Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

Ο τοίχος: Η φυγή της Λίζας

Ο τοίχος της "Έμπνευσης" με τα καυστικά του συνθήματα σήμερα ταξιδεύει και στις σελίδες της "Ελευθεροτυπίας", όπου φιλοξενεί στη σελίδα 8 το 23ο σύνθημα με θέμα τη "Νέα Μέση Ανατολή".
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνέβαινε χωρίς τη δική σας αγάπη και βοήθεια καθότι στηρίξατε από την πρώτη στιγμή αυτήν την προσπάθεια. Οι δράστες των συνθημάτων σας ευχαριστούν για τις ματιές σας στον τοίχο της επανάστασής τους, αλλά και για τη δύναμη και το κουράγιο που αντλούν από τα επιτυχημένα σχόλιά σας.

Σύνθημα 24ον: LEAVEΑΝΟΣ
Η επίθεση στην Κάνα σκόρπισε τον θάνατο σε δεκάδες αθώους και παιδιά. Η επίθεση συνέπεσε με την υποτιθέμενη επίσκεψη της Κοντολίζας στον Λίβανο, επίσκεψη που δεν έγινε ποτέ. Η Λιβανέζικη κυβέρνηση την έδιωξε άρον - άρον και την έστειλε από κει που ήρθε. Ο Λίβανος έγινε Leaveανος. Μέσα στους χιλιάδες πρόσφυγες που αφήνουν τη χώρα τους για να ζήσουν, περπατώντας χωρίς τροφή και νερό με δεδομένο τον κίνδυνο, προστέθηκε και η Κοντολίζα που γυρίζει στην πατρίδα της με το στίγμα του υπαίτιου. Το αίμα κρασί δεν γίνεται. Κι όμως, κάποιοι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού φαίνεται πως μεθούν με την οσμή του. Στην υγειά μας, Κοντολίζα… όσο για την ειρήνη; Μας άφησε χρόνους...

Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006

Ο τοίχος: Νέα Μέση Ανατολή

Σύνθημα 23ον: Η ΝΕΑ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Ένα κράτος, μια σημαία, μια υπόσχεση, μια νέα Μέση Ανατολή. Ο τοίχος της "Έμπνευσης" απόκαλύπτει σήμερα στους περαστικούς της θέας του, τα σχέδια της μανούλας Αμερικής για τη νέα Μέση Ανατολή των Εβραίων. Το κράτος που θα λύσει όλα τα προβλήματα και θα εξαλείψει μια για πάντα την τρομοκρατία. Άλλωστε το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Ήδη το Ισραήλ έβαλε πόδι στο νότιο μέρος του Λιβάνου. Να μας ζήσει, λοιπόν!

Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006

Ο τοίχος: Νέα τάξη πραγμάτων

Σύνθημα 22ον: ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ BUSHΟΥΛΑ
Τον κρατούσαμε που τον κρατούσαμε με δυσκολία, τον χάσαμε τελικά τον Bushουλα. Μια ο πόλεμος και η αδιαφορία μας, μια η καθημερινότητά μας και η αύξηση του πετρελαίου που μας τσάκισε, μια οι αυξήσεις στα τρόφιμα, τα ποτά και τα τσιγάρα που θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, μια οι διακοπές μας που είτε καθυστερούν είτε δεν έρχονται, μια οι εκλογές που είτε έρχονται είτε δεν έρχονται ένα και το αυτό, δεν ήταν δύσκολο να τον χάσουμε. Άλλωστε, να λέμε και του στραβού το δίκιο δεν τον κρατούσαμε και παραμάσχαλα... Για όλα όμως υπάρχει φταίχτης, κι ο δράστης του μηνύματος τον αποκαλύπτει στο σχετικό μηνυμά του. Ένας είναι ο εχθρός, αυτός, αυτός, αυτός...

Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006

Ο τοίχος: Οι "ρωμαλέοι" της Ρώμης

Σύνθημα 21ον: ΕΛΛΙPEACE ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ
Η συνάντηση της Ρώμης ήθελε αρετή και τόλμη από τους ηγέτες του κόσμου, χαρακτηριστικά που σπανίζουν. Δυστυχώς το μόνο που έφερε στο φως ήταν για ακόμα μια φορά η αδυναμία της ανθρωπότητας να επικοινωνήσει και να επιζητήσει το αυτονόητο, την ειρήνη, με σαφή και αποφασιστικό τρόπο. Η Κοντολίζα στάθηκε στο ύψος της και όχι στο ύψος των περιστάσεων και οι υπόλοιποι την άκουγαν και χαμογελούσαν. Ακόμα κι αυτή η ανθρωπιστική βοήθεια προς τον δοκιμαζόμενο λαό του Λιβάνου δείχνει να είναι αγκάθι για τον πολιτισμένο κόσμο. Πόσο ελλιpeace, τελικά, είμαστε Θεέ μου;

Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006

Τα σκίτσα του Μωάμεθ μυρίζουν λιβάνι;

Πολλές φορές αναρωτιέμαι σε τι κόσμο ζούμε τελικά. Δυο σκίτσα του Μωάμεθ από μερικούς τρελούς Δανούς ξεσήκωσαν έναν ολόκληρο Μουσουλμανικό κόσμο εναντίον της Δύσης μέσω της απειλής ενός πολέμου με θρησκευτικό άρωμα. Ετούτη η τραγωδία και η οδύνη στη Μέση Ανατολή, από την άλλη, αφήνει ασυγκίνητη μια ολόκληρη ανθρωπότητα, ακόμα κι αυτούς τους ίδιους τους Μουσουλμάνους.
Η χώρα των κέδρων μετατρέπεται στο νέο κοσμικό εφιάλτη της ανθρωπότητας. Η μιζέρια του πολέμου σ' όλο της το μεγαλείο. Πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, τραυματίες και νεκροί άμαχοι και παιδιά. Παιδικές υπογραφές στις βόμβες του πόνου και του αίματος στους ιερούς πολέμους που διδάσκονται στα σχολεία και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά στους εκπαιδευτικούς πολέμους της νέας εποχής.
Ναι, ετούτος ο πόλεμος είναι γεμάτος παιδικά μάτια χωρίς χαμόγελα, χωρίς ελπίδα, παρά μόνο με δάκρυα. Η μαγεία του πολέμου, λοιπόν, σ' όλο της το μεγαλείο και η ανθρωπότητα στο ρόλο θεατή να παρακολουθεί τρώγοντας αμέριμνα πασατέμπο εβραϊκής προέλευσης, πίνοντας Coca - cola, εξαργυρώνοντας το τίμημα του εισιτηρίου της στα βενζινάδικα του κόσμου.
Οι μέρες της παντοδυναμίας των Αμερικανών μαστίζονται από τον καλπασμό της τρομοκρατίας στον πλανήτη. Ποιος τελικά είναι ο τρομοκράτης που σκορπά με τις πράξεις και τις ενέργειές του τον τρόμο και τον θάνατο στον κόσμο; Η απάντηση στη βία θα είναι πάντα η βία. Εστίες πολέμου στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στα Βαλκάνια, ως πότε αλήθεια; Ο τρόμος των κρατών είναι ετούτη η έπαρση και η αλαζονεία της μονοκρατορίας, η νέα τάξη πραγμάτων. Αποφασίζουμε και διατάζουμε. Ως πότε, λαέ του κόσμου;
Αλλά και η γη της Επαγγελίας που επιθυμούν διακαώς οι Εβραίοι λόγω υπεράνω υποσχέσεων είναι στρωμένη με αίμα αθώων και κορμιά αμάχων. Αρκεί ένας ανώδυνος φωσφορούχος ψεκασμός με τηλεκατευθυνόμενες βόμβες υψηλής ακρίβειας και μια περίοδος χάριτος του Δυτικού κόσμου για την απαραίτητη προώθηση των Ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα εδάφη της.
Η Γη μετατράπηκε με την ενοχή μας σε πλανήτη όπου κροκοδείλια δάκρυα από κοντές Λίζες εξαργυρώνουν επιταγές εμπορίου όπλων και ανθρώπινης ανοχής. Ένας πλανήτης που γεμίζει αποστρατικοποιημένες ζώνες γεμάτες νάρκες και πληγές πολέμου σε μια ουτοπία ειρήνης που φρουρείται από στρατιώτες με όπλα.
Πόσο αγνές είναι τελικά όλες οι αυταπάτες των θερμόαιμων οπαδών όλων των ρευμάτων του κόσμου; Πόσο υλιστές και πόσο ιδεαλιστές είμαστε στους ίδιους τους πολέμους της καθημερινότητάς μας που μας περιτριγυρίζουν και μας στοιχειώνουν; Ίσως τελικά όλα να γίνονται για το πετρέλαιο. Ίσως γι’ αυτό να σιωπούν οι Μουσουλμάνοι. Ίσως γιατί φαίνεται να απολαμβάνουν την αύξηση της τιμής του στους πολιτικούς σχεδιασμούς του μέλλοντός τους. Ίσως όλα να γίνονται για τα όπλα. Για το άνοιγμα των αγορών και την περασμένη ημερομηνία λήξης τους. Ίσως όλα να γίνονται για μια ιδέα. Εγώ έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου. Εσείς;


