Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26, 2006

Ο τοίχος: Ο άρχοντας των καναλιών

Σύνθημα 60ον: ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Το εμπιστευτικό έγγραφο που απέστειλε ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης στην κλαδική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας για την ενημέρωση και την πρόσληψη των γαλάζιων παιδιών στη Νομαρχία της Μοναρχίας του καταδεικνύει αυτό που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν τολμά να πει. Η Νομαρχία Θεσσαλονίκης είναι η Μοναρχία του απόλυτου άρχοντα που δεν φοβάται, δεν κρύβεται, δεν λιγοψυχεί, δεν διστάζει, δεν τρομοκρατείται. Ήθελα να ήξερα, είναι περήφανη η Νέα Δημοκρατία για το βλαστάρι της;

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006

Ο τοίχος: Εδώ παπάς, εκεί παπάς...

Σύνθημα 59ον: ΕΞΩΜΟΛΟΓΗΣΗ
Είχε δεν είχε η Μαριέττα μας άλλαξε την ορθογραφία της εξομολόγησης αφού με μια εγκύκλιο την έβγαλε έξω από τα σχολεία. Η αλήθεια είναι πάντως, και επιτρέψτε μου να σας την εξομολογηθώ, πως το θέμα είναι να μπει μέσα στην εκκλησία, κι όχι αν θα μπει ή θα βγει από τα σχολεία. Όπως και να' χει είμαστε έθνος εξομολόγων κι όχι ταπεινών εξομολογούμενων πιστών κι αυτό είναι το ζήτημα.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006

Η τριήμερη φαρσοκωμωδία της UNESCO

Μπορεί το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. μας να χρεοκόπησε αλλά από παραστάσεις και θέατρα σκιών, δόξα σοι ο Θεός, καλά τα πάμε. Τρανό παράδειγμα η φαρσοκωμωδία που παρακολουθήσαμε μπροστά και πίσω από τις κάμερες από τα «μπουμπούκια» της πολιτικής ζωής του τόπου για την ένταξη της Κέρκυρας στα μουσεία πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Υποδείξεις, συμβουλές, κατ’ οίκον επισκέψεις και σκηνοθετικές παρεμβάσεις εν όψει της επίσκεψης κάποιας υπεύθυνης που κρατά τις τύχες της Κέρκυρας στα χέρια της. Έλεος!
Έστω κι αργά, οι βουλευτές και οι τοπικοί άρχοντές μας κατάλαβαν το μέγεθος της ανυπαρξίας και της ανικανότητάς τους κι έσπευσαν να προσκαλέσουν τις μεγάλες δυνάμεις για να περισώσουν αυτά που δεν μπορούν να προστατεύσουν χρόνια ολόκληρα τώρα.
Η πολιτιστική μας κληρονομιά φαίνεται πως για να διαφυλαχθεί και να αξιοποιηθεί θέλει τον μπαμπούλα της. Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από όλη αυτήν την προσπάθεια των «δικών μας» ανθρώπων να μας πείσουν για την ανεπάρκειά τους.
Πότε και ποιος από όλους αυτούς που διατυμπανίζουν πως πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να αναγνωριστούμε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO έκανε πραγματικά κάτι για να μας πείσει πως πονάει για τούτον τον τόπο; Για ποια πολιτιστική κληρονομιά τελικά μιλάμε; Για ποιον πολιτισμό, για ποια αξιοπρέπεια; Μα καλά, πού ζούνε ετούτοι οι απίστευτοι πολιτικοί σκηνοθέτες; Στην Κέρκυρα ή στο Χόλιγουντ της Βουλής; Πλαστικές καρέκλες και τραπεζάκια, αναρχία και δυσοσμία από τα σκουπίδια, ανεξέλεγκτες εμπορικές καταστάσεις που κανείς ποτέ δεν φρόντισε να συμμαζέψει, διαφημιστικές ομπρέλες και κλιματιστικά σε μνημεία, αδιαφορία και ερημιά, πεζόδρομοι που μόνο πεζοί δεν κυκλοφορούν, ηχορύπανση και αφισορύπανση, αδέσποτοι σκύλοι που δαγκώνουν, «μαύρη» αγορά οπτικοακουστικού υλικού, κυκλοφοριακό και έλλειψη υποδομών, ιστορικό κέντρο χωρίς αρχή και τέλος. Για ποιο μνημείο μας μιλούν έτσι όπως το κατάντησαν; Ποιες ενέργειες έκαναν τόσα χρόνια για να το διαφυλάξουν; Ποια κίνητρα έδωσαν; Πόσα μέτρα πήραν; Πόσο πολύ προσπάθησαν να αλλάξουν τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας; Σε ένα κράτος που δεν πάσχει από νόμους αλλά από την εφαρμογή τους στην πράξη, ποια αρχαιολογία, ποια πολεοδομία, ποια υπηρεσία περιβάλλοντος επιλήφθηκε ουσιαστικά για να περισώσει την κληρονομιά μας; Ποια δημοτική αρχή και πότε σχεδίασε με όραμα και προοπτική κάτι γι’ αυτήν την πόλη; Ποιοι βουλευτές ενήργησαν πέρα από τα στενά κομματικά πλαίσια και τις πελατειακές τους σχέσεις;
Όλα μα όλα είναι εναντίον μας. Ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Εμείς που ποτέ δε σεβαστήκαμε την πόλη που ζούμε. Τον διπλανό μας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Την κληρονομιά του πατέρα μας. Περισσότερο όμως υπεύθυνοι για όλα είναι ετούτοι οι σκηνοθέτες και οι δημιουργοί ετούτης της φαρσοκωμωδίας.
Αν με ρωτάτε, δεν αξίζουμε τέτοια τιμή από την UNESCO. Και δεν την αξίζουμε όχι γιατί η Κέρκυρα δεν το αξίζει, αλλά γιατί οι Κερκυραίοι δεν το αξίζουμε. Πολίτες και πολιτικοί. Προπάντων οι πολιτικοί. Μόνο αυτούς μπορούμε να εντάξουμε με ευκολία στο χρονοντούλαπο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς ως μνημεία που αξίζουν την ίδια πολυετή «φροντίδα» και «περιποίηση» που γεύεται η πόλη μας . Ας το κάνουμε επιτέλους κι ας μην τους διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού. Τους αξίζει.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006

