Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Ο θάνατος της συμμετοχικής δημοκρατίας

Ο πολίτης που ενδιαφέρεται, ο πολίτης που συμμετέχει, ο πολίτης που διεκδικεί πρέπει να πέθανε κάπου εκεί, στη μέση του δρόμου, τρώγοντας σπόρια ή χυμό φύλλων ελιάς, επιστρέφοντας από την προβολή του τελευταίου εβδομαδιάτικου σίριαλ. Λίγο πριν ωριμάσει, λίγο πριν προλάβει να κάνει την αυτοκριτική του. Στο παρά πέντε.
Πορείες, διαδηλώσεις και αγώνες που καταλήγουν ως συνήθως σε προσχεδιασμένες επιδρομές κουκουλοφόρων και συρράξεις με τα όργανα της τάξης, καρεκλοκένταυροι των τηλεοπτικών παραθύρων που εισβάλλουν στα σαλόνια της μοναξιάς μας, καλλιτέχνες των ριάλιτι και δημοσιογράφοι των media που χρυσοπληρώνονται στην εποχή της λιτότητας του ευρώ. Ιεραρχικές διαφωνίες που καταλήγουν σε μεσημεριανά κους - κους ξεκατινιάσματος και πολιτικές συμφωνίες αλλοθρήσκων με πρωτόκολλα ιδεολογικών συγκλήσεων. Δωδεκαθεϊστές σε εσπερινούς και όρθρους με ή χωρίς ειδικές εξουσιοδοτήσεις, οξείες επιθέσεις κατά πρόσωπον και μαχαιρώματα για μια γουλιά νυχτερινού παραδείσου. Ληγμένα μακαρόνια που έγιναν άλλοθι για την απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία μας και συνθήματα στις εικόνες του πολιτισμού μας. Καταλήψεις ονείρων που μεταφέρουν απλά φοιτητικές εξεταστικές στο κατακαλόκαιρο.
Ο πολίτης βρέθηκε στο περιθώριο, στο χώρο του υπαίθριου πάρκινγκ μακριάς διάρκειας μιας πολυεθνικής που με σύμβαση Δημόσιου – Ιδιωτικού τομέα έχει αναλάβει τη χωροθέτησή μας στο σύμπαν της αυθαίρετης καθημερινότητάς μας, με ή χωρίς αριθμό προτεραιότητας για την επιδίωξη προσωπικών ονείρων, μόνος, έρμαιο μιας δημοκρατίας που επιζητά το γυαλί και το εφήμερο, μιας δημοκρατίας που ανοίγει την αγκαλιά της κάθε τέσσερα χρόνια και περικλείει στους κόλπους της κάθε καρυδιάς καρύδι. Πώς να χωρέσεις τόσα όνειρα σ’ έναν φραπέ; Πώς να μαστουρώσεις έναν άκαπνο εξευρωπαϊσμένο κόσμο στις επάλξεις της κοινωνικής διέγερσης; Μεγαλώσαμε και το μόνο που καταφέραμε είναι να κάνουμε τον βίο μας αβίωτο. Ένας πλανήτης που νοσεί και μαζί του νοσεί το μέλλον και τα όνειρά μας. Δεν είμαι αισιόδοξος. Ούτε ρομαντικός μπορείς να είσαι με το bluetooth στο φανάρι της επιστροφής σου. Ψάχνω κουκούλα για να φορέσω στις απόκριες ετούτου του συνεχούς Τριωδίου που διανύουμε, μα δεν βρίσκω καμιά στα μέτρα μου. Ψάχνω τοίχο με διαστάσεις ικανές να χωρέσουν τα συνθήματά μου. Προς το παρόν… το μόνο που βρίσκω είναι μια ακριβή φραπεδιά και σκηνές τρόμου στις οθόνες των γεγονότων της ενημέρωσής μου. Κάπου εδώ έχω κρύψει και τα σπόρια μου. Να προσέξω μόνο στην επιστροφή…

Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007

Η ανατολή και οι ελέφαντες

Η ανατολή του ηλίου έπρεπε να γίνεται πιο αργά. Κατά τις οκτώ ή τις εννιά ένα πράγμα. Αν γινόταν τότε θα άλλαζε όλη η ζωή μας. Χάθηκε ο κόσμος να φροντίσει ο Θεός να γίνεται λίγο πιο αργά; Είναι το σημαντικότερο φαινόμενο της μέρας και το χάνουμε σχεδόν όλοι.
Λίγοι έχουν τη διάθεση και τον χρόνο να το χαζέψουν χωρίς άγχος και σκέψεις, χωρίς τσίμπλες στα μάτια. Σε άλλες εποχές θα μπορούσαν να κόβουν και εισιτήρια για μια καλή ανατολή με θέα κι εμείς να χρυσοπληρώνουμε για να ξυπνήσουμε και να χαθούμε για λίγο στα χρώματά της. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ την προλαβαίνω την ανατολή, καθότι ξυπνάω νωρίς. Όσο βασανιστικό κι αν είναι να αποχωρίζομαι τα ζεστά σκεπάσματα, ειδικά τον χειμώνα, άλλο τόσο μαγικό είναι να στέκομαι και να την χαζεύω στην άκρη του δρόμου. Ο χρόνος σταματάει για λίγο καθώς τα χρώματα παιχνιδίζουν με τον ουρανό και τα σύννεφα. Είναι η κατάλληλη στιγμή για επικλήσεις και επιφωνήματα. Ο κατάλληλος χρόνος για την αναζήτηση της αλήθειας. Κι εμείς, βουτηγμένοι στα κύματα του άγχους μας, περικυκλωμένοι από συμπληγάδες προβλημάτων ξεχνούμε αυτή τη μαγική στιγμή. Μόνο οι ελέφαντες, είχα διαβάσει κάποτε, ξυπνούν για να την ανακαλύψουν κάθε μέρα. Και κάθε μέρα χρωματίζεται στις όποιες αποχρώσεις της. Γι’ αυτούς η νέα μέρα που ξεκινά είναι μια ιεροτελεστία μ’ αφετηρία την ανατολή του ηλίου. Στέκουν με δέος και την χαζεύουν ξεχνώντας τα πάντα. Δεν ξέρω αν ανήκω στην κατηγορία των παχύδερμων επιδιδόμενος σε τούτη την περίεργη αναζήτηση κάθε φορά που ξυπνώ νωρίς. Ξέρω πως κάπου εκεί πάνω, ψηλά και μακριά, ψάχνω στα χρώματα του ουρανού τη χαμένη μαγεία που νιώθω πως έχασα στους δρόμους της καθημερινότητάς μας. Ακόμα όμως κι αν ανήκω σε τούτη την κατηγορία, το χαίρομαι με την ψυχή μου, κι εγώ κι οι ελέφαντες.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς... χειρότερα