Άρθρο του Νίκου Παργινού για την εφημερίδα "Η Κέρκυρα Σήμερα"

Ο τοίχος: Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών

Σύνθημα 20ον: Ο.Η.(μ)Ε.
Η παράταξη ειρηνευτικής δύναμης κυανοκράνων στην εμπόλεμη ζώνη του Λιβάνου γεμίζει με φόβο και τρόμο την ανθρωπότητα αλλά και τον δράστη του σημερινού συνθήματός μας που αποκαλύπτει την απόγνωσή του με γνωστό επιφώνημα. Η Διεθνής Κοινότητα απογοήτευσε τόσο στις μεσολαβητικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις όσο και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Ο κόσμος παραμένει θεατής διοργανώνοντας μόνο πορείες ειρήνης με πολεμικά συνθήματα. Κι όταν πρόθεση των υπερατλαντικών υπευθύνων είναι να στείλουν το λύκο της Τουρκίας στο μαντρί της Μέσης Ανατολής για να επιβάλει την τάξη, τα πράγματα απλά δείχνουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006

Ο τοίχος: Ο επίγειος Παράδεισος

Σύνθημα 19ον: ΓΗ ΤΗΣ Η.Π.Α.ΓΓΕΛΙΑΣ
Η Γη της Επαγγελίας που επιθυμούν διακαώς οι Εβραίοι λόγω υπεράνω υποσχέσεων είναι στρωμένη με αίμα αθώων και κορμιά αμάχων. Αρκεί ένας ανώδυνος φωσφορούχος ψεκασμός με τηλεκατευθυνόμενες βόμβες υψηλής ακρίβειας και μια περίοδος χάριτος του Δυτικού κόσμου για την απαραίτητη προώθηση των Ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα εδάφη της. Η Γη μετατράπηκε σε πλανήτη της Η.Π.Α.γγελίας όπου κροκοδείλια δάκρυα από κοντές Λίζες εξαργυρώνουν επιταγές εμπορίου όπλων και ανθρώπινης ανοχής. Να τη χαιρόμαστε λοιπόν, την ουδέτερη ζώνη της Η.Π.Α.γΓΕΛΙΑΣ χαλάλι μας... είναι μόνο για γέλια... ή για κλάματα;

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006

Ο τοίχος: Οι σύγχρονοι τρομοκράτες

Σύνθημα 18ον: ΚΑΛΠΑΖU.SA. ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Οι μέρες της παντοδυναμίας των Αμερικανών μαστίζονται από τον καλπασμό της τρομοκρατίας στον πλανήτη. Ποιος τελικά είναι ο τρομοκράτης που σκορπά με τις πράξεις και τις ενέργειές του τον τρόμο και τον θάνατο στον κόσμο; Η απάντηση στη βία θα είναι πάντα η βία. Εστίες πολέμου στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, ως πότε αλήθεια; Ο τρόμος των κρατών είναι ετούτη η έπαρση και η αλαζονεία της μονοκρατορίας, η νέα τάξη πραγμάτων. Αποφασίζουμε και διατάζουμε. Ως πότε, λαέ του κόσμου;

Κυριακή, Ιουλίου 23, 2006

Ο τοίχος: Οι κέδροι του Λιβάνου

Σύνθημα 17ον: ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΔΡΟΥΣ
Η χώρα των κέδρων μετατρέπεται στο νέο κοσμικό εφιάλτη της ανθρωπότητας και ο πετυχημένος τίτλος της πασίγνωστης ταινίας τρόμου αλλάζει πλέον για χάρη της εποχής. Η μαγεία του πολέμου σ' όλο της το μεγαλείο και η ανθρωπότητα στο ρόλο θεατή παρακολουθεί τρώγοντας αμέριμνα πασατέμπο (εβραϊκής προέλευσης), πίνοντας Coca - cola, εξαργυρώνοντας το τίμημα του εισιτηρίου της στα βενζινάδικα του κόσμου. Η συνέχεια των περιπετειών τρόμου στους τηλεοπτικούς δέκτες μας έχει σπάσει τα ρεκόρ θεαματικότητας κι ο κόσμος, δείχνει να διψά για αίμα και μίσος, αγωνία και εκδίκηση, πάθη και εγκλήματα. Εφιάλτης, λοιπόν, όχι όμως με λεύκες, αλλά με κέδρους....

Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006

Ο τοίχος: Πολεμικά "γράμματα"

Σύνθημα 16ον: ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΧΗΣ
Από τα παιδικά θύματα του πολέμου μέχρι τους μαχητές του αύριο που βιώνουν το μίσος και την οργή στα πεδία μάχης και θα κληθούν όταν έρθει η ώρα να ανταποδώσουν. Από τα παιδιά του ανεπτυγμένου κόσμου και τις επαναστάσεις τους ενάντια στο κατεστημένο της μιζέριας, στη μιζέρια που πολέμου και το δράμα εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών. Από τα χιλιάδες νεκρά παιδιά και τις παιδικές υπογραφές στις βόμβες του πόνου και του αίματος στους ιερούς πολέμους που διαδάσκονται στα σχολεία και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά στους εκπαιδευτικούς πολέμους της νέας εποχής. Ναι, ετούτος ο πόλεμος είναι γεμάτος παιδικά μάτια χωρίς χαμόγελα, χωρίς ελπίδα, παρά μόνο με δάκρυα.

Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006

Ο τοίχος: Ήρωες ειρήνης

Σύνθημα 15ον: PEACE - ACE
Στους γκρεμισμένους τοίχους του Λιβάνου οι ήρωες δεν είναι αυτοί με τα όπλα στο χέρι. Δεν είναι αυτοί που σκορπίζουν αφειδώς το θάνατο και γεμίζουν με αίμα αθώων τα "καθαρά" χέρια τους, αλλά εκείνοι που παραμένουν οπαδοί της ειρήνης, εκεί, στα χαρακώματα του πολέμου και γράφουν με βρώμικα χέρια, κάτω από αντίξοες συνθήκες τις σελίδες της ιστορίας στα καταγώγια και στα χαλάσματα. Αυτοί που βροντοφωνάζουν για κατάπαυση του πυρός και δίνουν τη ζωή τους χωρίς να ακούγεται η φωνή τους, χωρίς να διαβάζει κανείς πλέον τα συνθήματά τους στα ερείπια του κόσμου τους. Όπως ο άγνωστος ήρωας του συνθήματός μας που έδωσε τη ζωή του για ένα ανολοκλήρωτο σύνθημα κι έπεσε από τις σφαίρες του άσσου του πολέμου. Δόξα και τιμή, λοιπόν, στους αληθινούς ήρωες αυτού του πολέμου.

Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006

Η φλόγα της δημιουργίας

Μια καλή φίλη στάθηκε η αφορμή για τούτο το post. Ένα γλυκό και συγκινητικό mail ήταν η αφορμή για να γράψω ετούτες τις λέξεις στον πηγαιμό για την εξεύρεση της προσωπικής μου δημιουργικής Ιθάκης.
Η δημιουργία είναι ένα μονοπάτι δύσβατο. Το ξέρω. Το έχω νιώσει στο πετσί μου όλα αυτά τα χρόνια που δραστηριοπούμαι στο χώρο. Κείμενα, άρθρα, σκίτσα, γελοιογραφίες, μυθιστορήματα είναι απλά προσωπικά σημάδια που χαράσσουν το διάβα μου στο χώρο της δημιουργίας, αυτό το μικρό και ίσως απόμερο μονοπάτι. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τους προβολείς της φήμης και της αναγνώρισης, κοντά όμως σ' αυτό που ίσως αγαπώ και ψάχνω.
Αλήθεια είναι πως δεν ξέρω που οδηγεί ετούτο το μονοπάτι. Ίσως μόνο στην αυτογνωσία.
Μια καλή μου φίλη λέει πως γράφουμε γιατί αδυνατούμε να ζήσουμε τη ζωή. Κάθε βιβλίο είναι και μια αποτυχία. Οι λέξεις είναι απόπειρες αντιπερισπασμού στα δεύτερα που κυλούν και αφήνουμε ανεκμετάλλευτα. Είναι προσωπικές χαμένες μάχες που κουβαλάμε στην πλάτη μας στον πόλεμο με τον χρόνο και την απραξία.
Για μένα η δημιουργία είναι η ίδια η ζωή. Μια ιδέα, μια πρόταση, ένα σκίτσο, ένα σύνθημα, ένα άρθρο, ένα βιβλίο, είναι ένα λιθαράκι φωτός στο αποτύπωμα του ενέσπερου λύχνου της δημιουργίας που ζει αιώνια και δαμάζει ένστικτα και συνειδήσεις. Η ίδια η έμπνευση είναι το κύριο συστατικό της καθημερινότητάς μου. Ζω για να γράφω και γράφω για τις μέρες που ζω. Έστω κι αν η φωτιά του κεριού της δημιουργίας μου είναι ισχνή, είναι ασήμαντη, είναι λίγη. Έστω κι αν λυσσομανά ο αγέρας των δυσκολιών. Εγώ θα συνεχίσω να συντηρώ ετούτη τη φλόγα με τη σπίθα του είναι μου... για μένα, για κείνο το μονοπάτι, για όλες εκείνες τις στιγμές που συνήθισα να ζω στις λέξεις και τις γραμμές. Καλή μου φίλη, σ' ευχαριστώ.

Ο τοίχος: Για τον Άλεξ

Σύνθημα 14ον: ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ;;
Έξι και πλέον μήνες έχουν περάσει από την εξαφάνιση του Άλεξ. Το δράμα της Βέροιας που συγκλονίζει το Πανελλήνιο συνεχίζεται. Παιδικές συμμορίες, κοινωνικές ανισότητες, φαινόμενα ρατσισμού, έλλειμμα εκπαίδευσης και αλληλεγγύης, νομικά παράθυρα στους τρύπιους νόμους μας, αδιαφορία, ψυχοθεραπείες express στα παράθυρα της τηλεόρασης... Σύγχρονη Ελλάδα. Οι έρευνες δείχνουν ποτάμι. Εκεί οδηγούν τα στοιχεία των παιδικών ημερολογίων, οι καταθέσεις των ανηλίκων, οι μαρτυρίες των ενηλίκων. Λέτε, εκεί να κρύβεται το μυστικό; Ελπίζω μόνο να μην το πάρει το ποτάμι το θέμα γιατί η Ελλάδα είναι ικανή για όλα... Και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, όχι μόνο για τον Άλεξ, αλλά και για όλα τα παιδιά του κόσμου.

Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

Ο τοίχος: Ιεράπετρα σκανδάλου

Σύνθημα 13ον: F/B HOLLYSTONE
Άγγλοι, Γάλλοι, Παρτογάλοι, Αμερικανοί και Καναδοί προσέλθετε! Το F/B Ιεράπετρα πήγε στους Άγιους Τόπους (ελέω ονόματος) για να φέρει πίσω Έλληνες και γέμισε... τουρίστες. Θα μου πεις, εδώ Πάρο, Σάμο, Τήνο, Μύκονο και Σαντορίνη δεν μπορούμε να πάμε με τον χαμό στα λιμάνια, εκεί, στο πεδίο της μάχης δεν θα γινόταν λάθος; Οι Έλληνες φαίνεται δεν είχαν βγάλει εγκαίρως εισιτήριο. Αυτά παθαίνεις όταν δεν μεριμνάς από νωρίς. Όσο για το Ιεράπετρα; Από τώρα και στος εξής μετονομάστηκε σε: F/B Hollystone. Να μας ζήσει, λοιπόν!

Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006

Ο τοίχος: Μπισκότα... Βηρυτού

Σύνθημα 12ον: Η.Π.Α. ΚΑΙ ΕΛΑLISA
Ο πρόεδρος Μπους, στο περιθώριο της σύσκεψης της G8 τρώει τα μπισκότα του και κάνει πλακίτσες με τον Μπλερ χαριτολογώντας για κάποιες μικροδιενέξεις κάπου εκεί, στο χάρτη, στη Μέση Ανατολή. Θα στείλει την Κοντολίζα να καθαρίσει τα "σκατά". Είπε και ελάλησε. Ή μάλλον... "Η.Π.Α και ελάLisa". Ο κόσμος στα πόδια μιας αυτοκρατορίας που κοστολογεί το ανθρώπινο αίμα των αναλώσιμων "ξένων" λιγότερο από το πετρέλαιο που χρειάζεται ένας Αμερικανός για να γεμίσει το ντεπόζιτο του πολυτελούς αυτοκινήτου του για μια βόλτα στην Καλιφόρνια...

Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006

Ο τοίχος: Εκπτώσεις

Ο τοίχος της «Έμπνευσης» ταξιδεύει και στέλνει τα μηνύματά του και μέσω της εφημερίδας "Κερκυραϊκό Βήμα" στους χιλιάδες αναγνώστες της. Ήδη τα πρώτα σχόλια είναι θετικά.
Ελπίζω μόνο να μην βρούμε μιμητές στους τοίχους των δρόμων μας, αλλά οι αποδέκτες των μηνυμάτων μας να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις το όποιο νόημά μας. Όσο για τους πιστούς μας, καλό είναι να γνωρίζουν πως τα συνθήματά μας γράφονται μόνο με το σπρέι της φαντασίας μας στον τοίχο που στεγάζει τις όποιες ανησυχίες μας. Δεν είμαστε υπέρ της ρύπανσης του περιβάλλοντος, άλλωστε το σπρέι μας είναι οικολογικό με αποδέκτες αλλεργικούς στα συνθήματα και τα υπόγεια μηνύματα. Καλή μας εκτόνωση λοιπόν…

Σύνθημα 11ον: ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ
Η θερινή περίοδος των εκπτώσεων στα καταστήματα της επικράτειας ξεκίνησε με όχι και τους καλύτερους οιωνούς. Πεσμένο αγοραστικό ενδιαφέρον, οικονομικές στενότητες, τάσεις φυγής από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Οι εκπτώσεις τιμής όμως καλά κρατούν. Πολιτικοί χωρίς συνείδηση, ηγέτες χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο, ταραχές και αναταραχές με θύμα τον ίδιο τον άνθρωπο και την τιμή του. Άμαχοι πελάτες ωμής βίας που πέφτουν θύματα εμπορικής αισχοκέρδιας πολέμου εκεί που ο νόμος και οι κώδικες τιμής είναι έκπτωτοι. Κι αυτή η περίοδος δεν δείχνει να λήγει, λειτουργεί αιώνια κι ο φόρος πληρώνεται μόνο με αίμα.

