απομεινάρια γενναιότητας και θράσους προσπαθούσα, ανεπιτυχώς δυστυχώς, να τη σαγηνέψω με το σχεδιαστικό, δημιουργικό μου ταλέντο. Ζωγράφιζα για κείνη πότε όμορφα λουλούδια, πότε ηλιοβασιλέματα, πότε το πορτρέτο της, πότε καρικατούρες του δασκάλου…Θυμάμαι πως ποτέ δεν μας απάντησε. Βρίσκαμε όμως σημειώματα και στα δικά μας βιβλία, είτε παραπλανητικά (τα άφηνε ο ένας στον άλλον), είτε από τις άλλες κοπέλες που τύχαινε να λάβουν το δικό μας μήνυμα, μέχρι τη στιγμή που κάποιο από όλα βρέθηκε κατά λάθος στο βιβλίο του δασκάλου (μπορεί να ήταν και το μοναδικό δικό της).
Σημασία πάντως είχε πως ουδείς τελικά μπόρεσε να προχωρήσει στο πέρασμα του χρόνου παραπέρα αυτήν την ακαθόριστη πλατωνική μορφή συμπάθειας που έτρεφε προς κείνη και τούτο, γιατί η οικογένειά της μετακόμισε βιαστικά εκτός Κέρκυρας μετά το δημοτικό και χάσαμε αμαχητί τα ίχνη της, λόγω ανωτέρας βίας.

Απόσπασμα 5ου κεφαλαίου
από την "Κρεμάλα" του Νίκου Παργινού - Εκδόσεις "Άγκυρα"

Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007

Ο τοίχος: Τα... Ίμια της παιδείας

Σύνθημα 89ον: ΠΑΝΕΠΙΣΤΙΜΙΑ
Έχει και η παιδεία τις γκρίζες ζώνες της από ό,τι φαίνεται. Στις πλάτες της νεολαίας, κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, πολιτικάντηδες, υπουργοί και βουλευτάδες, καθηγητές και μάστορες πειραματίζονται με ασκήσεις επί χάρτου. Νομοσχέδια, πλαίσια νόμου, καταργήσεις άρθρων, ιδιωτικοποιήσεις και εκσυγχρονισμός από "αιώνιους" βολεμένους βουλευτές για αναλώσιμους φοιτητές με ημερομηνία λήξης. Καζάνι που βράζει η βραχονησίδα της παιδείας, με καταλήψεις και καταδρομές ειδικών δυνάμεων, με δακρυγόνα, πορείες και νυχτερινές επελάσεις. Το μόνο που μένει είναι το "Ευχαριστώ".

Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007

Χαίρε Μαρία (Yassou Maria)

Ήταν επιλογή του κοινού, της κριτικής επιτροπής, θέλημα των καιρών ή δάκτυλος των μεγάλων δυνάμεων; Όπως και να' χει το γεγονός είναι ένα και αδιαμφισβήτητο. Οι "Χαιρετισμοί" έγιναν της μόδας και το "Χαίρε Μαρία" έγινε "Yassou Maria" για τους κανόνες μιας εμποροπανήγυρης ευρωπαϊκών διαστάσεων.
Δεν έχω τίποτα με τον Σαρμπέλ, τους δημιουργούς του κομματιού, τους συντελεστές της εκδήλωσης, τους διοργανωτές της δημόσιας τηλεόρασης, ακόμα και με τους υπολοίπους διαγωνιζόμενους και τα τραγούδια τους. Κανένα δε με συγκίνησε, κανέα από δαύτα δεν μου άφησε κάτι. Ούτε ο διαγωνισμός μου κάνει κλικ.
Αυτό που με τρομάζει είναι η δύναμή του μέσου. Η δύναμη και η επιρροή του στις μάζες και τα πλήθη, στα τηλεοπτικά μάτια των παιδιών μας.
Δεν ξέρω πόσο νόημα κρύβουν οι λέξεις ενός τσιφτετελιού με προδιαγραφές επιτυχίας σ' έναν διαγωνισμό αγνώστου σημειολογίας και ταυτότητας. Δεν ξέρω πόσο βάθος υπάρχει σ' έναν καλλιτεχνικό χορό εκατομμυρίων με ηλεκτρονικές ψήφους σε sms. Δεν ξέρω πόσο αλλάζουν οι ζωές μας και η καθημερινότητά μας με μια υποτιθέμενη επιτυχία σε τούτο το χορευτικό αλαλούμ.
Αυτό που ξέρω είναι πως οι ωδές προς την Μαρία είναι διαχρονικές, είναι ανθρώπινες ευχαριστίες για την ανθρώπινη ύπαρξη που άγγιξε το τέλειο, τη μάνα και τη γυναίκα που συνέδεσε το θείο με το επίγειο. Είναι ωδές που δεν εντάσσονται σε μουσικούς διαγωνισμούς και τηλεοπτικά σόου. Είναι αριστουργήματα της παράδοσής μας που κοσμούν την δοκιμαζόμενη πίστη μας. Μα όπως και να' χει παραμένουν ντεμοντέ. Στο περιθώριο της καθημερινότητάς μας. Στη γωνία του πήγαινε έλα μας.
Δεν ξέρω πόση τηλεθέαση θα έχει ο Ακάθιστος Ύμνος. Είμαι σίγουρος πως ο Σάκης πριν μερικά χρόνια με την εμφάνισή του θα κατέχει το ρεκόρ τηλεθέασης ακόμα και μετά το Πάσχα. Ίσως το μόνο κοινό που βρίσκω εντέλει σε τούτες τις ωδές να είναι οι λαμπάδες. Κεριά προσευχής από τη μια, κορμιά λαμπάδες από την άλλη.