Ο τοίχος: Μεγαλώνει, μεγαλώνει γερά... παιδιά

Σύνθημα 58ον: ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μας τα' παν με τα πρώτο τους το γάλα. Γάλα από αυτό που χρυσοπληρώνουμε στα ράφια των σούπερ μάρκετ, αυτό των καρτέλ, που ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, έχουν δικούς τους βουλευτές, δικές τους επιτροπές, δικούς τους ανθρώπους σε κάθε θέση. Πράσινα αλλά και ετούτα τα καινούργια, τα ΓΑΛΑζια παιδιά, τους διπλοθεσίτες της νέας διακυβέρνησης. Να τους χαιρόμαστε!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20, 2006

Ο τοίχος: Το γάλα φέρνει γέλιο

Σύνθημα 57ον: ΓΑΡΓΑΛΑΤΑ
Κουμπάροι και αδερφοξάδερφα, υπουργοί και νομάρχες, επιτροπές και διορισμοί, μίζες, αρπαχτές και πρόστιμα, υγιής ανταγωνισμός και παραεμπόριο, γάλα σε σκόνη 0%, light σχόλια και τηλεπαράθυρα, κελιά και χειροπέδες, δεν θέλαμε και πολλά για να καταλάβουμε για ακόμα μια φορά σε ποια χώρα ζούμε. Γαργάλατα τα γάλατα, Πανάγο, γαργάλατα! Κι εμείς ας γελάσουμε για ακόμα μια φορά με την κατάντια μας. 2,5 εκ. ευρώ είναι αυτά. Γιατί όχι;

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006

Ο τοίχος: Μια βροχή θα μας σώσει

Σύνθημα 56ον: ΠΛΗΜΜΟΙΡΑ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ
Το έχει η μοίρα μας φαίνεται με την πρώτη νεροποντή να πλημμυρίζουμε υποσχέσεις. Και το έχει η μοίρα τους κάθε φορά, πριν από εκλογές να ξεβρακώνονται όλοι για τις φρούδες ελπίδες που προσπαθούν να μας περάσουν. Μια βροχή μετά από μήνες έφερε στο φως την ωμή πραγματικότητα. Χωρίς ρεύμα, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς προστασία, η Κέρκυρα παραμένει τριτοκοσμική όσο κι αν θέλουμε να την πλασάρουμε σαν παράδεισο στους τουρίστες που κάθε χρόνο μας τιμούν. Ως πότε θα είμαστε έρμαια του κάθε πολιτικάντη; Ως πότε θα ελπίζουμε και θα πιστεύουμε τις υποσχέσεις τους; Πλημμυρίσαμε.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006