Κυριακή, Ιουλίου 16, 2006

Ο τοίχος: Λίβανος

Σύνθημα 10ον: ΚΛΙΒΑΝΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ
Η θερμοκρασία στη Μέση Ανατολή έχει ανέβει πλέον κατακόρυφα και στον κλίβανο της περιοχής ήδη έχει τοποθετηθεί μεγάλη ποσότητα αίματος. Η Διεθνής Κοινότητα σιωπά και κωφεύει και οι μάχες των χαρακωμάτων τροφοδοτούν τον κλίβανο του ολοκαυτώματος με αίμα αθώων πολιτών. Η απολύμανση αναγκαία. Δυστυχώς όμως μόνο τα προβλήματα και οι διαφορές δεν απολυμαίνονται. Ως πότε αλήθεια;

Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

Ο τοίχος: Καλοκαιρινές εμμονές

Σύνθημα 9ον: Ή ΤΑΝ Ή SOLARIUM
Αίτημα των καιρών η μαυρισμένη επιδερμίδα που αποτελεί στόχο των απανταχού λουομένων σ' όλη την επικράτεια των καλοκαιρινών διακοπών μας. Διακαής πόθος κάθε απελπισμένου μεροκαματιάρη η απόδραση κάτω από το μανδύα της χρωματιστής επιδερμίδας που είναι σημάδι καλοπέρασης και ευτυχίας, ακόμα κι όταν χρυσοπληρώνεται στα ινστιτούτα ομορφιάς. Ομοφυλοφιλικό απωθημένο του σημερινού μας συνθηματικού δράστη που εδρεύει στις πυκνοκατοικημένες παραλίες της Μυκόνου των star και αποτελεί υβριδικό απόγονο του Βασιλιά Λεωνίδα.

Ψίθυροι

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των ψιθύρων. Ένα ηλιοβασίλεμα, μια παραλία, ένα μεσημέρι κάτω από τα δένδρα, ένας καφές στην πλατεία, μια νυχτερινή τσάρκα για μια μπύρα.
Οι ψίθυροι είναι μουρμουρητά μονότονα που εισβάλλουν ήρεμα στον κόσμο της καθημερινότητάς μας και μεταφέρονται με το φλοίσβο των κυμάτων, με το θρόισμα των φύλλων, με το φλύαρο κελάηδισμα των πουλιών, στα ντεσιμπέλ της νυχτερινής μας διασκέδασης. Είναι προσωπικοί κώδικες μυστικών που σπάνε το περίβλημα της φρούδας προστασίας μας και μεταφέρουν αλήθειες μέσα από τους ήχους της μοναξιάς και της παρέας μας.
Ναι, δεν θέλεις πολύ για να τους ακούσεις ετούτους τους παράξενους ψιθύρους. Είναι σύνθετοι κώδικες που σπάνε εύκολα αρκεί να δείξεις τη διάθεση να συνεργαστείς με το θείο που σου στέλνει μηνύματα με τρόπους ανθρώπινους και θεϊκούς συνάμα. Να δεις την ουσία στις όποιες ιαχές τους. Να ψάξεις την αλήθεια στη φλύαρή τους μονοτονία. Και τότε, τότε να ξέρεις πως το ηλιοβασίλεμα πάντα θα έχει κάτι να σου πει όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις. Το κύμα πάντα θα σου μεταφέρει το ξεχασμένο μύνημά του στο μπουκάλι που σφράγιστηκε ειδικά για σένα, τα φύλλα θα μουρμουρίζουν αιώνια για σένα σε χαμηλούς τόνους τα μυστικά που σε αφορούν, κι ο κόσμος θα είναι σύμμαχος στην όποια αλήθεια σου. Αρκεί να συντονιστείς στο χορό των ψιθύρων. Εμπρός λοιπόν...

Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2006

Ο τοίχος: Πανελλαδικές 2006

Συνθήματα στον τοίχο της «Έμπνευσης» θα έχουν την ευκαιρία να διαβάζουν και να γράφουν οι πιστοί του ιστολογίου με το σπρέι της φαντασίας τους. Συνθήματα διαχρονικά, συνθήματα με νόημα, συνθήματα που έχουν κάτι να πουν και δεν θα ησυχάσουν αν δεν το καταφέρουν.
Ο τοίχος της «Έμπνευσης» θα είναι καθαρός για κάθε σκέψη και θα προβάλλει τα καλύτερα, όντας διαχρονικός και επίκαιρος, καυστικός και σαρκαστικός συνάμα. Και επειδή δεν είμαστε υπέρ της ρύπανσης του περιβάλλοντος, το σπρέι μας, να ξέρετε, θα είναι οικολογικό με αποδέκτες αλλεργικούς στα συνθήματα και τα υπόγεια μηνύματα. Καλή μας εκτόνωση…

Σύνθημα 8ον: ΚΑΙ ΠΛΗΝ ΚΑΙ Α.Ε.Ι.
Να γράφεις κάτω από τη βάση και να θες να μπεις και στο Πανεπιστήμιο δεν είναι και λίγο. Αποτελεί όμως το αποτέλεσμα των Πανελλαδικών εξετάσεων. Και το Ελληνικό Πανεπιστήμιο βέβαια δε δείχνει να είναι και στα καλύτερά του, το "πλην" ΄φαίνεται να το χαρακτηρίζει με τα όσα συμβαίνουν στο χώρο της Παιδείας. Μ' άλλα λόγια, επιβεβλημένη η παράφραση της γνωστής φράσης του ψαλτηρίου μπας και μας ακούσει ο Θεός και δει την κατάντια μας...

Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006

Ο τοίχος: Ναύλοι

Σύνθημα 7ον: ΦΑΥΛΟΣ ΝΑΥΛΟΣ
Πλοία δεξιά, πλοία αριστερά, πλοία παραπέρα. Νησιά χωρίς δυνατότητα συγκοινωνίας, αποκλεισμένα από τα δρομολόγια της άτακτης φυγής των εκδρομέων. Διακοπές με εκπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Ναύλοι με ή χωρίς επιστροφή. Στο ίδιο έργο θεατές, στο ίδιο πλοίο επιβάτες. Καλές διακοπές και κουράγιο...

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Ο τοίχος: Διακοπές

Σύνθημα 6ον: ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
Ο ιός της καθυστέρησης φαίνεται ότι κτύπησε τα υπολογιστικά συστήματα των διακοπών μας. Όσοι βρήκαν τρόπο να το σκάσουν καθυστερούν στα λιμάνια λόγω οργάνωσης του χάους. Οι υπόλοιποι στερούνται τις διακοπές λόγω οικονομικών δυσχερειών. Ο τοίχος της "Έμπνευσης" συμπαρίσταται στους εκδρομείς των παθών μ' ένα σύνθημα που τα έχει όλα. Καλές διακοπές και κουράγιο...