Στην Ελλάδα τόσα και τόσα χρόνια έχουμε μάθει να ζούμε το παραμύθι της προόδου μέσα από τις αμέτρητες μεταρρυθμίσεις του ποδαριού που έχουμε βιώσει. Μεταρρυθμίσεις στην υγεία, την παιδεία, την απασχόληση. Παραμύθια γιαγιάδων με πολιτικές ποδιές σε φόντα γαλαζοπράσινα με την ίδια αρχή και το ίδιος τέλος. Κι εμείς να κοιμόμαστε κάπου στη μέση, να μας πνίγουν τα χασμουρητά και τα βλέφαρά μας να παραδίδονται στους ξύλινους πολιτικούς λόγους του τίποτα. Παραμύθια μαγισσών και πριγκιπικών νεωτερισμών, παραμύθια πολιτικών νάνων και γιγαντιαία βήματα προόδου που υποτίθεται πως καλυτέρεψαν τις παροχές του κράτους προς τον ίδιο τον πολίτη.
Θυμάμαι το παραμύθι της υγείας. Διαπιστώθηκε έλλειμμα παροχών, αφού τα κρατικά νοσοκομεία ήταν ανεπαρκή. Το κράτος βρήκε τη λύση. Δύσκολη η αναβάθμιση τους, και η λειτουργία τους σε πλαίσια ανεχτικά για μια κοινωνία που επιζητούσε κάτι περισσότερο από τα στοιβαγμένα ράντζα, τα ανεπαρκή κτίρια, το προσωπικό της μίζας και της έλλειψης. Η λύση βρέθηκε. Ένα παραμύθι ανοικτό στον ιδιωτικό τομέα με ελπίδες ελεύθερης αγοράς και σφιχτά νομικά πλαίσια. Θελήσαμε να αναβαθμίσουμε τα κρατικά Νοσοκομεία φτιάχνοντας ιδιωτικά. Δεν ξέρω αν κοιμηθήκατε κάπου στη μέση του παραμυθιού, αλλά αν ξυπνήσατε τώρα, ρίχτε μια πρόχειρη ματιά στα ίδια κρατικά Νοσοκομεία. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Αυτοί ζήσαν καλά, κι εμείς χειρότερα…
Θυμήθηκα το παραμύθι της τηλεόρασης και τους ασκούς του τηλεοπτικού Αιόλου που τροφοδότησαν την ενημέρωσή μας στα ιδιωτικοοικονομικά ριάλιτι και κουτσομπολιά των μεσημεριανών εκπομπών της ιδιωτικής προπαγάνδας. Πόσο καλυτέρεψε η ενημέρωσή μας μετά την επέλαση των καναλαναρχών του ιδιωτικού τομέα στους δέκτες της καθημερινότητάς μας; Πόσο τελικά αναβαθμίστηκε το τηλεοπτικό προϊόν της νάρκωσής μας;
Θυμήθηκα το παραμύθι της ιδιωτικής σχολικής εκπαίδευσης. Για να αναβαθμιστούν τα δημόσια σχολεία, μας παραμύθιασαν με εξαγγελίες δημιουργίας ιδιωτικών σχολικών συγκροτημάτων. Το πόσο αναβαθμίσαμε τα δημόσια σχολεία δεν χρειάζεται να το αναφέρουμε.
Και τώρα ζούμε το παραμύθι της αναβάθμισης της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ποιος είναι αλήθεια ευχαριστημένος από την κατάσταση που επικρατεί στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο; Οι φοιτητές; Οι μαθητές; Οι καθηγητές; Κανείς. Πως θα διορθώσει το κράτος στο νέο του μεταρρυθμιστικό παραμύθι του την κατάσταση; Με τον εύκολο τρόπο. Ρίξε ιδιώτες να δούμε άσπρη μέρα. Η εύκολη λύση που μπορεί να σώσει την κατάσταση. Σαν το ναρκωτικό αέριο που μας κοιμίζει και μας μεταφέρει στον έβδομο ουρανό της ελεύθερης αγοράς.
Το πρόβλημα με το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι ότι είναι Ελληνικό. Όπως τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η τηλεόραση, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, όπως το ίδιο το κράτος. Ο χαρακτήρας του είναι το πρόβλημα. Τα ελληνικά χαρακτηριστικά του. Δεν σηκώνει διόρθωση. Όπως δεν σήκωναν διόρθωση όλες οι κρατικές παροχές που περιθωριοποιήθηκαν με πολιτικές μεταρρυθμίσεις τόσα και τόσα χρόνια. Γιατί τελικά ένα είναι το παραμύθι κι έχει άρθρα 16.
Άρθρο πρώτο. Το δημόσιο νοσεί.
Άρθρο δεύτερο. Η ασθένειά του είναι ανίατη.
Άρθρο τρίτο. Χρειάζεται αλλαγή του νομικού πλαισίου λειτουργίας.
Άρθρο τέταρτο. Η μεταρρύθμιση θα λάβει χώρα και δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος.
Άρθρο πέμπτο. Κάποιοι θα αντισταθούν, αλλά μασάει η κατσίκα ταραμά;
Άρθρο έκτο. Η λύση είναι απλή. Η κατάσταση μπορεί να διορθωθεί με την ενεργοποίηση των ιδιωτών.
Άρθρο έβδομο. Πραγματοποίηση διαλόγου για ευνόητους λόγους. Ο διάλογος κουράζει κι επέρχεται νύστα.
Άρθρο όγδοο. Η μεταρρύθμιση παίρνει σάρκα και οστά για όσους παραμένουν σε εγρήγορση, οι υπόλοιποι θα μάθουν αν κι εφόσον ξυπνήσουν.
Άρθρο ένατο. Οι ιδιώτες κάνουν του κεφαλιού τους και οι ευκατάστατοι πολίτες είναι ευχαριστημένοι.
Άρθρο δέκατο. Το δημόσιο παραμένει άρρωστο και η ασθένεια προχωρά.
Άρθρο ενδέκατο. Μόνο η Βουλή δεν έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα ή μήπως όχι;
Άρθρο δωδέκατο. Εκλογές στα μέσα του ύπνου.
Άρθρο δέκατο τρίτο. Μεταρρυθμίσεις κι ελπίδες στα μέσα του τρίτου ονείρου.
Άρθρο δέκατο τέταρτο. Το δημόσιο συνεχίζει να νοσεί.
Άρθρο δέκατο πέμπτο. Να ιδιωτικοποιήσουμε το ίδιο το κράτος.
Άρθρο δέκατο έκτο. Κάπου εκεί μας πήρε όλους ο ύπνος και το κατήργησαν…

Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007

Ο τοίχος: Το δέκατο έκτο άρθρο

Σύνθημα 87ον: ΑΝΑΡΘΡΟΙ 16 άρηδες
Άρθρο ήταν και δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μονοτονική αντίληψη των κυβερνώντων που για χάρη της διευκόλυνσης των ιδιωτικών κεφαλαίων αποφάσισαν να περικόψουν το άρθρο από τα λαϊκά πεζά. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να καταργηθεί κι αυτό, τόσα και τόσα καταργήθηκαν στο διάβα του χρόνου… Όταν τα πνεύματα, οι δασείες, οι περισπωμένες και οι οξείες μάς έχουν αφήσει χρόνους, ώρα του ήταν και του άρθρου 16. Και πλέον οι 16άρηδες θα μείνουν άναρθροι. Χωρίς ουσιαστικό λόγο. Γεγονός που τόλμησαν περίτρανα να διαψεύσουν στη χθεσινή τους μεγαλειώδη πορεία όπου παρέμειναν πνευματώδεις και καυστικοί. Και λόγο έχουν και έναρθρο.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007

Ο τοίχος: Φαντάρε, που πας;

Σύνθημα 86ον: ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΘΥΤΕΙΕΣ
85.000 περιπτώσεις "έξυπνων" αποκαλύφθηκαν που όντας ανορθόγραφοι θεώρησαν πως η θητεία γράφεται με ύψιλον και έπαιξαν στις πλάτες όλων εκείνων που ντύθηκαν στα χακί για να υπηρετήσουν μια πατρίδα. Στρατιωτικοί, δικηγόροι, γιατροί, δικαστές, πλουσιόπαιδα, καλλιτέχνες, πολιτικάντηδες και διεκπεραιωτές πολιτικών ονείρων συμμέτοχοι και πρωταγωνιστές σ' ένα μεγαλειώδες σκάνδαλο με φόντο τη γαλανόλευκη και θύματα όλους εμάς που κληθήκαμε να υπηρετήσουμε και υπακούσαμε χωρίς υπεκφυγές στα κελεύσματα μιας σημαίας και μιας πατρίδας. Να τους χαιρόμαστε!

Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007

Η "Κρεμάλα" στις Μαλδίβες

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα για έναν συγγραφέα από την ικανοποίηση και τη χαρά που νιώθει λαμβάνοντας μηνύματα αναγνώρισης από τους ίδιους τους αναγνώστες του. Αυτός είναι και ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η χρονιά. Με μια φωτογραφία από τις καλοκαιρινές Μαλδίβες, όπου ένα ζευγάρι αναγνωστών μοιράστηκε το γαλάζιο της θάλασσας και τον ήχο των κυμάτων με τις λέξεις και τις γραμμές της "Κρεμάλας". Μια φωτογραφία λένε αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Πως να μπορέσεις να χωρέσεις αυτές τις λέξεις του συγκινητικού μηνύματός τους σε μια φωτογραφία! Καλοί μου φίλοι, σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Για τα καλά λόγια, για την ευγενική σας χειρονομία να ταξιδέψετε την "Κρεμάλα" στα πέρατα του κόσμου, αλλά και για το ευγενικό σας ενδιαφέρον να με γεμίσετε με αισιοδοξία, δύναμη κι ελπίδα για έναν καλύτερο χρόνο.