Ο τοίχος: Οι κουμπαριές και οι... μίζες

Σύνθημα 55ον: ΚΟΥΜΠΑΡΕ
Σεμνά και ταπεινά, με χέρια καθαρά, με διάθεση αξιοκρατίας, με επαγγελματισμό, χωρίς κορώνες και κραυγές, τα λαμόγια του συστήματος συνεχίζουν να δρουν και να λυμαίνονται τα πάντα. Φαίνεται πως οι κουμπάροι της διαφθοράς ξέρουν να τα παίρνουν είτε με τους πράσινους είτε με τους γαλάζιους έχοντες και κατέχοντες την εξουσία. Έλα κουμπάρε, λοιπόν, πάρε πάρε...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006

Ο τοίχος: Με τον σταυρό στο χέρι...

Σύνθημα 54ον: ΜΕΒΓΑΛΕΣ ΜΙΖΕΣ
Επιτροπές, παραεπιτροπές, κουμπάροι και κουμπάρες, μίζες δεξιά κι αριστερά, εκβιασμοί και υπαινιγμοί, διαφθορά και κάθαρση... δεν θέλαμε και πολλά για να θυμηθούμε για ακόμα μια φορά πως εξακολουθούμε να ζούμε στην Ελλάδα της μιζέριας και των λαμογιών. Έλεος! Ως πότε θα αποκαλύπτονται σκάνδαλα σε τούτη τη χώρα; Ως πότε ο σταυρός στο χέρι θα είναι απόδειξη βλακείας κι όχι εξυπνάδας; Του Σταυρού, σήμερα, κι όλοι αναζητούμε την ελπίδα στη χάρη του...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Ο τοίχος: Νυχτερίδες και αράχνες γλυκιά μου...

Σύνθημα 53ον: ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ
Ήρθαν, είδαν και απήλθαν οι νυχτερίδες της Βαλένθιας. Με ή χωρίς απουσίες είναι μια μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα. Μας έκλεισαν το σπίτι και μας γέμισαν με αράχνες τα ευρωπαϊκά μας όνειρα. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε χθες αλλά δεν τα κατάφερε. Θα μπορούσε ακόμα και να είχε κερδίσει. Το πάλεψε. Η ήττα όμως φέρνει γκρίνια. Και οι νυχτερίδες έφεραν τις πρώτες έριδες. Ακόμα όμως είναι νωρίς. Είναι νωρίς ή αργά;

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Ο τοίχος πάει... Θεσσαλονίκη

Σύνθημα 52ον: Δ.Ε.ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το ιδανικό βήμα υποσχέσεων για κάθε κυβέρνηση και το καλύτερο αντιπολιτευτικό σταυροδρόμι για τους υποψήφιους πρωθυπουργούς. 71 χρόνια τώρα η ίδια ιστορία. Οικονομικές και φορολογικές ελαφρύνσεις, αναπτυξιακά προγράμματα, πατροπαράδοτες ευκαιρίες που δεν πρέπει να χάσουμε, όλα σε χρόνο μέλλοντα. Ετούτη η ετήσια Διεθνής Έκθεση ΘΑ στολίζει τους Σεπτέμβρηδές μας και μας γεμίζει με απαισιοδοξία τόσο για τους πολιτικούς μας όσο και για τους δύσκολους χειμώνες που κάθε φορά έρχονται. Ας τολμήσουμε μια φορά να τους το πούμε: Δ.Ε.ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