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Θησαυροί

Τι αλήθεια κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του! Είναι μεγάλο μυστήριο, αν μη τι άλλο. Θησαυρούς βαθιά κρυμμένους μέσα στα βάραθρα του "είναι" του, αγώνες, πίκρες, σκέψεις, αναμνήσεις, χαρές, καημούς και δάκρυα, δάκρυα πολλά, δάκρυα βελούδινα που συσσωρεύονται και ξεχειλίζουν, περιμένοντας τον σωστό χρόνο για να κυλήσουν.
Θησαυροί αναλοίωτοι, θησαυροί που ίσως ποτέ δεν θα βρεθούν, θησαυροί αχαρτογράφητοι, που δύσκολα εξερευνούνται, τόσο δύσκολα, όσο εύκολα αποκαλύπτεται το άγνωστο, χωρίς το παραμικρό ίχνος βοήθειας, με σύμμαχο την ύπαρξη του ενστίκτου, εκείνη τη γνωστή άγνωστη αρχέγονη δύναμη που περικλείει τόσα πολλά μέσα της.
Κάποτε, θέμα χρόνου είναι το πότε, ίχνη των θησαυρών γίνονται αντιληπτά, και τότε συμβαίνουν καινούργια θαύματα. Καινούργια γεγονότα κάνουν εμφανή την παρουσία τους και μεταβάλλουν την απλότητα και την ηρεμία της ανυπαρξίας. Πόσο, αλήθεια, χρειάζονται οι τόσες περίεργες δόσεις ανακάλυψης, πόσο τις επιζητούμε, με τι πάθος και τι ορμή και τι ειρωνεία, μόνο μέσω του ενστίκτου ή της θεάς τύχης γινόμαστε κάτοχοι εκείνων των πληροφοριών που θα μας οδηγήσουν στην αποκάλυψη, την ανακάλυψη του ίδιου μας του εαυτού.
Αλήθεια, ποιος μπορεί να πει ότι ξέρει τον ευατό του καλύτερα από εκείνον που νιώθει το κορμί του να παραδίδει το πνεύμα στον εξουσιαστή της ψυχής, την ώρα που ο θάνατος περιένει στη γωνία το πράσινο, για να ξεχυθεί στα εσώψυχά του; Μυστήριο! Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής, και συνάμα το θαύμα του θανάτου. Η τελική αυτογνωσία στην παρακμή του είναι που σφραγίζεται μ' ένα τελευταίο δάκρυ, δυο βίοι παράλληλοι, που ασύμφωνα με τους νόμους της φύσης τέμνονται μονάχα μια φορά παράδοξα, τόσο παράδοξα, όσο η αθανασία του Πυθαγόρα και της γεωμετρίας του, όσο η παραβίαση των κανόνων της φυσικής, της χημείας, των μαθηματικών ή της ίδιας της ιστορίας.

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Κρεμάλα" - Κεφάλαιο 6ο)

Ο τοίχος: Ο μαύρος χρυσός

Σύνθημα 5ον: ΠΕΤΡΕΛΕΟΣ
Το νέο κύμα αύξησης στην τιμή του πετρελαίου και η... συνηθισμένη αισχοκέρδια των εμπόρων του μαύρου χρυσού καθιστούν πλέον απαγορευτικές τις μετακινήσεις για τον καταναλωτή του μέσου βαλάντιου. Επιβεβλημένη η ορθογραφική παρέμβαση στον τοίχο της "Έμπνευσης" ως ύστατη κραυγή διαμαρτυρίας στα κυκλώματα που καταπίνουν τα ευρώ μας όπως τα μετακινούμενα χιλιόμετρα της καθημερινότητάς μας.

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

Αλήθειες


Μικρές καθημερινές αλήθειες γεμίζουν τη ζωή μας. Μας αποκαλύπτονται μέρα με τη μέρα. Έχουν κι αυτές τις ώρες τους. Φωτεινές και σκοτεινές ώρες. Είναι στιγμές αποκάλυψης, βαθιές βουτιές στα ενδότερα του ίδιου του εαυτού μας. Είναι κομμάτια ενός σύνθετου παζλ που έρχονται για να συμπληρώσουν με τις εσοχές και τις εξοχές τους την παρουσία μας στο συμβατό μας κόσμο.
Στιγμές αλήθειας μπροστά στους καθρέπτες, στη μέση του δρόμου, στην πρώτη γουλιά μιας δροσερής μπύρας, την ώρα της περισυλλογής, την ώρα του φλερτ, την ώρα της δράσης και της ηρεμίας. Στις μεγάλες επιτυχίες και τις αποτυχίες που μας βασανίζουν. Την ώρα της γραφής, της μοναξιάς και της παρέας, εδώ, απέναντι από το είδωλο της οθόνης του υπολογιστή, όπου λέξεις, προτάσεις και γραμμές συνθέτουν τα μονοσήμαντα παζλ της αποκάλυψης του τώρα. Είναι στιγμές προσωπικής έμπνευσης γαρνιρισμένες με μπόλικο λίπασμα αυτογνωσίας που ωριμάζουν στο δευτερόλεπτο και που μας μεταφέρουν ένα σκαλοπάτι παραπέρα στο δρόμο της επιστροφής μας. Και είναι μονόδρομος η εξεύρεση ετούτου του μονοπατιού της σύνθεσής τους. Ετούτων των σημαντικών στιγμών.
Γι’ αυτό ψάξτε! Ψάξτε στους καθρέπτες των πρωινών, στους δρόμους της καθημερινότητάς σας, στα ηλιοβασιλέματα του έρωτά σας, στις ώρες της ηρεμίας και της δράσης, στις ώρες της γραφής και της ανάγνωσης. Οι μικρές αλήθειες υπάρχουν κάπου εκεί, ίσως τώρα, για όλους. Αρκεί να ψάξουμε λίγο και να τις βρούμε.

Ο τοίχος: Ζιντάν

Σύνθημα 4ον: ΚΟΚΚΙΝΗ Ο ΖΙΝΤΑΝ - ΠΡΑΣΙΝΗ Ο ΣΕΪΤΑΝ
Από το Γαλλικό δράμα του ήρωα Ζιντάν και την "κουτή" αποβολή του στην παράταση του τελικού του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, μέχρι τις πράσινες κάρτες των λαθρομεταναστών που ζουν το δικό τους δράμα στην Ελλάδα του εργατικού ασύλου των παρατάσεων ζωής.

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

Ο τοίχος: Το Αιγαίο

Σύνθημα 3ον: ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
Η Ελληνικότητα του Αιγαίου είναι πάγια θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης, χρόνια ολόκληρα τώρα. Δυστυχώς ποτέ δεν μας δόθηκε η δυνατότητα να δούμε γραμμένη αυτή τη θέση. Ο τοίχος της "Έμπνευσης" κατ' αποκλειστικότητα μας τη φέρνει στο φως. Από την αμυντική Ελληνική στάση που είναι όλο φρου φρου κι αρώματα και τις επιθετικές βλέψεις των Τούρκων, μέχρι το διπρόσωπο της Ελλήνικής υποκρισίας των κρατούντων.

Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

Ο τοίχος: Βόλτα;

Σύνθημα 2ον: ΜΑΣ ΠΗΡΕ Η ΚΑΤΩ ΒΟΛΤΑ
Από την επιτυχημένη τηλεοπτική διαφημιστική καμπάνια του Γερμανού και τη χαρακτηριστική σκυλίσια φωνή του Φιλλιπίδη, από το μαύρο μας το χάλι και τον κατήφορο που βολτάρουμε χωρίς σταματημό, μέχρι την απογοήτευση των Γερμανών για τον αποκλεισμό από τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου. Σημάδι των καιρών λοιπόν η Γερμανική τσάρκα...

Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006

Ο τοίχος: Οι βάσεις


Σύνθημα 1ον: ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Από τους μαντρότοιχους τη δεκαετίας του 80 και τα Αντιαμερικανικά συνθήματα κατά των βάσεων στον τοίχο της "Έμπνευσης" από τον απογοητευμένο υποψήφιο των Πανελλαδικών εξετάσεων. Αίτημα των καιρών η απομάκρυνση του κριτηρίου της βάσης για τους υποψηφίους. Αντιαμερικανοί των Πανελλαδικών, ενωθείτε...