Ο τοίχος: 11 του Σεπτέμβρη να πετάς

Σύνθημα 51ον: ΕΠΑΙΤΙΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Μια φορά κι έναν καιρό, σ' έναν πλανήτη που όλα κυλούσαν καλά κι εμείς περνούσαμε καλύτερα, έπεσαν από τον ουρανό τρια αεροπλάνα κι ένας πρόεδρος βγήκε στην τηλεόραση και άρχισε να κάνει δηλώσεις. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου. Και τότε ξεκίνησε ένας πόλεμος προς όφελος του κόσμου των καλοπερασάκηδων, για να μην πέφτουν αεροπλάνα και όλα να είναι καλά. Πέρασαν χρόνια και το μόνο που άλλαξε είναι οι δηλώσεις του προέδρου. Αυτά που κυλούσαν καλά συνεχίζουν και τώρα τον όποιο κύκλο τους. Αυτοί που περνούσαν καλύτερα, συνεχίζουν να καλοπερνάνε. Όσο για τον πόλεμο... και πριν και μετά τις δηλώσεις την πληρώνουν πάντα οι αθώοι...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006

Μια πρωτιά... για τον Νίκο

Του Αριστείδη Τσιλιμπάρη

Είναι χαρά μου μεγάλη που βρίσκομαι απόψε εδώ μαζί με τρεις εκλεκτές κυρίες για να παρουσιάσουμε το πρώτο μυθιστόρημα ενός αγαπημένου μαθητή μου. Και πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι όταν έβλεπα και διάβαζα στις τοπικές εφημερίδες και πάντοτε με την φωτογραφία του στην κορυφή το άρθρο του, κι εγώ τον πείραζα στο δρόμο με το «γεια σου δημοσιογράφε», δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν απόψε σ’ αυτή τη θέση. Και πρέπει να πω ακόμη ότι και για μένα είναι ετούτο που κάνω μια πρωτιά. Για τον Νίκο. Να μετάσχω στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου.
Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Νίκος:
«Τρία παιδιά γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από την αποκαλυπτική ανακάλυψη των ίδιων τους των εαυτών πάνω στις μονοδιάστατες συστοιχίες ενός σχολικού παιχνιδιού. Ο έρωτας, η φιλία, η ζωή και ο θάνατος, ξετυλίγονται στις γραμμές που ορίζουν τη ζωή τους. Ένας πρωταγωνιστής βρίσκει απαντήσεις στα αινίγματα του σήμερα μέσα από τις δοκιμασίες του χθες. Ένας συγγραφέας δημιουργεί γεμίζοντας τα κενά μιας απεριόριστης συστάδας λέξεων λύνοντας το αίνιγμα του προσωπικού του αγώνα. Παιχνίδια κρεμάλας παίζαμε πολλά. Γιατί όχι κι ένα ακόμα. Θα το αντέξετε;»
Θα δοκιμάσουμε. Έτσι, Νίκο, άρχισα το διάβασμα του βιβλίου σου. Και να σου πω, έτσι και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, είπα: «Αυτό το παιδί καλά γράφει, και η γλώσσα του ρέουσα, έχει μια συνέπεια, κι ένα πλουραλισμό στη χρήση λέξεων, σχημάτων, παροιμιών και καλή αξιοποίηση της παράδοσης του τόπου». Ακόμα επιθυμώ να υπογραμμίσω το χιούμορ που διατρέχει το μυθιστόρημα από αρχής μέχρι τέλους. Ο σαρκασμός και ο αυτοσαρκασμός είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος. Έτσι, καθώς διαβάζεις το μυθιστόρημα, δεν σε κουράζει, παρά την κάποια έκτασή του. Θα έλεγα δε, ότι από τα πρώτα παιγνιώδη κεφάλαια αρχίζοντας, από τη ζωή στο νηπιαγωγείο με τις σκανδαλιές του, στο δημοτικό με το οργανωμένο παιχνίδι στα διαλείμματα και τις αλάνες, μέχρι στο γυμνάσιο και τις παρέες και τα παιχνίδια, τα πράγματα και τα πρώτα σκιρτήματα της ήβης ζωντανεύουν σ’ όλους εμάς τα δικά μας ανέμελα παιδικά χρόνια.
Εκεί, όμως που εμένα τουλάχιστον με συνεπήρε, ήταν στην περιγραφή των χρόνων της εφηβείας, στο λύκειο, με τις αγωνίες με τις εξετάσεις τους, τους έρωτες και τα προβλήματα στις σχέσεις με τους γονείς και του συμφοιτητές, ιδιαίτερα δε, πολύ ζωντανά περιγράφονται η φοιτητική ζωή με τα προβλήματα και τη σοβαρή αντιμετώπιση της μελλοντικής πορείας μετά το Πανεπιστήμιο. Να υπογραμμίσω επίσης τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται σ’ αυτό το βιβλίο τα μεγάλα προβλήματα, όπως σ’ εκείνο το απόσπασμα που διάβασε η ηθοποιός Μαριέττα Σαββανή, που αναφερόταν ρητά στο πρόβλημα της ζωής και του θανάτου, και το περιγράφει και το αντιμετωπίζει με μια σπάνια σοβαρότητα ενός έμπειρου και ώριμου άνδρα. Τα ευρήματα που χρησιμοποιούνται επίσης από τον συγγραφέα, τόσο εκείνο του ντετέκτιβ Μουζούνη, όσο και το άλλο του ονείρου, για τους δυο πρωταγωνιστές, τον Πάκη και την Τασία, με εξέπληξαν και μου απέδειξαν με το πρώτο κιόλας μυθιστόρημα ότι είχα μπροστά μου, έναν ώριμο συγγραφέα.
Και τώρα κάτι προσωπικό. Θέλω, Νίκο, να σε ρωτήσω. Αν κάτω από το πρόσωπο του θείου Αρίστου κρύβεται κάποιο πρόσωπο γνωστό, θέλω να σε ευχαριστήσω. Που, ίσως, να με έβαλες μέσα στην πλοκή του βιβλίου σου. Μόνο που με προβλημάτισε η ηλικία του θείου, έτσι που το διάβασα. Το διάβαζα ορθά, το διάβαζα ανάποδα, δεν έβγαινε. Γράφεις ότι ήταν 97 ετών και ετοιμοθάνατος. Πάντως, κι αν δεν είναι έτσι, πάλι σε ευχαριστώ πολύ, γιατί μου έδωσες τη δυνατότητα να διαβάσω ένα ωραίο μυθιστόρημα. Να σου ευχηθώ να είσαι πάντα καλά, να γράφεις και να τα κάνεις εκατό.