Περί ορέξεως

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η Ελληνική γλώσσα είναι μοναδική. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η μητέρα των γλωσσών είναι πλούσια σε τέτοιο βαθμό που μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε το βάθος και τον πλούτο της.
Αλλά αυτό που την κάνει τόσο διαφορετική από όλες τις υπόλοιπες είναι αυτή η ικανότητά της να μεταλλάσσεται και να αλλοτριώνει τα χαρακτηριστικά της τόσο όσο χρειάζεται ώστε να προσαρμόζεται ανά τους καιρούς. Εάν σας άνοιξα την όρεξη με τα παραπάνω ακούστε να δείτε τι μου συνέβη τις προάλλες.
Ήταν Παρασκευή και είχα βγει για φαγητό ως συνήθως με κάτι φιλαράκια που μαζί «έχουμε φάει ψωμί και αλάτι». Καθίσαμε, βολευτήκαμε σε ένα αρκετά φιλόξενο εστιατόριο της πόλης και «φάγαμε με δυο μασέλες» ο καθένας, κοινώς «φάγαμε τον άμπακο».Κατά τη διάρκεια του δείπνου ένας από τους φίλους, ο Μάκης, «φαγώθηκε» να μας εκμυστηρευτεί για πολλοστή φορά τον καημό του για την κατάληξη που είχε η περιπέτεια του με τη φιλενάδα του, την γυναίκα των ονείρων του όπως την αποκαλούσε.
Θυμάμαι ο Μάκης γνώρισε την Μαρία σε μια συνεστίαση στο σπίτι μου. «Έφαγε φλας» με το που την είδε, εκείνη μοίραζε δεξιά και αριστερά χυλόπιτες αλλά εκείνος ως γνήσιος επιβήτορας «δεν την έφαγε». Αντιθέτως «έφαγε» την Μαρία σε χρόνο ρεκόρ και δεν άργησαν να γίνουν ζευγάρι αρκετά ταιριαστό. Εκείνη (κουκλάρα με τα όλα της), ήταν μια γυναίκα σωστή πρόκληση που την «τρώγανε» τα αρσενικά με τα μάτια και δεν άργησε «να τρώγεται με τα ρούχα του» ο Μάκης. Εμείς, οι φίλοι του, προσπαθούσαμε ανεπιτυχώς να τον προειδοποιούμε πως αν συνεχίσει έτσι «θα φάει τα μούτρα του», αλλά εκείνον «τον έτρωγε ο…κώλος του».
Κάθε φορά που έφευγε η Μαρία «τον έτρωγε η περιέργεια» και επειδή όπως ανελλιπώς διατυμπανούσε στον περίγυρό του δεν «έτρωγε κουτόχορτο» ούτε «έτρωγε κάτι τέτοια», «φαγώθηκε» να ανακαλύψει την αλήθεια. «Έφαγε τον κόσμο» να ψάχνει να βρει κάτι ώστε να την ενοχοποιήσει, αλλά και κείνος την «έφαγε με την γκρίνια του».
«Τρώγονταν σαν τα κοκόρια», «φαγώνονταν» συνεχώς. Ο Μάκης δεν «τρωγόταν με τίποτα», και έτσι «τα’ φαγε τα ψωμιά του» και του «έφαγε τη θέση» ο Τάσος, ένας αηδιαστικά «αχώνευτος» τύπος που «του’ φαγε την γκόμενα».
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ακόμα και ξύλο «έφαγε» ο Μάκης για τη Μαρία ένα βράδυ. Αρχικά «έφαγε πόρτα» σ' ένα γνωστό κλαμπ της περιοχής και αργότερα «έφαγε της χρονιάς του». Δυστυχώς η Μαρία τελικά «τον έφαγε τον άνθρωπο». Κι εκείνος «έφαγε τη ζωή του» καθώς «και μια περιουσία» για κείνη. Τελικά του «τα’ φαγε όλα» κι εκείνος δεν μπορούσε με τίποτα να αποδεχτεί πως «τον έφαγε λάχανο» ένας άλλος.
Από τότε «έφαγε μεγάλο πακέτο» ο Μάκης. «Γλωσσοτρώει» καθημερινά τον Τάσο και διαδίδει πώς αν τους συναντήσει στο διάβα του «θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι» ενώ εμείς σιγοψιθυρίζουμε να «φάει τη γλώσσα» του γιατί ο Τάσος δεν αστειεύεται…
Το δείπνο δεν άργησε να περατωθεί. Ο Μάκης το μόνο που κατάφερε να «φάει» ήταν μια σούπα μιας και από το ποτό που κατέβασε έγινε ράκος. Όλοι μας πάντως «φάγαμε μια ταλαιπωρία» που δεν είχε ξαναγίνει. «Φάγαμε όλη την ώρα μας» με την ίδια κρεβατομουρμούρα του Μάκη λες και κάθε φορά που τον συνοδεύαμε «τρώγαμε πρόστιμο» για τις αμαρτίες του παρελθόντος.
Αλλά το θέμα μας είναι η Ελληνική γλώσσα και όχι ο Μάκης που «έφαγε την κοτρόνα στο κεφάλι» και που αν συνεχίσει έτσι «θα φάει το κεφάλι του». Το θέμα μας είναι η γλώσσα μας, ετούτη η δυναμική γλώσσα που ξέρει να μεταλλάσσεται, η γλώσσα που διαμορφώνεται από μας τους ίδιους ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών και που ποσώς υποβαθμίζεται από την ευρηματικότητά μας. Αλίμονο αν στερέψουμε από ιδέες και δεν γεννάμε συνεχώς νέα γλωσσικά ευρήματα για να ικανοποιούμε τις εκφραστικές μας ανησυχίες. Όσο για μένα…. «τώρα που έφαγα τον γάιδαρο, θα αφήσω την ουρά;»


(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Image Κέρκυρα - Φεβρουάριος 2005)

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

Αλήθειες στη χώρα των μύθων


Η Ελλάδα είναι η χώρα της τσαπατσουλιάς και της προχειρότητας, αυτό το ξέραμε. Η χώρα της τελευταίας στιγμής, που αν δεν υπήρχε κι αυτή, δεν θα γινόταν τίποτα.
Αυτό θα μου πείτε το ξέραμε από παλιά. Το ξέραμε, αλλά χρειάζέται κάθε μέρα κάτι καινούργιο να συμβαίνει για να το πιστοποιούμε που και που, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας.
Η πρόσφατη απόφαση της FIFA να αποκλείσει τις Ελληνικές ομάδες από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι το πιο φρέσκο παράδειγμα. Τριάντα χρόνια μας προειδοποιούσαν, αλλά δεν ίδρωνε το αυτί μας. Μην είμαστε και πλεονέκτες, έχετε δει πολλά αυτιά να ιδρώνουν τον τελευταίο καιρό; Σε μερικές μέρες, άλλωστε το πρόβλημα θα το έχουμε λύσει, διαβεβαιώνουν οι υπεύθυνοι προς κάθε κατεύθυνση. Εδώ, θα μου πείτε, Ολυμπιακούς διοργανώσαμε με τα ψέματα, φτιάξαμε γέφυρες, στρώσαμε υπερσύγχρονους δρόμους, τι στο καλό μ' αυτό θα κολλήσουμε;
Εδώ είναι παράδεισος, αγαπητοί ευρωπαίοι! Εδώ είναι Ελλάδα! Η χώρα των μύθων και των πράσινων αλόγων. Κρατούμενοι το σκάνε με ελικόπτερα, μαθητές μπαίνουν στα Πανεπιστήμια με ή χωρίς 10, φοιτητές καταλαμβάνουν Πανεπιστήμια, πτυχιούχοι ζητάνε άσυλο σε καφετέριες, Υπουργοί καταλαμβάνουν Υπουργεία, εδώ έχουμε Fame Story και Dream Show άμα λάχει και βγάζουμε καλλιτέχνες, εδώ σερβίρουμε Χουάνα η Παρθένα και Αγάπη χωρίς σύνορα με ή χωρίς υπότιτλους. Εδώ είναι η χώρα του "Παρά πέντε"! Εδώ δέκα μέρες κοσκινίζουμε και το ζύμωμα το αφήνουμε για τους ξένους.
Η Ελλάδα είναι η χώρα των μύθων. Κι εμείς οι Έλληνες, αν μη τι άλλο, ζούμε το μύθο της μέσα από τις παραδόσεις και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Καιρός να το καταλάβουν και οι Ευρωπαίοι, πριν να είναι αργά, έστω και την τελευταία στιγμή... για να μην τους αποκλείσουμε.

Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

Μυστικά "Κρεμάλας"


Στην «Κρεμάλα» οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι ιδιαίτεροι. Είναι τρία παιδιά που γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από την αποκαλυπτική ανακάλυψη των ίδιων τους των εαυτών πάνω στις μονοδιάστατες συστοιχίες του γνωστού μας σχολικού παιχνιδιού.
Είναι καθημερινοί ήρωες που ξεκινάνε με αφετηρία το μηδέν, από το τίποτα, και λέξη – λέξη, πρόταση – πρόταση γίνονται δικοί μας άνθρωποι. Ετούτη την αίσθηση της οικειότητας και της γνωριμίας θέλησα να την περάσω ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το όνομα, χρησιμοποιώντας μια απλή αλλά σπάνια τεχνική, ώστε να κάνω τον αναγνώστη συμμέτοχο στο παιχνίδι της προσωπικής ανακάλυψής τους. Κι ο τρόπος ήταν απλός.
Έπρεπε ο αναγνώστης να γεμίζει τα κενά καθώς προχωρούσε. Να γίνει συμμέτοχος στο παιχνίδι τους. Και η έμπνευση ήρθε. Οι γραμματικοί χαρακτήρες στα ονόματά τους εμφανίζονται σταδιακά στον αναγνώστη καθώς τους γνωρίζει. Η ανάγνωση του βιβλίου μετατρέπεται σ’ ένα διαφορετικό παιχνίδι κρεμάλας με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. Μια μάχη με γραμματικούς χαρακτήρες που καθώς κυλούν οι λέξεις και τα κεφάλαια, γράμμα – γράμμα αποκαλύπτονται στα μάτια του αναγνώστη. Μύθοι, αλήθειες, όνειρα και εμπειρίες ζωής ενεργοποιούν τους μηχανισμούς ανακάλυψης και ο αναγνώστης γεμίζει τα κενά στα ονόματα με διαφορετικό ίσως τρόπο κάθε φορά. Και οι ήρωες πλέον παίρνουν υπόσταση, σάρκα και οστά, γίνονται συμπαίχτες και αντίπαλοι στα αινίγματα «Κρεμάλας» του βιβλίου. Άλλωστε, κάθε βιβλίο είναι κι ένα παιχνίδι «Κρεμάλας». Κρύβει θησαυρούς που πρέπει να τους ανακαλύψεις, βήμα - βήμα, σελίδα - σελίδα...

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Η γελοιογραφία και η τέχνης της

Μερικοί υποστηρίζουν με πάθος πως η γελοιογραφία είναι παλαιά όσο κι ο κόσμος. Ίσως και να έχουν δίκιο. Ίσως εν τέλει, η τέχνης της παραμόρφωσης, της σάτιρας, της υπερβολής και της απλότητας των γραμμών να γεννήθηκε μαζί με τον κόσμο μας, που, αν μη τι άλλο, σατιρίζει μαεστρικά με υπερβολές κι απλότητα, παραμορφώνει και οξύνει με αξιοσύνη την όποια καθημερινότητά μας.
Το σκίτσο βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη ζωγραφική και τη φωτογραφία, με έντονο το στοιχείο της τέχνης που είναι η ζωγραφική και ανάγλυφο το στοιχείο της αποτύπωσης που είναι η φωτογραφία. Μπορείς να νιώσεις τη λιτότητα των γραμμών, την κίνηση των μορφών, το πάγωμα της στιγμής, τη λεπτομέρεια, και ταυτόχρονα γίνεσαι δημιουργός που ερμηνεύει με το δικό του προσωπικό τρόπο το όποιο μήνυμά της.
Το σκίτσο οφείλει να ισορροπεί μεταξύ της τέχνης και της πληροφορίας κι αυτή είναι η ιδιαίτερη μαγεία του.
Κάθε σκίτσο είναι κι ένα ταξίδι για το δημιουργό του. Ένα επικίνδυνο ταξίδι με ορατές συμπληγάδες στη ρότα του. Από τη μια την ανάδειξη της ουσίας και της προβολής της, και από την άλλη την αναπαραγωγή της εικόνας με τέτοιο τρόπο που να είναι προσλήψιμα από τον θεατή τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που θα την κάνουν κατανοητή.
Όταν πιάνω το μολύβι για να σχεδιάσω νιώθω πως είμαι θεός. Ξεχνιέμαι. Μορφές και εικόνες, γραμμές και σκιές, όλα συνωμοτούν στο λευκό χαρτί σε τούτο το επικίνδυνο ταξίδι της επιστροφής μου, και ναι, μάρτυς μου ο Θεός, βιώνω τη μαγεία της έμπνευσης, την ηδονή της δημιουργίας, το χάρισμα του όποιου ταλέντου. Κάθε γραμμή είναι και μια στάση σε τούτο το ταξίδι, μια αποκάλυψη θεϊκής αγάπης. Ένα εκατοστό στο τεντωμένο σχοινί της θνητής ισορροπίας μου στο στίβο του χρόνου.
Το γράψιμο, αν με ρωτάτε, το αγαπώ. Χάνομαι στις λέξεις και τα γράμματα. Χάνομαι στις γραμμές και τις προτάσεις. Με συνεπαίρνει το αποτύπωμα της σκέψης μου στο χαρτί. Το σκίτσο, από την άλλη, το λατρεύω. Για σήμερα, τουλάχιστον, έκανα κάτι που αγαπώ και λατρεύω συνάμα. Χάθηκα στη γραφή για τη μαγεία του σκίτσου… ποιος ξέρει, αύριο μπορεί να κάνω το ανάποδο.