(Από την παρουσίαση της "Κρεμάλας" στην Κέρκυρα στις 9 Απριλίου 2006)

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2006

Ο τοίχος: Ποια 11η Σεπτεμβρίου;

Σύνθημα 50ον: ΗΤΤΗΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στον Παναγιώτη Γιαννάκη και την Εθνική μας ομάδα για τη νίκη στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ με τις Η.Π.Α. απέστειλαν, ο πρόεδρος του Λιβάνου, ο ασθενής Φιντέλ Κάστρο, η διορισμένη κυβέρνηση του Ιράκ, οι Ταλιμπάν, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, το Ιράν, οι χασισέμποροι και τα καρτέλ της Κολομβίας, το Βιετνάμ, η Κορέα, η λωρίδα της Γάζας, ο αρμοστής των Φώκλαντλς, ο δήμαρχος του Ολυμπιακού Πεκίνου και οι αθάνατοι του αντιντόπινγκ. Το Κ.Κ.Ε. τέλος, αποφάσισε να μετονομάσει πλέον το Φεστιβάλ Κ.Ν.Ε. οδηγητή, σε Φεστιβάλ "Σοφοκλή Σχορτσιανίτη".

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006

Ο τοίχος: 7,5 της κλίμακας μουλωχτής

Σύνθημα 49ον: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΙΑΡΙΧΤΕΡΣ
Άνοιξε το στοματάκι του ο Γιωργάκης στο τέλος του καλοκαιριού, επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές του διακοπές και πήρε χρώμα η άχαρη πολιτική ζωή του τόπου. Η εφημερίδες βρήκαν να γράψουν, τα κανάλια βρήκαν να πουν. Δεν είναι και λίγη η σεισμική δόνηση που προκάλεσε η δήλωσή του για "πολιτικούς διαρρήκτες του καλοκαιριού" που δρουν ανενόχλητοι και ψηφίζουν νόμους μέσα στο κατακαλόκαιρο. Μόνο που έκανε ένα λάθος. Δεν είναι διαρρήκτες... είναι διαρίχτερς.. γιατί ετούτοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν αφήνουν πίσω τους μόνο χαλάσματα...