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

Η σκέψη και η γραφή του μέλλοντος


Η συγγραφή λένε πως είναι ένα μοναχικό «άθλημα». Ίσως και να ‘χουν δίκιο. Είναι στιγμές ζωής που μετατρέπεις σε λέξεις και προτάσεις. Εμπειρίες που γεμίζουν σελίδες. Λογική, έμπνευση και φαντασία που με κόπο, ιδρώτα και ταλέντο μετασχηματίζονται σε απτές αποδείξεις ζωής.
Ναι. Είναι μοναχικό «άθλημα» η συγγραφή. Δεν παύει όμως, παρόλη τη μοναξιά που τη συνοδεύει, να είναι και μια δημιουργία αλληλεπίδρασης. Ο συγγραφέας δεν ζει στο υπερπέραν. Δεν είναι ο υπεράνθρωπος που καταγράφει τις εμπειρίες του από τα διαγαλαξιακά του ταξίδια. Είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Με τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια «θέλω» που συνοδεύουν όλον τον κόσμο. Ο συγγραφέας δεν παύει να είναι κομμάτι μιας κοινωνίας, μέρος ενός συνόλου που γεύεται με τον ίδιο τρόπο το πέρασμα του ίδιου χρόνου στον κοινό μας κόσμο. Κι όποιος νομίζει πως είναι κάτι το εξωπραγματικό και το ιδιαίτερο διαπράττει τεράστιο λάθος.
Σήμερα που η τεχνολογία έχει κάνει άλματα προόδου, ο συγγραφέας οφείλει και πρέπει να προσαρμοστεί στο νέο λογοτεχνικό γίγνεσθαι. Δεν πρέπει να μένει απομονωμένος στο συγγραφικό του καβούκι, μέσα στο προστατευτικό καλλιτεχνικό του άσυλο, μα να επιδιώκει να εκμεταλλευτεί ετούτες τις δυνατότητες και τις διεξόδους της τεχνολογίας προς όφελος και της γραφής του, αλλά και των αναγνωστών του.
Εξάλλου κι ο αναγνώστης έχει αλλάξει με τον καιρό. Είναι απαιτητικός. Θέλει περισσότερα. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο το βιβλίο, μόνο το αποτέλεσμα, αλλά ψάχνει κάτω από τις λέξεις για να εντοπίσει σημάδια που θα του καθορίσουν την ουσία. Τον ενδιαφέρει η διαδρομή προς την γραφή, τον ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις, τον ενδιαφέρουν τα συναισθήματα και όχι μόνο το αποτέλεσμα.
Είναι δεδομένο, λοιπόν, πως ο σημερινός συγγραφέας, οφείλει να βρει διεξόδους επικοινωνίας με τους αναγνώστες του. Να ζήσει το μύθο της ανάγνωσής τους και να συμπεριλάβει στις δημιουργίες του τις δικές τους αγωνίες, φιλτράροντάς τες πάντα μέσα από το δικό του οπτικό πρίσμα, καταγράφοντάς τες με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, με άξονες τη λογική, τη φαντασία και το ταλέντο του.
Στα πλαίσια αυτά, είναι παρήγορο που μέσω του διαδικτύου πολλοί Έλληνες συγγραφείς έχουν ανοίξει ένα δίαυλο επικοινωνίας με τους αναγνώστες τους, που σίγουρα, θεωρώ πως θα πάει τη λογοτεχνία ένα βήμα παραπέρα. Σκέψεις, συναισθήματα, όλα μπαίνουν στη μηχανή φιλτραρίσματος που θα ταξινομήσει τα πάντα και θα δώσει τις κατάλληλες διεξόδους γραφής στους συγγραφείς του αύριο. Και οι αναγνώστες, θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να ζουν τη συγγραφή στο πετσί της, έχοντας άμεση επικοινωνία με το δημιουργό. Τα βιβλία δεν θα είναι πλέον κάτι εξωπραγματικό, αλλά δεν θα χάνουν και τη μαγεία τους.
Ναι, στα πλαίσια αυτά, προσπάθειες όπως η δική σας, η δημιουργία ετούτης της δικτυακής πύλης σκέψης και αλληλεπίδρασης, υπό την αιγίδα του μεγαλύτερου εκδότη του πλανήτη, του διαδικτύου, νομίζω ότι θα συνεισφέρει στο άπλωμα του βιβλίου σε ακόμα μεγαλύτερο εύρος αναγνωστών, αλλά και θα δώσει το κίνητρο στους συγγραφείς να εξερευνήσουν ετούτη τη διαδικασία.
Να σας συγχαρώ, λοιπόν, κι εγώ με τη σειρά μου για την προσπάθειά σας και να σας καταστήσω σαφές πως θα είμαι πάντα στο πλευρό σας για να μετατρέψουμε αυτόν το μικρό προς το παρόν δίαυλο επικοινωνίας που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα σε μια νέα μεγάλη λογοτεχνική λεωφόρο.




(Άρθρο του Νίκου Παργινού για το ηλεκτρονικό περιοδικό "Λογόκηπος" - Ιούλιος 2006)

Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

Το γαλάζιο των φαναριών μας


Κάθε Κυριακή απόγευμα θα με βρεις στο αυτοκίνητο. Να γυροφέρνω και να ακούω μουσική. Απόπειρες απόδρασης. Αδρεναλίνη και αμφισβήτηση. Ελπίδα και όνειρα. Αναμνήσεις και αποδείξεις. Όλα να μπλέκονται στα στροφόμετρα και να καταβροχθίζονται στα ίδια κοντέρ. Στα ίδια χιλιόμετρα. Μέτρα και σκέψεις. Στροφές και εκλάμψεις.
Ίσως γιατί κάθε Κυριακή απόγευμα επιστρέφαμε από το χωριό στην πόλη με την οικογένεια. Ίσως γιατί τα σχολεία ξεκινούν πάντα Δευτέρες και τελειώνουν τις Παρασκευές. Ίσως γιατί τα σχολεία τα σκέφτεσαι μόνο Κυριακή.
Της Κυριακής το απόγευμα με βρίσκει να περιμένω το φανάρι της γωνίας. Κάπου μεταξύ του κόκκινου και του πράσινου. Στο γαλάζιο. Η σκέψη μου τρέχει ήδη στη Δευτέρα. Στα προβλήματα που γέννησαν οι λύσεις της προηγούμενης εβδομάδας. Ίσως γιατί κάθε τέλος να σημαίνει και μια αρχή. Ίσως γιατί κάθε λύση να σημαίνει κι ένα νέο πρόβλημα. Ίσως γιατί το γαλάζιο να είναι, σε τελική ανάλυση, το χρώμα που λείπει από τα φανάρια μας. Πέρα από την αναμονή του κόκκινου, την ορμή του πράσινου και τη βιασύνη του κίτρινου. Ίσως γιατί είναι το χρώμα του
ουρανού.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Κρεμάλα" - Κεφάλαιο 41ο)

Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

Σκέψεις Σαββάτου, συσκέψεις και καρφιά στην άμμο


Το Σάββατο είναι μια εορτή. Εβδομαδιαία γιορτή. Οι γνώμες διίστανται για τον χαρακτηρισμό της. Είναι τελικά η τελευταία μέρα της εβδομάδας;
Οι Εβραίοι θεωρούν πως ο Θεός ήταν σαφής. Την τελευταία μέρα έδωσε ρεπό στον εαυτό Tου για να ξεκουραστεί ή μάλλον θα Τον σταμάτησαν τα εργατικά αγγελικά συνδικάτα παραπονούμενα για την καταστρατήγηση των προγραμματικών συμβάσεων συλλογικής εργασίας στη φάση δημιουργίας του κόσμου. Η Εκκλησία από την άλλη έχει διαφορετική άποψη. Τελικά κανείς δεν μπορεί να πει με σαφήνεια. Με το Σαββάτο τελειώνει ή αρχίζει η εβδομάδα;
Το δικό μου Σαββάτο πάντως είναι η καλύτερη μέρα. Ξυπνάω με την άνεσή μου, ξενυχτάω με ακόμα μεγαλύτερη άνεση, γυροφέρνω, χαλαρώνω, γράφω. Δυστυχώς όμως όλο και κάτι συμβαίνει κάθε φορά και κάπου χαλάει το πράγμα. Μια το ένα μια το άλλο, λες και όλοι είναι βαλτοί για να μου το χαλάνε.
Κι εκεί που υπολόγιζα να χαθώ στην παραλία και την άμμο παρακολουθώντας τους αγώνες του Πανελληνίου Σιρκουί Beach Volley στην πανέμορφη περιοχή της Ρόδας του Δήμου Θιναλίων, στο βόρειο τμήμα της Κέρκυρας, έπεσε «σύρμα» για έκτατη σύσκεψη και συμβούλιο. Ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Για εκείνες τις μαζώξεις ανθρώπων που συγκεντρώνονται για να αποφασίσουν συνήθως ότι αυτοί που προτίμησαν το beach volley είναι και αυτοί που πρέπει να λύσουν το πρόβλημα.
Κι έτσι με έπιασαν οι σκέψεις Σαββατιάτικα. Καρφιά και στις συσκέψεις, καρφιά και στο beach volley. Από την άλλη, λένε πως όσοι σκέφτονται δεν συσκέπτονται.
Τελικά είναι το Σαββάτο η τελευταία μέρα της εβδομάδας; Για ένα είμαι σίγουρος. Είναι η πρώτη του μήνα. Αυτού του μήνα. Καλό μας μήνα, λοιπόν! Όσο για τη σύσκεψη… λέω να θέσω σε λειτουργία εκείνη την σκονισμένη Θεϊκή προγραμματική σύμβαση εργασίας επικαλούμενος τα αγγελικά κορμιά στην άμμο. Ο Θεός θα με καταλάβει…